facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ จุ๊บๆ : )

บทที่ 3 มีแฟนแล้ว

ชื่อตอน : บทที่ 3 มีแฟนแล้ว

คำค้น : กรุ่นกลิ่นอราบิก้า, ใต้มนตร์อินทรา, มิสิ้นใยรัก, กรุ่นรักสลักทรวง, กรุ่นกลิ่นสิเน่หา, กรุ่นกลิ่นไอริส, เผือกร้อนอ้อนรัก, เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก, สยบรักพยศร้าย, ปราบรักรหัสร้อน, เอลยา, พรานร้ายพ่ายรัก, นิยายโรมานซ์, นิยายอีโรติก, นิยายรักสำหรับผู้ใหญ่, พระเอกมาเฟีย, พระเอกเจ้าพ่อ, พระเอกแบดบอย, Bad Boy

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 15:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 มีแฟนแล้ว
แบบอักษร

​พาลิซ่ารีบคว้าชุดเดรสสีมะปรางสุกแขนกุดยาวถึงน่องมาสวม ใช้ผ้าคลุมไหล่ หวีผมลวกๆ ใช้ที่คาดผมสีดำสวมกันลูกผมไม่ให้หล่นระใบหน้า ทาครีมบำรุง ปากทาลิปกลอส เป็นอันเรียบร้อย รีบเดินออกมาข้างนอก

"คืนนี้ผมไม่ว่าง คืนพรุ่งนี้ก็แล้วกัน วันศุกร์ผมนอนดึกได้ เจอกันที่ผับนะ...หวัดดีครับ" 

เสียงของเขาคุยโทรศัพท์ ใบหน้าหล่อเหลาเงยมามองพาลิซ่า หญิงสาวกระชับผ้าคลุมไหล่สีดำโปร่งบางแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าใบเล็กมาคล้องไหล่

"เรียบร้อยแล้วค่ะ" 

หญิงสาวเอ่ย เดินไปยังประตู ดีนลุกขึ้นเดินตามไปเห็นว่าชุดด้านหลังรูดซิปเพียงครึ่งๆ กลางๆ ชายหนุ่มคว้าแขนเรียวเล็กเอาไว้ จับให้ยืนนิ่งแล้วเลื่อนผ้าโปร่งบางที่คลุมไหล่ลง ดึงซิปที่ด้านหลังชุดขึ้นให้จนสุด พาลิซ่าหน้าแดงเรื่อทันที นึกอยากด่าตัวเองที่ลืมสำรวจให้เรียบร้อย เพราะเวลาเร่งรีบพาลิซ่ามักสะเพร่าเสมอ ดีนหมุนร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้า ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยครีมสีขาวที่อยู่ข้างแก้มและตรงหางคิ้วให้กลืนไปกับผิว

"รีบอะไรนักหนาหือ พี่ไม่ได้เร่งสักหน่อย" 

เสียงทุ้มเอ่ยกลั้วหัวเราะ พาลิซ่าหัวใจเต้นตึกตักกับดวงตาที่ก้มมองมาอย่างขบขันนั้น

"ขอบคุณค่ะ ไปกันหรือยังคะ" 

หญิงสาวรีบพูด ดีนโอบแขนไปบนไหล่บาง ศีรษะเล็กสูงเลยไหล่เขามาหน่อย แต่ถ้าหันหน้าเผชิญกันก็อยู่ใต้คางพอดี ดีนได้กลิ่นหอมจางๆ กลิ่นที่เคยลอยมาปะทะจมูกในคืนนั้นที่เจ้าหล่อนขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์ ชายหนุ่มก้มไปทำจมูกฟุดฟิดแถวริมใบหูทันที นิสัยส่วนตัวที่ถ้าหากสงสัยก็จะต้องพิสูจน์ พาลิซ่ารีบเบี่ยงตัวหนีแทบไม่ทัน

"อะไรคะ" เอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก สายตาหวาดระแวงเต็มที่

"กลิ่นนี้คือกลิ่นอะไร พี่เคยถาม เรายังไม่ได้ตอบพี่เลย" ดีนเอ่ยตามความรู้สึกที่อยากรู้

พาลิซ่าทำหน้าเหลอหลา เพราะก็ไม่ได้ใส่น้ำหอม หญิงสาวก้มลงไปทำจมูดสูดดมตัวเอง

"อ๋อ คงจะเป็นกลิ่นน้ำอบไทยที่ติดกับผ้าผืนนี้มังคะ" 

พาลิซ่าตอบ เพราะผ้าคลุมโปร่งบางสีดำปักดิ้นทองเป็นลวดลายดอกกุหลาบนี้ พาลิซ่าใช้ครั้งก่อนยังไม่ได้ซัก จึงมีกลิ่นน้ำปรุงที่ชอบใช้ติดอยู่ ส่วนเนื้อตัวนั้นเป็นเพราะรีบจึงไม่ได้แตะน้ำอบตรงซอกคอและหลังใบหูเหมือนอย่างเคย

"หอมมาก พี่ชอบ ไม่ฉุนแอลกอฮอล์เหมือนน้ำหอมของที่นี่" 

ดีนเอ่ย ยกชายผ้าขึ้นดม เงยหน้าขึ้นก็เห็นอีกคนมีผิวหน้าสีเรื่อ นั่นทำให้ดีนอยากจะเขกหัวตัวเอง เขาลืมไปจริงๆ ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหญิงสาวเต็มตัวอายุยี่สิบสี่ปี เรียนจบปริญญาโทอีกต่างหาก การที่เขามาดมอะไรใกล้ตัวเจ้าหล่อนแบบนี้ อาจจะทำให้พาลิซ่าเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นพวกโรคจิตไป

"ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ" 

ดีนพูด จากนั้นก็คว้ามือเล็กพาเดินไปยังลิฟต์ พาลิซ่าไม่แน่ใจว่าระหว่างการที่พี่ดีนดมผ้าคลุม กับการที่เขาโอบไหล่จับมือถือแขนนี่อันไหนมันแย่กว่ากัน หญิงสาวพยายามควบคุมการเต้นของหัวใจเอาไว้อย่างเต็มที่ ไม่ให้ดังแรงและเต้นเร็วจนเกินไป ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับอาการเหมือนคนเป็นโรค พานิกแอ็กแท็ค ทุกครั้งที่อยู่กับพี่ดีน บางครั้งมันก็มากเกินไปจนรู้สึกรำคาญตัวเอง อย่างนี้พาลิซ่าอาจจะต้องหาแฟนหรือใครสักคน เผื่อจะแก้ปัญหานี้ได้

เมื่อครู่เขาคงจะนัดกับคู่เดต ซึ่งไม่มีอะไรน่าแปลกใจสักนิด ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์อย่างพี่ดีน ไม่เคยเห็นว่าข้างกายของเขาจะขาดผู้หญิงเลยสักครั้ง พาลิซ่าไม่ค่อยได้เจอเขาตรงๆ เพราะตั้งใจหลบอย่างเต็มที่ จึงไม่ได้รู้สึกอะไรมาก 

ยิ่งตอนหลังนี้ก็พร่ำปลอบและให้กำลังใจตัวเองเสมอว่าพาลิซ่ารู้สึกเข้มแข็งกว่าเดิมมากแล้ว พยายามโปรแกรมจิตตัวเองว่าสามารถ เอาอยู่ ทุกเรื่องและ ไม่หวั่นแม้วันได้อยู่ใกล้มาก ...แบบนี้ 

แต่ว่ามันก็จะเป็นการหลอกตัวเองหน่อยๆ ในช่วงแรกๆ นี้ ได้แต่ว่าหวังว่าถ้าพูดกรอกหูและสั่งใจตัวเองทุกวัน มันจะเป็นจริงตามทฤษฎีมายด์เซ็ตที่ได้เรียนมา...

ดีนจูงมือเล็กให้เดินตามไปที่ห้องอาหาร พนักงานโค้งคำนับพรึ่บๆ เมื่อบอสลงมาทานข้าวที่นี่ ดีนคุ้นเคยกับสต๊าฟทุกคนดี เพราะลงมาบ่อย แต่พนักงานไม่ค่อยได้เห็นอีกคนมากนัก คนที่ชอบทำตัวเหมือนไม่อยู่ 

"กินเยอะๆ นะ ตัวบางแทบจะปลิวลมแบบนี้ ตอนที่อุ้มเราพี่คิดว่าอุ้มตุ๊กตานุ่นเสียอีก" 

ดีนเอ่ยหลังจากที่อาหารเดินทางมาถึงโต๊ะ จำได้ถึงครั้งนั้นที่พาลิซ่าเป็นลมตอนงานแต่งของจอร์แดนกับอินทิรัศม์ พาลิซ่าหน้าแดง หยิบช้อนแล้วก็เริ่มตักกินอย่างไม่ยอมพูดอะไร เป้าหมายคือ รีบกินให้เสร็จๆ จะได้รีบแยกย้าย

"เอ้า อย่ารีบสิ เดี๋ยวติดคอกันพอดี นี่ของโปรดเรา" 

ดีนเอ่ย ตักกุ้งชุบแป้งทอดมาใส่จานให้ ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดแต่จำได้ว่าตอนเด็กพาลิซ่าชอบมาก เคยแย่งกันกับทาริต้าเป็นประจำ

"ขอบคุณค่ะ" 

พาลิซ่าเอ่ย ตักกินไปเรื่อยๆ จนอิ่มก็รวบช้อน ดีนเองก็อิ่ม ชายหนุ่มยกไวน์ขึ้นจิบ มองดูคนที่ยกน้ำผลไม้ขึ้นดื่ม

"เริ่มงานวันจันทร์ที่จะถึงนี้...เราว่าไง"

ดีนเอ่ยออกมา เขารู้แล้วว่าจะต้องมัดมือชกเท่านั้น ไม่งั้นก็เอ้อระเหยไม่ยอมให้คำตอบเขาเสียที

"ทำอะไรคะ" พาลิซ่าเงยหน้าขึ้นมาถาม

"ทำงานเป็นผู้ช่วยส่วนตัวให้พี่ไง" ดีนเอ่ย พาลิซ่านิ่งอั้นไป

"อ้อ แล้วก็ที่รับปากจะตกแต่งห้องนอนให้พี่...เริ่มได้แล้ว" 

ดีนเอ่ยต่อ พาลิซ่านึกคำพูดมาอ้างไม่ออก

"ค่ะ" 

หญิงสาวรับปากเขาไปเบาๆ ดีนยกไวน์ขึ้นดื่ม ซ่อนยิ้มขบขันสาวน้อย อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าหากเจ้าหล่อนได้มาอยู่ใกล้เขาและได้เห็นหน้ากันทุกวัน จะอกแตกตายหรือเปล่า ท่าทางจะอึดอัดมากเวลาอยู่ใกล้เขา ดีนไม่เคยเห็นใครอยู่กับเขาแล้วทำหน้าเหมือนอยากผูกคอตายแบบนี้มาก่อน... รู้สึกสนุกและเหมือนมีความท้าทายบางอย่างอยู่ในนั้น... ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร

"มีแฟนหรือยัง"

จู่ๆ เขาก็เอ่ยถามออกไป เหมือนคนถามเองก็แปลกใจกับคำถามเช่นเดียวกัน พาลิซ่าอึ้งไปนาทีหนึ่ง

"มีแล้วค่ะ" 

เอ่ยตอบแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองเขาตาแป๋ว เพราะอ่านมาจากไหนก็ไม่รู้ว่า ถ้าโกหกแล้วต้องจ้องสบตาตรงๆ ห้ามหลบสายตา ไม่งั้นคนเขาจะรู้ว่าโกหก

ดีนเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง แปลกใจที่คนเรียบร้อยมีแฟนแล้ว แต่ก็โตแล้วนี่นะ แปลกเสียอีกถ้าหากไม่มี อย่างทาริต้าเพื่อนสนิทของพาลิซ่าก็ยังมีเลย เห็นว่าจะหมั้นกันเร็วๆ นี้ด้วย

"เพื่อนที่เรียนด้วยกันล่ะสิ" ดีนเอ่ยถามต่อไป นึกอยากจะรู้รายละเอียดขึ้นมาทันที

"อืม...คนอิตาลีค่ะ" 

พาลิซ่าโกหกต่อไป นึกถึงนอร์เบอร์โต้ที่พบตอนไปเที่ยว คนนั้นเป็นเจ้าของร้านอาหารที่พาลิซ่าไปกินบ่อยมาก เขาเลยรับรองต้อนรับพาลิซ่าอย่างดีเยี่ยม ขอยืมชื่อมาอ้างหน่อยก็แล้วกัน

"เพิ่งเจอกันไม่กี่วันนี่เองน่ะเหรอ" ดีนถามน้ำเสียงแปลกใจ

"ค่ะ" 

พาลิซ่าตอบ เพราะถ้าจะอ้างคนอื่น โดยเฉพาะเพื่อน เดี๋ยวพี่ดีนก็อาจจะไปถามเอากับทาริต้าได้ แล้วก็จะรู้ว่าพาลิซ่าโกหก มันก็จะยุ่งไปกันใหญ่ อ้างคนที่อยู่ไกลๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก พี่ดีนก็ไม่สามารถที่จะสืบได้ เพราะพาลิซ่ารู้จักนิสัย อยากรู้ต้องพิสูจน์ ของพี่ดีนดี

ดีนพยักหน้ารับรู้ ในใจก็แสนจะแปลกใจว่าคนเรียบร้อย บทจะมีแฟนก็ปุบปับรวดเร็วดีจริงๆ

ทานเสร็จ ดีนเห็นว่ายังไม่ดึกจึงชวนพาลิซ่าไปฟังเพลงต่อที่บาร์ใต้ดิน แต่หญิงสาวปฏิเสธ

"พลีสเหนื่อย อยากจะพักค่ะ"

พาลิซ่าบอกเขา ดีนพยักหน้าเข้าใจ

"พลีสมีคีย์การ์ดเพนต์เฮาส์ ว่างๆ ก็ขึ้นไปดูห้องให้พี่ จะตกแต่งแบบไหน ทำยังไงก็เริ่มทำได้เลย ถ้าไม่แน่ใจก็ถาม ช่วงที่เราเริ่มงาน พี่จะนอนที่...อืม ห้องเก่าของรัซซี่" 

ดีนเอ่ย เดินผ่านห้องเดิมของรัซซี่หรืออินทิรัศม์พอดี มันกำลังว่างอยู่ พาลิซ่าอึ้งไปอีกครั้ง จะบ้าตาย พี่ดีนจะมาอยู่ห้องที่อยู่ห่างจากห้องของพาลิซ่าแค่ไม่กี่เมตรเนี่ยนะหรือ!

"ค่ะ" 

แต่ก็เอ่ยรับทราบเบาๆ ทั้งที่หัวใจจะวายซะให้ได้ เมื่อมาถึงห้อง พาลิซ่ารูดคีย์การ์ดผลักประตูให้เปิดออก

"กู๊ดไนท์ค่ะพี่ดีน" พาลิซ่าเอ่ยแล้วทำท่าจะปิดประตู ดีนเอื้อมไปจับขอบไว้

"เดี๋ยวสิ เลี้ยงน้ำชาพี่สักแก้วเป็นไร มันยังไม่ดึกและพี่ยังไม่ง่วง" ดีนเอ่ย

"จะสี่ทุ่มแล้วนะคะ พี่ดีนต้องทำงานพรุ่งนี้ รีบไปนอนเถอะค่ะ ไม่ง่วงแต่ถ้าลองนอนก็อาจจะหลับ" พาลิซ่ารีบกล่าวอย่างไล่ๆ

"ก็ถ้าง่วงอาจจะหลับที่โซฟาห้องเรา พรุ่งนี้ปลุกพี่ด้วย ไม่เห็นมีปัญหาอะไร ความจริงพรุ่งนี้น่าจะเข้าออฟฟิศกับพี่นะ ไปดูสถานที่ อยากให้ตั้งโต๊ะมุมไหน ไปเตรียมเอาไว้สำหรับวันจันทร์"

วันนี้คือวันพฤหัสบดี พรุ่งนี้คือวันศุกร์ พาลิซ่าทำหน้าปั้นยากเพราะถูกรุกมากเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พี่ดีนถึงทำท่าไม่ยอมให้พาลิซ่าดิ้นหนีได้อีกต่อไปแบบนี้

"เลี้ยงน้ำชาแล้วพลีสจะขอไล่พี่ดีนให้ขึ้นไปห้องตัวเองนะ พลีสจะพัก พรุ่งนี้ถ้าตื่นทันพลีสจะไปด้วยแต่ถ้าไม่ทันก็ไม่ไป" 

พาลิซ่าเอ่ยบอกเขาตรงๆ เพื่อเป็นการประกาศจุดยืนให้พี่ดีนรู้ว่าพาลิซ่าไม่ให้ใครมาสั่งเอาง่ายๆ ดีนโอบไหล่บาง พาเดินเข้าไปในห้อง อยากแกล้งคนเล่นหน่อย เห็นทำท่าเก่งขึ้นมาตอนนี้ ชายหนุ่มผลักประตูให้ปิดลง

"ไปชงชามาก่อน เรื่องอื่นเอาไว้พูดกันทีหลัง ความจริงจะมาเป็นเลขาพี่ เราควรทำความคุ้นเคยกันมากกว่าที่เป็นอยู่รู้ไหม" 

ดีนพูดแล้วเอียงคอมองคนที่ถูกเขาโอบไหล่อยู่ เจ้าหล่อนทำหน้าตึงใส่

"ใครเขาอยากจะเป็นกันเล่า พลีสเหนื่อยนะคะ ชาถ้วยหนึ่งแล้วก็เซย์ไนท์ไนท์ นะ" 

พาลิซ่าเอ่ย เบี่ยงตัวออกจากวงแขนแข็งแรงเดินไปยังส่วนที่เป็นเคาน์เตอร์จัดการเสียบกาน้ำ มีชาเขียวชั้นดีอยู่ในตู้จึงเอามาใส่ถ้วย 

ดีนหัวเราะหึ พอใจกับใบหน้าเล็กที่งอง้ำลงไป อย่างนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย ดีกว่าตอนทำตัวเป็นหุ่นยนต์เอาแต่พูด ค่ะ ค่ะ ค่ะ เกือบตลอดเวลานั่นเป็นไหนๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว