email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 5 คนอ่อนโยนนั้นไม่มีจริง Nc18+

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 5 คนอ่อนโยนนั้นไม่มีจริง Nc18+

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.3k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 5 คนอ่อนโยนนั้นไม่มีจริง Nc18+
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 5 คนอ่อนโยนนั้นไม่มีจริง 

“แล้วพลาสเตอร์ตรงนี้?” เสียงทุ้มถามขึ้นหลังจากที่พาคนตัวอวบมานั่งที่โซฟาภายในห้องของตัวเองเรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวเองก็ชี้ไปที่แขนของคนตรงหน้าที่มีพลาสเตอร์แผ่นเล็กๆแปะอยู่สองสามจุด 

“รุ่นพี่ที่ทำงานทำแผลให้ค่ะ” 

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย?” 

“ผู้หญิงค่ะ...” แล้วทำไมต้องมองเธอด้วยสายตาน่ากลัวแบบนั้นด้วยเล่า... 

“แล้วไปโดนสะกัดขายังไงทำไมถึงมีแผลเหมือนโดนบาดด้วย” ไอหมอกยังคงซักถามลิซอย่างต่อเนื่องด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก มือก็ค่อยๆแกะพลาสเตอร์ที่มันเริ่มจะดำแถมยังชื้นน้ำออกไปอย่างเบามือ 

“คือ...” 

“อย่าคิดจะโกหกเด็ดขาด เพราะตอนนี้เธออยู่ในห้องของฉันกับฉันสองต่อสอง :)” 

อะไรคือการกระตุกยิ้มทั้งที่ทำหน้าตาน่ากลัวอยู่แบบนั้นน่ะ T^T 

“คะ คือ...” 

“...” ร่างสูงเงียบรอฟังเรื่องเล่าจากปากของคนที่นั่งอยู่ ส่วนตัวเองก็หันไปคว้าเอาอุปกรณ์ทำแผลที่หยิบติดมือมาเริ่มทำแผลให้คนตรงหน้า 

“อ้ะ...” 

แสบ 

นั่นคือความรู้สึกในเวลานี้ของลิซ ไอ้ตอนที่เธอถูกสะกัดขาจนล้มแล้วแก้วมันก็ตกลงไปแตกกระจายทำให้แขนเธอเผลอไปโดนเศษๆมันเข้าจนได้เลือด ตอนนั้นมันมีแต่ความตกใจเลยทำให้บริเวณที่เธอโดนบาดในตอนนั้นมันรู้สึกชาไปหมด ความเจ็บทั้งหมดเลยเหมือนจะไปลงที่เข่าทั้งสองข้างที่ลงไปรับแรงกระแทกพร้อมกับสะโพกของเธอเต็มๆ 

“ทนหน่อยนะ” เสียงทุ้มที่เคยแข็งกระด้างอ่อนโยนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงร้องเบาๆของร่างอวบตรงหน้า “เล่าเลยสิ” 

“คือ...เมื่อเช้าตอนที่ลิซกำลังยกถาดอาหารไปเสิร์ฟ ลิซก็โดนสะกัดขาค่ะ แล้วก็ล้มลงไป” 

“แล้วไงต่อ” 

“แก้วกาแฟมันก็เลยตกลงไปแตกแล้วแขนลิซก็ไปโดนเข้าค่ะ ก็เลยเป็นรอยบาดแบบนี้...” 

“แล้วที่เข่าล่ะ” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ถามออกมาเหมือนไม่ได้เป็นการเค้นแบบในตอนแรกทำให้ลิซที่เม้มปากแน่นค่อยๆเล่าเรื่องราวเมื่อเช้าออกมาอย่างละเอียด โดยที่ไม่คิดปิดบังแล้วแม้แต่น้อย 

“ก็ตอนล้มลิซเอาเข่าลงค่ะ มันก็เลยเป็นรอยช้ำ...” ลิซว่าเสียงหงอย 

“อื้ม เด็กดี~ ตรงแขนเสร็จแล้ว” ไอหมอกพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับคนที่ทำหน้าเหวอๆก่อนลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในครัวเพื่อไปหยิบเอาน้ำแข็งพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็ก 

ลิซเองก็ได้แต่นั่งเหว๋อๆอยู่กับที่เพราะรอยยิ้มของคนตรงหน้า...ยิ้มใจดีก็ได้นี่นา ทำไมเวลาปกติชอบกระตุกยิ้มกับยิ้มน่ากลัวให้เธอกลัวกัน 

ร่างสูงเดินกลับมาพร้อมกับผ้าขุนหนูผืนเล็กที่ด้านในห่อเอาน้ำแข็งไว้ก่อนที่ร่างนั้นจะเดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟาที่มีลิซนั่งอยู่ 

ท่าทางตั้งอกตั้งใจที่จะทำอะไรบางอย่างของไอหมอกตกอยู่ในสายตาของลิซทั้งหมด แล้วทั้งหมดทั้งมวลนั่นมันก็พาลทำให้ใบหน้าของเธอค่อยๆเห่อร้อนขึ้นมาด้วย 

ก็ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมาดูแลเอาใจใส่เธอขนาดนี้เลยนี่นา -//////- 

ความเย็นของผ้าขนหนูที่ห่อด้วยน้ำแข็งถูกกดซับไปตามรอยช้ำที่เริ่มออกสีม่วงบนเข่าทั้งสองข้างของคนตัวอวบ แรงที่กดลงมานั้นไม่แรงเกินไปและไม่เบาเกินไป มันอยู่ในจุดที่สบายจนลิซผ่อนคลายและลดความเจ็บตรงแผลไปได้ 

“มีตรงไหนที่เจ็บอีกมั้ย?” 

นัยน์ตาคู่คมที่เบนจากเข่าขึ้นมาสบตากับเธอทำเอาลิซสะดุ้งด้วยความตกใจเพราะตัวเธอเองก็กำลังจดจ้องกับใบหน้าตั้งใจของอีกฝ่ายอยู่ เธอรีบเสสายตาไปทางอื่นก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงสั่นๆ “มะ ไม่มีแล้วค่ะ” 

“จริงเหรอ” ไอหมอกพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อ และแน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายโกหกแน่ 

มือหนาวางผ้าขนหนูห่อน้ำแข็งไว้ที่กะละมังใบเล็กที่เตรียมมาด้วยก่อนจะยืนขึ้นพร้อมกับเคลื่อนตัวเข้าไปประชิดร่างที่นั่งอยู่บนโซฟา 

“จะ จะทำอะไรคะ O_O” 

“ตรวจร่างกายคนชอบโกหกไง” 

“ลิซ...ลิซเปล่านะคะ” เสียงหวานปฏิเสธเสียงสั่น 

“แล้วทำไมตาล่อกแล่กอย่างนั้นล่ะฮึ?” ไอหมอกกระตุกยิ้มมุมปากอีกครั้งเมื่อเห็นท่าทางสั่นกลัวและนัยน์ตาที่สั่นไหวของคนตรงหน้า 

ดูออกง่ายชะมัก :) 

“อ้ะ! ยะ อย่าจับตรงนั้นค่ะ” เสียงห้ามไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อยเมื่อมือใหญ่ของร่างสูงคว้าหมับเข้าแถวช่วงสีข้างนุ่มนิ่มของคนตัวอวบ 

ไอหมอกกระตุกยิ้มถูกใจกับปฏิกิริยาต่อต้านของคนตรงหน้าก่อนจะลงมือค่อยๆคลำไปตามลำตัวของลิซต่ออย่าเบามือ 

“พะ พี่ไอหมอก พอเถอะค่ะ โอ้ย!” 

นั่นไง...จริงๆด้วย 

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอีกครั้งพร้อมๆกันกับที่รอยยิ้มอย่างนึกสนุกก็หายไปด้วย เมื่อกี้ไอหมอกแตะมือลงไปที่แถวสะโพกของคนตัวอวบแล้วเจ้าตัวก็ร้องขึ้นมาซะเสียงดัง แสดงว่าด้านในมันจะต้องมีแผลไม่ก็รอยช้ำแน่ๆ 

“แล้วไหนว่าไม่ได้โกหก” นัยน์ตาคมดุตวัดไปมองอีกคน 

“อึ่ก ขะ ขอโทษค่ะ” ก็เพราะมันอยู่ในที่ลับนี่นา...เธอจะไปกล้าบอกได้ยังไงกัน 

“ไหนขอฉันดูหน่อย” 

“ดะ เดี๋ยวค่ะ จะ จะทำอะไรน่ะคะ” ลิซรีบถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเพราะอยู่ๆคนตรงหน้าก็เตรียมจะดึงเสื้อนักศึกษาของเธอออกจากกระโปรง ถ้าเธอไม่รีบยั้งมืออีกฝ่ายไว้เสื้อขอเธอก็คงหลุดติดมือคนตรงหน้าไปแล้ว 

“ก็ดูแผลไง จะได้รู้ว่ามันเป็นแผลอะไร” ไอหมอกเองก็ตอบกลับไปด้วยสีหน้าจริงจัง ในตอนที่อีกฝ่ายเจ็บแบบนี้เขาไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องอย่างว่าหรอกนะ 

ตอนนี้มันมีแต่อารมณ์เป็นห่วงคนตรงหน้าแล้วก็โกรธคนที่มันกล้ามาแตะต้องคนของเขาเท่านั้น 

“ขอดูหน่อย” เสียงทุ้มย้ำคำอีกครั้งพร้อมกับใช้สายตาจริงจังมองสบนัยน์ตาคู่โตกลับไป 

ลิซเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นคนดื้อรั้นขนาดนั้น พอเห็นท่าทางอีกฝ่ายที่ดูจริงจังขนาดนั้นเธอก็คงดื้อดึงต่อไปไม่ได้แล้ว 

มืออวบยอมละออกจากชายเสื้อของตัวเองปล่อยให้มือแกร่งของอีกคนเอื้อมมือแทนที่พร้อมกับดึงมันออกจากกระโปรง 

เข็มขัดถูกถอดออกมาเป็นชิ้นแรกก่อนที่จะตามมาด้วยมือเย็นๆที่ค่อยๆเลื่อนขอบกระโปรงต่ำลงมาเล็กน้อย แต่ด้านในนั้นยังมีกางเกงสเตย์และกางเกงชั้นในอีกไอหมอกจึงต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอีกคนเป็นเชิงขออนุญาต แล้วก็ไม่รอให้ได้คำตอบเขาก็ลงมือดึงมันลงมาจนเผยเนื้อนุ่มนิ่มสีขาวสะอาดน่ากัดสู่สายตา 

แต่รอยช้ำสีม่วงวงไม่ใหญ่มากก็ทำให้อารมณ์โกรธที่เหมือนจะหายไปแล้วประทุขึ้นมาอีก... 

“นี่พวกบ้านั่นมันทำอะไรกับเธอกันแน่ ทำไมถึงได้มีรอยช้ำเต็มไปหมดขนาดนี้” ปากพูดไปมือก็คอยกดประคบเย็นให้ไปด้วย 

แต่ตอนนี้ลิษาว่าลิษาไม่ไหว T/////T 

ความอายมันแล่นริ้วขึ้นมาที่ใบหน้าของเธอจนร้อนฉ่าไปหมดแล้ว ก็อีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายดันเล่นมาล่นกระโปรงพร้อมชั้นในของเธอลงเพื่อดูรอยช้ำที่เอวอย่างนี้ไม่ให้เธออายก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว มือทั้งสองข้างของเธอตอนนี้เลยต้องคอยดึงประโปรงและชั้นในอีกฝั่งให้มันไม่ล่นลงไปต่ำกว่านี้ 

(พี่ไอหมอกดึงแค่กระโปรงตรงด้านสะโพกด้านซ้ายของน้องลงนิดเดียวนะคะ / ไรท์) 

“อื้อ...” 

“เจ็บมั้ย?” 

“นิดหน่อยค่ะ” 

“แล้วทำไมถึงมีรอยช้ำตรงนี้” น้ำเยงที่ใช้ถามเข้มขึ้นอีกระดับเหมือนเป็นการบอกกลายๆว่าถ้าโกหกอีกฝ่ายโดนลงโทษแน่ 

“ก็ตอนล้ม...พอเข่าลิซกระแทกพื้นแล้ว ตัวลิซก็ล้มลงไปข้างๆค่ะ สะโพกลิซมันก็เลยไปกระแทกพื้นอีกที” เจ้าของรอยช้ำเล่าเสียงหงอย 

“แล้วเจ็บมากมั้ย” 

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ” 

“เหรอ?” 

“โอ๊ย!” ลิซน้ำตาแทบล่วงตอนที่อีกฝ่ายแกล้งกดลงมาที่รอยช้ำของเธอแรงขึ้นจนเธอสะดุ้ง และความปวดแล่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “จะ เจ็บค่ะ” 

“ทีหลังเวลาถามอะไรก็ตอบความจริง” 

“...” 

“ฉันไม่ชอบคนโกหก” 

“คะ ค่ะ” 

หลังจากนั้นเสียงพูดคุยจึงหายไป ความเงียบเริ่มกระจายตัวไปทั่วทั้งคอนโดสุดหรูของร่างสูงที่กำลังตั้งอกตั้งใจในการประคบเย็นให้ร่างนุ่มนิ่มตรงหน้า จนน้ำแข็งที่ใช้เริ่มละลายจนเกือบหมดไอหมอกถึงได้ละมือออกมา 

“เป็นไงบ้าง” 

“รู้สึก...ดีขึ้นค่ะ” 

“อืม ดีแล้ว” ไอหมอกพยักหน้ารับก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้นยืนเพื่อเอาของไปเก็บ “แล้วจะไม่บอกฉันจริงๆเหรอว่าใครเป็นคนทำ” แต่ก่อนเดินออกไปก็ไม่วายหันมาถามอีกรอบ 

“ไม่ค่ะ...” 

“ทั้งๆที่บอกแล้วฉันจะไปเอาคืนให้น่ะนะ” 

“ไม่ค่ะ” นั่นเธอยิ่งไม่อยากบอกเลย เธอนึกสภาพของผู้หญิงสามคนนั้นไม่ออกเลยว่าพวกเธอจะโดนอะไรบ้าง หน้าตาของร่างสูงตอนนี้ก็น่ากลัวน้อยซะที่ไหนล่ะ 

“ชิ” ไอหมอกจิ๊ปากออกมาเบาๆอย่างขัดใจก่อนที่จะเดินออกจากบริเวณกลางห้องไป 

ไอหมอกหายไปพักใหญ่ๆซึ่งในระหว่างนั้นลิษาก็ไม่รู้จะทำอะไรดีนอกจากจะนั่งอยู่กับที่นิ่งๆ ในหัวก็นึกออกแบบงานที่อาจารย์พึ่งสั่งมาไปพลางๆด้วย 

“อ้ะ!” 

ของเย็นๆที่ถูกแตะมาที่ต้นคอทำเอาคนที่กำลังตั้งใจสร้างภาพในหัวอยู่เป็นอันต้องสะดุ้งก่อนจะรีบหันไปมองคนที่เดินมาอยู่ด้านหลังโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

“เหม่อจนไม่เห็นฉันเดินมาเลยรึไง :)” เสียงทุ้มว่าพร้อมทั้งยื่นแก้วน้ำผลไม้สีสวยไปให้คนตรงหน้า “คิดอะไรอยู่” 

“ออกแบบงานน่ะค่ะ” 

“อ๋อ เรียนสถาปัตย์สินะ” ไอหมอกพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนที่จะเดินอ้อมมานั่งลงข้างๆกันกับลิซ โดยที่เว้นระยะห่างไว้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น 

แขนแกร่งเลื่อนไปวางไว้ตามความยาวของพนักโซฟาจนเหมือนเป็นการโอบอีกร่างไว้กลายๆ เขานั่งมองอีกฝ่ายดื่มน้ำที่เขาเอามาให้ด้วยรอยยิ้มอยู่เงียบๆ 

ลิซเองก็เกร็งไม่น้องเมื่อในระหว่างที่เธอยกแก้วน้ำขึ้นดื่มก็มีสายตาคู่คมคอยจ้องมองมาที่เธอตลอด โดยที่อีกฝ่ายไม่คิดจะพูดอะไรสักคำ 

“ค่าตอบแทนล่ะ” 

“คะ? เมื่อกี้พี่ไอหมอกว่ายังไงนะคะ?” ใบหน้าน่ารักรีบหันมามองคนพูดเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมาเบาๆเมื่อกี้ไม่ชัด 

“ฉันถามว่า...” 

“...” 

“แล้วค่าตอบแทนล่ะ :)” 

คะ ค่าตอบแทนอะไรกัน O_O! 

ไม่รอให้ได้คำตอบไอหมอกก็ชิงหยิบแก้วน้ำในมือของอีกคนมาวางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนจะโถมตัวเข้าใส่คนที่ทำหน้าเหลอหลาอยู่ให้ล้มตัวลงไปตามความยาวของโซฟา 

ฟึ่บ! 

แขนและขาทำหน้าที่ของมันอย่างดีโดยการเคลื่อนเข้ากักขังคนใต้ร่างเอาไว้แน่น ไอหมอกแสยะยิ้มออกมาบางๆพอให้อีกคนขวัญผวาก่อนจะแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองเล็กน้อย 

“พี่ไอหมอกจะทำอะไรคะ...” ลิซเอ่ยถามเสียงสั่น 

“ก็มาเอาค่าตอบแทนที่ช่วยทำแผลให้ไงครับ ^^” 

“อย่า อ่ะ อื้อ!! O_O!” 

ลิซเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเมื่อริมฝีปากบางนั้นประกบลงมาที่ปากของเธอและอีกฝ่ายก็ไม่ปล่อยให้เธอช็อกนาน เพราะเขายังทำให้เธอช็อกยิ่งขึ้นไปด้วยการพยายามสอดลิ้นร้อนชื้นเข้ามาในปากของเธอ 

“อื้อ!” 

ลิซเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมให้สิ่งแปลกปลอมล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปาก ทั้งแขนและขาก็พยายามดิ้นให้หลุดออกจากการเกาะกุมของร่างสูง แต่มันก็ไม่เป็นผลเลยแม้แต่น้อย 

“เปิดปาก” ไอหมอกละริมฝีปากออกมาสั่งเสียงเข้มพร้อมใช้นัยน์ตาดุเข้าบังคับ 

“อึ่ก มะ ไม่ค่ะ” หัวกลมส่ายไปมาประกอบคำพูดเพื่อเป็นการปฏิเสธ 

“จะไม่ยอมเปิดปากดีๆใช่มั้ย หื้ม?” 

ไอหมอกยิ้มน่ากลัวออกมาก่อนจะเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้คนใต้ร่างอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้กดจูบลงไป... 

ลิ้นร้อนถูกไล้เลียไปตามกลีบปากสีชมพูสดน่าจูบที่เม้มแน่นจนเจ้าของริมฝีปากน่าจูบนั้นสะดุ้งแล้วพยายามที่จะหันหน้าหนี แต่ถึงจะพยายามหนีแค่ไหนมันก็หนีได้ไม่มากหรอก :) 

ความร้อนชื้นถูกไล้ไปทั่วทั้งแก้มนุ่มจนลิซสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงทุ้มที่แหบต่ำเองก็ยังคงพูดชิดติดใบหน้าเธอไม่ยอมหยุด “จะไม่ยอมเปิดปากจริงๆเหรอ~” 

“อื้อ!” ลิซยังคงส่ายหัวปฏิเสธ 

“งั้นฉันไปเล่นกับตรงอื่นก่อนก็ได้เนอะ ^^” พูดจบใบหน้าหล่อก็ก้มลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวหอมกรุ่นทันที 

“ยะ อย่าทำรอยนะคะ” ลิซรีบห้ามขึ้นมาเสียงสั่น แค่รอยเมื่อเช้าเธอก็แทบจะปิดมันไม่มิดแล้ว นี่ถ้ามีรอยเพิ่มมาอีกเธอคงลำบากแน่ๆ 

“งั้นก็เลือกเอาระหว่างเปิดปากให้ฉันจูบ กับให้ฉันทำรอยให้ทั่วคอเธอ” 

“...” เธอรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ยังไงก็ไม่รู้ 

“ไม่เลือกงั้นฉันทำรอยนะ ^^” 

“จะ จูบค่ะ...” 

“ว่าไงนะ” 

“จูบค่ะ” ลิซตอบเสียงสั่นพร้อมทั้งเสสายตาหลบกับนัยน์ตาคู่คมที่มองมาด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ 

“หึ! :)” 

ริมฝีปากที่กำลังแสยะยิ้มเคลื่อนต่ำลงมาใกล้ลิซขึ้นเรื่อยๆจนเจ้าตัวต้องหลับตาปี๋ และไม่นานสัมผัสนิ่มหยุ่นก็ประทับลงมาอย่างแผ่วเบา... 

นั่นมันก็แค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ! 

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปภายในโพรงปากหวานอย่างรวดเร็วก่อนจะทำการสำรวจไปทั่วทั้งโพรงปาก ไล้เลียไปตามฟันที่เรียงสวยก่อนจะละออกมาหยอกล้อกับลิ้นเล็กที่พยายามจะขยับหนีเขา 

ในระหว่างที่ด้านบนกำลังทำหน้าที่คุกคามโพรงปากหวานอยู่นั้น ด้านล่างเองก็เริ่มบดเบียดเอาส่วนแข็งขืนภายใต้กางเกงเข้ากับต้นขาของคนใต้ร่าง 

เฮือก! 

ลิซสะดุ้งกับสัมผัสแข็งๆที่ถูไถไปมาที่หน้าขาของเธอก่อนจะมองสบตากับคนตรงหน้าด้วยแววตาอ้อนวอน... 

“อ้ะ อื้อ!” 

แต่นอกจากไอหมอกจะไม่หยุดหรือคิดสงสารแววตาน่าสงสารแบบนั้นแล้ว เขากลับรู้สึกคลั่งกับท่าทางตื่นกลัวของคนตรงหน้ามากกว่าเดิมซะอีก! 

จ๊วบบบ 

“อึ่ก อื้มมม” 

“อืมมมม” 

“อะ อ่อยอิดอ้ะอ้ะ อึ่ก!” 

จุ๊บ! 

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลายที่กำลังแดงซ่านจากพิษอารมณ์ยอมถอนริมฝีปากออกมาตามคำขอของลิซ...แค่ชั่วคราวน่ะครับ ^_^ 

“อ่ะ พะ พี่ไอหมอก ฮึก ปะ ปล่อยลิซไปเถอะนะคะ” ลิซยังคงไม่ละความพยายามที่จะขอร้องคนตรงหน้าเสียงสั่นไหวพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลริน แต่นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ของคนตรงหน้าก็ตอบคำถามของเธอแทนเสียแล้ว 

“ลิซดูนี่สิ มันแข็งไปหมดแล้วนะ~” 

หมับ! 

เฮือก! 

มือนุ่มนิ่มถูกดึงให้ไปจับไว้ที่ที่ไม่ควรจะจับอย่างกึ่งกายของร่างสูงที่ตอนนี้มันกำลังแข็งสู้มือเธออยู่ ลิซพยายามจะดึงมือกลับมาแต่อีกคนก็ไม่ยอมง่ายๆ จับล็อกมือเธอไว้แน่นเสียจนแทบขยับออกมาไม่ได้ 

“ฮึก...มะ ไม่เอานะคะ” 

น้ำตาหยดเล็กหยดน้อยเริ่มไหลพรากลงมาเป็นทางจากคนที่ไม่มีทางสู้ แต่ถามว่าไอหมอกสงสารมั้ย? 

ไม่เลยแม้แต่น้อย :) 

ยิ่งเห็นท่าทางที่น่ากินของอีกฝ่ายแบบนั้น แก่นกายของเขาก็ยิ่งขยายใหญ่จนมันเหมือนจะปริแตกออกมา เลือดในกายก็แล่นพล่านไปหมด 

จุ๊บ จ๊วบบบ 

“อื้อออ!!” 

กลีบปากสีชมพูอิ่มถูกครอบครองอีกครั้งโดยที่ครั้งนี้มันถูกบดขยี้รุนแรงขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวจนเจ้าของมันเริ่มรู้สึกเจ็บแปล๊บๆและชาไปทั่วทั้งริมฝีปาก 

“อึ่ก ฮึก ฮืออออ” 

“อืมมม” 

“ฮืออออ ฮึก! อึ่ก” 

ลิษาเริ่มปล่อยโฮออกมาเมื่อพี่ไอหมอกนั้นไม่คิดจะฟังคำขอร้องของเธอเลยแม้แต่น้อย ความกลัวนั้นเกาะกินไปทั่วทั้งหัวใจร่างอวบแล้วตอนนี้ ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเจอใครที่มีท่าทีคุกคามต่อเธอแบบนี้มาก่อน แล้วก็ไม่คิดว่าจะมีด้วยเพราะด้วยรูปร่างหน้าตาแบบนี้ 

แต่สุดท้ายแล้วเธอก็ต้องมาเจอกับผู้ชายน่ากลัวตรงหน้านี้จนได้ 

เนื้อตัวของคนขี้แยเริ่มสั่นไหว ก้อนสะอื้นเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆจนคนที่กำลังรังแกอีกฝ่ายอยู่เองก็รู้สึกได้ เปลือกตาบางเปิดออกเพื่อมองใบหน้าน่ารักของอีกฝ่าย...ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา 

มันน่าขย้ำมากๆในสายตาของไอหมอก... 

แต่อีกฝ่ายที่สะอื้นจนตัวโยนแบบนี้ก็น่าสงสารไม่หยอกเหมือนกัน 

เฮ้ออออ พึ่งจะบอกว่าจะไม่ทำอะไรคนนุ่มนิ่มตรงหน้า จะเข้าหาด้วยวิธีปกติกับตัวเองไปเมื่อวานนี้เอง ไหงวันนี้เขาถึงได้มาสติหลุด ยับยั้งอารมณ์ตัวเองไม่ไหวเผลอรังแกคนตรงหน้าไปอีกแล้วนะ 

กึก! 

การกระทำทั้งหมดหยุดชะงักทันทีที่ไอหมอกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาละริมฝีปากออกจากกลีบปากนุ่มอย่างเสียดาย แต่มองอีกฝ่ายที่กำลังสะอื้นฮักแล้วก็คงรังแกต่อไม่ลง เขาถอนหายใจออกมาน้อยๆก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินดุ่มๆไปเข้าห้องน้ำทันที 

ในเมื่อรังแกอีกคนไม่ลงแล้ว... 

เขาก็คงต้องโลกสวยด้วยมือเราไปก่อนล่ะนะ -_- 

หนีป๊ายยยค่ะลิซ!!! 

​ตอนนี้ก็ขอ 18+ นิดหน่อยพอกรุบกริบเนอะ อุ้อิ้ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว