email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

​INTRO จุดเริ่มต้นของความคลั่ง (หลอกเด็ก)

ชื่อตอน : ​INTRO จุดเริ่มต้นของความคลั่ง (หลอกเด็ก)

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2562 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
​INTRO จุดเริ่มต้นของความคลั่ง (หลอกเด็ก)
แบบอักษร

INTRO 

​จุดเริ่มต้นของความคลั่ง (หลอกเด็ก) 

Aimok Part 

ในระหว่างที่พวกผมกำลังเล่นดนตรีกันอยู่ด้านบนเวทีให้ไอ้สายธารที่เอาแต่ร้องเพลงจีบพี่หมออยู่ สายตาผมมันก็ดันไปประสานเข้ากับคนๆหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านล่างเวทีเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ 

*สามารถอ่านเรื่องเเยกของพี่หมอเกลกับสายธารได้ใน 'RAVE เด็กคลั่งเซ็กส์' 

หญิงสาวเจ้าของร่างอวบที่มองไปตรงส่วนไหนก็ดูมีเนื้อให้จับไปหมด แก้มกลมๆนิ่มๆนั้นก็ช่างน่าบีบให้แตกคามือ (กัดปาก) แถมยังมีหน้าอกที่มันตู้มจนน่าบีบเค้นให้ทะลักนั่นอีก เอวก็น่าบีบ... 

ถ้าได้บีบตอนอีกฝ่ายขึ้นมาออนท็อปคงจะมันส์ไม่น้อย :) 

ผู้หญิงคนนั้นรีบหลบสายตาจากผมไปมองรอบๆตัวเธอด้วยสายตาหวาดระแวงแปลกๆจนผมต้องมองตาม แต่มันก็ไม่เห็นมีอะไรนี่? 

ผมละความสนใจจากเจ้าของร่างน่าแกล้งนั้นมาที่เบสในมืออีกครั้งแต่ถึงมองด้วยหางตาผมก็รับรู้ได้อยู่หรอกว่ามีคนๆหนึ่งกำลังจ้องผมอยู่อย่างไม่ละสายตา 

จู่ๆก็มีเหยื่อน่าแกล้งตรงตามสเปคเข้ามาติดเบ็ดเข้าซะแล้วสิ หึๆ 

ถ้าถามว่าผมชอบผู้หญิงอวบๆแบบนั้นเหรอ? ผมก็ขอตอบเลยว่าไม่ ผมออกจะชอบผู้หญิงที่ตัวผอมๆบางๆซะด้วยสิ แต่ก็อย่างที่เคยบอกไปตั้งนานแล้วว่าสเปคผู้หญิงของผมคือผู้หญิงที่น่าแกล้ง และแน่นอนว่าคำว่าน่าแกล้งมันไม่ได้จำกัดความว่าผู้หญิงคนนั้นต้องตัวสูง ตัวเล็ก หน้าสวย หรือขี้เหร่ แต่ขอแค่ให้น่าแกล้งในสายตาของผมก็พอ 

แล้วที่ผ่านมาก็ไม่เคยเจอใครน่าแกล้งเลยด้วยสิ... 

ยังไงก็ต้องขอแสดงความเสียใจกับผู้หญิงคนนั้นล่วงหน้าด้วยนะครับ ที่หลังจากนี้คุณจะต้องกลายมาเป็นผู้หญิงของผม ให้ผมคอยแกล้งคนเดียวแล้ว :) 

“ยิ้มอะไรของมึงอ่ะหมอก น่ากลัวชิบหาย” หลังจากที่สายธารมันเดินลงไปขอพี่เกลเป็นแฟนข้างล่างและหมดหน้าที่ในการเล่นดนตรีของพวกผมแล้วว่านมันก็เดินมากระซิบคุยกับผม ปล่อยให้ไอ้โต๋คอยวิ่งเก็บดอกไม้จากเหล่าผู้หญิงด้านล่างที่ยื่นมาให้ 

“เจอคนน่าแกล้งว่ะ” 

“ชอบ?” 

“เออ น่าแกล้งชิบหายแบบที่หาไม่ได้แล้วว่ะ” 

“โอ้โห กูสงสารผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที” ว่านมันทำท่าขยาดใส่ผมแต่ก็ยังไม่วายกวาดสายตาลงไปมองเหล่าบรรดาคนด้านล่างเวทีด้วยสายตาอยากรู้ “ว่าแต่...คนไหนวะ?” 

“เห็นผู้หญิงในชุดนักศึกษาคนนั้นมั้ย คนที่อวบๆอ่ะ ใส่แว่น แล้วก็ผมกระเซิงๆหน่อย” 

“โห O_O มึงรสนิยมแบบนี้หรอวะ” 

ผั้วะ! 

ผมได้โบกไอ้ว่านไปทีข้อหาที่มันปากหมากับว่าที่คนของผม “กูไม่มีรสนิยม กูแค่เห็นว่าใครน่าแกล้งก็เลือกคนๆนั้นนั่นแหละ” 

“โหยสัส เจ็บไหมล่ะมึง” มันว่าพร้อมกับลูบหัวตัวเองปล้อยๆ “ดูจากชุดแล้วน่าจะอยู่มหา’ลัย S นะมึง” 

“เออ น่าจะใช่” ผมพยักหน้ารับคำสันนิฐานของว่านที่แอบมองว่าที่คนของผมแบบเนียนๆอยู่ 

“แต่ทำไมท่าทีหลุกหลิกเหมือนหนีตำรวจมาขนาดนั้นวะ” 

ถ้าไม่ติดว่าผมเองก็สังเกตเห็นท่าทางนั้นเหมือนกันกับมัน ผมก็คงจะเบิ้ดกะโหลกไอ้เพื่อนหน้าหวานมันไปแล้ว “เหมือนหนีใครมาว่ะ” 

“เห้ยๆๆๆ มึงดูนั่นไอ้หมอกๆ!” น้ำเสียงตื่นๆของไอ้ว่านทำให้ผมรีบหันไปมองทางผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับทำให้ผมตาโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นเจ้าของร่างอวบนั้นมีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ตอนหันไปเจอกับคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินฝ่าเหล่าคนเข้ามาตรงเธอ ก่อนที่เธอจะรีบเดินฝ่าออกจากฝูงคนไปทางอื่นทันที 

“...” 

“กูว่าจากท่าทางแล้วก็สภาพน้องเขาแล้ว เขาน่าจะโดนแกล้งมาว่ะมึง สภาพเสื้อผ้ายับเยินซะขนาดนั้น...อ่ะเนี่ย สถานการณ์เสริมให้มึงเป็นฮีโร่สุดๆละเพื่อน” 

ไอ้ว่านมันตบไหล่ผมแปะๆก่อนจะพยักเพยิดไปตรงทางลงเวทีซึ่งถึงมันไม่บอกผมก็เตรียมจะวิ่งลงไปอยู่แล้ว “ฝากแสดงความยินดีกับไอ้ธารแล้วก็พี่เกลด้วยละกันมึง” 

“เออ” 

รอก่อนนะครับ My Princess ปีศาจขี่ม้าขาวกำลังจะไปช่วยแล้ว :) 

End Aimok Part 

 

แฮ่กๆๆๆ 

เสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยดังออกมาจากร่างอวบของหญิงสาวผู้หนึ่งที่กำลังเอาแรงทั้งหมดมาลงกับการวิ่งหนีคนที่กำลังตามมาด้านหลัง แต่ด้วยร่างออกจะอวบของเธอแล้ว การเอาแรงทั้งหมดไปลงกับการวิ่งนั้นก็ดูจะไม่เร็วสักเท่าไหร่ 

“วิ่งเข้าสิยัยหมูตอน!” 

“อย่าอืดอาดนักซี่!! ฮ่าๆๆๆๆ” 

เสียงตะโกนที่ดังตามมาด้านหลังอย่างสนุกสนานยิ่งทำให้ใจดวงน้อยของ ‘ลิษา’ หรือ ‘ลิซ’ 

ยัยหมูตอนที่ทุกคนเรียกนั้นเต้นระรัว และเมื่อหันไปมองด้านหลังก็เจอกับเหล่านักศึกษาจากคณะเดียวกันที่กำลังขี่รถช้าๆตามหลังเธอมาอยู่ 

“อ่ะ ฮึก!” เสียงร้องด้วยความปวดร้าวดังขึ้นมาเมื่อขาที่วิ่งมานานนั้นมันเจ็บจนเหมือนจะเดินไม่ไหวแล้วซะให้ได้ 

“ฮ่าๆๆๆ ไม่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อย่างนั้นซี่ นี่พวกฉันกำลังจะช่วยแกไง วิ่งเยอะๆเผื่อจะผอมขึ้นมาบ้าง” น้ำเสียงเยาะเย้ยที่ยังคงดังมาไม่หยุดนั้นไม่ทำให้ในใจของคนฟังเจ็บปวดไปกว่าเดิมเท่าไหร่ ในเมื่อทั้งคำพูดแบบนี้ ทั้งเรื่องที่โดนแกล้งแบบนี้เธอก็โดนมาตั้งแต่เข้าเรียนจนมันกลายเป็นความชาชินไปแล้ว 

ตึงๆๆๆๆ 

เสียงเพลงและแสงไฟที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำเอาหัวใจของลิซเริ่มมีความหวังว่าจะเจอผู้คนขึ้นมา แล้วคนพวกนั้นจะได้หยุดตามรังแกเธอเสียที 

แล้วก็เหมือนโชคจะเข้าข้าง... 

มหา’ลัย K ที่อยู่ในระแวกเดียวกันกับ มหา’ลัย S ของเธอนั้นจัดงานขึ้น ลิซรีบเรียกแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งเข้าไปในตัวมหา’ลัยที่เริ่มมีคนพลุกพล่านมากขึ้นถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลาสองทุ่มกว่าๆแล้ว 

“นี่! ตามไปเร็ว! ยัยหมูมันวิ่งเข้าไปในมหา’ลัยแล้ว!” 

เสียงโวยวายจากด้านหลังทำให้เจ้าของร่างอวบรีบหลับตาปี๋แล้งวิ่งผ่านผู้คนเข้าไปในตัวมหา’ลัยลึกขึ้นอีก หันซ้ายหันขวามองหาที่หนีต่อก็เห็นจะเป็นหน้าเวทีที่กำลังจัดเหมือนคอนเสิร์ตเล็กๆที่เหมาะแก่การเข้าไปซ่อนตัวในเหล่าผู้คนนั้น 

ไม่รอช้าลิซรีบวิ่งฝ่าฝูงคนเข้าไปแถวกลางๆของกลุ่มคนมากมายที่มารุมออกันเพื่อรอฟังนักร้องบนเวทีร้องเพลง เธอหันกลับไปมองยังทางที่วิ่งมาก็แทบจะไม่เห็นพวกที่ไล่ตามเธอมาแล้ว เพราะผู้คนที่แถวหน้าเวทีนี้ช่างเยอะเหลือเกิน 

ฟู่ววววว 

ร่างอวบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนนี้เธออยากกลับบ้านแย่อยู่แล้ว อ้ะ ไม่สิ เธอไม่ได้อยากกลับบ้านสักหน่อย เพราะการกลับไปก็เหมือนกับการอยู่ให้พวกนี้แกล้งนั่นแหละ... 

ไม่ต่างกันเลย 

หลังจากยืนพักจนเริ่มหายเหนื่อย ประสาทการรับรู้ของเธอจึงเริ่มกลับมา และรับรู้ว่าตอนนี้คนรอบๆตัวเธอทั้งหลายต่างส่งเสียงกรีดร้องกันให้กับนักร้องหนุ่มสุดหล่อบนเวที ที่ดูท่าแล้วก็คงจะเป็นนักศึกษาคนดังของมหา’ลัยนี้ 

รอยยิ้มเล็กๆเริ่มปรากฏบนใบหน้าของลิซเมื่อลองฟังดีๆแล้วน้ำเสียงของคนที่ทำหน้าที่เป็นนักร้องหนุ่มในตอนนี้นั้นช่างฟังนุ่มเสียจนคนฟังผ่อนคลายจริงๆ 

นัยน์ตากลมโตกวาดมองไปบนเวทีอีกครั้ง โดยที่คราวนี้มองไปที่นักดนตรีคนอื่นๆด้วย... 

“โห...นี่มันรวมพลคนหน้าตาดีชัดๆ” เสียงหวานแอบบ่นออกมาเบาๆแล้วยู่ปากเล็กน้อย เมื่อเหล่านักร้อง นักดนตรีบนเวทีนี้หน้าตาดีระดับดารา นายแบบกันทั้งนั้น 

แต่คนที่ดูเหมือนว่าจะดึงความสนใจของเธอไปได้ทั้งหมดนั้นก็คงไม่พ้น...ผู้ชายคนที่กำลังเล่นเบสคนนั้น 

เหมือนมีมนตร์สะกดบางอย่างที่ทำให้ลิซละสายตาไปจากคนๆนั้นไม่ได้ เสียงภายนอกเหมือนจะเงียบลงในพริบตาแล้วแทนที่มันด้วยเสียงหัวใจดวงน้อยๆที่กำลังเต้นเป็นจังหวะที่ผิดแปลกไป 

นักร้องหนุ่มสุดหล่อเจ้าของเสียงร้องสะกดใจคนฟังบนเวทีเดินหายเข้าไปด้านหลังจนสร้างความมึนงงให้แก่สาวๆ แต่เพียงไม่นานอีกฝ่ายก็เดินกลับออกมาจากทางด้านหลังพร้อมกับช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ในมือแล้วเดินลงฝ่าผู้คนตรงไปที่หญิงสาวสว- 

สวยมาก! 

ผู้หญิงคนที่นักร้องคนนั้นเดินลงจากเวทีเพื่อเอาช่อดอกกุหลาบไปยื่นให้พร้อมร้องเพลงไปด้วยนั้นสวยมาก! สวยระดับดารายังไงยังงั้น ขนาดที่เธอเองที่เป็นผู้หญิงเหมือนกันยังมองจนแทบจะละสายตาไม่ได้ 

ฮือออ สวยมากจนน่าอิจฉา 

ในระหว่างที่สองคนนั้นกำลังคุยกันอยู่ลิซก็อดไม่ได้ที่จะสอดส่ายสายตากลับมามองที่ผู้ชายคนเดิมอีกครั้ง แล้วใจมันก็เต้นแรงอีกแล้ว... 

ฟึ่บ! 

เฮือก! 

แต่จู่ๆนัยน์ตาคมของคนบนเวทีก็ตวัดมามองสบตากันกับเธอเสียจนเธอตกใจจนสะดุ้ง ก่อนที่จะรีบหันเหสายตาไปทางอื่นด้วยความตกใจ 

แต่ก็เหมือนหนีเสือประจะเข้เมื่อพอเธอหันไปมองทางอื่นก็เห็นกลุ่มคนที่ชอบแกล้งเธอจากที่ไกลๆ แล้วก็เหมือนจะกำลังมองหาเธออยู่ด้วย 

อย่าเห็นกันเลยนะ T_T 

ในฝั่งของนักร้องหนุ่มคนนั้นก็เหมือนจะได้แฟนสมใจแล้วเสียงเฮถึงได้ดังลั่นขนาดนั้น ยังไงเธอก็ขอแสดงความยินดีด้วยแล้วกันนะ 

“เฮ้ย! นั่นมันยัยหมูตอนรึเปล่าน่ะ!” 

เฮือก! 

ร่างอวบสะดุ้งเฮือกก่อนที่จะรีบลนลานวิ่งฝ่าผู้คนหนีออกไปอีกทางเมื่อโดนตามตัวเจอแล้ว เธอวิ่งเข้าไปในมหา’ลัยนี้ลึกขึ้นเรื่อยๆ โดยที่คนก็น้อยลงเรื่อยๆจนเริ่มจะโทษตัวเองที่โง่ไม่ยอมอยู่ที่เดิม เพราะพวกนั้นก็คงจะไม่กล้าทำอะไรเธอมากตอนอยู่ต่อหน้าผู้คนขนาดนั้น 

“นั่นไง! ใช่จริงๆด้วย!!” 

ตามมาแล้วๆ ฮึก ทำไมถึงไม่เลิกตามเธอเสียทีนะ 

ยังดีที่แถวนี้มีตึกเรียนเยอะทำให้เธอสามารถหักหลบไปตามช่องทางเพื่อหลบให้พ้นจากสายตาคนที่กำลังตามมาได้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นผลเสียเท่าไหร่ในเมื่อเธอยังวิ่งช้าอยู่แบบนี้ 

ขาที่ออกแรงวิ่งมากว่าครึ่งชั่วโมงเริ่มหมดแรงอีกครั้งจนเหมือนกำลังจะล้มลงไปในไม่ช้านี้... 

สาม 

สอง 

หนึ่- 

ฟึ่บ! 

“อ้ะ อุ้บ! O_O” 

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและกำลังจะส่งเสียงร้องกรี้ดออกไปแล้วถ้าไม่ใช่เพราะว่ามีมือหนาคู่หนึ่งเอื้อมมาปิดปากของเธอเอาไว้พร้อมกับดึงร่างของเธอให้เข้าไปใกล้จนแนบชิดกับเรือนร่างของคนด้านหลังแทบทุกส่วน 

ตอนนี้เธอถูกใครก็ไม่รู้ดึงเข้ามาในซอกตึกมืดๆ! 

“อย่าพึ่งส่งเสียง” เสียงทุ้มกระซิบชิดริมหูขาวก่อนจะแกล้งหายใจรดลงไปเบาๆทีนึงจนอีกฝ่ายตัวสั่น 

“เอ้ะ! มันหายไปไหนแล้ววะ!” 

“ยัยหมูตอนมันจะหนีไปไหนได้ไกล มันน่าจะอยู่อีกไม่ไกลนี้แหละ วิ่งต่อ!” 

เสียงคนจากด้านนอกที่กำลังตามหาตัวเธออยู่ทำเอาร่างอวบทั้งร่างเกร็งจนคนที่กำลังโอบอยู่กรายๆรู้สึกได้จึงได้แต่แอบลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆเหมือนเป็นการปลอบให้คลายความกลัว 

เสียงจากด้านนอกเริ่มเงียบลงจนคนที่กำลังปิดปากร่างในอ้อมกอดอยู่แน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอกอีกถึงได้ปล่อยอีกฝ่ายออกอย่างเเสนเสียดาย 

“อ่ะ! คะ คุณเป็นคะ-” ลิซที่เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็รีบหันมาถามคนด้านหลังเสียงสั่นเป็นอันต้องชะงักเมื่อพบกับใบหน้ายิ้มๆของคนด้านหลัง 

นี่มันมือเบสคนที่เธอสบตาเข้าเมื่อตอนอีกฝ่ายอยู่บนเวทีนี่นา! 

“คุณ...” 

“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย” 

“คะ ค่ะ” 

“แล้วทำไมพวกนั้นถึงวิ่งตามเธอล่ะ” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาพยักเพยิดไปทางที่กลุ่มคนกลุ่มนั้นพึ่งจะวิ่งไป “แต่จะไม่ตอบก็ได้นะ” 

“...” ลิซก้มหน้านิ่ง 

“อ้าว นี่จะไม่บอกกันจริงๆเหรอ” 

ไอหมอกถามยิ้มๆก่อนที่จะโน้มตัวลงไปเพื่อเชยคางของร่างอวบขึ้นมา “แต่ฉันอยากรู้นะ” 

“...” 

“บอกมาเถอะน่า เผื่อฉันจะช่วยอะไรได้” 

“พะ พวกนั้นก็แค่อยากแกล้งลิซ อะ-” 

“หืมมม ชื่อลิซหรอ” 

“เอ่อ...ค่ะ” เสียงหวานตอบอย่างกล้าๆกลัวๆกับคนแปลกๆหน้า เพราะถึงแม้เธอจะรู้สึกใจเต้นกับคนตรงหน้ายังไง แต่เขาก็ยังเป็นคนแปลกหน้าอยู่ดี 

“แล้วสรุปโดนแกล้งมาเหรอ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามในขณะที่คิ้วเรียวเริ่มขมวดมุ่นแล้วลอบสังเกตเสื้อผ้าหน้าผมของอีกฝ่ายที่อยู่ในสภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก 

“ค่ะ” 

“แล้วนี่เรียนที่มหา’ลัย S ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากที่นี่ใช่มั้ย ดูจากชุดน่ะ” 

ลิซพยักหน้ารับหงึกหงักจนไอหมอกที่มองอยู่หลุดยิ้มแปลกๆออกมา ทำไมถึงยิ้มแปลกน่ะเหรอ? ก็ท่าทางของอีกฝ่ายมันน่าแกล้งเสียจนเขาแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วไง 

“แล้วเรียนคณะอะไร อยู่ปีอะไรเหรอ” 

“สถาปัตถ์ปี 3 ค่ะ” ลิซยังคงตอบคำถามคนหน้าหล่อไปเรื่อยๆถึงแม้จะรู้สึกแปลกที่คนสองคนจะมายืนคุยอะไรกันในซอกตึกมืดๆแบบนี้ 

“งั้นฉันก็เป็นรุ่นพี่น่ะสิ ฉันไอหมอกนะ สัตวแพทย์ปี 4” ไอหมอกแนะนำตัวยิ้มๆ สาบานได้เลยว่าเกิดมาไม่เคยยิ้มกว้างขนาดนี้มาก่อน ขนาดกับเพื่อนเขายังไม่ยิ้มจนปากจะฉีกขนาดนี้ 

“ค่ะ” 

“ตอบน้อยจังนะ ^^” 

“เอ่อ ค่ะ...แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยลิซไว้นะคะ ตอนนี้ลิซขอตัวกลับก่อ-” มือหนาที่ยื่นมารั้งข้อมือของเธอเอาไว้ทำให้เธอต้องหยุดชะงัก “มะ มีอะไรเหรอคะ” 

“ออกไปทางนั้นเดี๋ยวก็เจอพวกนั้นอีกหรอก” 

“...” 

“ตามฉันมาดีกว่า :)” 

เอาแล้ววววว! 

พี่ไอหมอกเขากำลังล่อเหยื่อเข้าไปกินในถ้ำค่ะทุกคน! 

เป็นกำลังใจให้กับน้องลิซของพวกเรากันด้วยนะคะ! 

:x: แจ้งให้ทราบอีกครั้ง ในตอนเเรกนางเอกอาจจะยอมคนจนขัดใจใครหลายๆคนนะคะ เพราะฉะนั้นถ้าใครไม่ชอบกดออกได้เลย อย่าเม้นต์อะไรที่มันทำร้ายจิตใจคนเขียนเลย คนเขียนก็มีหัวใจนะ ฮื้อออ :x: 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว