ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.14 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.3k

ความคิดเห็น : 205

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 00:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.14 100%
แบบอักษร

EP.14

/

//

///

เมื่อถึงคอนโดเฮียเจย์ขับรถเข้าไปจอดซานก็ยังคงนั่งนิ่งไม่พูดอะไรมีเพียงเสียงสะอื้นของคนตัวเล็กเท่านั้นที่พอจะทำลายความเงียบของทั้งคู่ได้ จนถึงตอนนี้เฮียเจย์ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไรรึป่าวทำไมซานถึงร้องไห้และว่าเขาเป็นคนใจร้าย เพราะเขาถามอะไรน้องก็ส่ายหน้าไม่ยอมตอบ คิดจนปวดหัวไปหมดแล้วแม่ง! ถอยหายใจออกมาหนักๆ สีหน้าหงุดหงิดตวัดดูคนน้องที่นั่งเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น

" ทีนี้บอกเฮียได้รึยังคะ ว่าเป็นอะไร " เฮียเจย์ถามเสียงนิ่ง พยายามไม่ใส่อารมณ์ใส่น้องเหมือนครั้งที่แล้ว ซานหันมามองคนพี่ทั้งน้ำตาก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงสั่น

" เราเลิกกันเถอะ " ซานพูดเสียงหนักแน่นปนสะอื้น เฮียเจย์ก้มหน้ามือกำพวงมาลัยรถแน่นอย่างกักเก็บอารมณ์ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆเงยหน้าขึ้นมองน้องยิ้มๆ

" เลิกกัน? เลิกทำไม เฮียทำผิดอะไรหรอกคะ บอกได้มั้ย "

" ฮึก...เฮียเจย์ยังไม่รู้ตัวอีกหรอฮะว่าตัวเองทำผิดอะไรไว้ " ซานอึ้งกับความเสแสร้งแกล้งทำเป็นรู้ทั้งๆที่ตัวเองก็มีความผิดและรู้อยู่เต็มอก คือต้องให้เขาจับได้แบบคาหนังคาเขาใช่มั้ยถึงจะนึกได้อ่ะ

" รู้อะไร ถ้าเฮียรู้เฮียจะพยายามถามซานคนดีขนาดนี้หรอคะ " เฮียเจย์ยังคงไม่รู้เรื่อง ก็เขาไม่รู้จริงๆนี่ว่าตัวเองทำผิดอะไร ตื่นมาก็ออกไปรับน้องที่โรงเรียนตามปกติแล้วอยู่ๆก็ถูกบอกเลิกซะงั้น ตอนนั้นอยู่ที่คอนโดก็หลับเป็นตายไม่ได้ออกไปทำอะไรที่ไหน แล้วจะให้เขาไปทำผิดอะไรวะ

" ต้องให้ซานจับได้แบบคาหนังคาเขาใช่มั้ยถึงจะรู้ว่าตัวเองผิดอะไร! "

" ...... "

" ต้องให้ซานโง่เป็นควายไปจนตายใช่มั้ย เฮียเจย์ถึงจะสำนึกได้! "

" ซะ..ซานพูดอะไรเฮียไม่เข้าใจเลยคะ? " ร่างสูงถามเสียงสั่นใจเต้นระรัว เหมือนจะเดาได้ว่าน้องไปรู้อะไรมาแต่ยังไม่กล้ายอมรับเพราะบางทีมันอาจจะไม่ใช่เรื่องนั้นก็ได้ ใช่ มันต้องไม่ใช่ เพราะเรื่องนั้นมันมีแค่เขากับไอ้ดิวเท่านั้นที่รู้และมันไม่กล้าหักหลังเขาแน่นอน เฮียเจย์พยายามคิดบวก

" ที่ผ่านมาเฮียเจย์ไม่เคยรักซานเลยใช่มั้ย เฮียถึงได้กล้าทำแบบนี่กลับซานน่ะห๊ะ! " ซานเริ่มปล่อยอารมณ์อย่างกลั้นไว้ไม่อยู่ ระบายความโกรธและโมโหผ่านน้ำเสียงที่ปล่อยออกมาจนคอขึ้นเส้นเอ็น มือบางล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกางเกงเพื่อนำหลักฐานออกมาปาใส่หน้าคนเลวที่กล้าหักหลังความรักของตน

" รักซิคะ เฮียรักซานมากเลยนะ " เอาล่ะเขาเริ่มรู้แล้วว่าน้องไปรู้อะไรมา..ขนาดนี้แล้วมันคงมีอยู่เรื่องเดียว..ความลับที่เขาเก็บมาตลอดมันกำลังทำให้น้องร้องไห้ ชิบหายแล้วกุ

" คือซานไปรู้อะไรมาบอกเฮียได้มั้ยคะ ถ้ามันทำให้ซานไม่พอใจเฮียขอโทษนะคะ..ได้มั้ยคะ " เฮียเจย์พยายามพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน ยิ้มให้

" ขอโทษมันคงไม่พอหรอกฮะ " ซานร้องไห้ออกมาเมื่อต้องพูดคำนี้ออกมาอีกครั้ง ใจมันร้าวเมื่อนึกถึงเวลาที่เราเคยมีความสุขด้วยกันในขณะที่ลับหลังนั้นตนก็เป็นได้แค่ไอ้ควายและของตายที่มีค่าแค่บนเตียง ไม่มีค่าพอให้คนคนนี้หยุดเพื่อรักเขาเพียงคนเดียว แม่งมันโคตรเชี่ยเลย

"  ละ..แล้วยังไงถึงจะพอ...ให้ซานหายโกรธเฮียได้คะ "

" เลิกกันสิ..แล้วอย่ามาเจอกันอีก! " ซานตะคอกออกมาสุดเสียงพร้อมกับปาโทรศัพท์ใส่หน้าของอีกคน เฮียเจย์เบิกตากว้างตั้งตัวหลบไม่ทันจึงทำให้ขอบของโทรศัพท์โดนเข้าที่ริมฝีปากจนแตก ร่างสูงเม้มปากแน่นสัมผัสได้ถึงรสชาติของเลือด เขากำมือกักเก็บอารมณ์เพราะตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองน่ะผิดจริงและมันก็แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วด้วย เฮียเจย์สูดหายใจเข้าลึกๆใจเองก็เจ็บปวดไม่ต่างจากน้อง หยิบโทรศัพท์ที่ซานปาใส่ขึ้นมาเปิดดู หน้าจอแสดงถาพที่เขากำลังหอมแก้มหญิงสาวคนนึงซึ้งเขาเองก็จำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเธอ จะแก้ตัวว่าเป็นมุมกล้องก็ไม่ได้เพราะมือเขานั้นโอบเอวเธอซะขนาดนั้น เขาปิดโทรศัพท์ลงก้มหน้าคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี เขากลัว..กลัวน้องจะเลิกอย่างที่ปากว่าจริงๆ กลัวจะต้องเสียคนๆนี้ไปจริงๆ

" ฮะ..เฮีย..คือ..ซาน..เฮีย ฮึก..เฮียขอโทษ..เฮียจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ซานให้โอกาสเฮียนะคะ..นะ " น้ำตาของเฮียเจย์เริ่มคลอออกมาเมื่อรู้สึกได้ว่าชีวิตนี้เขาจะไม่มีคนคนนี้คอยดูแลอีกต่อไปแล้ว แม่งเอ๊ย! ทำไมกุพึ่งมาคิดได้ตอนนี้วะ

" เมื่อไหร่ " ซานถามเสียงนิ่ง ดวงตาแดงก่ำ

" .... "

" ซานถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่! " ยิ่งอีกคนไม่ตอบซานก็ยิ่งได้รู้ความจริงที่ชัดเจนมากขึ้นว่ามันคงไม่ใช่แค่เดือนสองเดือนแน่ๆ

" ..... " เฮียเจย์กัดปาดแน่น ไม่พูดความจริงออกไปเพราะกลัวว่าน้องจะไม่ให้อภัยตนมากกว่าเดิมจะให้บอกน้องได้ยังไงว่าเขาแอบทำมันตั้งแต่ที่ยังไม่ตกลงคบกับน้องด้วยซ้ำ แค่นี้น้องก็ร้องไห้หนักอยู่แล้วถ้าซานรู้มากกว่านี้เขาไม่อยากคิดถึงใจน้องเลย

" เฮียมันเลวเอง..เฮียขอโทษนะคะ..เฮียจะเลิก..เลิกหมดทุกอย่างเพื่อซานเลยนะ..ซานให้อะ.."

ร่างสูงยังพูดไม่ทันจบคนน้องก็ระเบิกขึ้นมาอีกรอบทั้งน้ำตา

"เฮียอย่ามาทำตัวเป็นม้ายูนิคอร์นที่วิ่งอยู่ในสวนดอกลาเวนเดอร์เลยได้มั้ย ถ้าเฮียยังเป็นได้แค่เหี้  ย ที่ลอยอยู่ในคลองมันน่ารังเกียจ! "

และซานก็รู้และตัดสินใจและว่ายังไงเขาก็จะต้องเลิกกับผู้ชายคนนี้ให้ได้ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

เฮียเจย์นิ่งอึ้งเพราะน้องไม่ใช่พูดจาแบบนี้ใส่ตนมาก่อน  ก่อนสติจะกลับมาเมื่อซานเปิดประตูรถลงไปแล้ว ร่างสูงวิ่งตามน้องออกไป มือหนาคว้าข้อมือของอีกคนเอาไว้ ซานก้มหน้าไม่หันกลับไปมองไม่ว่ายังไงเขาจะไม่มีทางหันกลับไปหาคนชั่วๆแบบนี้อีก

" เฮียขอโทษ ฮึก..ซานอย่าทิ้งเฮียไปแบบนี้ได้มั้ย ฮือ " เฮียเจย์พูดขอร้องอ้อนวอนเสียงสั่น ยามที่เฝ้าคอนโดวิ่งเข้ามาดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เฮียเจย์ก็ไม่สนไม่อายอะไรทั้งนั้น

" ปล่อย "

" ไม่เฮียไม่ปล่อย! ซานเฮียขอร้อง..นะ ฮึก " เฮียเจย์จับข้อมือของซานที่พยายามจะสะบัดออกแน่นขึ้น อย่าว่าแต่ใจน้องที่เจ็บเลย ใจเขาเองก็แตกสลายไม่ต่างกันเมื่อมองสบเข้าไปในตาของน้อง ซานไม่มีแววตาที่ลังเลจะกลับมาหาเขาเลยสักนิด เขารู้ว่าตัวเองมันเลว และเสียใจที่สุดเมื่อรู้ว่าต้องเสียคนดีๆไป อยากจะเอาหัวโขกกับถนนให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าทำไมถึงพึ่งมารู้สึกตอนนี้ ทั้งๆที่ก็รู้ว่าถ้าน้องจับได้เรื่องมันจะเป็นยังไง แต่ก็ยังไงทำ..เขามันโง่ที่สุด!

" ปล่อยสิวะ! " ซานสะบัดมือออกจนหลุด เด็กหนุ่มเดินก้าวต่อไปไม่คิดจะหันกลับมามองคนที่ร้องไห้ทรมานไม่ต่างกัน ถึงแม้ตอนนี้ซานจะไม่มีน้ำตาออกมาบนใบหน้าแต่ในใจของเขามันยังคงร้องไห้ออกมาตลอดเวลา

" ซาน!! เฮียขอร้องนะ..เฮียขอโอกาส..ฮึก..แค่โอกาสเดียว..สุดท้าย.." เสียงเข้มเริ่มเบาลงเรื่อยๆจนคำสุดท้ายแทบจะไม่ได้ยิน ซานชะงักขาเม้มปาก รับรู้ได้จากเสียงที่เฮียเจย์เปล่งออกมาว่าเขาเองก็ทรมานและเจ็บไม่ต่างกัน ร่างสูงเดินปาดน้ำตาไปใกล้คนรัก เขายอม..ยอมทำทุกอย่างเพื่อแค่ขอให้ซานกลับมา เฮียเจย์ทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกกระทบบนพื้นถนน ตอนนี้เขาไม่อายอะไรใครทันทั้งสินทั้งที่ตอนนี้กำลังมีคนยืนดูเหตุการณ์อยู่ไม่ต่ำกว่า 7-8 คนเขาก็ไม่ได้สนใจ เฮียเจย์ใช้แขนกอดขาข้างซ้ายของซานเอาไว้ล็อกไว้ไม่ให้ซานไปไหน ใบหน้าหล่อที่หมดสภาพซบหน้าร้องไห้กับขาของน้องและเอ่ยคำขอที่รู้ว่ายังไงน้องก็คงไม่มีทางให้ได้ออกมา

" เฮียขอโทษ...ขอโทษที่ทำตัวแบบนี้..ซานจะตีเฮียจะตบจะทุบจะปาโทรศัพท์ใส่เฮียอีกกี่ครั้งก็ได้..แค่ให้โอกาสเฮียอีกสักคระ.."

" ไม่..มันจะไม่มีวันนั้น ปล่อย! " ซานสูดลมหายใจเข้า เงยหน้าขึ้นเพื่อไล่น้ำตาก่อนพูดออกมาเสียงหนักแน่นที่ทำเอาคนฟังแขนอ่อนฟุบลงกับพื้นถนนเมื่อซานกระชากขาตัวเองออกมาแล้วเดินต่อไปข้างหน้า

" ฮึก..ฮือออ!! " เฮียเจย์ร้องไห้ออกมาสุดเสียงอย่างไม่อายคนที่ยืนดูอยู่ มือข้างนึงกำเสื้อตรงอกข้างซ้ายของตัวเองที่มันเจ็บ และเขาก็รู้ว่าน้องเองก็คงไม่ต่างกัน ร่างสูงฟุบหน้าร้องไห้กับพื้นถนนในเขตของคอนโด ร้องไห้ให้กับความโง่เขลาและโลภของตัวเองที่มันไม่พอสักทีจนทำให้ต้องเสียซานไป

ปี๊บๆ!!

ปึก 

​อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!!

อ่ะๆ สมใจอิแม่ทั้งหลายของน้องซานรึยังจ้ะ 

ถ้ายังไม่พอ ป้ามีอีกจ้าาาาา 


ความคิดเห็น