ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น : พ่อเลี้ยงเถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 00:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

บทที่ 1

บรรยากาศงานเลี้ยงสังสรรค์หลังจากเก็บผลผลิตของไร่ก่อการรักษ์ เต็มไปด้วยความสนุกสนาน พ่อเลี้ยงก่อการ ซึ่งเป็นเจ้าของไร่จัดงานนี้ขึ้นทุกครั้งหลังการเก็บเกี่ยว เพื่อให้กำไร่แก่คนงานในไร่ของตน  

"พ่อเลี้ยงครับ ชนแก้วหน่อยครับ" ศักดิ์คนงานประจำของไร่เอ่ยขึ้น 

"เอ้า มาชนแก้วๆ กินให้เต็มที่ไปเลยนะ" พ่อเลี้ยงหนุ่มตอบ 

"เต็มที่อยู่แล้วครับพ่อเลี้ยง พรุ่งนี้หยุดเมาได้เต็มที่ครับ" 

"ระวังเมียเอ็งให้ดีนะไอ้ศักดิ์ หึหึ"พ่อเลี้ยงก่อการเอ่ยแซวลูกน้องตัวเอง เพราะรู้ว่าเมียนายศักดิ์ปากจัดแค่ไหน "โถ่!! พ่อเลี้ยงครับ พูดถึงมันแล้วไอ้ศักดิ์หมดสนุกเลยครับ"ศักดิ์พูดด้วยความหน้าสงสาร 

"ฮา ฮา ฮา"เพื่อนๆที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินศักดิ์พูดแบบนั้นก็พากันหัวเราะออกมา พ่อเลี้ยงหนุ่มก็อดหัวเราะตามไม่ได้ 

"ผมกลับโต๊ะดีกว่า พ่อเลี้ยงพูดซะผมไม่กล้าเมาเลย" 

"เออๆ"พ่อเลี้ยงตอบกลับไป หลังจากที่นายศักดิ์เดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง ก่อการก็หันมาคุยกับดินลูกน้องคนสนิทที่นั่งโต๊ะเดียวกน คุยกันสักพักก่อการก็บอกกับลูกน้องว่าขอตัวไปพักก่อน 

"พ่อเลี้ยงไม่อยู่ต่ออีกสักนิดหรือครับ" ดินลูกน้องคนสนิทเอ่ยถาม 

"วันนี้ฉันต้องขอตัวก่อน พวกนายก็สนุกกันให้เต็มที่นะ" เมื่อก่อการตอบลูกน้องก็เดินออกจากงานเพื่อตรงกลับบ้านที่อยู่บริเวณเดียวกันกับไร่

อีกด้านหนึ่งของงานเลี้ยง

"รินท์จะกลับแล้วหรอ" สวยเพื่อนคนงานด้วยกันเอ่ยทัก 

"รินท์ว่าจะกลับแล้วหละมันดึกแล้วพรุ่งนี้รินท์จะไปหายายด้วย" ปภาวรินท์ตอบเพื่อนกลับไป พรุ่งนี้เธอต้องไปหายายที่โรงพบาลแต่เช้า ตอนนนี้ยายของเธออยู่ที่ห้องไอซียู

"เสียดายรินท์น่าจะอยู่ต่อ กำลังสนุกกันเลย" สวยเสียดายแทนเพื่อน

“ไว้ครั้งหน้านะสวย” 

"จ้าๆๆ งั้นกลับบ้านดีๆนะรินท์"

"จ๊ะ ขอบใจนะสวย" ปภาวรินท์เอ่ยขอบใจเพื่อนแล้วเธอก็รีบลุกออกจากโต๊ะทันที

ระหว่างเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ ด้วยความเร่งรีบจึงทำให้ร่างบางเดินไปชนกับคนคนหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วรู้ว่าเป็นใครใบหน้าของเธอก็ซีดขึ้นมาทันที ปกติแล้วปภาวรินท์ไม่ใช่คนงานประจำของไร่ก่อการรักษ์ เธอเป็นเพียงคนงานชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น เมื่อมีงานเร่งรีบถึงจะได้เข้ามาทำงานที่ไร่แห่งนี้ เหมือนครั้งนี้ที่มีงานเก็บผลผลิต ที่ต้องใช้คนงานมากกว่าเดิม และเพราะว่าไม่ใช่คนงานประจำจึงทำให้กลัวพ่อเลี้ยงของไร่

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะพ่อเลี้ยง" ปภาวรินท์รีบยกมื้อไหว้ขอโทษเมื่อรู้ว่าคนที่เธอชนนั้นคือใคร เมื่อกี้เธอเผลอไปสบตากับพ่อเลี้ยงเข้าถึงกับทำให้เธอสะดุ้งด้วยความกลัวด้วยนัยน์ตาดุดันของพ่อเลี้ยงนั้นน่ากลัวบวกกับเธอเคยได้ยินมาว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนดุ ถ้าไม่พอใจอะไรก็จะด่าขึ้นมาทันที

"มาเดินทำอะไรตรงนี้คนเดียว ไม่รู้หรือว่ามันมืด" พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยว่าหญิงสาวทันที ด้วยสายตาดุทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นนิดๆ

"เอ่อ...คะ คือ นะ หนู กะ กำลัง"

"เธอพูดให้มันชัดๆหน่อยได้ไหม จะพูดติดอ่างทำไม หรือเธอเป็นคนพูดติดอ่าง หรือว่า เธอกำลังจะทำอะไรไม่ดีใช่ไหม ตอบฉันมานะ"

"ปะ ป่าวนะคะ หนูกำลังจะกลับบ้าน ไม่ได้จะทำอะไรไม่ดีนะคะ" ปภาวรินท์รีบตอบพ่อเลี้ยงกลับไป ตอนนี้ใจของเธอมันเต้นตุ้มๆต่อมๆ มือสองข้างก็เย็นเฉียบ เธออยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ไวๆ เธอรู้สึกกลัวสายตาดุดันของพ่อเลี้ยงเหลือเกิน"

ถ้าเธอไม่ได้คิดจะทำอะไร ทำไมเธอต้องกลัวฉันด้วย" ก่อการ พยายามคาดคั้น จะเอาคำตอบ จากร่างบางให้ได้ เขาคิดว่า หญิงสาวตรงหน้าจะต้องมีอะไรแน่ๆถึงได้มีท่าทางตกใจเมื่อเจอเขา โดยที่เขาไม่รู้ความจริงเลยว่าจริงๆแล้วร่างบางนั้นกลัวสายตาดุดันของเขาต่างหาก

ปภาวรินท์ กลัวพ่อเลี้ยงหนุ่มตรงหน้า ยิ่งเขาใช้น้ำเสียงแข็งๆกับเธอ ทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นเธอพยายามก้มหน้าหลบสายตาของพ่อเลี้ยง เธอกลัวสายตานั้นเธอไม่กล้าที่จะสบตามอง

เมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มเห็นท่าทางแบบนั้นของร่างบางตรงหน้ายิ่งทำให้เขามั่นใจว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาจะต้องมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลแน่ๆ เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาจึงพยายามที่จะคาดคั้นเอาคำตอบ จากเธอให้ได้

"บอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ ว่าเธอมาทำอะไรแถวนี้ แถวนี้มันมืดไม่มีผู้หญิงดีๆที่ไหนเขามาเเถวนี้คนเดียวหรอกนะ" พ่อเลี้ยงพยายามที่จะเอาคำตอบจากเธอให้ได้

"เชื่อหนูเถอะนะคะพ่อเลี้ยง นะ หนูกำลังจะกลับบ้านจริงๆ คะ คือ หนูไม่ได้จะมาทำอะไรไม่ดีจริงๆนะคะ เชื่อหนูน๊า... หนูป่าวทำเรื่องไม่ดี"ปภาวรินท์พยายามพูดอ้อนวอนให้พ่อเลี้ยงเชื่อว่ากำลังจะกลับบ้านจริงๆแต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไปเชื่อเธอเลย ตอนนี้เธอกลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้ว

"เหอะ! ฉันไม่เชื่อเธอหรอก ถ้าเธอไม่ได้มาทำอะไรจริงๆ มีอีกเหตุผล ที่อาจจะทำให้เธอมาอยู่ตรงนี้ก็ได้"เมื่อพ่อเลี้ยงเอ่ยแบบนั้นออกมาทำให้ร่างบางเผลอเงยหน้าขึ้นมาทำให้เห็นใบหน้าของพ่อเลี้ยงหนุ่มที่ดูดุดันเหมือนเดิม แต่มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างออกไป ที่ดวงตาของพ่อเลี้ยงนั้น มันไม่เพียงแต่ดุดันเท่านั้นแต่มันก็แฝงไปด้วย สายตาอันน่าสมเพช และเกลียดชังเธอขึ้นมาทันที 

"จริงๆแล้วที่เธอมาอยู่ตรงนี้เพราะเธอตามฉันมาใช่ไหม"เมื่อได้ฟังคำกล่าวหาของพ่อเลี้ยง ปภาวรินท์ถึงกับงงว่าที่พ่อเลี้ยงพูดมานั้นเขาหมายถึงอะไร

"เธอไม่ต้องมาทำเป็นไขสือทำหน้างงใส่ซื่อบริสุทธิ์เหมือนคนไม่รู้อะไร ไม่ต้องมาเสแสร้งแกล้งทำผู้หญิงแบบเธอฉันเคยเจอมาเยอะแล้วเห็นหน้าซื่อๆตาใสๆแบบเธอเนี่ยคงจะร่านอยากได้ฉันจนตัวสั่นล่ะสิ" ปภาวรินท์ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจบวกกับความมึนงงสงสัยในสิ่งที่พ่อเลี้ยงพูดกล่าวหาเธอออกมา

"ไม่ใช่นะคะ พ่อเลี้ยงกำลังเข้าใจผิดหนูไม่ได้จะมาทำอะไรแบบนั้น หนูกำลังจะกลับบ้านจริงๆ นะ นั่นไงคะรถหนูจอดอยู่ตรงนั้น" ด้วยความที่กลัวว่าพ่อเลี้ยงจะไม่เชื่อร่างบางก็หันไปชี้รถมอเตอร์ไซค์ของตัวเองที่อยู่บริเวณนั้นให้พ่อเลี้ยงดู แต่ดูเหมือนว่าพ่อเลี้ยงจะเข้าใจเธอผิดไปซะแล้ว

"หึหึ แล้ว... รถเธอจอดอยู่ตรงนั้นแล้วไง คิดว่าฉันจะเชื่อผู้หญิงอย่างเธอหรือไง ไม่ต้องแกล้งมาทำเป็นหน้าเศร้าบีบน้ำตาให้ฉันเห็น คนอย่างฉันไม่หลงกลพวกผู้หญิงร่านๆแบบเธอหรอกนะ" ในเมื่อได้ปักใจเชื่อไปแล้วพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่มีทางที่จะเชื่อคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าได้หรอก เขาอายุ 35 แล้วนะไม่ใช่อายุ 15หรือ20 ที่จะได้เชื่อคำหลอกลวงของผู้หญิงแบบนี้ ยังไงซะคนตรงหน้าเขาก็คงไม่ต่างจากพวกขายตัว

"มะ ไมใช่นะคะ หนู..."

"หยุดแก้ตัวสักที ต่อให้เธอพูดอะไรออกมาฉันก็ไม่เชื่อว่าเธอไม่ได้มีจุดประสงค์อะไรที่มาอยู่ตรงนี้ จะมาเสนอตัวให้ฉันก็บอกดีๆหน้าตาอย่างเธอก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร ออกจะน่ารักด้วยซ้ำไป ถ้าจะร่านจนอยากจะเสนอตัวให้ฉันแค่บอกฉันและเสนอราคามา ฉันก็พร้อมจะกระแทกมันใส่เธอ" ยังไม่ทันที่ปภาวรินท์จะพูดแก้ตัว พ่อเลี้ยงหนุ่มก็พูดขัดเธอขึ้นมาก่อนแถมคำพูดของเขามันดูหยาบคายจนเธอไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้ แล้วยังสายตาของเขาที่มองเธออย่างอยาบโลนอีกนั่นล่ะ ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย

ก่อการไม่รอให้เธอแก้ตัวอะไรอีก ในเมื่อมาเสนอตัวให้เขาถึงที่ คนอย่างเขาก็พร้อมที่จะสนองให้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเขาก็จัดการลากปภาวรินท์มาที่รถของเขาทันที  

"ว๊ายยยย ปล่อยนะคะพ่อเลี้ยง จะพาหนูไปไหน"เมื่อถูกกระชากแขนให้เดินตามเขาไปที่รถ ปภาวรินท์ถึงกับร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"อยากได้ฉันนักไม่ใช่หรอ กำลังพาไปเอาไง ไม่ต้องห่วงฉันจัดให้เธอได้ถึงใจแน่ๆ แม่สาวน้อยร่านสวาท" เมื่อเสียงของพ่อเลี้ยงจบลงเขาก็ลากเธอมาถึงรถพอดี เขาจัดการกระชากประตูรถแล้วยัดเธอเขาไปให้รถกระบะที่เขาใช้ทำงานในไร่ จากนั้นก็อ้อมมาเปิดประตูด้านคนขับแล้วขึ้นรถขับออกไป ปลายทางที่ก่อการจะพาปภาวรินท์ไปนั้นหาใช่ที่บ้านเขา แต่เป็นกระท่อมท้ายไร่ที่ไม่มีใครจะเข้าไปได้ถ้าเขาไม่อนุญาติ

.

.

.

.

.


ฝากนิยายเรื่องแรกของสิงโตสีร้งด้วยน๊าทุกคน ชอบไม่ชอบยังไงแนะนำเราได้นะคะ ยินดีรับคำแนะนำเพื่อมาปรับนิยายให้ดีขึ้นนะคะ

   ​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว