ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.1

คำค้น : ราม ลูกจัน ละมุน หื่น โคแก่กินหญ้าอ่อน 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.1
แบบอักษร

เอี๊ยด!!!

เสียงเบรกดังลั่นไปทั้งถนน เพราะจู่ๆมีผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้วิ่งตัดหน้ารถผม ผมเลยต้องเหยียบเบรกเต็มแรง ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถ ไม่แน่ใจว่าชนเธอรึเปล่า เห็นเธอล้มลงไป

“เป็นอะไรรึเปล่า” ผมตรงเข้าไปถามเธออย่างรีบร้อน ในขณะที่เธอกำลังก้มมองขาตัวเอง

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอโทษนะคะ ฉันรีบก็เลยรีบวิ่งข้ามมา ไม่คิดว่าจะไม่พ้น ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ” เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม แถมยกมือไหว้ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกต่างหาก ส่วนผมเหรอ บอกตามตรงเลยนะ ผมพูดอะไรไม่ออกตั้งแต่เธอเงยหน้าขึ้นมาแล้ว ผู้หญิงอะไรสวยเป็นบ้า ทั้งสวยทั้งน่ารัก ขนาดตอนตกใจยังน่ารักขนาดนี้ แล้วตอนยิ้มจะน่ารักขนาดไหน เห้ย! แล้วนี่ผมคิดอะไรของผมวะ คิดไม่ซื่อกับเด็กหรือไง เพราะดูๆแล้ว อายุเธอน่าจะไม่เกินยี่สิบ ส่วนผม หึ อย่าให้พูดเลย เพราะผมบอกลาอายุยี่สิบมาไกลแล้ว แต่ถ้าถามว่าไกลมากี่ปี ผมขอเก็บเป็นความลับละกัน ไม่อยากตอกย้ำความแก่ของตัวเอง

“มะ...ไม่เป็นไร เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว” ผมพยายามปรับทั้งเสียงและอาการของตัวเองให้เป็นปกติ หลังจากความน่ารักของเธอมันพุ่งเข้าตาผมเต็มๆ

“เอ่อ ขอบคุณนะคะที่คุณไม่เอาเรื่อง“ เธอไหว้ผมอีกแล้ว ไม่รู้หรือไงว่าเธอยิ่งไหว้ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโคตรแก่ 

“บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณแล้ว ลุกขึ้นเถอะ ไหวมั้ย”

“ก็พอไหวค่ะ...โอ๊ย!”

“ไหนบอกไหว”

“เอ่อ คือ...”

“ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อยู่นิ่งๆ” ผมบอกเธอก่อนสอดมือลงไปที่ขาเธอตรงข้อพับ

“คุณจะทำอะไรคะ...ว้าย! คุณ!” เธอตกใจอย่างกับจะโดนเชือด ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ก็แค่อุ้มเธอขึ้นมาเอง

“ไม่เห็นจะต้องตกใจขนาดนั้น”

“แต่ว่า...”

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอ แค่เห็นว่าขาเธอเจ็บ เลยจะช่วยพาไปนั่งก็แค่นั้น” ผมก้มบอกเธอแล้วพาเธอไปวางลงบนเก้าอี้ที่ป้ายรถเมล์เบาๆ โชคดีที่มีป้ายรถเมล์อยู่ใกล้ๆพอดี

“เอ่อ ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไร แล้วสรุปเธอไหวจริงเหรอ ดูขาไม่ค่อยโอเคนะ” ผมบอกก่อนคุกเข่าลงจับขาเธอดูเบาๆ 

“สงสัยคงเป็นตอนที่ล้มลงเมื่อกี้แน่เลย ไปโรงบาลมั้ย ฉันพาไป” ผมเงยหน้าบอกเธอ รู้สึกเป็นห่วงเธอยังไงก็ไม่รู้ ก็เธอดูบอบบางซะขนาดนี้

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง เดี๋ยวก็คงหาย อีกอย่าง ฉันต้องรีบไปทำงาน คงไปโรงพยาบาลไม่ได้หรอกค่ะ เดี๋ยวจะเข้างานสาย”

“แต่...”

“ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ ขอบคุณคุณมากนะคะ ที่เป็นห่วงฉัน ทั้งๆที่ฉันเป็นคนผิดเองแท้ๆ” เธอทำหน้ารู้สึกผิด ไม่ได้รู้เลยว่าผมไม่ได้คิดโกรธเธอเลยสักนิด ก็น่ารักซะขนาดนี้ ใครจะไปโกรธลง

“ไม่เป็นไร แต่เธอแน่ใจเหรอว่าไหว” 

“ค่ะ ฉันแน่ใจ” 

“งั้นก็ตามใจ ถ้างั้นที่ทำงานเธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง”

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะคุณ ฉันไปเองได้ค่ะ แค่คุณไม่เอาเรื่องฉันฉันก็ขอบคุณมากแล้ว ฉันไม่กล้ารบกวนคุณเพิ่มหรอกค่ะ” เธอรีบบอกอย่างรวดเร็ว ส่วนผมก็อดยิ้มนิดๆไม่ได้ กับความน่าเอ็นดูของเธอ

“ขี้เกรงใจซะจริง ถ้างั้นก็ตามใจ งั้นเอานี่ไป นามบัตรฉัน มีอะไรก็โทรมาละกัน” ผมหยิบนามบัตรจากกระเป๋าตังค์แล้วยื่นให้เธอ ผมรู้ว่าความจริงผมไม่จำเป็นต้องให้หรอก แต่ผมอยากให้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“เอ่อ ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอเอื้อมมือมารับไปเบาๆ

“อืม งั้นฉันไปนะ ขอให้หายไวๆ” ผมบอกเธอแล้วลุกขึ้น ก่อนจะหันหลังแล้วก้าวยาวๆกลับไปที่รถ พอดีว่านึกขึ้นได้ ว่าเช้านี้ผมเองก็มีนัดกับลูกค้าที่โรงแรม

-RAM END



...ราม อัศวธรานนท์

ฉันก้มมองนามบัตรของผู้ชายคนนั้น ก่อนจะมองตามหลังไวๆของเขาไป 

“เป็นคนดีจัง” ฉันอดยิ้มชื่นชมเขาออกมาไม่ได้ นานๆทีจะเจอคนดีๆแบบนี้ คนดีๆที่ไม่รู้ว่าบนโลกนี้จะยังหลงเหลืออยู่สักกี่คน 

“เห้ย! แย่แล้วลูกจัน!” ฉันเห็นนาฬิกาที่ข้อมือถึงได้นึกขึ้นออกว่านี่ไม่ใช่เวลาจะมาชื่นชมผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งใจดีคนนั้น เพราะอีกสิบนาทีก็จะถึงเวลาเข้างานแล้ว งั้นฉันคงต้องรีบฝืนสังขารให้ลุกขึ้นจากตรงนี้แล้วล่ะ ไม่ใช่อะไรหรอก ขืนสายต้องโดนหักเงินแน่

“อยู่ในนี้ไปก่อนนะ” ฉันรีบพูดกับนามบัตรก่อนยัดมันลงไปในกระเป๋าสะพายใบเก่าของฉัน แล้วลุกขึ้นเดินกะเผลกมาจากป้ายรถเมล์อย่างรีบร้อน



.

@ROMEO & J HOTEL

ในที่สุดก็มาถึงจนได้ โชคดีจริงๆที่ถ่อมาถึงโรงแรมทันเวลา จริงสิ ลืมบอกไปว่าฉันทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ที่โรงแรมนี้ ส่วนชื่อฉัน เอ่อ ฉันชื่อลูกจันนะ เพิ่งเรียนจบม.6 

“ลูกจัน” หัวหน้าเรียกแล้ว งั้นฉันไปทำงานก่อนนะ

“ค่ะหัวหน้า” 

“เดี๋ยวเปลี่ยนชุดเสร็จ ไปทำความสะอาดห้อง1109นะ แขกเพิ่งเช็คเอาท์ออกไปเมื่อเช้า เร็วๆเข้าล่ะ”

“ค่ะ” ฉันพยักหน้าแล้วรีบเข้าไปเปลี่ยนชุด ก่อนจะรีบหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดแล้วตรงไปที่ลิฟต์

“ว้าย!” ซวยแล้ว ฉันรีบจนเผลอไปชนใครเข้าก็ไม่รู้ แล้วที่ซวยไปกว่านั้น คือฉันเป็นคนชน และฉันก็เป็นคนที่หงายหลังเอง

หมับ!

ฉันรู้สึกว่าคนที่ถูกฉันชนเขาคว้าเอวด้านหลังฉันไว้ แล้วดึงฉันกลับขึ้นไปได้ทัน แต่แทนที่ฉันจะหายตกใจที่รอดจากการหงายหลัง ฉันกลับตกใจยิ่งกว่าเก่า เพราะใบหน้าของคนที่อยู่ใกล้ฉันแค่เอื้อมในตอนนี้ ก็คือผู้ชาย เอ่อ ผู้ชายใจดีคนนั้น

”เธอ? นี่เธอเองเหรอ” เสียงของเขาเรียบก็จริง แต่ก็ฟังดูแปลกใจไม่น้อย เอาตรงๆคือเขาเองก็น่าจะตกใจไม่ต่างกับฉัน

“เอ่อ ฉะ...ฉัน...ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษจริงๆค่ะ ขอโทษจริงๆ” ฉันยกมือไหว้เขาอย่างลนลาน ทั้งตกใจทั้งรู้สึกผิดจนไม่รู้จะรู้สึกยังไง เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉันทำเขาเดือดร้อน

“ตายแล้ว! ลูกจัน!” ห้ะ! นั่นเสียงหัวหน้านี่

“ทำอะไรของเธอห้ะ เดินชนท่านประธานได้ยังไง ขอโทษท่านเดี๋ยวนี้นะ!” ตอนแรกฉันตกใจเสียงหัวหน้า แต่ตอนนี้ฉันตกใจคำที่หัวหน้าพูด

“ทะ...ท่าน...ท่านประธาน!?” ฉันเงยมองหน้าผู้ชายที่กำลังโอบเอวฉันไว้ชัดๆอีกทีอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะรีบถอยห่างออกมาจากเขาอย่างเจียมตัว

“ขะ...ขอโทษค่ะทะ...ท่าน...ท่านประธาน คือฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ ขอโทษจริงๆค่ะ” คราวนี้ฉันยกมือไหว้อย่างรีบร้อนและลนลานกว่าเก่าซะอีก ยิ่งไปกว่านั้น คือฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลย ในเมื่อเขาเป็นถึงท่านประธาน หรือให้พูดง่ายๆ เขาก็คือเจ้าของโรงแรม คือคนที่จะไล่ฉันออกเมื่อไหร่ก็ได้ ยิ่งฉันทำวีรกรรมไว้กับเขาตั้งสองครั้งติดกันแบบนี้แล้วด้วย มันก็ยิ่งมีแนวโน้มโดนไล่ออกซะเหลือเกิน

“เมื่อกี้ขอโทษไปแล้วไม่ใช่เหรอ จะขอโทษกี่ครั้ง เอามือลงได้แล้ว”

“เอ่อ แต่ว่า”

“ฉันบอกให้เอามือลง” 

“เอ่อ ค่ะ” เสียงเขาแข็งขึ้นจนฉันตกใจ ต้องเอามือลงแทบไม่ทัน ตกลงเขาใจดีหรือใจร้ายกันแน่ ฉันชักเริ่มไม่แน่ใจ ก็ตอนนี้สายตาเขาดูดุจัง

“เอ่อ ท่านประธานคะ อย่าถือสาลูกจันเลยนะคะ ดิฉันขอโทษแทนเธอด้วยจริงๆค่ะ เธอเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่วัน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร” หัวหน้าเข้ามายืนบังฉันไว้ แล้วก้มหัวให้ท่านประธาน นี่นอกจากฉันจะทำท่านประธานเดือดร้อนแล้ว ฉันยังทำหัวหน้าเดือดร้อนด้วยสินะ ฉันนี่มันไม่ได้เรื่องอะไรเลยจริงๆ

“ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ก็แค่บอกให้เธอเอามือลง“ เขาพูดกับหัวหน้า แต่สายตามองมาที่ฉัน แต่ฉันไม่กล้าสบสายตาเขาหรอก ฉัน เอ่อ ฉันกลัว

“งั้นผมขอตัวก่อนละกัน ฝากคุณบอกลูกน้องคุณด้วย ว่าไม่ต้องใช้คำขอโทษให้มันเปลืองนักก็ได้” พูดจบเขาก็เดินเข้าลิฟต์ไป ในขณะที่ฉันทำได้แค่ยืนก้มหน้านิ่ง...อย่างยอมรับคำด่า...

-LOOKJUN END



.

@Floor 20 (ชั้นผู้บริหาร)

“สวัสดีค่ะท่านประธาน”

“หวัดดีครับ” ผมตอบรับเลขาก่อนเดินเข้าห้อง ส่วนในหัวผมตอนนี้ บอกตามตรงว่ามีแต่เรื่องผู้หญิงคนนั้น คือผมไม่คิดจริงๆว่าจะได้เจอกับเธออีก แถมเธอยังทำงานที่นี่ด้วย 

“อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น” 



................................................................................

#นั่นดิ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น แล้วเฮียรามจะเอาไงต่อน้าาา ก็อ้อยมาอยู่ใกล้ปากช้างซะขนาดนี้ อิอิ อย่าลืมมาช่วยลุ้นกันเน้อออ

#ขอโทษที่ให้รอนานเลย 

#ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่ติดตามนะคะ รักกกกก❤️


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว