สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 13 : สูญเปล่า

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 13 : สูญเปล่า

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 11:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 13 : สูญเปล่า
แบบอักษร

เขี้ยวที่ 13

สูญเปล่า


ยุนกิพาจองกุกไปสงบสติอารมณ์ด้วยการเดินเล่น จองกุกบอกหมดเปลือกว่าไปเจออะไรบ้าง เขาก็ได้แต่พยักหน้ารับรู้และออกความคิดเห็นนิดหน่อย ไม่นึกว่านัมจุนกับซอกจินจะกล้าทำอะไรเสื่อมทรามขนาดนั้น รวมถึงวิโอเรลที่ภายนอกเห็นว่าน่ารักน่าเอ็นดู กลับเห็นแก่ตัวกล้านอกใจแฟนได้ลงคอ เขาละเศร้าแทนอีกฝ่ายที่รักแรกก็ต้องมาโดนอะไรอย่างนี้ จองกุกน่ะเป็นคนดี... ดีมากๆด้วย แต่ใยถึงโชคร้ายได้แฟนร่านอย่างวิโอเรล ช่างน่าสงสารเหลือเกิน คนเราเดี๋ยวนี้ดูแค่เปลือกนอกไม่ได้จริงๆ

     เขาเดินมือล้วงกระเป๋าขนาบข้างกับจองกุก แววตาเลื่อนลอยของอีกคนยังคงเคล้าไปด้วยความเจ็บปวด เขาก็ไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้จองกุกจะเปลี่ยนไปไหม เพราะอุตส่าห์ทำตัวดีมาตลอด แต่กลับโดนแฟนคนแรกหลอกให้รัก ถึงจะเป็นลูกผู้ชายก็เถอะ แต่เรื่องแบบนี้ใครจะไปทนได้ โดยเฉพาะผู้ชายดีๆเสมอต้นเสมอปลาย และเพิ่งรู้ว่าความรักเป็นยังไงอย่างจองกุก

     เวรกรรมแท้ๆ เพื่อนเอ๊ย

     “มึงโอเคนะกุก”

     คนถูกถามเบนสายตาจากทิวทัศน์เบื้องหน้า รอยยิ้มเล็กๆแต้มบนใบหน้าเรียวแต่ก็ยังดูขมขื่นเสมอ

     “กูโอเคแล้ว... ก็เริ่มปล่อยวางได้นิดนึงแล้วล่ะ”

     “ของยังงี้ต้องใช้เวลา เพื่อน”

     “ชาติที่แล้วกูกับเขาคงทำกรรมร่วมกันมาแหละ ชาตินี้กูเลยต้องชดใช้เขา”

     “มึงพูดงี้เหมือนมึงจะไปบวชอ่ะ”

     “สัส ก็กูปล่อยวางไหมล่ะ”

     ทางเดียวที่จะหลุดจากห่วงแห่งความทุกข์ใจ ก็คงมีแต่หันไปพึ่งธรรมะกระมัง จองกุกนี่ช่างเข้าใจคิด

     แต่การยียวนเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าจะทำให้เจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อยแล้ว

     “มึงดีขึ้นแล้วหนิ” ยุนกิตบหลังให้กำลังใจ ยินดีที่เห็นเพื่อนเริ่มร่าเริง

     “คงงั้นมั้ง...”

     แต่นั่นก็แค่เปลือกนอกของจองกุกเท่านั้น ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวเขาเองหรอก

     “ป่ะ ไปแดกข้าว กูหิวจนไส้กิ่วอยู่ละ”

     ทั้งสองเดินกลับมายังร้านอาหาร เสียงคุยจ่อกแจ่กยังคงดังตลอดไม่ขาด โฮซอกรีบยิงคำถามทันทีเมื่อเห็นร่างของสองสหาย

     “หายไปไหนกันมา คนเสิร์ฟนึกว่าพวกมึงหนีไปแล้ว”

     “ก็ไปเดินเล่นนิดหน่อย นั่งนานๆแล้วเมื่อยก้น”

     คนตัวขาวขันอาสาตอบ ส่วนร่างสูงก็หย่อนตัวนั่งลงที่เดิมโดยมีสายตาวิโอเรลคอยจับจ้อง

     แผ่นหลังกว้างดูว่างเปล่าและให้ความรู้สึกหนาวเหน็บ ร่างบางยังนึกแคลงใจว่าอะไรทำให้แฟนหนุ่มเปลี่ยนไป

     จองกุกยังเป็นวัยรุ่น... คงต้องการอะไรที่เร้าใจ

     เจ้าตัวอาจชอบรักที่หวือหวา เต็มไปด้วยความตื่นเต้น หุ่นของเขาก็ใช่ว่าจะเป็นสองรองใคร ประสบการณ์ก็สั่งสมมานาน ทำไมเขาถึงไม่ลองใช้สิ่งเหล่านี้ให้เป็นประโยชน์เสียล่ะ

     ไม่แน่จองกุกอาจจะชอบก็ได้ เขาคงต้องลองดู! ถ้าเพื่อจองกุกแล้ว เขายอมทำได้หมดแหละ




     เวลาดึกสงัดย่างมาถึง หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จก็เป็นช่วงที่วิโอเรลรอคอย ร่างบางในชุดนอนนั่งรอแฟนหนุ่มในเต็นท์ ในหัวเริ่มสรรหาวิธีต่างๆเพื่อเอาอกเอาใจอีกฝ่าย เขายังไม่รู้ว่าจองกุกเคยมีอะไรกับใครหรือยัง จึงไม่รู้ว่าต้องเริ่มจากตรงไหน แกล้งไร้เดียงสาก่อนดีไหม? หรือรุกหนักไปเลย เจ้าตัวจะตกใจหรือเปล่า แต่ถ้าอีกคนชอบความหวือหวา วิธีลักหลับก็ดูท่าไม่เลว

     ชุดนอนในคืนนี้ เขาเลือกเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวใหญ่ กางเกงผ้ายืดขาสั้นที่ก้มทีเกือบเห็นแก้มก้น เพอร์เฟ็คต์! แต่งตัวให้น่ากินอย่างนี้สิถึงจะมีชัยไปกว่าครึ่ง – ถ้าจองกุกหื่นอย่างที่เขาคิดน่ะนะ

     ตาเรียวกวาดสำรวจทั่วตัวอีกครั้ง เขาลองปลดกระดุมหนึ่งเม็ดและดึงคอเสื้อออกกว้างๆ เนื้อผ้าจึงคว้านลึกถึงแผ่นอกเรียบเนียน  แต่ท่านั่งแบบนี้ไม่อาจดึงดูดใจจองกุกได้หรอก

     ร่างบางนิ่งคิดสักพัก ก่อนโน้มตัวนอนราบไปกับพื้นแบบหันคว่ำ อวดต้นขาอ่อนสีน้ำผึ้งนวลเนียน เขาดึงชายเสื้อเชิ้ตมากองบนเอว เพื่อโชว์บั้นท้ายกลมกลึงซึ่งดูเด่นกว่าที่ใด ถ้าจองกุกเข้ามาเห็นต้องอดไม่ได้แน่เลย

     การเตรียมตัวเสร็จสิ้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ของอีกคนมาเล่นฆ่าเวลา เพราะจองกุกอนุญาตแล้วว่าให้เล่นได้ ตอนนี้เขาลองเข้าไปดูไอจีที่ถูกทิ้งร้างไว้ไม่กี่วัน โพสต์ล่าสุดเป็นรูปของเขาที่ถูกถ่ายตอนเผลอตรงลานโขดหิน มีคนกดหัวใจให้เกือบห้าร้อยกว่า คอมเม้นต์ส่วนใหญ่ก็ชมว่าเขาน่ารัก หน้าสวยเหมือนผู้หญิงบ้าง มีหนึ่งคอมเม้นต์ซึ่งดูเหมือนเป็นเพื่อนของจองกุก ถามว่าเขาเป็นใคร

     ‘เมียในอนาคตครับ’

     คำตอบของแฟนหนุ่มทำให้เขายิ้ม แต่ที่น่าขำมากกว่าคือคอมเม้นต์ตอบกลับที่ยาวเป็นหางว่าว

     ‘อ้าว! จองกุก เดี๋ยวนี้เปลี่ยนมาชอบไม้ป่าเดียวกันแล้วเหรอ’

     ‘ป่าเบญจพรรณป่ะ?’

     ‘*วย!’

     ‘ผู้หญิงเยอะๆมีให้เลือกก็ไม่ชอบ โถ่วว พี่สภาสุดหล่อของน้อง...’

     ‘ใครพี่มึง’

     ‘พี่จองกุกเป็นเกย์เหรอคะ?’

     ‘พี่เปล่าครับน้อง!’

     ‘พี่จองกุกหักอกน้องเหรอออ!!!’

     ‘มึงอย่ามโน อีบี’

     ‘ชื่อไรอ่า ตั้ลร้ากกก เหมือนลูกครึ่งเลย’

     ‘เขาชื่อวีครับ เต็มๆคือวิโอเรล’

     ‘ลูกครึ่งไรอ่ะ นอร์เวย์ป่ะ? หรือฟินแลนด์’

     ‘ไม่รู้ครับ แต่เขาบอกว่าไม่ได้เป็นลูกครึ่ง’

     ‘ชื่อวีเหรอ น่ารักอ่า กูขอได้ป่ะกุก’

     ‘ดูปากจองกุกนะครับ... คน-ของ-กู’

     วิโอเรลหน้าแดงเถือก

     ‘เอาละเว้ย เอาละเว้ยยย หักอกผู้หญิงครึ่งโรงเรียนไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอกุก’

     ‘เรื่องของกูครับเพื่อนบอน มึงเสือกไรมิทราบ’

     ‘น้องจองกุกชอบผู้ชายก็ไม่บอก พี่จะได้ไม่ต้องหวัง...’

     ‘ขอโทษครับพี่เยจี’

     ‘แงงง งี้หนูก็จีบพี่จองกุกไม่ได้แล้วสิ so sad T T’

     ‘ขอโทษนะครับ แต่ลองเอาเพื่อนพี่ไปพิจารณาก่อนก็ได้นะ’

     ‘พี่จองกุกเคย... โจ๊ะพรึมๆกับเค้ารึยังคะ .///. งื้ออออ’

     ‘อะ เอ๋! 0////0 ยังครับ...’

     ‘จูบกันยังอ่ะ’

     ‘…’

     ‘จีบติดยังหนิ?’

     ‘กำลังจีบอยู่ ไม่ได้รีบขนาดนั้น’

     และอีกสามสิบคอมเม้นต์ที่ร่างบางยังไม่ทันได้กดอ่านต่อ เพราะเสียงรูดซิปเต็นท์ได้เรียกความสนใจของเขาก่อน จองกุกที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนชุดเสร็จได้มุดเข้ามานั่งข้างใน เมื่อเห็นโอกาสเหมาะ วิโอเรลจึงทำทีหันไปนอนเล่นโทรศัพท์ รอเวลาที่อีกฝ่ายจะหลงกลตามแผน

     จองกุกเหลือบมองนิ่งๆ หันไปพับเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อ ทำเอาร่างบางที่นอนรออยู่หน้าแตก

     อดทนไว้... รอเวลาไปก่อน... จองกุกอาจกำลังข่มอารมณ์อยู่

     แต่จนแล้วจนรอด เจ้าตัวก็ไม่แม้แต่จะเหลียวแลวิโอเรลคนนี้

     เขาจึงลองเปลี่ยนแผนใหม่ ด้วยการลุกขึ้นทำทีเป็นคลานหาของ แอ่นสะโพกให้ดูเต็มๆ ดูซิ คราวนี้จะยังทนได้อีกไหม!

     “เอ อยู่ไหนน้า เมื่อกี้ยังเห็นอยู่ตรงนี้นี่นา...”

     เขาตั้งใจส่ายก้นยั่ว แถมอยู่เยื้องนิดเดียวทำให้เห็นได้ง่ายเพียงแค่ชายตา ร่างสูงช้อนมองครู่หนึ่งด้วยสายตาอ่านยาก และกลับไปตั้งใจพับเสื้อผ้าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

     ตลกล่ะ! เขาอุตส่าห์อ่อยทั้งที แต่ไม่ได้สะกิดต่อมอะไรเลย หรือว่าจองกุกจะเป็นพวกชาด้านจริงๆ?

     เขามุ่ยหน้าย่นจมูกอย่างหงุดหงิด เพราะจองกุกอดทนเกินไปแล้ว! ทุกอย่างพังไม่เป็นท่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะจนปัญญา ครั้งนี้เขานอนห่มผ้าอย่างรอคอย รอเวลาที่ร่างสูงจะล้มตัวลงนอนข้างๆ

     “เมื่อกี้วีหาอะไรเหรอ”

     ปฏิกิริยาตอบรับช้ามาก วิโอเรลคิด

     “อ่า วีหาสายหูฟังน่ะ...”

     “นี่ไง” จองกุกหยิบหูฟังที่นอนนิ่งบนโน้ตบุ๊กให้ร่างบาง แต่อีกคนสั่นหัวปฏิเสธ

     “ไม่เป็นไร วีจะนอนแล้ว”

     ร่างสูงเฝ้าดูแฟนตัวเล็กที่ยกชายผ้าห่มมาคลุมโปง เขาส่ายหน้าเอือมระอากับการกระทำของอีกคน ดูก็รู้ว่าเจ้าตัวพยายามยั่วยวนเขา และจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เขาไม่อยากจะมองท่าอ่อยๆพวกนั้นอยู่ดี ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายไม่มีเสน่ห์ แต่มันทำให้เขานึกถึงวิดีโอในวันนี้ ซึ่งพอนึกแล้วก็ชวนจุกที่อกซ้ายทุกที

     เขาจะพยายามนิ่ง ไม่พูดอะไรถึงมันอีก... อดีตก็คืออดีต เขาอยากจะก้าวเดินต่อและคอยดูแลวิโอเรลอยู่ห่างๆ ถ้าอีกฝ่ายยังไม่ปรับปรุงตัว เขาก็พร้อมที่จะปล่อยเหมือนกัน

     วิโอเรลร่นชายผ้าห่มลงเมื่อรู้สึกถึงลมพัดวูบ จองกุกนอนหันหลังให้เขา ไม่แม้แต่จะพูดฝันดีเหมือนทุกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวแปลกไป ดูเย็นชาขึ้นไม่เหมือนจองกุกคนเดิมที่เขารู้จัก

     “จองกุก...”

     “หืม?”

     “ฝันดีนะครับ”

     คนฟังเงียบไปนานกว่าจะตอบกลับ “ฝันดีครับ...”

     วิโอเรลมั่นใจแล้วว่าที่จองกุกนิ่งไม่ได้เป็นเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง และนั่นแหละมันทำให้ความอดทนของเขาถึงขีดจำกัด เขาปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปร่วมสามนาที ก่อนค่อยๆขยับตัวเข้าไปนอนชิดแผ่นหลังแกร่ง กลิ่นสบู่เย็นๆลอยเตะจมูก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจอีกต่อไป ตอนนี้เขามุ่งอยู่กับการทำตามแผนเท่านั้น

     เขาส่งจมูกโด่งรั้นถูไถกับแผ่นหลังกว้างหวังเรียกร้องความสนใจ

     “หลับรึยัง?”

     “ยัง...” จองกุกตอบเสียงอื้ออึงในลำคอเหมือนคนง่วง เจ้าตัวต้องเกือบหลับแล้วแน่ๆแต่โดนเขาปลุกก่อน

     “คุยเล่นกับวีหน่อยสิ”

     “ไว้พรุ่งนี้นะ ผมง่วงแล้ว”

     ปากอิ่มง้ำคว่ำลงเพราะถูกขัดใจ แล้วแบบนี้แผนจะไปได้สวยไหมล่ะถ้าอีกคนยังง่วงอยู่

     เขาลองออดอ้อนด้วยการจูบหลังคอจองกุก จูบไปหลายทีจนร่างตรงหน้าเริ่มส่งเสียงขุ่น

     “อย่ากวนกันสิ”

     ในที่สุดเขาก็ทำให้ร่างสูงตื่นได้สำเร็จ ครั้งนี้กลีบปากแดงไต่จูบขึ้นไปถึงหลังหู เขาพ่นลมหายใจอุ่นลงไปก่อนใช้ฟันงับเบาๆพอให้รู้เจตนา แต่ดูเหมือนจองกุกจะมีความอดทนสูงกว่าที่เขาประเมินไว้

     “พอได้แล้ว”

     ร่างบางเบ้ปากนึกหมั่นไส้ คนอะไรเย็นชาได้ถึงขนาดนี้

     “ก็วีอยาก” เขาจะตื๊อให้ถึงที่สุดเลย คอยดู

     จากนั้นจองกุกก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาจึงตี๋ต่างว่าเจ้าตัวคงยอมแล้ว มือเรียวลูบไล้ขึ้นลงบนแผ่นหลัง ลากผ่านขึ้นมาที่เอวสอบกระทั่งถึงหน้าท้องแกร่ง เมื่อเห็นว่าเจ้าของร่างยังนิ่งเฉย เขาถึงได้ลองลูบต่ำลงเรื่อยๆไปตามใจอยาก

     “หยุดเถอะวี ผมขอร้อง”

     ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ การที่จองกุกทำแค่จับข้อมือไว้ทำให้เขาเริ่มได้ใจ อยากลองแข็งข้อกับแฟนหนุ่มดูสักครั้งสักครา

     มือเรียวลูบเลื้อยไปยังกลางกายของร่างสูง เป้ากางเกงถูกเขาขยำเป็นจังหวะเนิบ คอยบีบสลับลูบท่อนเนื้อที่หลับสนิทอยู่ใต้กางเกง แต่จองกุกก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เพียงแค่แรงกระตุ้นอันน้อยนิด ก็สามารถทำให้เขาตื่นตัวอย่างง่ายดาย รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นเมื่อเสียงลมหายใจของชายหนุ่มเริ่มรุนแรง และสิ่งที่อยู่ในฝ่ามือค่อยๆแข็งตัวทีละนิดตามแรงอารมณ์

     “วี... หยุด”

     มือหนากำข้อมือเล็กไว้แน่น จองกุกออกแรงดึงแต่ไม่ค่อยเต็มแรง และแท้จริงแล้วเขากำลังระงับความโกรธไว้เงียบๆ

     “จองกุก... วีอยากจริงๆนะ”

     “อึ้ก ปล่อย...”

     ร่างสูงเพิ่มแรงดึง แต่วิโอเรลกลับไม่ยอมถอนมือออกง่ายๆ

     ความเป็นชายดันตัวขึ้นสู้กับมือเรียว ขณะที่ความปรารถนากำลังพวยพุ่ง เขาก็เริ่มรู้สึกเจ็บปลาบที่อกซ้ายเหมือนโดนใบมีดเสียดแทงซ้ำๆ ภาพในวิดีโอหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉากๆราวกับภาพหลอน

     “ผมบอกให้ปล่อย!”

     มือเรียวถูกกระชากออกอย่างแรงจนเจ้าของมือสะดุ้งตกใจ จองกุกรีบลุกขึ้นนั่ง ปรายสายตาดุดันให้อีกคนด้วยความหัวเสีย ทำให้ร่างบางที่เข้าใจผิดมาตลอดยิ่งงงงัน

     ตกลง... จองกุกต้องการอะไรกันแน่

     แล้วเขาจะทำให้จองกุกกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อย่างไร

     “จองกุก คือวี...”

     “ทำไมไม่ฟังที่ผมพูด!”

     คนฟังตัวสั่นระริกเพราะเสียงตะคอก

     “โตๆกันแล้ว ทำไมถึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง!”

     ​เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้อีกคนโกรธ​

     “เราเคยพูดเรื่องนี้แล้ว ทำไมวีถึงลืม”

     “แต่ตอนนั้น... จองกุกบอกว่าจะทำให้วี ถ้าวีต้องการ...”

     “ก็ใช่ แต่วีก็ต้องฟังผมด้วย เข้าใจไหม ตอนนี้ผมเหนื่อยมาก... เหนื่อย เหนื่อยจริงๆ”

     เขาแค่ยอมทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้สูญเสียเด็กคนนี้ไปก็เท่านั้นเอง​

     “ผมอยากพัก และยังไม่อยากทำเรื่องอย่างว่า”

     “วีขอโทษ...”

     หลังจากได้ฟังคำขอโทษเสียงหงอย อารมณ์กรุ่นโกรธก็พลันลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว จองกุกโกรธวิโอเรลมาเยอะแล้ว เขาไม่ต้องการให้ตัวเองมีความคิดด้านลบกับเจ้าตัวอีก เพราะไม่เช่นนั้น มันอาจจะทำให้เขากลายเป็นคนผิดสัญญาได้ ทางที่ดีที่สุดคืออย่าคิดมาก และพยายามอย่าสร้างเรื่องระหองระแหงให้ความสัมพันธ์ยิ่งสั่นคลอน นั่นคือทั้งหมดที่เขาคิดได้ในตอนนี้

     เขารูดซิปเต็นท์ เดินตรงไปยังห้องน้ำเพื่อจัดการกับท่อนเนื้อที่ยังตื่นตัวอยู่ ส่วนวิโอเรลก็ได้แต่นั่งก้มหน้าสำนึกผิดอยู่เงียบๆ ทุกอย่างที่เขาคาดไว้มันผิดพลาดไปหมด...

     บางที ถ้าให้เวลากับจองกุกอีกสักหน่อย เจ้าตัวก็น่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เขายอมรับว่าครั้งนี้ตัวเองผิดเต็มประตู

     “เรานี่มัน... บ้าที่สุดเลย”




​To be continued

​______________________________

อีกคนนึงก็ไม่รู้ อีกคนนึงก็อยากห่าง ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไร ความอึดอัดระหว่างสองคนนี้ถึงจะหายไป... ?

- ตอบ ไม่นานหรอก (อ้าว) เดี๋ยวตอนต่อไปก็คืนดีกันและ -3- รอดูเอาละกันว่าวีจะทำยังไง จองกุกเรายิ่งฉลาดๆอยู่

ความคิดเห็น