email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 2 ใจสั่น

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 2 ใจสั่น

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.6k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 2 ใจสั่น
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 2 ใจสั่น 

“หื้อออ แต่ฉันอยากกินเธอจะแย่แล้วนะ” ไม่ว่าเปล่า ใบหน้าหล่อเหลาของคนพูดก็ขยับเข้าใกล้เหยื่อตัวน้อยของเขาไปด้วย 

“มะ ไม่เอานะคะ” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือด้วยความหวาดกลัวพร้อมกันกับที่หยาดน้ำใสรื้นขึ้นมาที่ขอบตากลมโต 

ไอหมอกที่จ้องมองใบหน้าของลิษาอยู่อย่างไม่วางตาก็ได้แต่คำรามลั่นในลำคอ ท่าทางแบบนั้นเขาก็รู้อยู่หรอกว่าอีกฝ่ายทำออกมาก็เพราะความกลัว แต่จะว่าเขาโรคจิตก็ได้ที่เขากลับมองว่ามันช่างยั่วยวนชวนให้ขย้ำเสียเหลือเกิน 

“ฮึก...” ไม่ทันไรน้ำตาหยดโตก็ไหลพรากลงมาตามใบหน้าอวบอิ่ม เจ้าของหยดน้ำตาเริ่มสะอื้นฮักออกมาระลอกใหญ่ มือนุ่มนิ่มเองก็ยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนใบหน้าไปมาอย่างน่าสงสารปนน่าเอ็นดู 

จุ๊บ! 

ลิษาสะดุ้งแรงเมื่อสัมผัสร้อนฉ่าแนบลงมาที่ริมฝีปากของตนเองชั่วครู่โดยที่ไม่ได้ลุกล้ำอะไร ก่อนที่สัมผัสนั้นจะเคลื่อนไปทั่วใบหน้าของเธอเพื่อกดซับน้ำตาให้แล้วค่อยๆผละออกไปอย่างแผ่วเบา 

“ฉันจะยังไม่ทำอะไรเธอก็ได้” 

“ฮึ...อึ่ก” 

“แต่ถ้าเธอยังทำท่าทางยั่วยวนฉันอยู่อย่างนี้ ฉันก็ไม่รับประกันว่าจะทนมันไปได้อีกซักเท่าไหร่” 

“ยะ ยั่วยวน?” ยัยหมูแบบเธอไปยั่วยวนเขาตอนไหนกัน มีแต่จะทำให้หงุดหงิด รำคาญสายตาสิไม่ว่า 

“หึ ที่เธอร้องไห้อยู่นี่ก็เรียกยั่ว” 

“...” 

ห๊ะ! O[]O 

ลิซได้แต่ร้องอุทานด้วยความงงงวยอยู่ในใจ เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยพบเคยเจอใครที่บอกว่าการร้องไห้คือการยั่วยวนมาก่อนเลย 

“ระ ร้องไห้ ร้องไห้มันเป็นการ เอ่อ การยั่วตรงไหนคะ...” อดถามออกไปด้วยความสงสัยไม่ได้ น้ำตาที่มีเองก็เริ่มเหือดแห้งไปเพราะสัมผัสแผ่วเบาจากร่างสูงที่ยังคอยโน้มลงมาซับน้ำตาด้วยริมฝีปากบางอยู่เรื่อยๆ 

“ยั่วสิ ก็เวลาเธอร้องไห้แล้วแก้มกับจมูกเธอจะแดง” ไอหมอกอธิบายไปก็เลื่อนนิ้วเรียวชี้ไปตามส่วนที่ตัวเองบอกเพื่อประกอบกับคำอธิบายด้วย “ปากก็จะสั่นๆ” 

“...” 

“ฉันเห็นอย่างนั้นก็อยากจะงับมันไปทุกส่วนแล้ว” 

“...” คนตัวอวบถึงกับนิ่งอึ้งไปกับความคิดแปลกๆของคนตรงหน้า ปกติเวลาที่เธอร้องไห้ตอนที่โดนพวกคนที่มหา’ลัยแกล้งก็จะมีแต่คนหัวเราะเยาะเธอแล้วก็บอกว่าเธอร้องไห้แล้วยิ่งขี้เหร่แท้ๆ 

“พูดแล้วก็ไม่อยากจะปล่อยเธอไปเลย...” น้ำเสียงทุ้มที่พูดออกมาอย่างเสียดายมาพร้อมกับมือหนาที่ลูบไล้ไปตามเต้าอวบที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้เสื้อนักศึกษาทำเอาคนที่โดนสัมผัสถึงกับสะดุ้งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ 

“อย่าจับค่ะ...” เสียงหวานอ้อมแอ้มบอกห้ามออกไป มืออวบสุดนุ่มนิ่มเองก็รีบจับดึงมือของคนชอบลวนลามออกห่างจากร่างกายของตนเองไปด้วย 

ไอหมอกปล่อยมือจากของนุ่มนิ่มตรงหน้าอย่างว่าง่ายถึงแม้จะเสียดายมากแค่ไหนก็ตาม อันที่จริงเขาจะจับเจ้าหล่อนกดในตอนนี้เลยก็ยังได้ แต่เพราะยังไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่ดีกับเขาไปมากกว่านี้แล้วเลยคิดจะเข้าหาด้วยวิธีอื่นที่ดูซอฟท์ลงกว่านี้แทน(?) 

ส่วนเมื่อคืนก็ถือว่าเผลอตัวไปนิดหน่อยก็แล้วกันนะครับ ^^ 

“แล้วลิซ...กลับบ้านได้แล้วใช่ไหมคะ” 

“ไม่” 

“ทำไมล่ะคะ...” ลิซถามกลับไปเสียงหงอย กลัวคนตรงหน้าก็กลัว แต่เธอก็จำเป็นต้องกลับแล้วจริงๆ 

“เพราะฉันไม่อยากให้เธอกลับน่ะสิ ^_^” 

“แต่วันนี้วันจันทร์ พี่...พี่ไอหมอกไม่ไปเรียนเหรอคะ” 

“นี่~ เวลาคุยกันก็ต้องมองหน้าสิ ไปมองตรงไหนกันหื้ม” 

มือเรียวค่อยๆประคองใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นมามองหน้าเขา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังดื้อดึงหลบสายตาไปมองทางอื่นไม่ยอมมองสบตากับเขาอยู่ดี 

“มองตาฉันสิ” 

“มะ ไม่ค่ะ” 

“จะไม่มองจริงๆเหรอ” 

“ไม่ค่ะ...” 

“งั้นฉันปล้ำนะ?” 

ปล้ำ! 

สีหน้าตื่นตระหนกสุดน่ารักของรุ่นน้องที่ราวกับลูกกระต่ายที่กำลังตกอกตกใจทำเอารอยยิ้มเอ็นดูผุดขึ้นที่มุมปากของร่างสูงกว่า ยอมรับว่าที่พูดไปเขาก็แค่แกล้งลิซที่ไม่ยอมมองสบตากับเขาเสียที แต่พอเห็นปฏิกิริยาน่ารักๆแบบนั้นแล้วเขาก็ชักอยากจะ ‘ปล้ำ’ 

เธอจริงๆซะแล้วสิ :) 

“มะ ไม่ทำ ชะ ใช่ไหมคะ” ลิซลองถามออกไปเสียงสั่น ให้ตายสิ เธอนี่มันชอบหาเรื่องเข้าตัวเองจริงๆเลย ถ้าเธอยอมสบตากับพี่ไอหมอกไปตั้งแต่แรกก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว 

แต่...ขนาดไม่ได้สบตากันใจยังเต้นโครมครามขนาดนี้ ถ้าเธอสบตากับเขาจริงๆคงได้หัวใจวายตายแน่ๆ 

ตึกตัก~ ตึกตัก~ ตึกตัก~ ตึกตัก~ 

นั่นไง! ยังคิดไม่ทันจบดีคนตัวอวบก็พึ่งมานึกได้ว่าเธอพึ่งจะตกใจไปกับคำขู่ว่าจะปล้ำของคนตัวสูงจนเผลอหันมาสบตากับนัยน์ตาคู่คมคู่นั้นไปแล้ว! ตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆของลิษาคนนี้มันถึงได้สั่นระรัวอย่างกับคนเป็นโรคหัวใจอยู่นี่ไงล่ะ T^T 

“ก็อาจจะไม่ทำ ถ้าเธอไม่หลบตาฉันอีกน่ะนะ” 

“อึ่ก...” ความคิดที่จะหลบสายตาของเธอเป็นต้องพับเก็บไปอย่างกะทันหันเพราะคำพูดของคนตรงหน้า 

“หน้าแดง เหงื่อออกไปหมดแล้ว ห้องฉันแอร์ก็ไม่ได้ร้อนนะ” ไอหมอกว่ายิ้มๆในขณะที่ก็แกล้งเบนสายตาไปมองที่เครื่องปรับอากาศของห้องตัวเองที่ปรับไว้ในอุณหภูมิเย็นฉ่ำทั้งที่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายหน้าแดงเพราะอะไร 

“คือ เอ่อ...ลิซ เอ่อ...ลิซ” ลิซพูดอึกอักๆอย่างหาทางออกไม่ถูกกับสถานการณ์แบบนี้ นัยน์ตากลมโตจึงมองล่อก แล่กไปทั่วทั้งห้องก่อนจะเหลือบไปเห็นเวลาบนนาฬิกาตั้งโต๊ะที่อยู่ไม่ไกล “อ้ะ!!” 

“หืมมม?” 

“คือ...คือลิซจำเป็นต้องกลับแล้วค่ะ จำเป็นมากจริงๆ พี่ไอหมอกปล่อยให้ลิซกลับไปเถอะนะคะ” 

ไอหมอกก้มลงมองร่างนุ่มนิ่มที่หลับตาปี๋ทำหน้าอ้อนวอนเขาเสมือนว่าเรื่องที่เจ้าหล่อนกำลังจะไปทำนั้นมันสำคัญระดับชาติ ประมาณว่าถ้าเธอไม่ได้ทำประเทศคงต้องล่มจมเป็นแน่อะไรแบบนี้ 

“ไปไหน” 

“ไปทำงานพิเศษค่ะ” ตอบไปตาก็เหลือบไปมองนาฬิกาตั้งโต๊ะที่บ่งบอกเวลาเจ็ดโมงกว่า ซึ่งใกล้เวลาเข้างานพิเศษของเธอซึ่งก็คือแปดโมงเข้าไปทุกทีด้วยความร้อนรน “ให้ลิซไปเถอะนะคะ” 

“แล้วไม่เรียนรึไง” เจ้าของใบหน้าหล่ออดจะขมวดคิ้วถามไม่ได้ 

“เรียนค่ะ แต่วันนี้ลิซมีเรียนบ่าย” 

“...” ไอหมอกเงียบไปเพียงชั่วครู่ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนอย่างช้าๆ “ทำงานอะไร” 

“พนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารใกล้ๆมหา’ลัยค่ะ” 

“เงินไม่พอเหร-” คำถามที่เตรียมจะถามเอาไว้เป็นอันต้องชะงักเมื่อบทสนทนาระหว่างเขาและแม่เลี้ยงของลิซเมื่อตอนเช้ามันแล่นเข้ามาภายในหัวของเขา และนั่นคงเป็นเหตุผลที่กระต่ายน้อยของเขาต้องไปทำงานพิเศษแบบนี้ 

“...” 

“งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง” 

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ” 

“งั้นปล้ำ” 

“...ก็ได้ค่ะ” ลิซเม้มปากแน่น เธอไม่เข้าใจคนหน้าหล่อตรงหน้านี้เลยจริงๆว่าทำไมจะต้องใช้คำน่าอายแบบนั้นกับเธอกัน แล้วทำไมถึงอยากจะยุ่งกับยัยหมูตอนแบบเธอนัก 

“เธอไปอาบน้ำไป ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวฉันจะไปอาบที่ห้องด้านนอก” 

“แล้วพี่ไอหมอก ไม่มีเรียนเหรอคะ” เสียงหวานอดจะถามออกมาก่อนที่ร่างสูงโปร่งนั้นจะก้าวขาพ้นบานประตูไปไม่ได้ 

“...” ไอหมอกเพียงแค่ส่งยิ้มบางกลับมาพร้อมกับยักไหล่เหมือนกับไม่มีอะไรสำคัญทั้งๆที่คณะแพทย์ที่ตัวเองเรียนนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะว่างเหมือนคณะอื่น แถมยังเรียนติดๆกันทั้งวันอีก แต่ไหนใครแคร์กันล่ะ? 

บอกเลยว่าถึงแป้งแคร์ แต่ไอหมอกไม่แคร์(?) 

เขากะว่าจะโดดคาบแรกไปเฝ้าสังเกตงานของคนตัวอวบสักพัก แล้วในระหว่างนั้นก็ฝากให้ไอ้เพื่อนตัวแสบทั้งสามคนมันช่วยจดเลกเชอร์ให้ไปก่อน อันที่จริงจะรีบไปส่งลิซแล้วรีบไปมหา’ลัยตัวเองต่อมันก็ทัน แต่เขาก็แค่อยากหาเรื่องไปอยู่ใกล้คนนุ่มนิ่มก็เท่านั้นแหละ หึๆ 

“อ้อ ชุดนักศึกษาของเธอฉันให้แม่บ้านเอาไปซักรีดให้แล้ว เดี๋ยวจะให้เอาขึ้นมาให้” นั่นคือประโยคสุดท้ายก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินออกจากห้องนอนของตัวเองไป ปล่อยให้คนที่กำลังมึนๆอยู่ได้ก้มหน้าลงมองเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่อยู่ตาโต 

“นี่มันไม่ใช่ชุดแกนี่นายัยลิซ” ลิษาพึมพำกับตัวเองพร้อมทั้งจับชุดนอนลายน่ารักที่ตัวเองกำลังใส่อยู่ไปด้วย เธอก็ได้แต่หวังว่าคนที่เปลี่ยนชุดให้เธอจะไม่ใช่คนที่พึ่งออกจากห้องไปเมื่อกี้ล่ะนะ... 

.. 

. 

ลิซใช้เวลาในการชำระล้างร่างกายตัวเองเพียงแค่สิบนาที พอเธอออกมาจากห้องน้ำก็เจอกับชุดนักศึกษาไซส์แอลของตัวเองที่ถูกรีดไว้จนเรียบกริบถูกแขวนไว้อยู่หน้าตู้เสื้อผ้า เธอจึงเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าโดยที่ลืมสังเกตรอบข้างไป 

ที่ตอนนี้มีบางสิ่งบางอย่างกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาหื่นกระหายและพร้อมจะเข้ามาตะครุบทุกเมื่อ... 

หมับ! 

“อ้ะ! O_O” 

มือเรียวของใครบางคนที่โอบรอบตัวร่างอวบมาจากด้านหลังคว้าหมับเข้าที่ก้อนเนื้อนุ่มนิ่มบริเวณหน้าท้องเข้าอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มือนั้นจะบีบเนื้อนุ่มนิ่มนั้นไปมาอย่างสนุกมือ 

“พะ พี่ไอหมอก” 

“นุ่มนิ่มไปทุกส่วนอย่างที่คิดจริงๆ” ไอหมอกพูดด้วยน้ำเสียงพอใจใกล้ๆกับใบหูขาวก่อนจะแกล้งเป่าลมใส่ต้นคอของอีกฝ่าย 

แต่เพียงแค่นั้นก็ทำเอาลิซตัวสั่นไปทั้งร่างก่อนจะยิ่งพยายามเอนตัวหนีออกห่างจากร่างที่ยืนซ้อนหลังตัวเองอยู่ มือเธอก็พยายามจะดึงเอามือปลาหมึกนั้นออกห่างจากหน้าท้องของเธอที่อีกฝ่ายกำลังบีบเค้นอย่างสนุกมือไปด้วย 

ทั้งเนื้อทั้งตัวของลิซตอนนี้มีเพียงแค่ผ้าขนหนูที่ไม่ได้หนามากปกปิดร่างกายเพียงผืนเดียวเท่านั้น นั่นมันก็ล่อแหลมพออยู่แล้ว แต่ยิ่งไอหมอกเข้ามากอดแนบชิดแถมยังบีบเค้นที่เนื้อหน้าท้องของเธออย่างนี้มันยิ่งหนักเข้าไปกันใหญ่ 

สภาพอย่างนี้มัน(โคตร)ล่อแหลมเกินไปนะ ฮือออ T^T 

“ปะ ปล่อยลิซเถอะค่ะ” 

“ไม่อยากปล่อยเลย ทำไงดีล่ะ” มุมปากของคนพูดกระตุกยิ้มร้ายขึ้นมาน้อยๆโดยที่ตัวเองก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดอย่างที่ปากพูด 

“งือออ...” เธอเองก็ไม่รู้จะต่อรองยังไงดีแล้วเหมือนกัน เหมือนยิ่งอยู่กับผู้ชายคนนี้มันยิ่งอันตรายต่อตัวเองยังไงก็ไม่รู้ 

นี่ขนาดเธอเป็นแค่คนอ้วนๆหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เขายังทำแบบนี้ลงเลย... 

งับ! 

“อ้ะ เจ็บนะคะ T^T” 

แก้มกลมๆของคนนุ่มนิ่มถูกงับเข้าไปในปากของคนขี้หื่นทันทีหลังจากที่เจ้าตัวส่งเสียงร้องน่ารักๆออกมา ไอหมอกกัดที่แก้มนุ่มเบาๆก่อนจะปล่อยออกแล้วใช้จมูกซุกไซร้ไปมาแทน 

ฮ้า~ เขาก็พึ่งรู้ว่าตัวเองคลั่งของนุ่มนิ่มแบบนี้ เอ้ะ หรือเขาจะคลั่งคนตรงหน้ากันแน่นะ? 

ตอนนี้ไอหมอกรู้ชัดถึงความรู้สึกของเพื่อนรักอย่างสายธารที่ชอบมาเล่าให้เขาฟังแล้วว่าเวลาอยู่กับพี่หมอเกลทำไมมันถึงชอบกัด ชอบฟัด ชอบเข้าไปวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ตอนนี้เขาเองก็คงรู้สึกไม่ค่อยต่างจากเพื่อนรักเท่าไหร่นัก 

“ผิดเองนะที่นุ่มนิ่มไปหมดแบบนี้” เสียงทุ้มว่าอย่างไม่ได้จริงจัง ที่จริงออกจะติดตลกกับเอ็นดูด้วยซ้ำ ก่อนที่เขาจะหักห้ามใจตัวเองไม่ให้จับร่างนุ่มนิ่มของลิซมาฟัดแล้วหันตัวเดินออกไปนอกห้องแทน 

“อ๋า T//////T” 

ลิษาที่พึ่งถูกลวนลามไปสดๆร้อนๆได้แต่ยืนสติหลุดอยู่ที่เดิม ดีที่ไอหมอกผละออกจากเธอไปก่อนไม่งั้นมีหวังเธอได้เป็นลมล้มพับไปแบบเมื่อวานอีกเป็นแน่ แล้วทั้งๆที่ถูกคุกคามแท้ๆแต่ทำไมหัวใจของเธอมันถึงได้สั่นระรัวอีกแล้วล่ะ! 

ยัยบ้าลิษาเอ้ย! 

ทำไมพี่ไอหมอกรุนเเรงเเบบนี้ล่ะคะ!! (กร้าวใจนังไรท์มาก!) 

ขอไลก์คนละไลก์นะตัววววว จุ๊บบบบบ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว