email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 1 น่ากิน (Nc เล็กน้อย)

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 1 น่ากิน (Nc เล็กน้อย)

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 1 น่ากิน (Nc เล็กน้อย)
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 1 น่ากิน 

“ตามฉันมาดีกว่า :)” 

“...” 

“เดี๋ยวฉันช่วยพาออกไปจากมหา’ลัยเอง” ไอหมอกส่งรอยยิ้มจริงใจปิดท้ายประโยคเพื่อเน้นย้ำให้อีกฝ่ายเชื่อใจ... 

เชื่อใจในคำโกหกของเขาน่ะนะ ^^ 

ลิซมีท่าทีลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตกลงออกไปอย่างว่าง่าย และทันทีที่เธอตอบตกลงมือหนาคู่เดิมของคนตรงหน้าก็เอื้อมมือมากุมมือของเธอเอาไว้อย่างรวดเร็วเสียจนเธอตกใจ 

“จะ จับทำไมคะ” 

“เดี๋ยวหลง ทางมันมืดน่ะ” ไอหมอกตอบยิ้มๆ ถึงแม้ว่าคำตอบนั้นมันจะดูปัญญาอ่อนแค่ไหนก็ตาม เอาจริงๆเขาก็แค่อยากจะลองจับมือขาวๆของอีกฝ่ายดูก็เท่านั้น แต่มันก็นุ่มมากเหมือนอย่างที่เขาจินตนาการเอาไว้จริงๆ 

นึกภาพไม่ออกเลยว่าในวันที่มือคู่นี้ลูบไล้ จิกรั้งไปตามแผ่นหลังของเขาพร้อมกับเสียงครางหวานๆที่ดังออกมาแล้วมันจะฟินขนาดไหน :) 

ร่างสองร่างพากันเดินลัดเลาะทะลุซอกตึกมืดไปยังอีกฝั่งหนึ่ง แล้วเดินตรงไปเรื่อยๆจนเจ้าของร่างอวบเริ่มระแวงเพราะยิ่งเดินยิ่งเหมือนว่าห่างไกลจากแสงไฟ ห่างไกลจากผู้คนไปเรื่อยๆ 

บริเวณโดยรอบของเธอในตอนนี้มีแต่ตึกเรียนที่ติดไฟไว้เพียงประปรายเท่านั้น ไม่ได้มีสิ่งใดบ่งบอกว่าใกล้จะถึงทางออกแล้วเลย 

กึก! 

ร่างสูงที่ลิซเดินตามมาตลอดทางจู่ๆก็หยุดเดินขึ้นมากะทันหันในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านห้องน้ำรวมที่เปิดไฟเอาไว้เสียจนเธอแทบจะชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างๆนั้น 

“หยะ หยุดทำไมคะ” นัยน์ตากลมโตภายใต้แว่นสายตารีบกวาดไปทั่วด้วยความหวาดระแวง แล้วใจเธอก็ต้องกระตุกวูบเมื่อคนใจดีที่เป็นคนช่วยเธอเอาไว้หันมายิ้มให้ 

ยิ้มแบบที่มัน...น่ากลัว 

“จะ จะทำอะไรคะ O_O” เสียงที่ใช้ถามออกไปนั้นสั่นขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆด้วยท่าทีคุกคามภายใต้ความนิ่งเงียบ 

ปึก! 

“อ้ะ...” 

แขนแกร่งถูกยกขึ้นมากักกันเอาร่างอวบไว้กับผนังของห้องน้ำ ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะโน้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะฝังลงไปที่แก้มขาว (ที่ไอหมอกอยากกัดเอามากๆ) 

“แล้วเธอจะกลับไปเฉยๆโดยที่ยังไม่ได้ตอบแทนที่ฉันช่วยเธอเอาไว้หรอ” ไอหมอกถามด้วยรอยยิ้มสบายๆผิดกับท่าทีคุกคามที่กำลังทำอยู่ลิบลับ 

“อ่ะ เอ่อ ถ้า...ถ้าต้องการเงิน ลิซไม่มีหรอกนะคะ” เสียงหวานที่สั่นเครือเอ่ยตอบออกไปในขณะที่นัยน์ตาคู่กลมก็หลุกหลิกไปมาไม่กล้ามองสบกับนัยน์คู่คมของอีกฝ่าย 

“ฉันไม่อยากได้หรอกเงินน่ะ” 

ไอหมอกเชยคางของร่างที่ถูกเขากักกันอยู่ขึ้นมา บังคับให้อีกฝ่ายมองสบกับนัยน์ตาเขากลับมาก่อนจะส่งยิ้มหล่อๆที่ไอ้โต๋ชอบบอกว่าเขายิ้มอ่อยหญิงไปให้ 

“แล้ว...แล้วพี่จะเอาอะไรคะ” ลิซกลั้นใจถามออกไปเสียงสั่น ในใจตอนนี้ก็พลอยสั่นตามเสียงไปด้วย แต่อันที่จริงใจเธอมันสั่นไปตั้งแต่ตอนที่ไอหมอกยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆเธอแล้วล่ะ 

“เอาเธอ” 

“คะ?” 

“จะเอาลิซ” ไอหมอกพูดย้ำคำด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

“อะ อะ เอา” 

“อืม :)” 

ฟึ่บ! 

เฮือก! 

ลิซสะดุ้งเฮือกทันทีที่ปลายจมูกโด่งจงใจปัดผ่านแก้มของเธอไปเร็วๆ แต่หลังจากนั้นไม่นานเธอก็พึ่งจะได้รู้ว่ามันมีอะไรที่จะทำให้เธอตกใจได้มากกว่านี้อีก 

ตกใจขนาดที่แทบช็อก! 

ฟอดดด 

จมูกโด่งของไอหมอกที่ฝังอยู่บนแก้มทำเอาเจ้าของแก้มทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่ออ้าปากค้างอยู่กับที่ 

“นิ่มแบบที่คิดเลย” เสียงทุ้มพูดขึ้นมาชิดกับผิวเนื้อนุ่ม 

“พะ พะ พี่...ยะ อย่าทำอะไร ละ ลิซเลยนะคะ” 

“ฮะๆๆ ถึงกับติดอ่างเลยเหรอ” ไอหมอกพูดขึ้นอย่างเอ็นดูก่อนที่จะละใบหน้าออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายได้พักหายใจหายคอ...แค่แป๊บนึงน่ะนะ หึๆ 

“แล้วจะให้ฉันเอาได้รึยัง” 

“O_O” 

“จะให้เอาที่นี่ หรือให้ไปเอาที่ห้องของฉันก็เลือกมา J” 

“พะ พี่” 

“เลือกช้างั้นเอาตรงนี้เลยก็แล้วกันเนอะ ^^” 

.. 

. 

ปัง! 

ห้องน้ำห้องในสุดถูกไอหมอกถีบเปิดเข้าไปอย่างแรง ก่อนที่เจ้าของร่างสูงจะดันร่างอวบที่กำลังตกใจค้างอยู่เข้าไปตามด้วยปิดประตูล็อกภายในเวลาอันรวดเร็ว 

“ปล่อย...ปล่อยลิซไปเถอะนะคะ ถ้าพี่ต้องการเงินลิซจะพยายามหาเงินมาให้ค่ะ ยะ อย่าทำอะไรลิซเลย” ลิซร้องขอเสียงสั่นอย่างหมดหนทางสู้ จะวิ่งหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วเพราะร่างสูงตรงหน้านั้นยืนขวางทางเธอเอาไว้หมดแถมยังเดินเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆเสียจนตัวเธอที่ถอยหลังหนีตัวชิดติดกับผนังห้องน้ำ 

“ไม่” 

“พี่...พี่ทำอย่างนี้ทำไมคะ” ในขณะที่ถามน้ำตาก็เริ่มคลอเบ้าเมื่อไอหมอกเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆเสียจนจมูกโด่งๆของอีกฝ่ายนั้นฝังเข้ากับแก้มของเธอเป็นรอบที่สอง แถมอีกคนยังฝังมันเอาไว้นิ่งไม่ยอมละออกไป 

คนที่ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยถูกคุกคามด้วยท่าทีน่ากลัวอย่างนี้จึงได้แต่กลั้นก้อนสะอื้นเอาไว้ในลำคอจนตัวสั่นซึ่งไอหมอกก็มองว่ามันน่ารักอีกนั่นแหละ 

“เพราะเธอน่าแกล้งไง” 

“...” 

“ฉันล่ะไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเธอถึงโดนพวกนั้นแกล้ง” 

“ฮะ ฮึก” 

น้ำตาที่ถูกกักกลั้นเอาไว้เริ่มทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกด้วยความตื่นกลัวของเจ้าของ ยิ่งเมื่อมือเย็นๆของคนตัวสูงเริ่มลูบไล้ไปตามเอวนุ่มนิ่มที่ไม่ได้โค้งเว้าเหมือนกับสาวๆทั่วไปลิซก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆเสียจนน่าสงสาร 

แต่ก็น่าแกล้งเกินกว่าที่ไอหมอกจะปล่อยให้หลุดรอดจากเงื้อมือไปได้... 

ไอหมอกมองภาพตรงหน้าด้วยความชอบใจ เธอคนนี้นี่ใช่สำหรับเขาจริงๆนั่นแหละ เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาก็แค่ควงเล่น เธอนั้นช่างน่าหลงใหล เย้ายวน ชวนให้กลั่นแกล้งเอามากๆในความคิดของเขา 

“อย่าร้องไปเลยสาวน้อย” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยปลอบประโลมคนที่กำลังสะอื้นฮักก่อนที่มือหนาจะเลื่อนไปปาดน้ำตาบนใบหน้าน่ารักให้อย่างอ่อนโยนราวกับว่าสงสารเสียเต็มประดา 

“ฮึก ฮือ...” 

“ถ้าเธอยอมเป็นของฉัน ฉันสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแกล้งเธอได้อีก...นอกจากฉันนะ :)” น้ำเสียงที่ถูกพูดออกมานั้นจริงจังไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย ยิ่งประโยคท้ายยิ่งดูจริงจังจนใจดวงน้อยของลิษาเต้นถี่ด้วยความกลัวที่ปะปนไปกับความรู้สึกอื่น 

“ฮะ ฮึก!” 

เสียงสะอื้นที่ยังคงดังขึ้นไม่หยุดทำให้ไอหมอกยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับลิซมากขึ้นกว่าเดิม และร่างตรงหน้าของเขาก็แทบจะกลั้นหายใจเมื่อเขาเข้าไปใกล้ แถมยังดันร่างของตัวเองให้แนบชิดสนิทไปกับกำแพงมากกว่าเดิม 

หงับ! 

“อ้ะ!” ลิซอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อริมฝีปากล่างของตนเองนั้นถูกจู่โจมโดยการงับเข้าเต็มๆจากคนที่เธอพึ่งได้เจอหน้ามาเมื่อไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงมานี้ 

ไอหมอกผละออกไปช้าๆโดยที่ยังงับริมฝีปากล่างของลิซอยู่ เนื้อปากนุ่มนิ่มจึงถูกยืดออกไปตามแรงดึงก่อนที่เขาจะยอมละปากออกมา 

“นุ่มไปหมดเลยนะเธอน่ะ อยากรู้จริงๆว่าจะนุ่มไป 

ทุกตรง 

เลยหรือเปล่า” 

“ปล่อยลิซไปเถอะค่ะ ฮึก! อย่าทำอะไรลิซเลย ฮึก ฮือออ ลิซ...ลิซก็แค่คนอ้วนๆคนหนึ่ง หน้าตาก็ไม่ดี ไม่มีตรงไหนดีเลยด้วยซ้ำ อย่ามาเสียเวลากับลิซเลยค่ะ ปะ ปล่อยลิซไปเถอะค่ะ อึ่ก” 

ริมฝีปากอิ่มที่พ่นคำต่อว่าตัวเองออกมาไม่หยุดนั้นเป็นอันต้องหยุดชะงักลงเมื่อถูกนิ้วเรียวยาวบีบเข้าให้จนปากยู่โดยที่คนบีบก็ขมวดคิ้วน้อยๆเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง 

“คิดไปเองทั้งนั้นสาวน้อย อย่างนี้เขาเรียกว่าอวบ หน้าตาเธอก็น่ารัก 

น่าเอา 

จะตาย :)” 

“ฮึก...” 

“น่ารัก... 

น่ากิน 

 

น่ากลัว...ผู้ชายคนนี้น่ากลัวจริงๆ 

ร่างสูงเข้าประชิดร่างอวบอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาจงใจแนบทุกๆสัดส่วนให้มันบดเบียดกันไปหมดเสียจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน 

หมับ! 

มือหนาคว้าหมับเข้าที่หน้าอกอวบที่มันนูนเด่นล่อตาล่อใจเขามาตั้งนานแล้วเข้าเต็มมือก่อนจะบีบขยำแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว 

“อ่ะ อื้อ ยะ อย่าจับค่ะ” แรงอันน้อยนิดที่พยายามจะดึงมือหนาออกนั้นไม่เป็นผลแถมยังถูกอีกฝ่ายรวบมือทั้งสองเอาไปตรึงไว้ด้วย 

จุ๊บ จ๊วบบบ 

ริมฝีปากบางกดประทับลงที่ซอกคอขาวนุ่มด้วยความเร็วก่อนที่เขาจะเริ่มขบเม้ม ดูดดุนซอกคอขาวเพื่อประทับรอยสีกุหลาบลงไป 

มันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่อยู่ๆเขาก็อยากจะประทับตราใส่คนตรงหน้าให้คนอื่นมันรู้ว่าคนๆนี้มีเจ้าของแล้ว... 

ฟรึ่บ! 

อยู่ๆร่างอวบที่กำลังสั่นสะท้านในอ้อมอกของไอหมอกก็เป็นลมล้มพับลงไปจนเกือบจะลงไปกองกับพื้นห้องน้ำถ้าไม่ติดว่าเขารับเอาไว้ได้ทัน 

“หึ” เสียงหัวเราะอย่างถูกใจดังออกมายามเมื่อไอหมอกไล่สายตาชมใบหน้าจิ้มลิ้มที่ออกไปทางอวบของคนในอ้อมแขน รวมถึงไล่สายตาลงไปสำรวจผลงานของตัวเองที่ต้นคอขาว 

อ่า มีแค่รอยเดียวมันขัดตาเขาชะมัด กลับไปบ้านเขาคงจะต้องประทับรอยเอาไว้ให้ทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายเสียแล้ว ^_^ 

.. 

. 

07.26 

“อ่ะ อื้มมม” 

“ตื่นแล้วหรอ” 

เสียงทุ้มที่ไม่คุ้นหูในยามเช้าทำให้คนขี้เซาที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ถึงกับตาสว่างแล้วรีบกะพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนที่ลิซจะต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อแว่นสายตาของตัวเองนั้นถูกใส่กลับคืนมาให้โดยที่ใบหน้าหล่อเหลาของคนใส่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เซน 

“พะ พี่...” 

ไอหมอกส่งยิ้มหวานๆไปให้ลิซรับยามเช้าก่อนที่จะละใบหน้าออกมาแล้วยื่นโทรศัพท์เครื่องเก่าของร่างตรงหน้าให้ “เมื่อกี้มีคนโทรเข้ามาน่ะ เห็นเมมไว้ว่า **‘** 

แม่’ 

ฉันก็เลยรับ” 

คำว่า 

แม่ 

จากปากของร่างสูงทำให้ลิซตาโตขึ้นอย่างตกใจก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาเพื่อเปิดดูรายการโทรเข้าออกล่าสุด แล้วมันก็ขึ้นเป็นชื่อของแม่เธอจริงๆด้วย 

“คุณไอหมอก...” 

“ไม่เอาสิ เรียกพี่เหมือนเดิมมันรื่นหูกว่าเยอะ” ร่างสูงเอ่ยขัดเสียงนุ่มก่อนที่จะเอนตัวลงใช้แขนแกร่งพิงเข้ากับหัวเตียงจ้องมองการกระทำร้อนรนของร่างอวบตรงหน้าต่ออย่างนึกสนุก 

“แล้ว...แล้วพี่ไอหมอกได้...คุยอะไรกับแม่ลิซไปไหมคะ” 

ท่าทางกล้าๆกลัวๆปนประหม่าทำเอาคนขี้แกล้งนึกเอ็นดูได้ไม่หยุดแล้วเลือกที่จะถามคำถามกลับไปแทนคำตอบ “ใช่แม่แท้ๆเหรอ?” 

“เอ่อ...แม่เลี้ยงค่ะ” ระหว่างที่ตอบคำถามแปลกๆของคนเป็นรุ่นพี่ไปสายตาของเธอก็อดสอดส่องไปทั่วทั้งห้องนอนหรูๆที่ตัวเองกำลังอยู่นี้อย่างตื่นเต้นปนหวาดกลัวไม่ได้ 

แล้วเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน? 

“ฮะๆๆๆ ว่าแล้วเชียว” ไอหมอกถึงกับหัวเราะร่วนออกมาเสียงดัง 

จะว่ายังไงดีล่ะ? เขารู้สึกขำอย่างบอกไม่ถูกน่ะสิ :) 

“รู้ไหมล่ะว่าประโยคแรกที่แม่ของเธอพูดหลังจากที่ฉันรับสายคืออะไร” 

“...” ลิซก้มหน้าเงียบไม่ได้ตอบคำถามนั้นออกไป เธอเองก็พอจะเดาได้ว่ามันคือเรื่องอะไร เพราะมันก็มีแค่ไม่กี่เรื่องที่จะทำให้แม่เลี้ยงของเธอโทรมาหาเธอแบบนี้ 

“ที่แกหายหัวไปทั้งคืนนี่เพราะยอมไปขายตัวตามที่ฉันบอกแล้วใช่มั้ย” ประโยคที่ไอหมอกพึ่งได้ฟังมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ถูกถ่ายถอดออกมาอย่างถูกต้องตามที่ได้ยินมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน และคนที่ได้ฟังประโยคนี้ก็ถึงกับนิ่งค้างไป 

อีกแล้ว...เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เธอถูกคะยั้นคะยอให้ทำเรื่องแบบนั้น อันที่จริงถ้าเธอไม่ได้อ้วนตุ๊ต๊ะหน้าตาน่าเกลียดแบบนี้เธออาจจะทำตามคำพูดนั้นเพื่อตัดปัญหาไปแล้วก็เป็นได้ 

นิ้วเรียวเย็นเฉียบที่แตะเข้าที่ปลายคางทำให้ลิซสะดุ้งเบาๆก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองเจ้าของมือด้วยสายตาหวาดกลัว ‘ผู้ชายคนนี้อันตราย’ สัญชาตญาณของเธอมันบอกอย่างนั้น 

“คิดอะไรอยู่เหรอ บอกฉันบ้างสิ” 

“เปล่าค่ะ...” 

“คิก!” 

ลิซไม่เข้าใจผู้ชายตรงหน้าของเธอจริงๆ ไม่เข้าใจทั้งท่าทางที่ดูสนุกสนานเหมือนกับเจอของเล่นถูกใจนั่น อีกทั้งยังเสียงหัวเราะที่เหมือนกับมีความสุขนักหนานั่น 

“แล้วรู้ไหมว่าหลังจากนั้นแม่เธอพูดว่ายังไงต่อ?” 

“ยะ ยังไงคะ” 

“ก็หลังจากที่ฉันพูดไปว่าลิซนอนอยู่ครับ แม่เลี้ยงของเธอก็บอกว่าฝากบอกลิซให้ด้วยว่าให้โอนเงินมาให้ด้วย เงินที่ให้มาหมดแล้ว” ไอหมอกถ่ายทอดข้อความที่เขาได้รับมาให้ร่างอวบต่อไปอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง 

ใบหน้าน่ารักที่เคร่งเครียดลงอย่างเห็นได้ชัดนั้นทำเอาร่างสูงอดที่จะเผยยิ้มถูกใจออกมาไม่ได้ ก็ทุกๆอย่างเหมือนมันจะเป็นใจให้เขายังไงยังงั้น ทั้งแม่เลี้ยงของลิซที่ดูไม่ได้รักหรือแยแสอะไรเธอเลย ทั้งเรื่องที่เธอมักจะถูกเพื่อนที่มหา’ลัยแกล้ง หรืออาจจะรวมถึงเรื่องเงินที่เขาคาดการณ์เอาไว้ว่าอีกฝ่ายก็อาจจะมีปัญหาเรื่องนี้ด้วย 

หึ มีโอกาสให้ปีศาจอย่างเขาได้สวมรอยเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวไปช่วยเจ้าหญิงทั้งที เขาคงพลาดไม่ได้แล้ว :) 

“ทำไมทำหน้าเครียดอย่างนั้นล่ะ มีปัญหาเรื่องเงินเหรอ” น้ำเสียงทุ้มที่แสร้งถามไปพร้อมกับท่าทีเป็นห่วงไม่ได้ทำให้ลิซสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย 

“เปล่าค่ะ แล้ว...เอ่อ ลิซ...ลิซมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอคะ” ลิซเลือกที่จะถามคำถามที่เธอควรจะถามตั้งแต่ตื่นนอนขึ้นมาเพื่อที่จะบ่ายเบี่ยงคำถามของร่างสูง 

“หืม นี่ลืมแล้วเหรอไง ว่าเมื่อวานโดดดูดจนสลบน่ะ” หมายถึงดูดคอนะครับ ^_^ 

“อ่ะ...” 

ริ้วรอยสีแดงแล่นพล่านไปทั่วทั้งแก้มอิ่มทำให้คนที่ตั้งใจมองอยู่ถึงกับอดใจไม่ไหวโน้มใบหน้าเข้าไปกัดก้อนกลมนิ่มนั้นแรงๆหนึ่งทีโทษฐานที่ยั่วยวนเขาเกินไป 

หมับ! 

ตึกตัก~ ตึกตัก~ 

ให้ตายสิๆๆ ลิซอยากจะตีตัวเองให้ตายเลยจริงๆ ทั้งๆที่อยู่ในเหตุการณ์น่ากลัวแบบนี้แต่หัวใจเจ้ากรรมมันกลับเต้นระรัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น แถมยังไม่ได้เต้นเพียงเพราะความกลัวอย่างเดียวเสียด้วยสิ! 

มือบางยกขึ้นมาลูบแก้มของตัวเองบริเวณที่โดนกัดซึ่งกำลังร้อนฉ่าก่อนจะรีบหลบสายตาออกไปไม่ยอมสบกับนัยน์ตาคู่คมที่ใช้สายตาร้อนแรงนั้นมองสบมา 

“ละ ลิซ...ลิซขอตัวกลับก่อนนะคะ” 

“เดี๋ยวก่อนซี่” เร็วกว่าความคิดไอหมอกก็รีบรั้งแขนของคนที่รีบลุกพรวดขึ้นจากเตียงเอาไว้ได้ทันก่อนที่จะออกแรงกระตุกเบาๆให้อีกฝ่ายล้มตัวลงมาบนเตียงนอนนิ่มแล้วรีบเคลื่อนตัวขึ้นไปทาบทับ “ฉันยังไม่ได้ค่าตอบแทนเลยนะ :)” 

“ไม่เอาแล้วนะคะ!” เมื่อนึกถึงเรื่องที่เจอเมื่อคืนลิซก็ส่ายหน้าระรัวเพื่อปฏิเสธทันที 

“หื้อออ แต่ฉันอยากกินเธอจะแย่แล้วนะ” 

​ฝากกดไลก์เเล้วก็คอมเมนต์กันด้วยน้าาาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว