email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 44 นางเป็นอันใดหรือ

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 นางเป็นอันใดหรือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 15 มี.ค. 2562 21:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 นางเป็นอันใดหรือ
แบบอักษร

​ตั้งแต่กลับมายังวังหลวง หลงหลานมู่ก็เก็บตัวอยู่ที่ห้องทรงอักษรอยู่เพียงลำพัง ไม่ให้ใครเข้าไปแม้นแต่คนเดียว แม่ทัพมู่และองครักษ์หลี่ยังต้องยืนรอด้านนอกห้อง

“ใต้อ๋องอยู่ในห้องทรงพระอักษรหลายชั่วยามแล้ว ทรงเสวยแล้วหรือยัง” ซุนหลี่ในชุดหวงโฮ่วสีแดงลวดลายงดงาม

“ยังมิออกมาเลยพะยะค่ะ” องครักษ์หลี่พูดขึ้นมาเบาๆ

“ใต้อ๋อง...หม่อมฉันขอเข้าเฝ้า”

ซุนหลี่พูดขึ้น แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมา

“ข้าจะเข้าไปนะ” ซุนหลี่พูดเบาๆ

ผลักประตูเข้าไปกลิ่นเหล้าคละคลุ้งทั้วบริเวณห้อง มองหลงหลานมู่นั่งบนพื้นหลั่น มีคนโทเหล้าวางบนพื้น เขายกจอกเหล้ากลอกเข้าไปในปาก

“หลง” ซุนหลี่เดินมานั่งลงข้างๆ หลงหลานมู่ที่ยกเหล้าดื่มไม่หยุด

“พอได้แล้ว” ซุนหลี่ดึงจอกเหล้าในมือเขาออก แล้วยกดื่ม

“ซุนหลี่...ตลอดชีวิตของข้า...ไม่เคยเลยที่คิดจะมาห้ำหั่นพี่น้องกันเอง...ก่อนข้าขึ้นครองราชย์...ข้าก็สังหารพี่น้องไปตั้งหลายคน...มาตอนนี้...ประวัติศาสตร์ต้องมาซ้ำรอยอีกครั้ง...เจ้าลองดูฎีกาพวกนี้สิ”

หลงหลานมู่มองฎีกาที่เขาอ่านแล้วสังเวชใจ ซุนหลี่หยิบมวนฎีกาออกมาอ่านฉบับหนึ่ง ล้วนเป็นความแจ้งว่า หลงไป่อวี้ สังหารคนไม่เลือก ถ้าไม่จ่ายภาษีก็จะเอาลูกเมียเขาไปเป็นเมียตน แล้วบางคนก็หายสาบสูญไปก็มี

“ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกนะ...แต่ท่านล้างมลทินให้กับแผ่นดินต่างหาก สิ่งที่ได้มามันก็เด่นชัดแล้วว่าความผิดของหลงไป่อวี้มากแค่ไหน...ถ้าเป็นข้า...ราชฎรสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด...อย่าลืมว่า...เจ้าทำความผิด...ก็มีโทษเท่ากับสามัญชนทั้วไป”

“ตอนนี้ตระกูลมู่...ก็ไม่เหลือใครแล้วที่เป็นที่พึ่งได้”

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...ซุนหลี่ผู้นี้จะอยู่เคียงข้างหลงหลานมู่ตลอดไป” ซุนหลี่จับมือเขาแล้วบีบเบาๆ

“ซุนหลี่ขอบคุณนะที่เกิดมาเคียงข้างข้า”

“ข้าก็ขอบคุณเจ้าที่เป็นสวามีของข้าเช่นกัน”


“ใต้อ๋องเสด็จไหนหรือ...วันนี้ข้ายังไม่เห็นเลย” ซุนหลี่ถามหมี่หลินที่นำน้ำชากุ้ยฮัวเข้ามาในห้อง

“ใต้อ๋องน่าจะเสด็จกลับจากลานประลองแล้วนะเพคะ อาจจะอยู่ในห้องทรงน้ำ” เยี่ยหลินคาดกาลตามที่นางเห็นทุกวัน ตอนนี้เริ่มเข้าฤดูหนาวทำให้มืดเร็วกว่าปกติ

ซุนหลี่วางเสื้อหนังสัตว์ที่ถักอยู่ลงบนเตียงแล้วลุกขึ้นไปยังหน้าประตูตำหนัก

“อ่า...หวงโฮ่วจะเสด็จไหนหรือเพคะ” เยี่ยหลินลุกขึ้นตามพร้อมกับนางกำนัลอีกหกคน

“ไปหาใต้อ๋อง...ไปดูว่าทรงเสวยอะไรหรือยัง” ซุนหลี่เดินออกไปทันที

“รอหม่อมฉันด้วย” เยี่ยหลินคว้าเสื้อหนังแกะลายหงส์ ใส่ให้นาง นางเดินไปไม่รอใคร เยี่ยหลินและนางกำนัล ขันทีพากันเดินแทบวิ่ง


ซุนหลี่เดินมายังหน้าตำหนักหมิงเทียน ทหารหลวงองครักษ์หลี่และแม่ทัพมู่เคารพนาง

“หวงโฮ่ว”

“ใต้อ๋องเสด็จหรือยัง” ซุนหลี่ถามขึ้นทันที

“อยู่ด้านในพะยะค่ะ” แม่ทัพมู่ตอบคำถามนางเอง

“ให้กระหม่อมรายงานหรือไม่” องครักษ์หลี่ถามบ้าง

“ไม่ต้องเดี๋ยวข้าเข้าไปเอง พวกเจ้ารอข้าด้านนอก” ซุนหลี่หันไปหานางกำนัลและขันที แล้วเดินเข้าไปด้านใน

ซุนหลี่มองภายในตำหนัก มองไปยังน้ำตกผ่านไปยังที่นอนไม่เห็นหลงหลานมู่ จึงเหลือบมองไปยังสระน้ำ หลงหลานมู่นั่งหลับตาอยู่ในสระเพียงลำพัง

นางเดินเข้าไปช้าๆ เดินข้ามสะพานตรงเข้าไปยังสระน้ำ นั่งลงที่ขอบสระ

“ใต้อ๋อง” ซุนหลี่เรียกเบาๆ เขายังคงนิ่งไม่ไหวติ่ง

“หลงหลานมู่” ซุนหลี่เรียกเขาอีกครั้ง ทำให้นางเดินลงไปในสระน้ำ แล้วเดินยังเขา แล้วโอบกอดจากด้านหลัง ทำให้เขาพลิกตัวนาง ใช้มีดสั้นบนถาดเหล้าที่ลอยอยู่เหนือน้ำ จ่อที่คอนางหวังจะสังหาร แต่ต้องลดมีดสั้นเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือนางอันเป็นที่รัก

“ซุนหลี่เจ้าเข้ามาเงียบๆ ทำไม รู้หรือไม่อีกเพียงเสี้ยวนาที ข้าอาจจะสังหารเจ้าก็ได้” หลงหลานมู่ดุนางเบาๆ เพราะรู้ตัวว่าอาจทำนางเสียขวัญก็เป็นได้

“ข้าเรียกตั้งหลายรอบ แต่เจ้าไม่ฟังข้าเอง ข้าจึงต้องเดินเข้ามาหาเจ้าด้วยตัวเอง” ซุนหลี่ลูบไล้ตัวเขาให้ผ่อนคลาย

“พี่หกกับไป่อวี้เฉินหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” ความหนักใจของเขาส่งผลถึงตัวนางด้วยเช่นกัน ทำให้นางหยุดทันที

“อาจจะไปแคว้นที่เป็นศัตรูกับเราก็เป็นได้....เช่น แคว้นอั้น”

“ข้าให้องครักษ์ตามสืบอยู่...”

“อาจจะได้ข่าวเร็วๆ นี้ก็ได้...อย่าเป็นกังวลเลยเพคะ...ข้าคิดว่า เราควรตั่งมุ่งหมายตีแคว้นอั้นดีกว่า ตอนนี้แม่ทัพหม่าตีถึงชายแดนเมืองซ่งหว่าแล้ว...มิช้าก็ถึงชายแดนแคว้นอั้นแล้วเพคะ”

“ข้าอยากจบสงครามนี้โดยเร็วที่สุด”

“หม่อมฉันก็เช่นกัน”


“ทำตามนี้นะ” หลงหลานมู่บอกแก่องครักษ์หลี่

“พะยะคะ”

“ใต้อ๋องเยี่ยหลินขอเข้าเฝ้าพะยะคะ” ขันทีเข้ามารายงาน

“เยี่ยหลินมีอะไร...หรือซุนหลี่เป็นอะไร...เรียกนางเข้ามา” หลงหลานมู่ละจากกองฎีกา

“เยี่ยหลินเจ้าเข้ามาได้” แม่ทัพมู่มองเยี่ยหลินที่เดินเข้ามา องครักษ์หลี่มองเยี่ยหลินเช่นกันแต่นางก็สะบัดหน้า เดินเข้าไปที่หน้าโต๊ะที่หลงหลานมู่นั่งอยู่ แล้วเคารพเขา

“มีอันใดหรือ...หวงโฮ่วนางเป็นอันใดหรือ” หลงหลานมู่ถามขึ้นมา

“หวงโฮ่วเชิญใต้อ๋องไปยังตำหนักเงาจันทร์เพคะ”

“นี้กี่ยามแล้ว” หลงหลานมู่ถาม

“ยามเซินแล้วพะยะคะ” แม่ทัพมู่พูดขึ้น (ยามเซิน เท่ากับเวลา 15.00 น. จนถึง 16.59 น.)

“เดี๋ยวข้าจะไปเดี๋ยวนี้” หลงหลานมู่ลุกขึ้นทุกคนต่าเคารพเขา เขาจึงเดินออกจากห้องทรงอักษร


หายไปนานคิดถึงหรือเปล่าคะ

ขอมากกว่า 20 เม้น แล้วจะมาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ (ตอนหน้า NC+ จร้า)

ความคิดเห็น