ติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ คลิกที่ชื่อ หรือดูตรงรายการโปรดได้เลยคร้าบ

แมะครับ...อย่าจิ้น! : 1

ชื่อตอน : แมะครับ...อย่าจิ้น! : 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แมะครับ...อย่าจิ้น! : 1
แบบอักษร

- 1 -


“สรุปแล้วมึงกับพี่คนนั้นไม่ได้เป็นอะไรกัน?”

ผมที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดกล้องDSLR รุ่นล่าสุดรวมเลนส์ราคาเฉียดล้านอยู่ในมือถึงกับสะดุดไปเมื่อพี่คอปเตอร์ พี่ในชมรมกล้องพูดกับมือถือที่เปิดหน้าจออินสตราแกรมของ ‘ผู้ชายคนหนึ่ง’ คาไว้ แน่นอนว่ารูปสตอรี่ไอจีของผู้ชายคนนั้นก็ลงคลิปผู้หญิงของเขาแบบแว้บๆให้ผู้คนที่ติดตามได้ทายกันเล่นๆตามสไตล์ของเขานั่นแหละ...แบบเดียวกับที่เขามักจะทำกับผม

“เฮ้อ...”

ผมส่ายหัวไปมาปลงๆแล้วหยิบยางมาบีบเป่าไล่คราบฝุ่นบริเวณฐานเลนส์ ผู้ชายคนนั้นเค้าก็ต้องมีแฟนเป็นผู้หญิงสิครับ...แถมยังสวยอีกต่างหาก

และประเด็นที่สำคัญก็คือ....ผมเองก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งโว้ยยย!...แท่งใหญ่ด้วย!!

“ไม่ต้องเสียใจนะบาสน้องรัก เดี๋ยวพี่เลี้ยงไอติม”

“พี่คอป! ผมกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันโว้ยครับ!”

ผมเริ่มเสียงดังขึ้นเล็กน้อยแล้วยกมือเสยผมที่เริ่มจะยาวปรกหน้าอย่างรำคาญใจ ถึงผมจะหน้าตาเหมือนหม่าม๊ามากไปหน่อย ถึงได้สวย ขาว น่ารัก ดูน่าทะนุถนอมหรืออะไรก็ตามแต่...แต่ยังไงผมก็ยังคงเป็นผู้ชาย! และผมก็ชอบผู้หญิงด้วย!!.....ถึงแม้ผมจะไม่เคยมีแฟน และไม่เคยปิ๊งใครมาก่อนเลยก็ตาม

...ก็ผมยังเด็กอยู่นะครับ!...

“แล้วแบบนี้แฟนคลับที่จิ้นมึงอยู่คงจะต้องเสียใจแน่ๆ”

ผมถอนหายใจอีกรอบก่อนจะเก็บกล้องใส่กระเป๋าอย่างบรรจง ด้วยหน้าตาที่น่ารักและหล่อเหลาสไตล์เมกันบอยจึงทำให้ผมเป็นไอดอลที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียงเลยล่ะครับ มีรับงานถ่ายโฆษณาอยู่บ้าง แถมคนติดตามในอินสตราแกรมของผมก็มากอยู่เหมือนกัน จึงทำให้ผมมีแฟนคลับจำนวนนึง...และแน่นอนว่ารูปลักษณ์ของผมทำให้เขามองผมเหมือนลูกมากกว่าจะชื่นชอบผมในแบบสามี

“งั้นเราก็มาเป็นคู่จิ้นกันดีมั้ย เดชคอปไงล่ะตะเองง~”

ผมฉีกยิ้มกว้างแล้วโน้มตัวเข้าไปกอดคนน่ารักที่ตัวพอๆกับผมพร้อมกับหอมแก้มซ้สยทีขวาทีจนคนแก่กว่ารำคาญแล้วผลักผมออกแรงๆ

“ไม่โว้ย! หน้าตาสวยๆแบบมึงไม่ใช่สเป็กกู แบบกูต้องหล่ออปป้าแบบเฮียคิมโน่นนน!”

แหมม! พอเฮียคิมไม่อยู่แล้วปากดีจังนะ ทีเฮียอยู่ล่ะกระมิดกระเมี้ยนไม่กล้าเลิฟซีน ขอดีดแก้มทีนึงเหอะ หมั่นไส้!

ป้าบ!

“อิบั๊ด!!!”

“ฮ่าาาาาาาาาา”

ผมรีบคว้ากระเป๋าตังค์แล้วกระโดดฉิวดึ๋งๆไปยังประตูห้องชมรมทันทีก่อนจะโดนรุ่นพี่ปี3อย่างพี่คอปไล่เตะ เวลาพักเที่ยงแบบนี้โรงอาหารใต้ตึกคณะนิเทศคงจะเต็มแล้ว...ไปหาข้าวไก่กระเทียมที่โรงอาหารวิศวะใกล้ๆนี้กินดีกว่า

Rrrrrrrrrrrrrr~

“ไงจ้ะไฝ?”

ผมทักคนปลายสายที่คงจะทำหน้ายู่น่ารักเมื่อผมทักไปแบบนั้น

[มึงอยู่ไหนเนี่ย?]

เหมือนปลายสายกำลังโมโหอะไรบางอย่าง หรือไอ้ภูมิจะรำคาญที่ผมเรียกมันไปแบบนั้น? ไม่หรอกมั้ง คงจะโมโหหิวมากกว่า

“กำลังเดินไปโรงอาหารวิศวะ”

[ไปทำเหี้ยไรครับบาส]

“หาของกินสิครับภูมิ”

ผมชะโงกมองซ้ายขวาก็พบว่าประชากรมีเกียร์นั้นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว แต่เพราะคนจำนวนมากนี่แหละครับถึงทำให้ชนิดของอาหารนั้นทั้งหลากหลายและมีปริมาณมากมายให้ได้เลือกสรรค์

...นี่มันสวรรค์ของเด็กอ้วนชัดๆ...

[มึงจะซื้อหมูกระเทียมร้านป้าแจ๋วใช่มั้ย? เดี๋ยวกูตามไป เอาเหมือนมึงอีก2กล่องของกูกับไอ้เบสท์]

ผมพยักหน้ารับทั้งๆที่ก็รู้ว่าปลายสายคงไม่เห็น

แต่คิดว่าคนทั้งโรงอาหารโดยเฉพาะสาวๆนั้นคงจะเห็นกัน

‘กรี๊ดดด น้องบาสป่ะมึง?’

‘ใช่ๆๆ เด็กอ้วน~’

‘บาสไหนอะ?’

‘บาส นิเทศปี1อะ ลูกกูไงที่น่ารักๆอ่ะ’

‘แล้วเด็กนิเทศมาทำอะไรที่นี่?’

‘จำได้ว่าแฟนเก่านางอยู่บริหารนะ...หรือแฟนใหม่อยู่วิศวะ?’

แฟนเห้อะไรล่ะครับ!! เค้าเรียกว่าคู่จิ้นโว้ยยยยย!!! และผมยังไม่เคยมีแฟนนน!!! แล้วถ้าจะมีแฟนทั้งที แฟนผมควรจะเป็นผู้หญิงด้วย ไม่ ใช่ ผู้ ชาย!!!!!!!

ตุ้บ!

ผมที่ยืนคิ้วกระตุกจากการยืนฟังประโยคสนทนาของผู้หญิงโต๊ะข้างๆอยู่แทบจะปลิวไปกับแรงกระแทกด้านหลัง ก่อนจะหันไปมองคนที่เดินมาชนผมอย่างจังเหมือนตั้งใจ

“มายืนอะไรตรงนี้ไอ้ตุ๊ด?...เกะกะ”

ผมตาลุกวาวพร้อมไฝว้ทันทีเมื่อคนหล่อผิวเข้มตัวสูงโย่งพูดประโยคที่ทำเอาผมรู้สึกเหมือนไฟลุกท่วมหัว...แต่ติดตรงที่คนใส่ช๊อปตรงหน้าผมนั้นหุ่นล่ำเกินไป...และผมก็มาเพียงคนเดียว

...หนอยย! รอผมมีกล้ามแขนเม็ดใหญ่ๆแบบนั้นบ้างเถอะ...ตอนนี้มันแค่ยังเม็ดเล็กและซ่อนข้างในไขมันอยู่แค่นั้นเอง

“บ่ะง่าว! คนเปิ้นจ๊าดหล่อยืนอยู่ตรงนี้บ่หันก๋า? ผ่อท่าต๋านี่ถ้าจะเอาไว้ประดับหน้าก้า!”

(ไอ้โง่! คนหล่อยืนอยู่ตรงนี้ไม่เห็นเหรอ? สงสัยตานี่คงจะมีไว้ประดับหน้าเฉยๆสินะ!)

ผมด่าออกไปเป็นภาษาเหนือที่คิดว่าเขาต้องแปลไม่ออกแน่ๆ สมน้ำหน้า! ยืนเอ๋อไปเลยสิมึง!

“มึงว่าอะไรนะ!?”

“เห้ยๆๆๆ! ใจเย็นไอ้จอส! น้องเค้ายังเด็กอยู่นะโว้ย คงไม่ได้ด่ามึงหรอก”

ด่าดิวะ!! กูด่ามึงเนี่ยล่ะ ไอ้ง่าววววววว!!!

“อย่ามาห้ามกูไอ้ซี กูรู้นะว่าง่าวมันแปลว่าโง่!”

“อุ๊!”

ผมทำท่าตกใจแบบตอแหลๆ ยิ่งเห็นคนตัวโตกว่าดูเดือดดาลก็ยิ่งสนุก รอสมุนภูมิและสมุนเบสท์มาก่อนเถอะ พอกูมีพวกเมื่อไหร่นะต่อให้ตัวใหญ่แค่ไหนกูก็ไม่กลัวโว้ยยยยย

“มึงดูมันทำหน้าอ้อนตีนดิไอ้ซี!”

ใคร๊? ป๊าวว! ไม่ได้ทั๊มม!!

“มึงก็ไปว่าน้องมัน น้องน่ารักจะตาย”

พอมีคนชมว่าผมน่ารัก ผมก็ยิ้มกว้างแล้วทำเป็นยกมือเหน็บผมคล้องหูอย่างเขินอายปนกวนตีนทันที เพราะผมยิ่งทำ คนตรงหน้าก็ดูจะยิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก เหอะๆ โมโหแต่ทำอะไรไม่ได้สินะ แบบนี้ล่ะยิ่งสะใจ! กล้าดียังไงมาว่าผมเป็นตุ๊ด!?

“น่ารักเหี้ยไร? อย่างกับตุ๊ด!”

“โว๊ะ!!! ตุ๊ดเหี้ยไรล่ะ! คxยกูใหญ่พอกระแทกหน้ามึงได้ละกัน!”

ผมเดือดจนแทบทนไม่ไหวเลยเผยร่าง พิเดช ออกมาทันที ไม่รอไอ้ภูมิกับไอ้เบสท์แล้วนะ! คำก็ตุ๊ดสองคำก็ตุ๊ด ต่อให้กูเป็นตุ๊ดกูก็ไม่มีวันเลือกมึงมาเป็นผัวหรอกไอ้โย่งเอ้ย!!

“!!!”

“...”

และเหมือนเสียงของผมจะดังมากพอให้คนทั้งโรงอาหารได้หันมาสนใจและตั้งกล้องถ่ายรูปกัน

“เหอะ! ปากดี”

คนตัวสูงแสยะยิ้มเยาะ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เกรี้ยวกราดมากเท่าไหร่...ขัดกับผมที่พอได้ระเบิดแล้วก็ระงับความปากไวไม่ไหว

“ไม่ได้มีดีแค่ปากนะบอกเลย”

“เก็บปากไว้กินข้าวเถอะน้อง”

“ไม่รู้จริงๆเหรอว่าปากมันทำอะไรได้มากกว่ากินข้าว?”

‘กรี๊ดดดดดดด! น้องเค้าหมายถึง...’

‘นี่กูไม่ได้คิดลึกไปใช่ม้ายยยย?’

ผมแสยะยิ้มร้ายแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆคนตัวสูงที่ดูดีจนผมเองยังแอบอิจฉา...อยากหุ่นแบบนี้บ้าง

แปะ

วางมือลงบนหน้าท้องแล้วเงยหน้าช้อนสายตามองเขาที่ก้มหน้าลงมามองผมเหมือนทำอะไรไม่ถูก

...ตกอยู่ในภวังค์ของดวงตาผมแล้วสินะ...

“คำก็ตุ๊ด สองคำก็ตุ๊ด...ระวังเหอะ จะตกหลุมรักไม่รู้ตัว”

พูดพร้อมกับทิ้งสายตาก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากมาทันที

...เกือบมีเรื่องแล้วกู!

.

ตึกตัก

ตึกตัก

ตึกตัก

ตึกตัก

“เหอะ! ทำเป็นจะมีเรื่องกับน้อง...มึงแอบชอบน้องมันอยู่ก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ?”

เพื่อนรักร่วมคณะเดินมาตบหัวคนตัวสูงจากแดนใต้อย่างเต็มรักจนจอสต้องลูบหัวป้อยๆ

“ห้ะ!? อะไรนะไอ้ป๊อปปี้”

ซีรีบหันไปถามเพื่อนเหมือนคนตามไม่ทันข้อมูลสำคัญ

“ก็นี่ไง น้อน ที่ไอ้จอสชอบเพ้อถึงน่ะ...แล้วเล่นเปิดตัวซะไม่น่ารักใส่แบบนี้ เขาคงจะเอามึงหรอก!”

“มึงนี่มันง่าวจริงๆด้วย!”

เจ็บกว่าโดนตบหัวก็คือถูกย้ำว่าง่าวนี่ล่ะ...คำว่าง่าวนี่มันบียอนด์กว่าคำว่าโง่อีกนะครับ!

“เลิกซ้ำเติมกูได้แล้ว!...ก็กูทำตัวไม่ถูกนี่ โคตรตกใจเห็นน้องยืนกลางโรงอาหาร”

“มึงเลยหาเรื่องเค้าซะงั้น?...แล้วจะเอาไงล่ะทีนี้”

“...อย่างน้อยตอนนี้น้องเค้าก็คงจำหน้ากูได้แล้วล่ะ”

“กูมีวิธี....”

.

.

DomunTV : เอ๊ะ? น้องบาสมาถึงวิศวะเลยเหรอครับ? มาหาใครน้า...#จอสบาส [แนบรูป]

@fhjk : กรี๊ดดดดด ชั้นอยู่ในเหตุการณ์ค่าคู๊นนนน! แซ่บเว่อร์! #จอสบาส [แนบคลิป]

@sgtik : ได้ยินว่า ปากทำอะไรได้มากกว่ากินข้าวนะ...เอ๊??? ทำอะไรได้อีกล่ะค้าา??? #จอสบาส

@dbmml : ต่อเรือแปป #จอสบาส

@egkl : กระโดดขึ้นเรือเลยค่าาาาา #จอสบาส

@fhkk : น้อนรู๊กกกกกกกกกก #จอสบาส

.

.

.

To be continued

Ps : แต่งฟิคครั้งแรก

ความคิดเห็น