email-icon facebook-icon Twitter-icon

เปย์เหรียญมาให้ด้วยยย555 // กดไลค์ก่อนอ่านด้วยนะจ๊ะ คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

show all : 22 (อ่านฟรี)

ชื่อตอน : show all : 22 (อ่านฟรี)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 00:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
show all : 22 (อ่านฟรี)
แบบอักษร

WeLa_wl อากาศ... @TT_Time

​2วินาทีที่แล้ว


"ขาดไม่ได้.."             เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทันทีที่ฉันคิดว่าน่าจะเห็นข้อความกับรูปที่ฉันเพิ่งโพสไป หลังจากเรื่องวันนั้นนี่ก็ผ่านมาจนฉันจบปีหนึ่งแล้ว ส่วนพี่ไทม์ก็จบปีสองแล้ว เกรดของฉันก็โอนะ โอโห อี....... เลวมากกกก แต่พออรับได้ มหาลัยกับมัธยมเกณฑ์มันต่างกันฉันเข้าใจTT  แต่พี่ไทม์นี่สิเขากินชีทอาจารย์เป็นอาหารหรือไงกัน ชิ


"อากาศไม่ดีเหอะ ดูสถานการณ์บ้านเมืองด้วยค่ะ"           ฉันกวนพี่ไทม์กลับไป แน่นอนว่าได้มะเงกมาล่ะ


"โอ๊ย อะไรล่ะ ฮ่าๆ"          


"เดี๋ยวเหอะ"             


"รักหลอกจริงหยอกเล่น" 


"รักหรอก มั้ยล่ะบางที" 


"อิอิ เอ้อ พี่ไทม์"


"ครับ"           พี่ไทม์ละจากโทรศัพท์แล้วหันมาจ้องหน้าฉันที่จ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว จะว่าไปเราจ้องหน้ากันบ่อยมากนะแต่ฉันก็ไม่ชินสักที มันเขิลทุกครั้งที่มองเข้าไปสายตาของเขา ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกได้ว่าเขาสื่อออกมาว่ารักแค่ไหนจากสายตาสีชาคู่นั้น 


"เวต้องกลับบ้านนะคะ อาทิตย์หน้า"           ปิดเทอมเด็กนักศึกษาต่างจังหวัดก็ต้องกลับบ้านกัน 


"แล้วกลับมาตอนไหนครับ"          พี่ไทม์ว่าแล้วยื่นมือมาจับมือของฉันไว้ อ่อ นี่ลืมบอกไปใช่มั้ยว่าเราอยู่กันที่สวนหลังบ้านบ้านพี่ไทม์นี่แหล่ะ วันนี้ฉันกับพี่ไทม์แวะมาหาคุณป้าน่ะเพราะคุณลุงท่านไปต่างประเทศ แล้วตอนนี้คุณป้าท่านกำลังทำอาหารอยู่ฉันกับพี่ไทม์จะช่วยแต่ท่านไล่ออกมา


"น่าจะก่อนเปิดเทอมสักอาทิตย์หนึ่งค่ะ เพราะว่าต้องกลับมาเตรียมตัวเรื่องน้องอีกค่ะ"           


"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง ตอนกลับพี่จะไปรับด้วย"           พี่ไทม์ว่าแล้วนอนลงที่ตักฉัน สงสารจังคุณหมอช่วงสอบไฟนอลที่ผ่านมา พี่ไทม์แทบจะไม่ได้นอนเลยก็ว่าได้ เจอกันตอนไหน คุยกันตอนไหน พี่ไทม์ก็อยู่แต่กับหนังสือ ฉันเห็นแล้วสงสารสุดๆ


"หนูกลับเองได้นะคะ หนูอยากให้พี่พักมากกว่า ค่อยรอไปรับก็ได้" 


"ไม่อ่ะ พี่จะไปไหว้พ่อตากับแม่ยายด้วย"           พะพะพ่อตา มะมะแม่ยาย หรอ..... อิอิพี่ไทม์~~~~~~~~~~


"พ่อตาแม่ยายบ้าอะไรล่ะ วู้วว"           ฉันยกมือขึ้นมาพัดหน้าเพราะอยู่ๆก็รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาเฉยๆ เออ เขิลนั่นแหล่ะ 


"หึๆ เขิลหรอ เดี๋ยวก็ใช่"          ยังไม่หยุดใช่มั้ย ฉันฟาดเข้าไปที่แขนพี่ไทม์แล้วนางก็หัวเราะ ฉันเลยฟาดไปอีกหลายครั้งข้อหาน่าหมั่นไส้ พอเริ่มเหนื่อยฉันเลยหยุดแต่เสียงหัวเราะยังมีอยู่ในลำคอเบาๆ ก่อนที่....


"อ้ะ"            และสิ่งที่ทำให้ฉันร้องออกมาก็คือ พี่ไทม์นางดันตัวขึ้นมาแล้วจับฉันราบไปกับพื้นแล้วคล่อมฉันไว้ คือมันเป็นศาลาเล็กๆที่ไว้สำหรับนั่ง นอนพักผ่อนอะไรแบบนี้อ่ะ 


"ทำร้ายร่างกายคนหล่อต้องโดนทำโทษนะ"           อิพี่ไทม์ว่าด้วยเสียงเจ้าเล่ห์และสายตาที่ไม่น่าไว้ใจของนางทำให้ฉันเริ่มกลัวนิดหน่อย ไม่ใช่กลัวแบบนั้นอ่ะ โอ๊ยย อธิบายไม่ถูก 


"พี่ไทม์ จะทำอะไรคะ"             โอ๊ยยย เวลาแบบนี้ไม่น่าถามอะไรโง่ๆเนอะ


"ก็..............."



-------------------------------------------------------------------------------------------

ต่อ


"ก็....อุ๊บ!"         ไทม์ลากเสียงนุ่มๆของเขาก่อนจะก้มลงไปประกบปากกับปากนุ่มของร่างบางใต้ร่างของเขาทันที ลิ้นร้อนของคนตัวสูงถูกส่งเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นของร่างบาง ส่วนคนตัวเล็กที่ไม่ประสีประสาเรื่องนี้ก็ส่งลิ้นมาหยอกล้อกับคนตัวสูงอย่าเงอะๆงะ แต่นั่นทำให้อีกคนพอใจเป็นอย่างมาก มือบางที่ไม่รู้จะเอาไว้ไหนได้เอื้อมไปกอดคอของคนตัวสูงไว้ ส่วนร่างสูงที่มีประสบการณ์(?) ก็เลื่อนมือไปลูบคลำตามเอวบางของคนรัก ลิ้นร้อนที่หยอกล้อกันอยู่เกี่ยวพันกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่ง...


"ไทม์ หนูเว อยู่ไหนลูก"           ทันทีที่ได้ยินเสียงของแม่ ทั้งสองก็ผละออกจากกันทันที โดยที่ตามมุมปากของทั้งสองยังคงมีร่องรอยของอารมณ์เมื่อกี้ติดอยู่ เวลาหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามีน้ำลายที่ไม่แน่ใจว่าจะใช่ของเธอมั้ยไหลลงมาตามมุมปากของไทม์ เธอจึงหยิบทิชชู่ที่พกอยู่ในกระเป๋าออกมาเช็ดให้


"คนบ้า"         


"แม่ไม่น่าขัดเลย.....ไม่งั้นนะ หึ"            ไทม์พูดหยอกเวลาจนโดนฟาดไปอีกที 


"อยากโดนอีกหรือไง"       


"จิ๊ หนูไปหาแม่แล้ว"         เวลาจิ๊ปากใส่ไทม์ก่อนจะลุกเดินไปหาแม่ของไทม์ที่เดินมาเห็นทั้งสองพอดี ทั้งสาวต่างวัยจึงพากันเดินเข้าบ้านโดยที่ไม่ได้สนใจไทม์ที่นั่งอยู่ ไทม์ส่ายหน้าให้แล้วลุกขึ้นเดินตามเข้าไปอย่างอารมณ์ดี 


"ไทม์แกล้งอะไรน้อง"          ทันที่ที่ก้าวเข้ามาในบ้านแม่ของเขาก็ทักขึ้น ไทม์หันมองหน้าเวลาที่กำลังทำหน้าล้อเลียนเขาอยู่ ก่อนจะถลึงตาใส่ 


"แม่~~พี่ไทม์ถลึงตาใส่หนู"         


"นี่ เรานี่ทำไมชอบแกล้งน้อง ห๊ะ"


"โอ๊ะ โอ๋กันเข้าไปเถอะ เดี๋ยวโดนแน่"           ไทม์ว่าแล้วชี้หน้าคาดโทษใส่เวลา จนทำให้เวลาขนลุกขึ้นมาอย่างหาเหตุผลไม่ได้(?)


"พอเลยๆๆ ไปกินข้าวกัน"             แม่ของไทม์เอ่ยห้ามทั้งสองก่อนทั้งสามคนจะเดินไปที่โต๊ะอาหาร 



เวลาต่อมาวันที่เวลาต้องกลับบ้าน


"ไม่ให้พี่ไปส่งจริงๆหรอ"          ไทม์ถามเวลาอีกครั้งก่อนที่จะถึงเวลาที่ต้องขึ้นรถ วันนี้เป็นวันที่เวลาต้องกลับบ้านโดยมีไทม์เป็นคนมาส่งที่สถานีขนส่ง


"งอแงเก่งงง หนูกลับได้ค่ะ"        เวลาล้อไทม์ยิ้ม เขาถามเธอตั้งแต่เมื่อคืน ตอนไปรับที่บ้านคุณอาก็ถาม ระหว่างที่มาก็ถามทุกๆ10นาที จนมาถึงสถานีขนส่ง 


"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ"


"ไม่เปลี่ยนใจแล้วค่ะ พี่ไทม์นี่ยังไง ว่าแล้วก็นึกถึงตอนที่หนูตามพี่ต้อยๆพี่ก็ไม่สนใจ พอมาตอนนี้นี่ตัวแทบติดกัน"            เวลาว่าแล้วนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมาก่อนที่ทั้งสองจะได้คบกัน ช่วงนั้นทั้งมีความสุขทั้งเศร้าปะปนกันไปแต่สุดท้านตอนจบความเศร้าก็หายไป


"แล้วจะพูดให้พี่รู้สึกผิดทำไม"     


"ไม่ได้พูดให้รู้สึกผิด แต่มันเป็นความทรงจำที่น่านึกถึงต่างหาก"     


"ก็นั่นแหล่ะ"          


"เป็นคนอ่อนไหวตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"               เวลาว่าแล้วยื่นมือไปจับมือของไทม์ 


"หนูรู้ว่าเรื่องที่ผ่านมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ว่าเราก็เก็บมันไว้เป็นความทรงจำก็ได้นี่คะ เราไม่จำเป็นต้องพยายามลืมมันก็ได้"


"ครับๆ โอ๊ย จะไม่เปลี่ยนใจจริงๆใช่มั้ยเนี่ย"


"ฮ่าๆๆ โอ๊ยยย พี่ไทม์อีก10นาทีจะขึ้นรถแล้วเนี่ย"


"10นาทีก็เปลี่ยนใจได้"


"ฮ่าๆ หนูไม่เปลี่ยนแล้ว"             เวลาว่าแล้วหันไปจัดการกับสัมภาระว่าไม่มีอะไรขาดเหลือแล้ว ก่อนจะได้ยินโอเปอเรเตอร์เรียกให้ยืนรอที่ท่ารถ ทั้งสองจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปรอที่ชานชาลา ก่อนที่รถจะเข้าเทียบท่า


"หนูไปแล้วนะ"


"เดินทางปลอดภัยนะครับ"           ไทม์ว่าแล้วจุมพิศที่หน้าผากมนของคนรัก ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่บริกรประจำจะขนของโหลดเข้าใต้เครื่อง 


"หนูรักพี่ไทม์นะคะ ไปแล้วนะคะ"             เวลายิ้มให้ไทม์ก่อนจะก้าวขึ้นรถไป เธอได้ตำแหน่งที่นั่งเป็นข้างหน้าต่างพอดี เวลาน้อยยกมือขึ้นมาโบกให้กับไทม์ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่คนบนรถจะเต็มและเคลื่อนตัวออกไป 



"พ่อ แม่!!!"             ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่ารถจะเคลื่อนตัวเข้าสู่สถานีขนส่งอีกจังหวัด เวลาลงจากรถมาก่อนจะเห็นว่าใครที่รับเธอวันนี้


"เวลา!"             ทั้งสามคนวิ่งเข้ามาหากันอย่างไม่อายต่อสายตาใคร 


"งืออออ หนูคิดถึงพ่อกับแม่ที่สุดเลยยยยย"           


"นึกว่าอยู่กับคุณอาจนลืมพ่อกับแม่แล้วซะอีก"


"โหย ใครจะลืมพ่อกับแม่ลง อิอิ งือออ พ่อจ๋าา คิดถึงหนูมั้ย"          


"ขี้อ้อนแบบนี้หรือป่าว ไอ้หนุ่มคนนั้นถึงยอมเป็นแฟนด้วยน่ะ"           



----------------------------------------------------------------------------------


"ฮ่าๆๆ"          ที่พ่อพูดแบบนั้นก็เพราะพ่อน่ะรู้ว่าฉันแอบปลื้มพี่ไทม์มาตั้งแต่มัธยม ก็คือประมาณว่าฉันมีอะไรก็บอกพ่อหมด แปลกมากที่ปกติลูกสาวเขาต้องต้องสนิทกับแม่ แต่ฉันสนิทกับพ่อมากกว่า แล้วนี่ฉันไม่ได้บอกพ่อเองนะ ท่านน่ะมีไอจี มีเฟสบุ๊ค แม้จะไม่ได้ฟอลไม่ได้เป็นเพื่อนกับฉันแต่ฉันก็เปิดโพสสาธารณะตลอดนั่นแหล่ะ ท่านก็เลยรู้ ที่ไม่ได้บอกก็ไม่ได้ตั้งใจปิดบังแต่แค่ไม่รู้จะพูดยังไงมากกว่า


"หนุ่มคนไหนพ่อ"        เอาล่ะ นี่แม่ยังไม่รู้หรอ


"เอ่าล๊าาา  เคลียร์เองเด้ออออ"          พ่อว่าแล้วเดินถือกระเป๋าของฉันทั้งหมดออกไปยกเว้นใบที่ฉันสะพายอยู่ แม่มองหน้านิ่งๆ ฉันเลยยิ้มแห้งส่งไปให้


"โอ๊ะ เรารีบกลับบ้านดีกว่าเนอะ เวลาน้อยของแม่คิดถึงอาหารฝีมือแม่ที่ซู๊ดดดดด"          ฉันเข้าไปกอดเอวแม่แล้วพาหันไปทางออกก่อนจะดันตัวแม่ให้เดิน 


"เวลา อย่าเปลี่ยนเรื่อง"


"แงง แม่ถึงบ้านเราค่อคุยกันเนอะ"             ฉันพาแม่เดินมาถึงรถก่อนจะอาสาเปิดประตูให้ พอพ่อเห็นก็หัวเราะใหญ่เลย ใช่ซี๊~~~~~~~~  ฉันสะบัดหน้าหนีพ่อก่อนจะเปิดประตูหลังขึ้นมา


"หน้าบึ้งอะไรแม่"         


"พ่อน่ะรู้ว่าลูกมีแฟนแต่ไม่บอกแม่ใช่มั้ย"        แม่หันมาชี้หน้าพ่อ พร้อมกับสายพิฆาต 


"พ่อก็รอลูกมาบอกแม่เองไง"             พ่อพูดแล้วสตาร์ทรถออกมาจากขนส่งเพื่อกลับบ้านนน เย้ๆ 


"พอกันเลยทั้งคู่ มีอะไรไม่บอกแม่"       


"โอ๋เอ๋นะคะ หนูก็จะรอมาบอกตอนปิดเทอมนี่ไงคะ แล้วอีกอย่างเดี๋ยวตอนกลับพี่เขาจะมารับค่ะ มาให้แม่สแกนตัวเป็นๆเลย"            


"จริงหรอ"


"จริงค่ะ แม่คะพี่ไทม์เป็นคนดีค่ะแม่ พ่อกับแม่พี่ไทม์ก็เอ็นดูหนู หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกแม่ก่อน"           ฉันบอกแม่ออกไปอย่างรู้สึกผิดนิดหน่อยที่ไม่ได้บอกท่าน 


"แม่ได้ว่าลูก แต่แม่แค่น้อยใจที่มีอะไรแล้วไม่บอก แม่รู้นะว่าเราน่ะมีอะไรก็บอกพ่อหมด ชิ คืนนี้น่ะพ่อไปนอนอีกห้องเลย"         


"เอ้า ทำไมว่างั้นล่ะแม่"           พ่อหันควับทันทีที่แม่พูดแบบนั้น ฮ่าๆๆ นี่ไม่ใช่เรื่องของฉันเเล้วล่ะ


"ข้อหาปิดบัง แล้วก็แม่หมั่นไส้พ่อที่ลูกมีอะไรก็บอกพ่อหมด"


"เอ้า แบบนี้ก็มี งั้นคืนนี้พ่อไปนอนกับลูกนะ พอดีเลยจะได้คุยกันทั้งคืน สองคนพ่อลูก "


"เอ้อออออออออออ"            แม่พูดแล้วก็หันหน้าออกไปทางหน้าต่าง พ่อหัวเราะเบาๆก่อนเราจะมองหน้ากันผ่านกระจกแล้วหัวเราะออกมา




---------------------------------------------------------------------------------------


มาแล้วววววว ตอนนี้อ่านฟรีค่ะ ไม่มีอะไรมากแค่อยากให้เห็นความรักของพี่ไทม์แล้วก็ครอบครัวของนางเอก เจอกันตอนหน้าครับ





และระหว่างนี้ ไรท์ได้เปิดเรื่องใหม่แล้ว เรียนเชิญทุกคนไปรอที่เรื่องนั้นได้เลยค่ะ หลังจบพี่ไทม์ไรท์จะเริ่มอัพ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว