email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขย้ำรัก : บทที่หนึ่ง

ชื่อตอน : ขย้ำรัก : บทที่หนึ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 17 มี.ค. 2562 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขย้ำรัก : บทที่หนึ่ง
แบบอักษร

**บทที่หนึ่ง **

​            

 “พี่พีทขา…หนูไม่สบายใจเลย” คนตัวเล็กเกาะแขนชายหนุ่มขณะเดินกลับมาที่รถ


 “ไม่สบายใจเรื่องอะไร” พชรก้มมองด้วยสายตาเย็นชา


 “ก็เรื่อง...” นิสาหลบสายตาเข้ม เธอไม่อยากโดนดุ จึงเงียบไม่พูดต่อ 


“มีอะไรก็พูดมา แต่ถ้าจะบอกว่าไม่อยากเรียนที่นี่ เก็บคำพูดนั้นไปซะ” ชายหนุ่มบ่นอย่างหัวเสีย ดื้อแบบนี้ไม่น่ารักเลย 



นิสากัดปากแน่น รู้สึกน้อยใจจนทนไม่ไหว มันเจ็บใจไปหมด คุณพชรชอบดุเธอ ชอบเสียงดังใส่ ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้นักหนา หยิบจับอะไรก็ไม่ได้ไม่ถูกใจไปเสียหมด เขาไม่เคยให้เธอทำอะไรเลย วันๆให้อยู่เป็นเพื่อน พาไปเที่ยว พาไปบริษัท หอบหิ้วเธอไปทุกที่ๆเขาไป ทำราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงก็ไม่ปาน ไหนบอกว่าให้มาทำงานดูแลไง เหมือนเธอถูกดูแลมากกว่าอีก 


แขนเล็กค่อยๆละจากแขนใหญ่ที่เกาะคล้องอยู่ เธอกำมือตัวเองเดินตามหลังร่างสูงโปร่งไปขึ้นรถ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋าถือสั่นครืดเตือนว่ามีคนโทรเข้ามา


 “สวัสดีค่ะ” นิสายกมือถือเครื่องใหญ่ขึ้นมาแนบหูขานตอบปลายสาย


 “เป็นไง เสร็จธุระไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า” เสียงคุ้นเคยจากฝั่งนู้นถามด้วยความเป็นห่วง


 “ไม่มีค่ะ เรียบร้อยดี”


 “ดีมาก เดี๋ยวเย็นนี้พี่ไปหาว่าจะชวนไอ้เจไปด้วย เตรียมของอร่อยๆเผื่อพี่ด้วยนะ”


 “ค่ะ”


 “พี่ทำงานก่อนนะครับ รักนะครับคนดี”


“ค่ะ” เสียงอบอุ่นที่มักออดอ้อน น่าฟังกว่าคนแถวนี้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย นิสาลดมือลงมาไว้ระดับอก ก่อนถูกคนตัวสูงก็กระชากโทรศัพท์ไป


 “ใครโทรมา” ถามแบบไม่ต้องการคำตอบ เขารีบกดดูบันทึกการสนทนาทันที


 “ไอ้ชาร์ต มันจะโทรมาทำไม” หน้าเข้มขมวดคิ้วเน้น ช่วงนี้เขาเป็นคนดูแลน้องเบล มันจะโทรมาทำไม


 “พี่ชาร์ตบอกว่าเย็นนี้จะมาทานข้าวกับพวกเราน่ะค่ะ พี่เจก็มาด้วย” คนตัวเล็กรายงาน


พชรเดินมาเปิดประตูรถให้นิสานั่ง จากนั้นก็อ้อมไปที่นั่งคนขับ ปิดประตูดังปัง แล้วสตาร์ทเครื่องขับออกจากมหาวิทยาลัย


 “เย็นนี้หรอดีเหมือนกัน ไม่ได้เจอพวกมันนานแล้วไปซื้อของกัน วันนี้อยากเมา ฉลองเราเข้ามหาลัยด้วย” พชรเอามือลูบศีรษะเด็กสาวด้วยความเอ็นดู 



พวกเขาสามคนเห็นน้องเบลอ่านหนังสือดึกทุกคืนจนอดสงสารไม่ได้ ตัวแค่นี้เรียนก็หนัก ทำกิจกรรมก็เยอะแยะ ไม่รู้ขยันอะไรนักหนา เข้าเรียนที่นี่จะได้ไม่ต้องเครียดเรื่องเรียน เรียนชิวๆ แถมเวลาว่างเยอะ จะได้มีเวลาให้พวกเขาเยอะๆ


นิสานั่งกอดอกแน่น ใบหน้าหวานเศร้าซึม เธอไม่อยากเรียนที่นี่เลย มหา’ลัยนี้มีแต่คนไฮโซ ลูกหลานคนรวยทั้งนั้น 



เธอก็แค่เด็กที่ คุณพชร คุณเจฏษา คุณริชาร์ต รับมาเลี้ยงเพราะเอ็นดู ท่านทั้งสามตั้งใจส่งเสียเธอให้เรียนจนจบ โดยมีข้อแม้ว่าต้องย้ายมาทำงานอยู่กับพวกเขา และห้ามกลับบ้านจนกว่าจะได้รับอนุญาต


เธอตอบรับข้อเสนอนี้ทันที เพราะอะไรหรอ เพราะพ่อกับแม่มีน้องอีกสามคนที่ต้องดูแล อย่างน้อยเธอช่วยหารายได้อีกทาง แถมยังช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายในบ้านด้วย 



น้องคนเล็กเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น ลำพังเงินเดือนคนรับใช้ของแม่กับทนายความประจำตระกูลของพ่อก็ไม่ค่อยพอสำหรับค่าใช้จ่ายแล้ว เธอจึงช่วยพ่อกับแม่ด้วยการยกเงินเดือนทั้งหมดส่งน้องเรียน ตัวเธออาศัยอยู่ฟรีกินฟรีบ้านคุณๆทั้งสามเอา


พชรมองหน้าเด็กในปกครองแล้วนึกขัน โดนขัดใจแล้วทำหน้าแบบนี้ทุกที แต่เขาก็ไม่นึกโกรธ เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก น้องเบลเป็นลูกของคนรับใช้บ้านไอ้วิน เพื่อนสนิทเขาเอง 



เขา ไอ้เจ ไอ้ชาร์ต ไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ น้องเบลมักเป็นลูกไล่ เพราะตัวเล็กก็เลยโดนพวกเขาแกล้งเสมอ


พอโตมาน้องเบลหน้าตาน่ารัก รูปร่างบอบบางน่าเอ็นดู น่าปกป้องทะนุถนอม แต่ก็ทำงานหนัก เสาร์อาทิตย์หอบขนมไปขายที่ตลาด จันทร์ถึงศุกร์เลิกเรียนกลับมาบ้านก็มาช่วยงานแม่ในครัว 



เขาสามคนไม่อยากเห็นเธอทำงานหนัก จึงขอมาเลี้ยงเป็นน้องอีกคนให้มาอยู่เป็นเพื่อน สลับกันเดือนละคน เดือนไหนใครอยากให้น้องอยู่ด้วยนานๆก็จะทะเลาะแย่งกันเอง


ข้อห้ามของนิสาคือห้ามกลับบ้านระหว่างที่อยู่กับพวกเขา จนกว่าจะได้รับอนุญาต จะไม่ห้ามได้ไง ยัยตัวเล็กติดครอบครัวจะตายไป ทั้งรักน้องรักพ่อแม่มาก ถ้ากลับไปอยู่บ้านก็จะเกาะแจ ลืมพวกเขาแน่ๆ เขาไม่ยอมหรอก ถ้าเกิดน้องยกเลิกสัญญากลับไปอยู่บ้านขึ้นมาคงคิดถึงแย่


พวกเขารับเธอมาอยู่ด้วยตั้งแต่อายุสิบห้าจนตอนนี้สิบแปดแล้วทั้งสามทำสัญญาไว้ว่าจะดูแลจนน้องเรียนจนปริญญาตรี 



จากนั้นก็คอยดูว่า หนึ่งในสามคน น้องอยากอยู่กับใคร มันเป็นศึกที่พวกเขาสามคนรู้ดี ใครก็ไม่อยากเสียน้องไป ทั้งขี้อ้อน ขี้เอาใจ แถมน่ารักขนาดนี้ ใครจะไม่อยากได้ละ

 แต่การตัดสินใจว่าจะอยู่กับใคร น้องเบลเป็นคนตัดสิน


“ทำหน้าบูดเป็นตูดลิงเลย” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเชยคางเล็กขึ้น นิสาเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พชรเลยจอดรถข้างทาง


 “ไหนหันหน้ามาให้พี่ดูหน่อยซิ งอนหรอ หือ” เขาดึงแขนเธอเข้ามาใกล้ แล้วจับหน้าเล็กให้หันมาหา 



นิสาใจเต้นตึกตักเมื่อใบหน้าของเธอห่างจากพชรไม่ถึงคืบ


 ฟอดดดดดดด


 เขาก้มลงมาหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ นิสาตาโตพยายามดึงตัวเองให้ออกจากการเกาะกุม


 “พ-พี่พีททำอะไร ปล่อยนะคะ”


 “เด็กดื้อก็ต้องปราบไง” ชายหนุ่มทำหน้าทะเล้น เขาหอมแก้มนิ่มอีกครั้ง กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆลอยติดจมูก คราวนี้เลยไซร้คอดมดอมความหอมเล่น เด็กสาวถูกรุกล้ำทำเอาขนลุกไปทั้งตัวจนต้องย่นคอหนี มือบางพยายามผลักอกหนาออกไปไกลตัว แต่คุณพีทจับมือเธอไว้ชูขึ้นเหนือหัว


 ใบหน้าของทั้งสองห่างกันไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ ผู้ปกครองหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ นิสาหน้าแดง หลบสายตาเจ้าชู้


“ยิ้มให้พี่ดูหน่อยสิครับ คนดี” ผู้ปกครองหนุ่มร้องขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อน เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเพราะเขินอาย เขาเลยประกบจูบลงไปบนริมฝีปากบาง สอดลิ้นดุ้นให้เธอเผยอปากออก


 “อ๊ะ อื้อ อ-อย่าค่ะ” ลิ้นใหญ่แทรกเข้าไปในปากเล็ก ตวัดเลียลิ้นเล็กที่กระดกไปมาเพราะต่อต้าน


 “อ๊ะ อ๊า ไม่พี่พีทขา อย่าทำแบบนี้ อื้อ  อื้ม” ใครจะสนล่ะ ได้ชิมน้ำหวานแล้วมีแรงมากขึ้น 



พชรจูบจ้วงจูบอย่างเอาเป็นเอาตาย อ้า น่ารักที่สุด เด็กน้อยของเขา หนูน่ารักแบบนี้ พี่จะปล่อยหนูไปได้ยังไงกันหือ เขาช่วงชิมตักตวงความหวานเข้าปากจนพอใจ 



ทั้งยังนึกเห็นแก่ตัว อยากล่วงเกินเด็กในปกครอง ให้สาแก่ใจ จากนั้นก็ครอบครองเธอไว้คนเดียว แต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้ เขาผละตัวออกปล่อยให้เด็กน้อย นั่งตัวสั่นหอบแฮ่กอยู่บนเบาะรถข้างตัวแก้มนุ่มแดงระเรื่อดูน่ารักดี


“หึหึ เด็กดื้อ” ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจแล้วขับรถต่อไปจนถึงบ้าน ปล่อยให้เด็กสาว เสียววูบวาบไปทั้งตัวตลอดทาง...





................

พี่พีท ต้องใจเย็นกับน้องน้าาาา 

><

ความคิดเห็น