facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 15 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 46

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2562 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 15



แม้จะไม่อยากมาทำงานแต่จอมภพก็ต้องมา เขานึกโล่งใจอยู่อย่างว่าถ่ายทำบทเลิฟซีนวันนี้อีกแค่วันเดียวเท่านั้น สำหรับคู่ของเขากับชานนท์ ที่เหลือก็จะเป็นซีนอารมณ์และเก็บตกฉากต่างๆ ถ่ายละครกับชานนท์ทำให้เขาเข็ดหลาบ ฝ่ายนั้นแสดงออกชัดเจนว่าต้องการเขา หากเป็นก่อนหน้านี้จอมภพคงไม่มีปัญหาและอาจถลำตัวไปกับชานนท์โดยง่าย แต่ตอนนี้เขามีปาณัทเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเสียแล้ว จอมภพจึงไม่อยากตบะแตกให้ปาณัทเสียใจ


มาถึงกองถ่ายเขายกมือไหว้ทีมงานด้วยมารยาทอันดี สาวประเภทสองที่อยู่ฝ่ายแต่งหน้าแต่งตัวจัดแจงพาเขาไปด้วยน้ำเสียงกระดี๊กระด๊า


“จ๊อมมม น้องจอม วันนี้ต้องเปลือยท่อนบนถ่ายใช่ไหมเอ่ย เนี่ยดูซิ แผงอกล้ำล่ำ โอ๊ย อิจฉานิคจังเลยที่จะได้นัวเนียกับจอม”


“อิจฉาอะไรนิคกันหรือครับพี่ๆ”


ชานนท์ส่งเสียงดังมาก่อนตัว หน้าหวานที่ผ่านการดูแลโดยหมอศัลยกรรมโปรยยิ้มมาตามทาง ก่อนจะหยุดจ้องตาไม่กะพริบเมื่อเห็นจอมภพที่มีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่าง อวดซิกแพกเป็นลอน


“จอม หุ่นดีจัง ไปออกกำลังที่ยิมไหนมาเนี่ย ถ้าว่างพาเราไปบ้างนะ”


“โอ๊ย คุณน้องนิคขา แค่นี้กำลังดีแล้วจ้า รับบทเป็นฝ่ายรับไม่ใช่เหรอ  หุ่นขนาดนี้กำลังเหมาะกับน้องจอมที่เป็นคู่จิ้นเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าทั้งคู่น่ะกำลังดังตั้งแต่ละครไม่ออนแอร์”


ชานนท์ยิ้มแก้มปริ เขาปลาบปลื้มกับกระแสคู่จิ้นของตนกับจอมภพในตอนนี้มาก และถ้าหากเขาได้ลึกซึ้งกับจอมภพก็ยิ่งจะดีกว่านี้แน่ ยิ่งมองเห็นความสมบูรณ์แบบของกล้ามเนื้อเขาก็ยิ่งอยากจะให้จอมภพมาปรนเปรอเขาจนหนำใจ


“เสร็จกันหรือยัง เริ่มถ่ายกันได้แล้ว”


เสียงตะโกนของผู้กำกับคิวเรียกให้จอมภพและชานนท์ต้องรีบไปที่สตูดิโอถ่ายทำ ยังเป็นฉากที่เซ็ตไว้เป็นเตียงนอนเช่นเดียวกับเมื่อวานนี้ บิ๊กเดินเข้ามาอธิบายบทของทั้งคู่


“วันนี้ถ่ายฉากเลิฟซีนหลายซีนหน่อย ช่วงแรกจะเป็นครั้งแรกของเอ็งสองคนที่ได้กันครั้งแรก อยากให้มันออกมาแบบเร่าร้อนเพราะกินเหล้า ถ้าถ่ายเสร็จช่วงบ่ายก็จะถ่ายซีนต่อไปที่จะได้กันในช่วยปลายๆเรื่อง ฉากนั้นก็จะเน้นได้กันแบบรักกันแล้ว โอเคนะ”


จอมภพพยักหน้ารับ เมื่อเซ็ตมุมกล้องเสร็จเรียบร้อยการถ่ายทำจึงเริ่มต้น เขาสูดหายใจเข้าออกลึกๆเพื่อตั้งสมาธิและตั้งใจว่าจะแสดงให้ผ่านในเทคเดียว ร่างสูงดึงชานนท์เข้าหาตัวแล้วบดจูบอย่างที่ซ้อมกันไว้ เขาผลักชานนท์ลงไปบนเตียงก่อนจะโถมกายตามลงไป


“อา...”


ชานนท์เผลอส่งเสียงออกมา เขามองจอมภพนัยน์ตาเป็นประกาย ตามบทจะมีผ้าห่มผืนใหญ่ปกปิดลงไปตั้งแต่ช่วงเอว เขาฉวยโอกาสใช้มือสัมผัสไปกับความเป็นชายของจอมภพที่โป่งนูนขึ้นมาโดยที่ทีมงานไม่รู้


“นิค!”


จอมภพกัดฟันเค้นเสียงกระซิบข้างหูเมื่อถูกชานนท์กระตุ้น คนถูกเรียกเงยหน้าสบตาท้าทายแถมยังไม่ปล่อยมือ สองขาภายใต้ผ้าห่มยังกอดเกี่ยวไปรอบเอวของจอมภพอีกต่างหาก


“ปล่อย”


“ไม่ปล่อย ไม่ชอบเหรอ”


กระซิบตอบกันไปมาทั้งที่เล่นตามบท จอมภพกลืนน้ำลายเพื่อหักห้ามความต้องการของร่างกายที่ถูกยั่วเย้า เดชะบุญที่มีเสียงสวรรค์มาโปรด


“คัท”


จอมภพเด้งกายจากเตียงมายืนหอบทันที บิ๊กเข้ามาตบบ่าอย่างชอบใจ


“แม่ง เล่นกันดีชิบหาย ไม่นึกว่าเลิฟซีนครั้งแรกนะเนี่ย โทษนะ พูดหยาบๆว่าเหมือนเอากันจริงๆเลยว่ะ เดี๋ยวขอถ่ายโคลสหน้าอีกแป๊บก็ไปพักกันได้”


ชายหนุ่มฝืนยิ้ม จอมภพจำต้องลงไปนอนบนเตียงเพื่อให้กล้องถ่ายใบหน้าชัดๆอีกพักใหญ่จนเสร็จเรียบร้อย เขาจึงรีบเดินไปห้องน้ำทันที


“โว้ย”


เดินไปถึงห้องน้ำจอมภพก็รีบเปิดประตูห้องน้ำห้องสุดท้ายแล้วก้าวเข้าไป จำเป็นต้องจัดการตนเองเพื่อให้ความต้องการที่ถูกชานนท์ปลุกเร้าขึ้นมาให้หมดลง เมื่อปลดปล่อยพอบรรเทาลงแล้วเขาจึงเปิดประตู แต่เมื่อประตูเปิดออกเขากลับเห็นชานนท์ยืนยิ้มอยู่หน้าห้อง ชานนท์รีบผลักจอมภพและเบี่ยงกายเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะปิดประตูตาม


“มึงจะทำอะไรไอ้นิค”


จอมภพตะคอกเสียงต่ำ เขาไม่กล้าโวยวายดังมากเพราะกลัวจะมีทีมงานได้ยิน ชานนท์ไม่ปิดบังความต้องการอีกแล้วเมื่อถึงเวลานี้ เขายกมือลูบไล้แผงอกที่มีไรขนอย่างหลงใหล


“เราอยากได้จอม พูดตรงๆเลย เอาไหม ไม่ผูกมัดไม่มีพันธะ แค่ทำให้เรามีความสุขก็พอ”


“ไม่” จอมภพปัดมือนั้นออกและปฏิเสธทันควัน “กูมีเมียอยู่แล้วและกูไม่ต้องการนอกใจเมีย”


ชานนท์หน้าแดงก่ำเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไม่รักษาน้ำใจ เขาฝืนยิ้มและลองพยายามอีกครั้ง


“เราก็ไม่ได้จะทำให้จอมกับเมียเลิกกันนี่ แค่เอาเราสักครั้งสองครั้ง เงียบๆ ไม่มีใครพูดแล้วเมียจอมจะรู้ได้ไง”


จอมภพเหยียดยิ้ม มองชานนท์ด้วยสายตาดูแคลนจนชานนท์เจ็บจี๊ด


“เออว่ะ หน้าด้านดีนะมึงเนี่ย กูบอกไม่เอายังมาตื๊ออยู่ได้”


“ทำไม เรามันไม่ดีตรงไหน” ชานนท์ตวัดผ้าขนหนูพันเอวออก อวดสรีระของเขา “ดูรูปร่างเราสิ เราหุ่นลีนผิวขาว หน้าตาเราก็ดี อายุเท่ากันกับจอม เป็นไงล่ะ มันต้องดีกว่าเมียแก่ของจอมแน่ อย่านึกว่าเราดูไม่ออกนะว่าจอมกับเสี่ยเปาน่ะไม่ใช่แค่ผู้ปกครองแน่นอน ไม่เบื่อคนแก่มาชอบของสดๆใหม่ๆกว่าเหรอ”


จอมภพสบถ เขาผลักชานนท์จนร่างชนกับผนังห้องน้ำ มือใหญ่สากคว้าหมับไปที่เป้ากางเกงในของชานนท์แล้วบีบเค้นไปมา ดวงตาที่จ้องมองมีแต่ความรังเกียจ


“อุ๊บ”


ชานนท์กัดฟันเมื่อมือใหญ่นั้นเค้นคลึงไม่กี่ครั้งเขาก็ปลดปล่อยจนเปียกชุ่มเนื้อผ้า ขณะที่ยังหายใจหอบจอมภพก็ยึดขากรรไกรเขาแล้วพูดใส่หน้า


“กูช่วยมึงได้แค่นี้ไอ้นิค คงจะหายเสี้ยนได้บ้างนะ แล้วกูขอบอกมึงว่า มึงน่ะเทียบไม่ได้แม้แต่ขี้ตีนเล็บของพี่เปาหรอก เขามีคุณค่ากว่าคนอย่างมึงเยอะ”


จอมภพปล่อยมือแล้วผละออกไปจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ชานนท์หมดแรงจนร่วงไปกองอยู่กับพื้น ชานนท์ได้แต่มองตามแผ่นหลังของจอมภพแล้วกัดฟันด้วยความแค้น เขายกมือทุบผนังห้องน้ำด้วยความเจ็บใจ


แค่มือเท่านั้น แค่มือเดียวจอมภพยังทำให้เขาเสียวกระสันขนาดนี้  ถ้าหากจอมภพได้สอดใส่และกระแทกแรงๆตรงหว่างขาเขาจะหฤหรรษ์แค่ไหน


ต้องได้ ชานนท์จะต้องได้ในสิ่งที่เขาต้องการ ใช่ เขาเป็นคนดื้อรั้น ไม่มีอะไรที่ชานนท์ต้องการแล้วไม่ได้ เขาจะทำทุกทางให้จอมภพมาสยบเบื้องหน้าของเขาให้ได้






วันนี้เลิกกองเร็วกว่ากำหนดแต่ถึงอย่างไรก็ยังเย็นย่ำจนพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว จอมภพกลั้นใจแสดงให้สมบทบาทที่สุดเพื่อที่จะเทคเดียวผ่าน เมื่อบิ๊กบอกว่าเลิกกองได้เขาก็รีบแต่งตัวแล้วเดินมาที่ลานจอดรถ ร่างสูงชะงักเมื่อถัดจากรถของเขาไปไม่กี่คันคือรถที่เจริญกับสุมาลีเจ้าของค่ายละครกำลังขับรถเข้ามาจอด


“อ้าว ว่าไงไอ้พระเอก”


จอมภพยกมือไหว้ทั้งคู่ เจริญทักทายเขาและพูดคุยอีกครู่หนึ่งจึงชวนภรรยาเข้าสตูดิโอ


“เฮียเดินนำไปก่อน ฉันลืมมือถือไว้ในรถ”


สุมาลีเอ่ยขึ้นและรอจนเจริญไม่ได้ยินเสียงสนทนาระหว่างหล่อนกับจอมภพ


“เป็นยังไงบ้างจอม สบายดีไหม”


ร่างอวบตามวัยเดินเข้ามาใกล้ สุมาลีมองร่างกายในวัยหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยลิ้มรสแล้วว่าดีแค่ไหน จอมภพสบตาด้วยความอึดอัด


“สบายดีครับพี่สุมาลี”


ภรรยาเจ้าของค่ายมองรถยนต์ที่อยู่ข้างจอมภพก่อนจะช้อนตามองชายหนุ่ม


“ไม่เจอกันนาน เดี๋ยวนี้ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินเหมือนเมื่อก่อนแล้วนี่ แถมยังมีรถยนต์ขับอีกต่างหากแสดงว่าความเป็นอยู่ดีขึ้น อย่างนี้ก็ไม่ไปเป็นเพื่อนคุยให้ใครแล้วใช่ไหม”


จอมภพอยากจะหายตัวให้พ้นสถานการณ์นี้ สำเนียงการพูดของสุมาลีทำให้เขาไม่พอใจนัก แต่ก็แสดงออกไม่ได้


“รถของผู้ปกครองน่ะครับ ไม่ใช่รถผม”


สุมาลีตวัดสายตามองอย่างรู้ทัน คำว่าผู้ปกครองทำให้หล่อนหวนคิดถึงเสี่ยหนุ่มที่เคยเห็นวันเซ็นสัญญา


“อ๋อ เสี่ยเปานั่นเอง มีผู้ปกครองดีแบบนี้ไม่แปลกใจเลยที่ไม่ต้องไปหากินแบบเดิมอีก แล้วยิ่งมาเป็นดาราแบบนี้ก็ยิ่งสบาย แต่จอมก็อย่าลืมว่ามีพี่อีกคนที่ยังเมตตาจอมนะ ที่มารับบทพระเอกก็เพราะพี่ช่วยดัน”


มืออวบวางไว้บนบ่าของจอมภพ สุมาลีมองหน้าตาหล่อเหลาด้วยนัยน์ตาที่จอมภพมองออกว่าหล่อนต้องการอะไร เขาถอนหายใจก่อนจะยกมือไหว้สุมาลี


“ผมขอบคุณพี่สุมาลีมากครับที่เมตตา แต่ผมเลิกเป็นเพื่อนคุยแล้วจริงๆ ให้ผมตอบแทนบุญคุณของพี่สุมาลีอย่างอื่นที่ผมพอจะทำได้เถอะนะครับ เอ่อ วันนี้ต้องขอตัวก่อน พรุ่งนี้ยังมีถ่ายเช้าอีก”


จอมภพเปิดประตูรถแล้วรีบขับออกไปทันที สุมาลีอึ้งอยู่พักใหญ่ หล่อนสะบัดหน้าเดินตรงไปยังสตูดิโอ โดยทั้งหล่อนและจอมภพไม่รู้เลยว่า ไม่ไกลจากบริเวณนั้นท่ามกลางความมืด จะมีใครอีกคนลอบยืนฟังบทสนทนาอยู่


ชานนท์นั่นเอง เขามารอภาคภูมิได้จังหวะพอดี และสิ่งที่ได้ยินทำให้เขาขมวดคิ้ว


จอมภพมีความลับอะไรก่อนหน้านี้หรือเปล่า ถ้าหากความลับนั้นสำคัญพอ ชานนท์ก็อาจจะถือไพ่เหนือกว่าถ้าเขาสืบได้ และมันอาจเป็นประตูนำเขาไปสู่ความสำเร็จก็เป็นได้








จอมภพขับรถเข้ามาจอดในบริเวณบ้าน เขามองเห็นความผิดปกติเมื่อแสงไฟจากห้องชั้นบนเปิดสว่าง ชายหนุ่มรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าบ้าน เขาเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับหัวใจพองโต


“พี่เปา”


ร่างโปร่งเจ้าของชื่ออยู่ในชุดนอนหลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ปาณัทส่งยิ้มให้ร่างสูงที่วิ่งมาคว้าเขาไปกอดรัดจนแทบหายใจไม่ออก


“จอม กอดเบาๆ”


“คิดถึงพี่เปาจังครับ”


จอมภพทรุดนั่งที่ปลายเตียงพลางดึงปาณัทให้นั่งบนตักเขา ความขุ่นมัวตลอดทั้งวันมลายหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นรอยยิ้มของปาณัท


“ยังไม่ถึงกำหนดวันกลับนี่ครับ ทำไมมาก่อนได้”


“ก็ตั่วเฮียน่ะสิ ลากผมกับเจ้ปลาตะลุยทำงานจนเสร็จก่อนกำหนด ตอนนี้เลยพากันไปเที่ยวทั้งพี่ทั้งน้อง ไปเยี่ยมญาติด้วยล่ะ ผมก็เลยขอกลับมาก่อน เอ่อ...คิดถึงจอมน่ะ”


เบนสายตาหนีด้วยความขัดเขินเมื่อบอกความรู้สึกของตนออกไป หัวใจของคนฟังอย่างจอมภพพองฟูทันที เขาเชยคางปาณัทให้หันกลับมาสบตากับเขา


“ผมดีใจนะที่พี่เปาคิดถึงผม มาให้ผมจูบให้หายคิดถึงนะครับ”


จอมภพบรรจงจูบที่กลีบปากนุ่ม เขาสอดลิ้นชื้นเข้าไปตวัดคลอเคลียด้วยความโหยหา ปาณัทเองก็เอียงหน้ารับจูบอย่างยินดี สองแขนคล้องคอจอมภพไว้เมื่อร่างถูกอุ้มไปวางบนเตียง ไม่ชินสักทีกับสายตาคมยามจ้องมองราวกับจะกลืนกิน ชุดนอนที่เพิ่งจะใส่ก็ต้องถูกถอดออกอีกครั้ง


“นั่งเครื่องบินหลายชั่วโมง ให้ผมช่วยนวดให้พี่เปานะ”


ร่างโปร่งเนียนถูกพลิกให้นอนคว่ำ จอมภพคว้าขวดโลชั่นที่ปาณัทเพิ่งทาไปมาหยดใส่ฝ่ามือ มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังพลางคลึงเค้นไปทั่วกาย โดยเฉพาะก้อนบั้นท้ายแน่นมือที่เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษ


“จอม”


ปาณัทส่งเสียงกระเส่าเมื่อมือสากนั้นถูไถลงไปในร่องหลืบ เขาคิดถึงสัมผัสนี้เหลือเกินเมื่อไม่ได้พบหน้ากันหลายวัน ความทรมานทำให้ต้องเปลี่ยนการเดินทางกะทันหัน เพียงเพื่อจะได้กลับมาเห็นหน้าจอมภพเร็วขึ้น


“ครับ พี่เปา”


ร่างหนาหนักนอนคว่ำทาบทับลงมาบนกายนุ่ม จงใจให้ส่วนกลางเสียดสีเร้าอารมณ์ นิ้วมือยังคงสอดลึกอยู่ด้านในควานซ้ายขวาไม่หยุดหย่อน ใบหน้าที่เอียงขึ้นถูกจูบเร่าร้อนหนักหน่วงก่อนที่จอมภพจะดึงนิ้วออกและแทนที่ด้วยความพร้อมของบุรุษเพศ


“อึก”


ปาณัทเกร็งไปหมดทั้งตัว ท่อนขาของเขาตวัดเกี่ยวกันไปมากับท่อนขาแข็งแกร่ง มือทั้งสองคว้าหัวเตียงไว้เป็นหลักยึดเมื่อจอมภพเริ่มขยับกายช้าๆ เอวหนักกดทับลงมายามสอดลึกจนสุดโคน


“โอ ดีจัง คิดถึงตรงนี้ของพี่เปา”


จอมภพกระซิบเสียงแหบพร่า สะโพกหนาเคลื่อนขยับออกก่อนดันกลับ ได้ยินเสียงครางแผ่วหวานจากคนเบื้องล่างจอมภพก็ยิ่งได้ใจ เขาเร่งความเร็วและเปลี่ยนทิศทางเพื่อให้สัมผัสภายในเร่าร้อนมากขึ้น


“จอม จอมจ๋า แรงเลยเถอะ ผม อื้อ....”


หันมาสบตาด้วยความวาบหวาม จอมภพจัดให้อย่างที่ปาณัทต้องการ จนแขนที่ยึดกับหัวเตียงของปาณัทสั่นไปหมด จอมภพรั้งเอวของปาณัทให้สูงขึ้น แอ่นรับกับเอวสอบที่โยกใส่ไม่ยั้งแรง


“ร้อนมาก ข้างในของพี่เปาร้อนสุดๆ”


จอมภพแหงนหน้าส่งเสียง มือใหญ่ยึดเอวของปาณัทไว้แน่นเพื่อบังคับให้ปาณัทสวนรับกับการบุกของเขา เสียงครวญครางดังแว่วจากคนใต้ล่างไม่ขาดระยะ


ปาณัทหน้ามืดเมื่อเขาปลดปล่อยออกมา ได้ยินเสียงจอมภพสบภเบาๆและถึงฝั่งตามติด เขาทิ้งกายลงไปกับที่นอนนุ่มโดยมีจอมภพตระกองกอดอยู่ด้านหลัง ชายหนุ่มไล่จูบไปตามลาดไหล่


“รัก”


“อะไรนะจอม”


แม้จะยังเหนื่อยแต่ปาณัทยังได้ยินชัดเจน เขาเหลียวไปหาต้นเสียงที่ทำหน้าขัดเขินอยู่


“ก็พอไกลกันแล้วถึงได้รู้ว่ารักพี่เปา อย่ามองแบบนี้สิครับ เขินนะ”


ปาณัทหัวเราะเบาๆ เขาพลิกกลับไปหาและบีบแก้มของจอมภพอย่างเอ็นดู


“ยอมสารภาพแล้วเหรอ เด็กปากแข็ง”


จอมภพหัวเราะแก้เก้อ ในที่สุดเขาก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่าเขารักคนที่บิดาส่งมาให้


“ทำไงได้ล่ะครับ ก็รักไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครรักเราเหมือนที่เรารักเขาไหมนะ”


ปาณัทยิ้มอิ่มเอม เขาคล้องคอกอดจอมภพไว้แน่นหนา


“รักสิ อันที่จริงแอบปิ๊งตั้งแต่แวบแรกที่เจอกันครั้งแรกแล้ว แต่กลัวจอมจะรังเกียจที่ผมแก่กว่าหลายปี”


จอมภพใช้ปลายนิ้วแตะไล้ไปตามกรอบหน้า สายตาที่ประสานดื่มด่ำลึกซึ้ง


“อย่าไปไหนไกลอีกนะครับ ผมไม่อยากห่างจากพี่เปาอีกแล้ว”


ปาณัทพยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะปล่อยให้จอมภพปรนเปรอความสุขให้เขาอีกครั้งในค่ำคืนนี้



TBC

ฮิ้วววว เหม็นคนมีความรักว้อยยยย

​อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น