facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#6 ร่องรอยอดีต (60%)

ชื่อตอน : #6 ร่องรอยอดีต (60%)

คำค้น : -

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 21:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#6 ร่องรอยอดีต (60%)
แบบอักษร

(ต่อ)


นางอุษากำลังนั่งพับผ้าของลูกค้าที่ผ่านการซักรีดอย่างดีแล้วลงกับห่อผ้า ก่อนจะนำไปใส่รถซาเล้ง เพื่อตระเวนไปส่งผ้าให้แต่ละที่ต่อไป ขณะที่มัวแต่ทำงานอยู่เพลิน ๆ นั้น นางจึงไม่ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถเก๋งคันกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งที่ขับเข้ามาจอดอยู่ภายในบ้าน กระทั่งเจ้าของรถเก๋งคันดังกล่าวมาถึงตัว แล้วจึงส่งเรียกขึ้นมา

"แม่"

นางอุษาหันไป ก่อนจะยิ้มรับ "อ้าว ศา"

ปวริศาทรุดลงนั่งใกล้ผู้เป็นแม่จากนั้นสายตาก็ได้เห็นถุงบางอย่างที่มีโลโก้อันคุ้นตาติดอยู่ "แล้วนั่นอะไรแม่"

"ขนมหม้อแกง"

"เจ้ศรี...มาใช่มั้ย"

"มา ส่งชุดมาให้ซักรีด แล้วก็เอาขนมมาให้ นี่ก็ถามหาศาด้วยนะ"

'เจ้ศรี' ที่ปวริศาหมายถึง ก็คือสาวประเภทสองที่เป็นลูกค้าเจ้าประจำของแม่ เมื่อก่อนได้เปิดร้านคาราโอเกะอยู่ในซอยนี้ จึงมักจะส่งเสื้อผ้ามาให้แม่เธอซักรีดเสมอ พอร้านคาราโอเกะเป็นไปด้วยดีและอยู่ตัวแล้ว ก็หาที่ทางเปิดร้านอาหารกึ่งผับแถวพัทยาอีกที่ ดังนั้น เจ้ศรีจึงวิ่งไปมาอยู่ระหว่างพัทยาและกรุงเทพฯ แต่ก็ยังแวะเวียนมาหาเธอและแม่อยู่ตลอด

"แล้วนี่ แวะมาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า"

"ก็จะแวะมาบอกแม่ว่า กองถ่ายเริ่มเปิดกล้องถ่ายละครแล้ว ศาจะแวะมาหาพ่อและแม่น้อยลงแล้วนะ งานกองถ่ายเริ่มตั้งแต่เช้ามืด กลับดึก"

"อื่ม แม่ก็รู้อยู่แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องแรกสักหน่อย แล้วนั่นของอะไรอยู่ในรถเยอะแยะเต็มไปหมด" คนเป็นแม่ถามขึ้น เมื่อเห็นข้าวของมากมายที่อยู่ภายในรถเก๋งของลูกสาว

"ก็เสื้อผ้าที่ลูกค้าสั่งออนไลน์ เดี๋ยวคืนนี้ศาจะนั่งแพคลงห่อแล้วทยอยส่งพรุ่งนี้ต่อไป"   

"ศาจะมีเวลานอนเหรอ แล้วไหนจะต้องหาเวลาไปส่งของอีก"

"มีแหละ กองถ่ายแม้จะยุ่ง ๆ แต่ก็มีช่วงเบรก ช่วงซิล ๆ อยู่ กะว่าพรุ่งนี้จะแวบออกไปส่งของที่ไปรษณีย์แถว ๆ นั้น"

"ทำทีละสองอย่างไม่เหนื่อยเหรอ วิ่งรับงานนั้นงานนี้" คนเป็นแม่ถามอย่างเป็นห่วง กลัวว่าลูกสาวจะทำไม่ไหว แล้วล้มป่วยลงสักวันหนึ่ง

"เหนื่อยแต่ได้เงินเยอะ ก็ดีนะแม่ ศากะเอาไว้ว่าจะให้มียอดเงินวิ่งอยู่ในบัญชีตลอด และพอมีเงินก้อนสักก้อน ก็จะลองทำเรื่องยื่นกู้ซื้อบ้านกับธนาคารดู เราจะได้ไม่ต้องเช่าเขาอยู่ตลอดไง"

"อื่ม ความคิดศาน่ะดีนะ แต่แม่ชอบบ้านหลังนี้แล้ว แม่ไม่อยากย้ายไปที่ไหนอีก อีกอย่างลูกค้าเจ้าประจำของแม่ก็มีหมดแล้ว ขี้เกียจไปเริ่มใหม่ ไปหาลูกค้าใหม่" นางอุษาว่า พลางเหลียวมองดูรอบ ๆ บ้านเช่าหลังนี้อย่างอาวร เพราะการเริ่มต้นใหม่ในแต่ละครั้งนั้นมีแต่เรื่องน่าเหน็ดเหนื่อย อีกอย่างการจะไปหาลูกค้าซักรีดอีกก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ทุกวันนี้ก็อยู่ตัวอยู่แล้ว เนื่องจากแถวนี้มีจะทั้งหอพัก มีบ้านเช่าของคนทำงานเยอะแยะ ลูกค้าซักรีดจึงเยอะตาม

"งั้น ศาจะลองขอซื้อบ้านหลังนี้จากเจ้าของเขาดู ถ้าแม่ขี้เกียจขนย้ายข้าวของและขี้เกียจไปหาลูกค้าใหม่ ดีมั้ย" เธอถามคนเป็นแม่อย่างเอาใจ

นางอุษาก็ได้แต่ยิ้มอย่างภูมิใจกับลูกสาวที่มีความคิดดีด้วยหวังจะให้พ่อและแม่อยู่สุขสบายขึ้นในชีวิตบั้นปลาย แล้วนางอุษาจึงละมือจากเสื้อที่กำลังพับเก็บ วางมือข้างนั้นลูบที่ศีรษะลูกสาวคนเดียวอย่างเอ็นดู ก่อนจะนิ่วหน้า พลางว่าขึ้นอีก "ว่าแต่ แม่ว่า ถ้าศามีเงินแล้วไม่เดือดร้อน ก็ไปทำเพิ่มอีกสักหน่อยนะ..."

"ทำอะไรแม่? หรือให้ศาทำนอมอ..."

"ไม่ใช่ แม่หมายถึง แผลเป็นบนคิ้วเรานี่ ไปทำซะ อะไรนะ เลซงเลเซอร์ลบรอยแผลเป็น ใช่มั้ย ทำได้นี่"

ปวริศาเกือบลืมแผลเป็นตรงหางคิ้วข้างนี้ หญิงสาวจึงใช้มือลูบดู ก่อนจะบอก "แต่ก็เล็กน้อยนะแม่ ถ้าไม่จ้องจริง ๆ จัง ๆ ก็ไม่เห็นหรอก อีกอย่างศาก็ใช้แป้งใช้ครีมทากลบได้อยู่แล้ว จะไปเสียเงินทำทำไมกัน"

"ศาเป็นคนสวย แม่จึงไม่อยากให้มีตำหนิอะไรอยู่บนใบหน้าลูก"

หญิงสาวหัวเราะคิกขึ้นทีเดียว เพราะนาน ๆ แม่ถึงจะชมว่าเธอสวยสักที "สวยจริงเหรอแม่"

"อื่ม ถ้าแต่งเนื้อแต่งตัวมากกว่าเดิมหน่อย นี่เล่นใส่แต่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ คิ้วไม่เขียน หน้าไม่แต่ง เสียดายของ"

"ก็ศาไม่มีเวลานี่ ถ้ามีเวลาจะลองแต่งหน้าทำผมแล้วเดินเข้ากองถ่ายดู เผื่อเตะตาผู้จัดและผู้กำกับเข้า เขาจะได้จับศามาเป็นนางเอกเล่นละครสักเรื่อง" ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักอีก 

ที่ปวริศาพูดเล่นอย่างนี้ เพราะเธอไม่รู้ตัวหรอกว่า ตัวเองเป็นคนหน้าตาสะสวยแค่ไหน เพียงแต่ชีวิตที่ผ่านมาหญิงสาวต้องคอยดิ้นรน ทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนตลอด เลยไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องความสวยความงามให้ตัวเองสักเท่าไหร่

"แล้วนี่พ่อล่ะ แม่"

"เมา หลับอยู่"

"เมาแล้วนอนที่บ้านก็ดี จะได้ไม่ต้องไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร" เธอว่าขณะหยิบขนมของฝากขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วหย่อนลงในปากของตัวเองตาม

"เออ ว่าแต่ อรุษสุดหล่อของแม่ล่ะ ศาต้องเจอเขาที่กองถ่ายอีกใช่มั้ย"

"เจอสิแม่" ตอบขณะเคี้ยวขนมไปด้วย

"แล้วเขาว่าอะไรอีกมั้ย?"

ปวริศารีบกลืนขนมที่มีรสชาติหวานเจี๊ยบนั้นลงคออย่างฝืด ๆ ยามที่ได้นึกถึงท่าทางเขาตอนนั้นขึ้นมาอีก ที่เขาดูเหมือนจะมีอะไรสักอย่างกับเธอ แต่ก็แน่ล่ะ ทั้งเรื่องรถ  รางวัล สูท รวมไปถึงตาตุ่มคู่นั้น เขาก็ต้องมีอะไรในใจกับเธออยู่แล้ว

"เปล่านี่แม่ เขาก็ดูปกติ ไม่ว่าอะไรเล้ย"  ปวริศาโกหก ทั้ง ๆ ที่ตอนที่ถูกเขากระชากแขนกลับ จิตใจของเธอมันได้หล่นไปถึงตาตุ่มเลยทีเดียว

"ก็ดีแล้ว จะทำให้ศาทำงานอยู่ในกองถ่ายได้อย่างราบรื่น"

แล้วหญิงสาวก็หัวเราะแห้ง ๆ  เหอะ  ๆ ๆ  กลบเกลื่อน ก่อนจะรีบหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมายื่นให้แม่ลองชิมดูบ้าง เพื่อจะตัดบทสนทนาเรื่องพระเอกในดวงใจของแม่คนนั้นไป...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว