ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 663

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๓
แบบอักษร

​บทที่ ๓

  “ คิดจะทำอันใดใช่ว่าข้าไม่รู้..หากเจ้าต้องอยู่ในขอบเขต ถึงอย่างไรเสียนางก็เป็นบุตรของข้ากับจินเหยียน แม้ข้าจะไม่ชอบนางแต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นบุตรีของข้า ”

  “ ท่านได้แต่ปกป้องมัน! ท่านยังคงรักหม่าจินเหยียนอยู่เช่นเดิม ข้ามาก่อนนาง..ข้าเป็นคนรักของท่านก่อนนาง แต่เหตุใดท่านจึงรักนางไม่ใช่ข้า! ”

  ซ่งจ้าวเหม่ยเหลืออดกับความอดทนอดกลั้นที่มีจึงโพล่งออกมาจนหมด เมื่อรู้ว่าตนเองทำผิดพลาดใบหน้าจึงเริ่มขาวซีด

  “ ข้าให้ตำแหน่งนี้กับเจ้ามันไม่พอหรือไร จินเหยียนนางเป็นสตรีที่ข้ารักมาตั้งแต่เข้าสอบจอหงวน ข้ารักกับนางมาตั้งแต่ข้ายังคงอายุได้เพียงสิบห้าปี เจ้ามีสิทธิ์อะไร! ”

  “ ข้าให้เจ้าทำอะไรมามากพอแล้วจ้าวเหม่ย ทั้งทำร้ายความรู้สึกจินเหยียนเพื่อเจ้า ทั้งยกเจ้าเป็นฮูหยินรองทั้งๆที่ชาติกำเนิดเจ้าเป็นเพียงแค่อนุก็ถือว่าดีมากแล้ว ออกไปเสีย.. ”

  “ ท่านพี่.. ”

  “ ข้าบอกให้ออกไป!! ”

  สิ้นคำตวาดซ่งจ้าวเหม่ยจึงร้องไห้ออกมาก่อนจะออกไปจากโถงใหญ่ ปล่อยให้เหอชินอ้าวยืนนิ่งหลับตาสงบสติอารมณ์เพียงลำพัง

  ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่านางทำอันใดกับลี่เซียนบ้าง หากแต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยกับการกลั่นแกล้งเขาก็ยอมที่จะปล่อยเฉย เอาหูตาไปที่อื่น แต่ครานี้มันร้ายแรงกว่านั้นมาก

  'ลี่เซียนเป็นอะไร'

  'คุณหนูใหญ่ต้องพิษหนอนคร่าวิญญาณขอรับ ตอนนี้ตัวหนอนได้พองเต็มที่แล้ว อีกไม่กี่ชั่วยามคงแตกออก ข้าน้อยคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว'

  สิ้นเสียงหมอหลวงที่เชิญมาบรรยากาศรอบข้างก็เงียบลง พิษหนอนคร่าวิญญาณนั้นเป็นพิษที่ร้ายแรงมากแม้ว่าจะได้รับเพียงเล็กน้อยหนอนพิษนั้นมันจะทำการกัดกินภายในจนกว่าตัวจะแตกตาย

  แต่มันก็ทำให้คนที่ถูกหนอนพิษนี้ตายลงเช่นกัน และดังเช่นลี่เซียนที่หยุดหายใจไปนานถึงสามวัน แต่แล้วกลับฟื้นขึ้นมาทั้งๆที่หนอนคร่าวิญญาณนั้นตัวแตกไปแล้ว

  แม้ว่าหนอนพิษในร่างกายของลี่เซียนจะตัวเล็กแต่มันก็สามารถทำให้ตายได้ในไม่กี่วันเมื่อตัวแตกภายในของลี่เซียนนั้นระบมถึงบาดเจ็บสาหัสเปรียบเทียบได้กับลมปราณแตกซ่านของจอมยุทธ

  แต่ลี่เซียนกลับฟื้นขึ้นมา..ในใจของเหอชินอ้าวนั้นแม้จะเจ็บปวดกับการที่รับรู้ว่าบุตรสาวได้หยุดหายใจไปแล้วแต่ก็ได้เพียงแต่ให้หมอช่วยรักษาลี่เซียนแม้มันจะสายไปแล้วก็ตาม

  ครานี้จ้าวเหม่ยทำเกินไปแล้วจริงๆ

  “ พี่ขอโทษ..เหยียนเอ๋อ..พี่ขอแก้ตัวอีกครั้ง ”

  ไม่พูดเปล่าท่านอัครเสนาบดีก็หมุนตัวออกจากโถงใหญ่ไปทางใต้ เส้นทางนี้มีเพียงจุดหมายเดียวคือเรืองชิงจู

  “ อร่อยมากเจ้าค่ะ ”

  “ อร่อยก็อร่อย ”

  เสียงหยอกเย้ากันไปมาของบุตรชายและบุตรสาวดังแว่วออกมาทำให้ฝีเท้าหยุดชะงักลง หากเขาเข้าไปบรรยากาศจะเสียไปรึไม่นะ

  “ ... ”

  “ ... ”

  เงียบลงตามความคิดของเหอชินอ้าวจริงๆ บรรยากาศลดฮวบจนอึดอัด 

  “ ท่าน..พ่อ ”

  “ ลูกคารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ ”

  จินลี่รู้หน้าที่จึงรีบปรี่เข้ามาพยุง เหอชินอ้าวไม่สนใจว่าใบหน้าบุตรชายจะเปลี่ยนไปอย่างไร ในวันนี้เขามาเพื่อขอโอกาสบุตรสาวที่เขาเคยทอดทิ้ง ละเลยมาหลายปี

  “ พ่อมาเพียงพูดคุยกับเจ้า.. ”

  “ งั้นทานข้าวด้วยกันก่อนสิเจ้าคะ คงไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมาก..งั้นก็รอทานข้าวเสร็จก็ได้เจ้าค่ะ ”

  ลี่เซียนเน้นคำว่าไม่สำคัญก่อนจะสั่งให้จินลี่ไปนำชามข้ามมาเพิ่ม ก่อนจะก้มหน้าทานราวกลับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

  ในการทานข้าวมื้อที่แสนอึดอัดก็จบลง และเหอหยี่เหิงก็ออกไปรอนอกเรือน แต่ก่อนจะไปก็ไม่ลืมเตือนน้องสาวให้ระวังตัวจาก..

  บิดาตัวเองด้วย..

  ภายในเรือนที่มีเพียงลี่เซียนและเหอชินอ้าว ทั้งสองคนนั่งเงียบไม่พูดไม่จาก่อนที่เหอชินอ้าวจะทนไม่ไหวเกริ่นออกมาก่อน

  “ พ่อรู้..ว่าเจ้าในตอนนี้คงเกลียดพ่อคนนี้แล้ว ”

  ลี่เซียนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคร้ามที่เผยเศร้าออกมา ก่อนจะถามกลับไม่ตอบคำถามที่ถามมา

  “ แล้วเหตุใดข้าต้องเกลียดท่านด้วยเจ้าคะ ”

  “ พ่อ.. ”

  “ ข้าไม่ได้เกลียดท่านหรอกเจ้าค่ะ เพียงแค่มีน้อยใจบ้างที่ท่านทำราวกับข้าไม่ใช่ลูกท่านเช่นกันกับน้องรอง เพียงแค่เสียใจที่ท่านไม่สนใจข้าบ้างราวกับในจวนไม่มีข้าอยู่ ทำราวกับท่านมีเพียงน้องรองเป็นบุตรเพียงคนเดียว ”

  “ ข้าเคยคิดหนาเจ้าคะ..ว่าเหตุใดท่านจึงรังเกียจและเกลียดข้าราวกับของน่าขยะแขยง ไม่เคยถามไถ่ว่าข้าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เคยพูดคุยกับข้าเลยสักครั้ง ”

  “ ท่านปล่อยให้ฮูหยินของท่านรังแกข้าที่อยู่เพียงตัวคนเดียว ท่านปล่อยให้น้องรองแกล้งข้าจนเกือบตายหลายครั้งทั้งๆที่ข้าก็เป็นลูกท่านเช่นกันกับน้องรอง ท่านทำเหมือนข้าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับท่าน ”

  “ หากไม่ต้องการข้าเพียงแค่พูดออกมา..ข้าพร้อมที่จะไปเจ้าค่ะ ”

  ทุกสิ่งแล้วที่ตกค้างภายในก้นบึ้งของใจเหอลี่เซียน เธอเป็นกระบอกเสียงพูดออกไปแล้ว หากไม่ต้องการเธอก็พร้อมที่จะไป

  ไปอยู่กับคนที่ต้องการเราดีกว่า..ใช่ไหมล่ะ

  “ พ่อขอโทษ..เซียนเอ๋อ พ่..อขอ..โทษ ”

  เหอชินอ้ายร้องไห้ออกมาไม่อายบุตรชายที่รั้งรออยู่ด้านนอก เขาฟังทุกสิ่งอย่างที่บุตรสาวพูดออกมา มันมีทั้งความเจ็บปวดและความน้อยใจ เสียใจ

  เป็นเพราะเขามันโง่งมที่หลงเชื่อซ่งจ้าวเหม่ยที่พูดจาหวานหูกรอกให้ฟังอยู่ทุกวันคืน หลงเชื่อใบหน้าใสซื่อของบุตรสาวคนเล็กโดยไม่เคยคิดที่จะถามบุตรสาวคนนี้เลย

  “ ยกโทษให้พ่อ..นะ ยกโทษให้บิดาที่โง่งมคนนี้นะ..เซียนเอ๋อ.. ”

  ลี่เซียนนัยย์ตาแดงเพราะกลั้นน้ำตาที่จะรินไหลออกมา เธอกลัวที่จะร้องไห้ออกมา

  “ ท่านพ่อ!..ฮึกก.. ”

  ลี่เซียนโผเข้ากอดร่างแกร่งของบิดาด้วยความยินดี ยินดีที่จะยอมให้อภัย ยินดีที่จะเริ่มต้นใหม่

  “ พ่อขอโทษ..ลูกรัก..พ่อขอโทษ ”

  เหอชินอ้าวกระชับอ้อมกอดบุตรสาวแน่นพลางลูบศรีษะทุยน้อยของนางไปด้วย ดีจริงๆที่นางยอมให้อภัยเขา ยอมให้โอกาสแก้ตัวใหม่

  เหอหยี่เหิงดวงตาแดงระเรื่อก่อนจะโผเข้ามาในเรือนแล้วพุ่งเข้ากอดบิดาและน้องสาวแน่น ในที่สุด..วันที่เขาตั้งตารอก็มาถึงเสียที

  วันที่ท่านพ่อยอมรับเซียนเอ๋อ..วันที่พวกเราสามคนพ่อลูกกลับมาดังเช่นกาลก่อน 

  หากมารดาดูพวกเราอยู่ เขาอยากบอกว่าหมดห่วงได้แล้ว...วันนี้ท่านพ่อยอมรับเซียนเอ๋อแล้ว..ถึงวันที่ท่านแม่จะหมดห่วงได้แล้ว

  ทั้งสามคนมองลอดหน้าต่างไปยังท้องฟ้าที่สว่างไสวแล้วหัวเราทั้งน้ำตาด้วยความสุข



๐๐๐๐๐ 

(จบบริบูรณ์)ค่ะ ล้อเล่น!นี่เพิ่งเริ่มต้น


ความคิดเห็น