ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๔

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2562 18:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๔
แบบอักษร

​บทที่ ๔


  เมื่อวานเป็นวันที่เหอลี่เซียนได้ปลดบ่วงกรรมแล้วยอมไปสู่สุคติอย่างแท้จริงเสียที เพราะคืนวานลี่เซียนฝันถึงนางมาลาแล้วยิ้มพร้อมกับสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองลอยขึ้นฟ้า

  นั่นสิ!หากเหอลี่เซียนร้ายกาจทำไมนางถึงขึ้นสวรรค์ล่ะ

  เรื่องนี้ต้องมีคนแพ้...แค่กๆ

  เรื่องนี้ต้องมีลับลมคมใน

  และก็ถึงเวลาในการเที่ยวของลี่เซียนแล้ว..

  “ ตลาดใหญ่ดีหนาเจ้าคะ ”

  “ เมืองหลวงของเราเป็นจุดรวมสินค้าและพ่อค้าต่างๆมากมาย ตลาดจึงใหญ่เป็นปกติ เพราะนอกจากพ่อค้าแม่ค้าจากเมืองเราแล้วพ่อค้าแม้ค้าต่างถิ่นก็ไม่น้อยไปกว่ากันเลยหนาน้องรัก ”

  มิน่าล่ะ..เพราะมันใหญ่มากถึงมากที่สุด มันใหญ่ขนาดเป็นเมืองขนาดย่อมเลยก็ว่าได้ ว่าแต่ตลาดเมืองหลวงนี้เป็นระเบียบมากมีจัดเรียงกันไปตามรายการสินค้า

  จำพวกอาหารการกินก็อยู่ริมทางก่อนเข้าไปในตัวตลาด จำพวกสุยกั่วก็จะมีแบ่งวรรคตามร้านไม่ให้เบียดกันจนเกินไป จำพวกของสดเช่นจูโร่ว* ก็จะแยกไปอีกฝั่ง

  ตลาดเมืองหลวงนี้อยู่ติดกับท่าเรือขนาดใหญ่และยามนี้มีเรือหลายลำ พ่อค้าและแม้ค้าต่างถิ่นมาจับจองที่ในการค้าขายแต่เมื่อลี่เซียนสังเกตแล้วที่ตลาดแห่งนี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์

  จึงไม่คิดอันใดมากมายหากไม่มีร้านขายต้มยำกุ้ง(?)

  ไม่แน่หากลี่เซียนคิดจะค้าขายแล้วคงทำตามความรู้ที่มีมาแต่ชาติปางก่อนล่ะนะ

  “ เป็นอย่างไรกับการเที่ยวครานี้ ”

  “ สนุกมากเลยเจ้าค่ะ..น้องอยากซื้อของแล้ว ท่านพี่พกเงินติดตัวมาเท่าไหร่เจ้าคะ น้องมีของต้องการเยอะเลย น้องไม่มีเงินติดตัวมาสักตำลึง ”

  เหอหยี่เหิงมองใบหน้าสลดของน้องสาวก่อนจะหัวเราะเล็กน้อย

  “ พี่พกมามากพอที่จะให้เจ้าซื้อจวนใหม่ได้เลยล่ะ ท่านพ่อเพิ่มให้มากโขอยู่ ”

  อ้อ..ท่านพ่อให้เพิ่มนี่เอง

  “ ไปเถิดเจ้าค่ะ ”

  เป็นลี่เซียนที่ดึงมือเหอหยี่เหิงตามเข้าไปในใจกลางตลาดใหญ่ก่อนจะจับจ่ายใช้สอยสิ่งต่างๆเพลินจนถึงยามเซิน(15:00-16:59) เหอหยี่เหิงเห็นว่าเริ่มค่ำแล้วจึงเรียกน้องสาวที่ยังคงตั้งใจเลือกเครื่องประดับ

  “ ยามเซินแล้ว..กลับจวนได้แล้วหนาเซียนเอ๋อ.. ”

  “ รอน้องเลือกหยกก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะซื้อไปฝากท่านพ่อและให้ท่านพี่ด้วยหนาเจ้าคะ ”

  พอได้ยินว่าน้องสาวจะซือของให้เหอหยี่เหิงก็รีบยืนนิ่งในทันที

  “ หยี่เหิง.. ”

  น้ำเสียงเรียบเย็นที่ปรากฎมาพร้อมกับร่างสูงแกร่งในชุดอาพรณ์สีครามลายพยัคฆ์ขลิบทองแผ่กลิ่นอายสูงส่ง

  “ ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ ”

  เหอหยี่เหิงยังคงเห็นน้องสาวเลือกหยกก็รีบกระตุกชายอาภรณ์สีน้ำฟ้าทะเลที่ปักลวดลายของปลาตัวเล็กตัวน้อยว่ายวนแลมีชีวิต

  “ เซียนเอ๋อ..นี่ท่านอ๋อง ”

  “ อุ้ย..ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ ทรงอภัยที่หม่อมฉันเสียมารยาทด้วยเพคะ ”

  ลี่เซียนใช่ว่าจะไม่รู้ว่าที่นี่ยศศักดิ์เป็นแบบใดและยิ่งใหญ่กว้างขวางแบบไหนบ้าง และอีกอย่างชายใบหน้าหล่อเหล่าราวเทพเซียนแต่นิ่งไปหน่อยเบื้องหน้าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์

  “ ไม่เป็นอันใด..เปิ่นหวางไม่ถือสา..แล้วเจ้ามีชื่อว่ากระไร ”

  “ หม่อมฉันเหอลี่เซียนเพคะ ”

  เสวี่ยนต้าจงใช้สายตาลอบสังเกตสตรีเบื้องหน้าที่แม้จะปกปิดผ้าคลุมไว้ กลิ่นอายสูงศักดิ์และสง่าเย็นตาก็คงยังเล็ดรอดออกมาอยู่ดี

  น่าสนใจ..

  “ พระองค์ทรงมาทำอันใดที่นี่พ่ะย่ะค่ะ ”

  เหอหยี่เหิงรีบถามขึ้นเมื่อเห็นสายตาเป็นประกายของชินอ๋องที่จ้องมองน้องสาวเขาเขม็ง

  “ มาเที่ยว..อ้อ..ถือว่าได้มีวาสนาพบเจอ..เปิ่นหวางมอบมันเป็นสิ่งตอบแทน รักษามันไว้ดีๆล่ะ งั้นเปิ่นหวางคงต้องไปแล้ว..หวังว่าคงได้พบกันอีก ”

  ใช่ว่าเสวี่ยนต้าจงจะสัมผัสถึงความหวงน้องของเหอหยี่เหิงไม่ได้ เพียงแต่ไม่ว่ายังไงเมื่อเขาสนใจสิ่งใดแล้วสิ่งนั้นย่อมไปห่างไกลไปไหน

  ลี่เซียนไหนเลยจะรู้ถึงการมอบของให้กัน ท่านอ๋องผู้นี้มอบหยกสีดำเงาสวยงามให้เธอ แต่เธอกลับไม่มีสิ่งใดมอบให้เขา

  ไว้เจอกันคราหน้าค่อยให้แล้วกัน

  เหอหยี่เหิงร้อนร้นและตกใจเมื่อเห็นสิ่งที่ชินอ๋องประทานมอบให้แด่น้องสาว หยกดำเช่นนี้ เพียงแค่คิดเหอหยี่เหิงก็รีบระวังรอบกาย

  “ ข้าเลือกเสร็จแล้ว..ท่านพี่จ่ายเงินให้น้องด้วยเจ้าค่ะ ”

  “ อะ..อ้อ.. ”

  เหอหยี่เหิงรีบจ่ายเงินก่อนจะรีบดึงมือเรียวของน้องสาวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้น

  'หยกประจำกาย'

  เหตุใดชินอ๋องจึงให้หยกประจำกายกับน้องสาวเขา จะพูดว่าเป็นของหมั้นก็...!

  ของหมั้นงั้นหรอ!!

  พวกเขาเพิ่งอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันสามคนพ่อลูก ท่านอ๋องก็ทรงคิดจะมาแย่งเซียนเอ๋อไปอีก จะให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องปรึกษาท่านพ่อโดยด่วน!

  “ ท่านพี่ดูลุกลี้ลุกลน เป็นอันใดไปเจ้าคะ ”

  เห็นการหวาดระแวงสอดส่องของพี่ชายลี่เซียนเลยไถ่ถามขึ้น

  “ อะ..อ้อ..พี่..พี่..เอ่อ..ง่วง ใช่แล้ว..พี่ง่วง ”

  ง่วงนี่นะ มันยามใดอยู่..

  ลี่เซียนหรี่ตาจับผิดชายหนุ่มเบื้องหน้าก็หลบตาไปมองนอกหน้าต่างรถม้า

  “ ท่านพี่ดูกังวลใจ... มีอะไรเกิดขึ้นเจ้าคะท่านพี่ ”

  “ เจ้ารู้รึไม่ว่าท่านอ๋องทรงประทานหยกให้เจ้านั้นมันหมายความว่าอย่างไร ”

  ลี่เซียนเริ่มงงก่อนจะเบิกตากว้าง เธอลืมไปเสียสิ้น..ของหมั้น..ท่านอ๋องมอบของหมั้นให้เธอ

  “ น้อง..เอ่อ..ลืมคิดไปเจ้าค่ะ ”

  “ พวกเราสามพ่อลูกเพิ่งเข้าใจกันได้เพียงไม่นาน ท่านอ๋องก็ทรงจะพรากเจ้าไปจากอกของพี่กับท่านพ่อแล้ว ”

  “ มันอาจจะไม่ร้ายแรงก็ได้หนาเจ้าคะ ดูไปท่านอ๋องคงไม่สนพระทัยน้องที่มีชื่อเสียงเสียหายป่นปี้ว่าร้ายกาจ ”

  “ แต่พี่มั่นใจว่าท่านอ๋องทรงสนพระทัยเจ้า ”

  จะสนเธอได้ยังไงกันนะ..ร่างผอมคล้ายกับโครงกระดูกเดินได้แบบนี้เล่า แล้วอีกอย่างก็ยังไม่เคยเห็นใบหน้าของเธออีก ลี่เซียนคิดแย้งในใจก่อนที่จะเม้มปากแน่น

  “ พี่จะกลับไปปรึกษาท่านพ่อ..มันอาจจะจริงเช่นน้องว่าก็ได้...อย่าเครียดนักเลย หยุดเม้มปากได้แล้วเซียนเอ๋อ.. ”

  “ แต่.. ”

  “ เดี๋ยวเราไปคุยกับท่านพ่อเสียก่อน ท่านคงมีทางออกดีๆให้เจ้า..น้องรัก ”

  “ ก็ได้เจ้าค่ะ ”

  ลี่เซียนยอมหังคำทัดทานและคำปลอบของเหอหยี่เหิงที่กล่าวมาก่อนจะคลายริมฝีปากแล้วหันไปสนใจข้าวของที่ซื้อมามากมายแทน



๐๐๐๐๐  

#คิคิ ดำเนินเนื้อเรื่องเร็วหน่อยก็ขอโทษค๊าบบบ เนื้อเรื่องๆนี้คงไม่เกินสี่สิบตอน(มั้ง)


ความคิดเห็น