ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่8

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2562 14:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่8
แบบอักษร









Chapter 08








“ขยันสร้างเรื่องจริงๆ”ใยไหมนั่งบ่นอยู่ข้างๆผมหลังจากที่เห็นโพสของผมจากเพจที่เป็นประเด็นอีกโพส

จะอะไรหล่ะ ก็โพสที่โดนรุมแย่งไง แถมพ่วงด้วยว่าผมแอบกุ๊กกิ๊กกับพี่วินแน่ๆเพราะเห็นผมขึ้นรถพี่วินไป จะว่าไปก็สงสารพี่เรย์รายนั้นมาบ่นน้อยใจที่ผมทิ้งให้พี่เรย์ยืนเถียงกับพี่จ้า แล้วมีการแซวผมปิดท้ายด้วยว่า

‘พี่จะไปแย่งน้องหมอกคืน’

มันทำให้ผมเริ่มกลัวพี่เรย์ขึ้นมาแล้ว

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แถมช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นพี่วินกับพี่เรย์อยู่ด้วยกันเท่าไหร่ หรือว่าพวกพี่มันจะมีเรื่องกันเพราะผม

ว้า! ทำไงดีมีแต่ผู้ชายรุมล้อม

ตอนนี้ผมกำลังทำความสะอาดห้องครั้งใหญ่แต่ผมกำลังนั่งพักอยู่เพราะเมื่อยมาก วันนี้ผมไม่มีเรียนเพราะอาจารย์ยกคลาส เย้!

“ฉันกลับไปนอนที่ห้องดีกว่า ฝุ่นเยอะหายใจไม่ออก”ใยไหมลุกขึ้นยืนพูดเสียงอู้อี้เพราะเอามือบีบจมูกไว้อยู่

“ล็อคห้องให้ด้วย”ลุกขึ้นเดินไปเปิดหน้าต่างระบายอากาศ

หลังจากใยไหมออกไปผมก็ทำความสะอาดจนเสร็จ เดินลงมาทิ้งร่างลงบนโซฟาอย่างหมดแรง ทำความสะอาดทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้

น่าจะหลับซักงีบ...

ก๊อก ก๊อก!!

จู่ๆเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น ผมลุกเดินไปที่ประตูส่องดูตาแมวก็ต้องตกใจจนยกมือปิดปาก เพราะเดี๋ยวตัวเองจะเผลอกรี๊ดออกมา เดี๋ยวๆไม่ใช่ล่ะหมอก

ผีหลอกแน่ๆเลย ผมยืนเอาหลังพิงประตูและไม่ยอมเปิดห้องซักทีทำให้คนที่รออยู่ข้างนอกต้องเคาะอีกรอบ

แง่ มาทำมายยยยยยยยย

ผมแง้มประตูออกเพราะคล้องโซ่ที่หน้าประตูไว้มองคนที่ยืนอยู่หน้าประตู หมายถึงมองตีนเค้าอ่ะ เพราะเขินจนไม่กล้ามองหน้า

“พี่วิน มีอะไรครับ”ผมเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

ใช่แล้ว พี่วินมาหาผมถึงจะไม่รู้ว่ามาถูกได้ยังไงก็เถอะ

“ขอเข้าไปหน่อย”เขาพูด

“ผม...”จะบอกยังไงว่าไม่ให้เข้า

เกิดเค้าทำมิดีมิร้ายผมขึ้นมาใครจะมาช่วย หมอกยังไม่อยากเสียตัว

เอ่อ ได้ข่าวว่าเสียไปแล้ว...

“เอ่อ...ครับ”แล้วผมก็ตัดสินใจเปิดประตูให้เขาเข้ามาเพราะเขาจ้องหน้าผมเหมือนอยากจะฆ่าผมขนาดนั้น

เดี๋ยวนะนี่มึงเปิดห้องให้จระเข้เข้ามาหรอเนี่ย!!!

ไอหมอกไอคนใจง่ายเห็นผู้ชายแล้วสมองเบลอ...เมื่อเธอบอกว่าเลิกกัน อาการโคมากระทันหัน เดี๋ยวๆผิดเรื่องล่ะ

พี่วินเดินไปวางของที่โต๊ะไม้หน้าทีวีก่อนจะทิ้งร่างนั่งลงที่โซฟา คลายเนกไทออกจากคอให้หลวมก่อนจะเอนหลังพิงโซฟา เขายังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เดาว่าเพิ่งจะเลิกเรียน

ผมเดินไปหยิบน้ำเทใส่แก้วก่อนจะเอาไปวางให้ที่โต๊ะ

พี่วินมองหน้าผมหลังจากที่เอาน้ำไปวางก่อนจะดึงแขนผมให้ลงไปนั่งข้างๆเขา

“ทำอะไรครับ”พูดออกมาอย่างตกใจเพราะพี่วินกำลังเอาหัวมาทิ้งลงบนหน้าตักผม

เขาเงียบและไม่ได้ตอบคำถามผม

“มาถูกได้ยังไงครับ”ถามอีกหนึ่งคำถาม ถ้าพี่มันไม่ตอบผมจะลากพี่มันออกจากห้อง

“ไอเรย์บอก...”พูดเสียงอู้อี้

เดี๋ยวนะ พี่เรย์รู้จักห้องผมได้ไง นี่ผมโดนไอพี่เรย์ตามมาตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย กลัวแล้วนะ

“พี่เรย์รู้ได้ไงว่าผมอยู่นี่”

“มันไม่ให้บอก...”

“แล้วพี่มาทำไม”

“มาหาหมอกไง”

มาทำไมหล่ะว้อยยยยย

ผมเงียบและมองไปทางอื่น ขี้เกียจจะเค้นคำตอบจากพี่มันแล้ว

“มาจีบหมอกไงครับ”เขาพูดเมื่อเห็นว่าผมเอาแต่เงียบ

พี่วินลุกขึ้นนั่งปกติและหันมามองหน้าผม

“ผมไม่ให้จีบ”ผมพูดทั้งๆที่ยังไม่ได้หันไปมองพี่วิน

“แต่พี่จะจีบครับ”พูดจบก็ดึงผมเข้าไปหา

หน้าผมแนบไปกับอกของเขาที่มีแต่มัดกล้าม เขายังกอดผมไว้แน่นไม่ออกไปไหน ทั้งที่ผมดันเขาออกหลายหนแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าผมจะหลุดไปได้

อ่า แต่กลิ่นตัวพี่มันหอมมาก แผล่บๆน้ำลายไหลเลย

ไม่ใช่แล้วไอหมอก สติว้อยยยยยยยย

“น้องหมอกก็ชอบพี่ไม่ใช่หรอ เห็นเอาชนมไปให้ทุกวันเลย”

“...”มาพูดอะไรตอนนี้

เอ๊ะเดี๋ยวนะ พี่มันรู้ว่าผมเอาขนมไปให้หรอ แถมรู้ว่ามาทุกวันด้วย โอโหบันเทิงเลยมึง นึกว่าแอบเอาไปให้ที่ไหนได้ ไม่ได้มีความแอบเลยเพราะเจ้าตัวดันรู้

“พี่อยากกินขนมที่น้องหมอกทำอีกพี่ก็เลยมาหาครับ”เขายังกอดผมแน่นอยู่

จะหายใจไม่ออกแล้วว้อยยยย

“รู้ได้ไงว่าผมทำเอง”พูดเสียงอู้อี้เพราะหน้าผมแนบกับอกเขาอยู่

“ใส่ใจครับ”พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่ทำให้ใจสั่นได้เลย

พี่มันหยอดผม พี่มันหยอดโผ้มมมมมมม

“อ้าว เงียบเลยเป็นอะไรครับ”ปล่อยผมออกจากอ้อมอกเพื่อดูว่าผมเป็นอะไรที่เอาแต่เงียบ

และผมก็ยังเงียบ พี่วินจ้องหน้าผมอยู่หัวคิ้วเลิกสูงขึ้น

ผมต้องฝันอยู่แน่ๆ

ใช่แล้ว เจอพี่วินทีไรมีแต่เป็นความฝัน

ตื่นๆๆ ไอหมอกตื่น

เอามือตบหน้าตัวเองเบาๆเพื่อเรียกสติและหันไปทางอื่นเพื่อที่พี่วินจะได้ไม่เห็น

“ทำอะไรครับ”พี่วินยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม

เอาหน้าหล่อๆออกไปก๊อนนนนนนนน

น้องจะไม่มีสติอยู่แล้วววว

“น้องหมอก”จับมือทั้งสองข้างของผมไปถือไว้และมองหน้าผมไปด้วย

“ผมฝันอยู่แน่ๆ ปล่อยผมนะ”ผมเริ่มโวยวายเพราะพี่วินจับมือผมอยู่

“หือ?”คิ้วพี่วินขมวดเข้าหากันก่อนจะหลุดขำเล็กๆออกมา

“จะ...จะทำอะไร”ผมเอนตัวหนีพี่วินที่จู่ๆก็เอนตัวเข้ามาใกล้ผม

“ช่วยทดสอบความฝันไงครับ”โน้มตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะค่อยๆทาบริมฝีปากของเขาลงบนปากผม

เอ่อ ครั้งที่แล้วก็เป็นแบบนี้ปะ ก็คือยังฝันอยู่

แต่ครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนตรงที่...

พี่มันกัดปากโผ้มมมม

และมันเจ็บจนชาไปทั้งปากแล้วเนี่ยยยย

ไอพี่วินนนน ทดสอบวิธีอื่นไม่ได้หรือไง

“ปล่อย”ผมดันพี่วินออกเมื่อเขาเริ่มจะทำมากกว่าจูบไปแล้ว

แต่พี่มันไม่ปล่อยตามที่ผมพูดแถมยังดันตัวผมให้นอนราบไปกับโซฟา และประกบปากลงมาบนปากผมอีกรอบ ปากพี่วินยังคงไม่ผละออกไปไหน

หายใจไม่ออกแล้วว้อยยย

“อื้อ”ออกแรงดันตัวพี่วินจนสุดแรงแต่เขาก็ไม่ได้มีท่าทีว่าแรงผมจะสู้เขาได้

แม่จ๋าช่วยหมอกด้วยยยย

แกร๊ก!!

ใครมา!! ใครมา!! ไอพี่วินปล่อยกูก่อน จะดูดปากกูไม่สนใจโลกแบบนี้ไม่ได้

“ไอหมอก!!!!”เออรู้แล้วว่าใครมา

หลังสิ้นเสียงได้ไม่นานก็รู้สึกเหมือนตัวเองโดนฉุด ฉุดไปอยู่ในอ้อมอกผู้ชายอีกคน ว้อยยเกิดเป็นหมอกทำไมมีแต่ผู้ชายมาแย่งวะ

“มาทำอะไร”โอ้โห คำถามธรรมดาแต่พลังทำลายล้างสูงมากเพราะน้ำเสียงนั้นแฝงได้ด้วยอารมณ์

ไอซุงใจเย็นๆกูยังไม่เสียตัวรอบสอง ถึงเกือบจะเสียก็เถอะ แต่ก็จะยอมเสียนะ ว๊าก! แม่อย่าตีหมอก

ผมยืนสั่นเป็นลูกนกตกน้ำอยู่ในอ้อมอกไอซุง

โอโหเล่นใหญ่มาก แค่โดนดูดปากต้องยื่นสั่นขนาดนี้ไหมไอหมอก

อ่าา กลิ่นตัวไอซุงแม่ง เดี๋ยวๆหมอก ไม่ใช่เวลาเขาเครียดกันอยู่ สูดลมหายใจเอากลิ่นตัวไอซุงเพื่อเรียกสติตัวเอง ว้อยยย เป็นอะไรกับกลิ่นตัวนักหนาวะ

“มาจีบหมอกครับ”ไอพี่วิน มึงพูดเกรงใจหน้ากูหน่อย แดงไปถึงร่องตูดแล้วเนี่ย อ้าว! แดงไปหรอ

ไอซุงเงียบและดันผมออกจากอกมัน เออถ้ามึงไม่ดันออกอีกนิดกูจะงาบหัวนมมึงล่ะ เดี๋ยวไอหมอก ไอคนใจร่าน ฮือ เกลียดความแรดตัวเอง

“กลับเข้าห้องนอนไป”ไอซุงพูดกับผม

นี่มึงสั่งกู...นี่ห้องกูนะ

ผมเอานิ้วชี้หน้าตัวเองเป็นท่าทางประกอบ ไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวจะทำให้ใครโกรธ

เออ ไปก็ได้

เห็นแก่หน้าโหดๆไอซุงหรอก

ผมเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเองปิดประตูเรียบร้อย อยากแอบฟังว่าสองคนนั้นคุยอะไรกันแต่ก็ทำได้แค่นอนโง่ๆอยู่บนเตียง

แอ๊ะ! หรือว่าจะต่อยกันแย่งหมอก ดีใจจนเนื้อเต้นไปหมดแล้วเนี่ย

อ้าว! ไม่ใช่หรอ

งั้นนอนเฉยๆดีกว่า

ผ่านไปซักพักใหญ่ๆ ผมก็ยังนอนลืมตาโง่ๆอยู่บนเตียง เพราะความอยากสอดรู้สอดเห็นเลยทำให้ตามันตื่นขนาดนี้ อยากไปแอบฟังว่าเขาคุยอะไรกันก็กลัวว่าไอซุงจะเปิดประตูเข้ามาจ๊ะเอ๋ จนถูกจับได้ ก็เลยมานอนถ่างตาอยู่บนเตียงแทน

พวกมึงรีบคุยกันได้ไหมอ่ะ คือผมสั่งอาหารไว้แล้วนี่เหลืออีก5นาทีเขาจะขึ้นมาส่งแล้วไง เพราะผมหิวเพิ่งกดสั่งไปตอนที่โดนไล่เข้ามาเนี่ยแหละ

“ไอหมอก”เสียงไอซุงดังเข้ามาในห้องทำให้ผมดีดตัวออกจากเตียงแทบจะทันที เดินระริกระรี้ไปเปิดประตูและยิ้มให้ไอซุงไปด้วย

จะได้กินข้าวแล้วเลยดีใจ

“มึงสั่งกับข้าวมาถมบ้านหรอ?”ไอซุงมองหน้าผมอย่างเอาเรื่อง

“สั่งมาเผื่อมึง เผื่อใยไหม แล้วก็เผื่อพี่วินด้วยไง”พูดพร้อมชะโงกหน้ามองหาพี่วินไปด้วย ผู้ชายของผมไปไหนแล้ว

จริงๆไม่ได้สั่งเผื่อใครหรอก มันกดเพลินฮ่าๆ รู้ตัวอีกทีก็สั่งไปเยอะแล้วเลยขี้เกียจกดยกเลิก เพราะผมไม่ใช่คนจ่ายตังค์ เพราะผมไม่ได้เฝ้าประตูฮ่าาาา

“พูดได้ดิ คนจ่ายตังค์อยู่โน่น”ไอซุงว่าก่อนจะชี้ไปที่ประตู

พี่วินเดินหอบถุงเข้ามาในห้องหลังจากที่ประตูปิดลง

อ้าว!!อันนี้ผิดคาดว่ะ ที่สั่งคือจะให้ไอซุงจ่ายทำไมกลายเป็นพี่วินไปจ่ายอ่ะ

“ทำไมให้พี่วินจ่ายอ่ะ”ผมพูดกับไอซุง

“กูลืมเอากระเป๋าตังค์มา”ไอซุงบอก

หรอซุงหรอ....

“แล้วนี่อะไร? คงไม่ใช่น้องชายมึงแน่ๆ”ผมลูบกระเป๋ากางเกงมันก็ไปเจอกระเป๋าสตางค์ของมันที่แทบจะเรียบเนียนไปกับกางเกง ถ้าไม่จับดูก็คงไม่รู้

มันไม่ได้จนนะ แค่ไม่ค่อยพกเงินสด ถ้าเปิดดูในกระเป๋ามันมีแต่บัตรเดบิตเป็นสิบใบ

“ไอหมอก ทะลึ่งนะมึง”มันจับมือผมออก

“แล้วตกลงให้เค้าจ่ายทำไม”ท้าวสะเอวมองหน้ามัน

“เค้าจีบมึงก็ให้เค้าจ่ายดิ ไว้กูอยากจีบมึงเมื่อไหร่เดี๋ยวกูจ่ายให้”ไอซุงพูดจบก็เดินกลับไป

ไอซุง ไอเพื่อนชั่ว

วันก่อนยังไม่ชอบขี้หน้าพี่มันอยู่เลย ทำไมวันนี้ให้ท้ายกันเก่งจังวะ

ผมเดินเข้ามาในห้องไปช่วยแกะกับข้าว แต่ก็โดนพี่วินสั่งห้ามบอกว่าจะทำให้ แหม~ ทำคะแนนเก่ง แต่ไม่ใจอ่อนหรอก แค่จ่ายค่ากับข้าวให้ แค่เอาใจ แค่ดูดปาก ไม่ใจอ่อนหรอก ไม่เล๊ยยยยยยยยยย

กว่าจะกินข้าวเสร็จผมนี่เหมือนคนเป็นง่อยเลย ก็พี่วินแม่งป้อนเอาๆ จนปากผมไม่ว่าง พอกินอันนี้หมดก็เอาอันนั้นมาป้อน เอาอันโน้นมาป้อนจนใยไหมกับไอซุงต้องขอตัวกลับไปก่อน

เออว่าแต่ ทำไมพวกมันสองคนถึงทิ้งให้ผมอยู่กับจระเข้อีกแล้ว มึงไม่กลัวกูโดนจระเข้กินเลยหรือไง ถึงจะเคยโดนกินไปครั้งนึงก็เถอะ

พี่วินอาสาล้างจานให้ผม มีการไล่ให้ผมไปนั่งดูทีวีรอ โอ้โหถ้ารู้ว่าโดนจีบแล้วมันสบายอย่างนี้นะ ปล่อยให้มีคนมาจีบตั้งนานละ

“พี่ขอเบอร์หน่อยได้ไหม”พี่วินเดินมานั่งข้างผมหลังจากที่ล้างจานเสร็จแล้ว พ่อบ้านเวอร์ๆ

“เอาไปทำไมครับ”ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่ในใจนี่คือเต้นเป็นจังหวะชะชะช่าไปแล้วจ้า ใครบ้าไม่ดีใจมีผู้ชายมาขอเบอร์เลยนะ

“อยากคุยด้วยครับ...”

เอาจริงๆคือคุยกันอยู่แล้วไหมอ่ะ พี่มึงจะควบสองเลยหรอ

“ก็คุยกับคนอื่นไปสิครับ”เล่นตัวก่อน เดี๋ยวจระเข้จะได้ใจ

“ไม่คุยแล้วครับ”พี่วินเอาหัวมาหนุนตักผม

เอ่อ...ต้องบอกพี่มันไหมอ่ะว่ากินข้าวอิ่มๆไม่ให้นอนเพราะจะเป็นกรดไหลย้อน แต่มันไม่ใช่เวลามามีความรู้ตอนนี้ไง งั้นไม่บอกก็ได้

“ไม่เสียดายหรอครับคุยกันมาตั้งนาน” เออคุยกันมาตั้งนานไม่เสียดายหรอวะ

ว่าแต่ ทำไมต้องอินขนาดนี้อ่ะ

“เสียดายทำไมครับ ตอนนี้พี่อยากคุยกับเค้าแค่คนเดียว เพราะพี่ชอบเค้ามาก ไม่รู้ว่าเค้าจะชอบพี่บ้างหรือเปล่า”พี่วินยิ้มและตอบคำถามผมไปด้วย

“ก็ไปคุยกับคนคุยพี่ดิจะมาคุยกับผมทำไม”เออตกลงพี่มันจีบผมหรือจีบคนคุยพี่มันเนี่ย

“ก็คุยอยู่นี่ไงครับ...”พี่วินยิ้มออกมาอีกครั้ง

ผมนิ่งเมื่อได้ยินคำตอบ เสมองไปทางอื่นพลางคิดไปด้วยว่าจะคุยอะไรต่อดี

พี่มันคงไม่ได้หมายความว่ารู้แล้วว่าผมคือคนที่คุยกับพี่มันในชื่อ KUN-KOM หรอกนะ เพราะถ้ามันเป็นแบบนั้นผมต้องเขินมากแน่ๆ

เอ๊ะ แล้วผมไปเป็นคนคุยกับพี่มันตั้งแต่ตอนไหนอ่ะ

“งั้นเดี๋ยวพี่บอกเค้าก่อนว่าไม่อยากเป็นคนคุยแล้ว...”พี่วินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรยุกยิกๆก่อนจะหันมายิ้มให้ผม

ติ้ง!!!

ผมมองหน้าพี่วินนิ่ง ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา

“ไม่ดูหรอว่าใครทักมา”พี่วินชี้ไปทางโทรศัพท์ของผมที่ผมกำไว้ในมือ

พี่มึงรู้แล้วว่าใครทักมาแล้วจะให้กดดูเพื่อ

พี่วินยกโทรศัพท์ขึ้นมากดอีกครั้ง

ติ้ง!!!

ส่งมาอีกทำมายยยยย

“เปิดดูสิครับ เผื่อเป็นธุระสำคัญ”พี่วินพูดต่อ แต่นิ้วก็ยังรัวอยู่บนหน้าจอ

ติ้ง!!!

ยัง ยังไม่เลิกส่งมาอีก

“ถ้าไม่เปิดดูพี่จะจับจูบ”พี่วินยิ้มอีกครั้งเมื่อพูดจบ

เป็นการขู่ที่น่าเอ็นดูมาก

ผมยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดดูข้อความที่เด้งเข้ามา ก็ต้องรีบเก็บอาการแทบไม่ทัน นี่หลุดหน้าแดง หรือทำปากกว้างตาโตไปหรือเปล่าเนี่ย

WINN : พี่ว่าเราเลิกคุยกันไหมครับ

WINN : พี่ไม่อยากเป็นคนคุยแล้ว

WINN : พี่อยากเป็นคนสำคัญของน้องหมอก

บึ้ม!!!!

เอาหน้าร้อนๆไปมุดที่ไหนได้บ้างงงงงงงง

ผมกดปิดโทรศัพท์ลงทั้งๆที่ตัวเองยังหยุดยิ้มไม้ได้ กรามค้างไปแล้วจ้า

“ไอซุงส่งคลิปตลกมาให้ดูครับ”ตอบพี่วินออกไป จนพี่วินขมวดคิ้ว

“หรอครับ??”พี่วินถามออกมา

เชื่อผมเถอะพี่ ผมไม่ได้โกหก ไม่เล๊ยยยยยย

“คลิปตลกทำให้หน้าแดงได้ด้วยหรอครับ”ขยับเข้ามาใกล้ผม

“อ่า...”ขยับหนีพี่วินที่ขยับเข้ามาใกล้

ขยับออกไป อย่าเข้ามาใกล้ เขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วว้อยยยยยยยยยย

“ขอพี่ดูได้ไหมครับ...”

จะขอดูทำม๊ายยย ไม่มีคลิปตลกว้อย มีแต่คำหยอดพี่มึงเต็มหน้าแชทเลย คนอะไรทำไมหยอดเก่งขนาดนี้

ยอมแพ้ ยอมแพ้แล้วว้อยยย ไม่เล่นแล้ว ไม่โกหกแล้ว จะสารภาพแล้ว

“โอเคๆ ถอยไปก่อนครับ”ผมดันไหล่พี่วินออกห่างก่อนจะขยับหนีพี่วินจนสุดขอบโซฟา

พี่วินยังคงยิ้มให้ผมเหมือนเดิม เลิกยิ้มได้แล้วว้อยยยย

“รู้มานานเท่าไหร่แล้วครับ”ถามออกไปตรงๆ

“รู้อะไรครับ”พี่วินยังคงยิ้มตอบกลับมา

อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้ไหม

“รู้ว่าผมคุยกับพี่”ผมพูดต่อ

“อ้าว!! น้องหมอกคุยกับพี่ด้วยหรอ”

โอ้โหเนียนมากมั้ง ชื่อผมนี่เต็มหน้าแชทเลยพี่

“เอาดีๆครับ”เหมือนโดนพี่มันเอาคืนยังไงก็ไม่รู้

“อ่า...จะให้พูดยังไงดีหล่ะ “พี่วินหันไปดูทีวีที่ฉายอยู่พลางนึกคำพูดไปด้วย

ตอบไม่ดีมีตบอ่ะจริงๆ ถ้าพี่มันแกล้งผมอีกจะตบด้วยปากให้ดู อ้าว! ผิดหรอ โทษทีมันเผลอ

“ให้คนไปสืบมาครับ”หันมาส่งยิ้มให้ผมต่อ

“ใครครับ??”

“ความลับครับ อันนี้บอกไม่ได้”พี่วินพูดต่อ“ว่าแต่...แล้วคำตอบของคำถามพี่หล่ะครับ รออยู่นะ”

พี่วินชูโทรศัพท์ขึ้นเป็นท่าทางประกอบ

“อ่านแล้วไม่ตอบนิสัยไม่ดีเลยครับ”

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูห้องแชทของพี่วินอีกครั้ง ก่อนจะกดส่งข้อความตอบกลับไป

KUN-KOM : จะทำอะไรก็ทำครับ

พี่วินจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่งก่อนจะรัวนิ้วอีกครั้ง

เดี๋ยวนะ!! ฮับโหลผมนั่งอยู่นี่ คุยกับผมตัวจริงสิว้อยยยย

ติ้ง!!!

ผมเปิดดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามาใหม่ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้า

WINN : งั้นจับปล้ำตอนนี้เลยได้ไหมครับ

ไอพี่วิน ไอคนหื่นกาม

พี่วินขำออกมาเมื่อเห็นผมเอาแต่จ้องหน้าเขา

“อนุญาตไหมครับ”ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมอีก

“ไม่ครับ ให้มากสุดแค่จับมือ”ผมพูดต่อ

“จูบก็ไม่ไดหรอ”อย่า อย่ามาทำหน้าตาอ้อนๆใส่

ผมส่ายหัวเป็นคำตอบก่อนจะลุกขึ้นยืน

“น้องหมอก อย่าใจร้ายกับพี่วินนักสิ”

เดี๋ยวนะทำไมสรรพนามมันแปลกๆ วันก่อนยังหยาบใสกันอยู่เลยทำไมวันนี้มาพี่วงพี่วิน งง แล้วนะ

“ไม่ก็คือไม่ครับ ออกไปจากห้องผมได้แล้ว”

ไม่ยอมบอกว่ารู้ได้ยังไงว่าผมคุยกับพี่ก็ออกไปเลย เริ่มห่วงความปลอดภัยตัวเองแล้วเนี่ย  เรื่องที่ผมคุยกับพี่วินไอซุงกับใยไหมก็ยังไม่รู้เลยแล้วไอพี่วินไปถามใครมาถึงรู้ว่าคนที่คุยด้วยเป็นผม แล้วยังเรื่องที่พี่เรย์รู้ที่อยู่ผมอีก นอกจากไอซุงกับใยไหมผมก็ไม่เคยกลับมาที่หอพร้อมใครเลยนะ

“นี่ไล่พี่หรอ??”เอานิ้วชี้หน้าตัวเอง

อย่าบีบน้ำตาออกมา ไม่สงสารหรอก

“ใช่ ออกไปเลยครับ”ผมชี้ไปที่ประตูห้อง

“โอเค งั้นเดี๋ยวพี่วิดีโอคอลมาหา”ลุกขึ้นยืนเก็บสัมภาระก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าผม

พี่วินยิ้มอีกครั้งก่อนจะก้มลงมาแตะริมฝีปากลงเบาๆบนปากผม

“บอกว่าไม่ให้จูบไง”ผมดันพี่วินออก

“นี่จุ๊บครับ ไม่ใช่จูบ ถ้าจูบต้อง....”

“พอเลย ออกไปได้แล้วครับ”ผมดันหน้าพี่วินไปอีกทางก่อนจะดันเขาไปที่ประตูห้อง

ที่ไล่พี่วินนี้คือเขินอยู่แต่เก็บอาการ เก็บอาการอยู่รีบไล่พี่มันออกเพราะกลัวจะกลั้นไม่ไหว

ถ้าเล่าให้แม่ฟังแม่ต้องดีใจแน่ๆ ที่ผมเอาตัวไปแลกกับการโดนผู้ชายตามจีบ

ไม่ได้ๆ บอกแม่ว่าเสียตัวไม่ได้เด็ดขาด

อ่าาา แต่ตอนนี้เขินหนักมาก

ไประบายให้ใครฟังดี

แต่ก่อนอื่น ใครเป็นคนสืบเรื่องผมให้พี่วิน ต้องรู้ให้ได้!!!!







---------------------------------------------------

ทำไมพีวินรุกหนักขนาดนี้!!!

มาอัพแล้วน้าาาาาาา

คอมเม้นให้เค้าด้วย อยากอ่านเม้น

ความคิดเห็น