facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่9►►ในวันที่ฝนตก

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่9►►ในวันที่ฝนตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่9►►ในวันที่ฝนตก
แบบอักษร

อาณาเขตรักที่9►►ในวันที่ฝนตก

 

 

ซู่~ ซู่~

 

 

...จะตกอะไรกันนักกันหนานะ”ชายหนุ่มนามปภิณวิทย์พึมพำเบาๆก่อนละมือออกจากงานเอกสารบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินไปแง้มผ้าม่านดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักด้วยความหงุดหงิด

 

 

เสียงฝนดังขนาดนี้ทำให้ผมไม่ค่อยมีสมาธิในการเลยสักนิด

 

 

วันนี้เป็นเช้าวันศุกร์ที่มีฝตกมาตั้งแต่เมื่อคืน...ก็เริ่มตกหนักหลังจากที่บัตเตอร์ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งผมสักพักนึงได้ละมั้ง

 

 

ไม่ต้องถามเลยว่าเหตุการณ์เมื่อวานเป็นยังไง...เพราะมันไม่มีอะไรเลยสักนิดเดียว...ก็หลังจากที่ผมตะโกนใส่บัเตอร์แล้วเดินออกมานั่งที่โซฟาตามเดิมผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆตามมาแล้วก็เงียบลง...ผ่านไปประมาณ10นาทีผมก็เริ่มได้กลิ่นหอมๆของผัดอะไรสักอย่างและพอผ่านไปอีก15นาทีบัตเตอร์ก็มาเรียกผมให้ไปกินข้าว

 

 

กับข้าว3อย่างถูกทำออกมาอย่างสวยงามน่ากิน...มีทั้งผัดผักรวมมิตรใส่กุ้ง...ต้มจืดเต้าหู้หมูสับและหมูหมักทอด...ผมกับบัตเตอร์ลงมือกินอาหารตกหน้าด้วยความเร็ว

 

 

อาหารมื้อนั้นถือเป็นมื้อแรกในรอบหลายปีที่มีคนทำให้...ครั้งสุดท้ายที่กินคือตอนที่กลับไปหาพ่อแม่ที่ชลบุรีเมื่อหลายปีก่อนทำให้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ผ่านมาทางรสชาติที่กลมกล่อมนั่น

 

 

ไม่อยากจะชมหรอกนะ

 

 

แต่บัตเตอร์ทำอาหารเก่งมากจริงๆ

 

 

เรียกได้ว่าผมติดใจเลยล่ะ

 

 

พอผมกับบัตเตอร์ช่วยกัยล้างจานเสร็จแล้วผมก็จะเดินกลับบ้านแต่บัตเตอร์บอกว่าจะไปส่งทำให้พวกเราเริ่มเถียงกันอีกครั้งแต่สุดท้มยผมก็ยอมแพ้เพียงเพราะประโยคหนึ่งกับหน้าหง๋อยๆของคนตรงหน้า

 

 

ผมไม่ไปส่งพี่ก็ได้...แต่พ่อแม่คงต้องผิดหวังในตัวผมแน่ๆที่ให้คนที่ช่วยอาบน้ำสุนัขของตัวเองเดินกลับทั้งที่ดึกขนาดนี้...พี่จะกลับเลยก็ได้ครับแค่ผมคงจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตเท่านั้นเอง

 

 

น้ำเสียงหง๋อยๆกับหน้าตาเศร้าๆทำให้ผมถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากพะงาบๆแบบที่นึกคำพูดไม่ออก...ดูก็รู้ว่าเป็นแค่การแสดงแต่ผมก็ยังหลงติดกับที่บัตเตอร์ขุดไว้ทุกทีสิน่า

 

 

‘...อยากไปส่งนักก็เร็วๆสิยืนหน้าหง๋อยอยู่ทำไม!’ผมตะโกนดังลั่นแล้วเดินออกจากห้องไปในทันทีโดยที่บัตเตอร์วิ่งยิ้มหน้าบานตามมาติดๆ

 

 

เหตุการ์เมื่อวานก็ประมาณนี้แหละ...วันนี้ผมมาทำงานค่อนข้างเช้ากว่าปกติเพราะพอตื่นมาฝนก็ตกไม่หยุดทำให้ผมต้องออกบ้านเร็ว...คงเคยได้ยินใช่ไหม?

 

 

ฝนตกรถติดน่ะ

 

 

เพราะการที่มาทำงานเช้าทำให้ไม่ต้องแย่งที่จอดรถ

 

 

ไม่ต้องแย่งกันขึ้นลิฟท์

 

 

ที่พูดมานั่นผมไม่เคยโดนด้วยตัวเองหรอกนะเพราะด้วยตำแหน่งของผมทำให้มีที่จอดรถส่วนตัวและพอผมขึ้นลิฟท์ก็ไม่เข้าใจหรอกนะว่าใครๆถึงชอบเว้นระยะห่างจากผมกัน ทำให้สามารถขึ้นลิฟท์ได้แบบสบายๆ

 

 

การที่มาเช้ากว่าปกติทำให้ผมมาก่อนใครในห้องทำงาน...เลยเป็นหนึ่งในไม่กี่วันที่ผมชงกาแฟกินด้วยตัวเองก่อนจะเตรียมเอกสารที่ต้องจัดการในวันนี้ออกมา

 

 

พอเริ่มลงมือทำไปได้สักระยะก็รู้สึกหงุดหงิดเสียงฝนอย่างที่บอกไปนั่นแหละ...ตอนนี้เลยขอมายืนพักสายตาโดยการเหม่อออกไปนอกหน้าต่างมองดูสายฝนที่ตกลงมาและรถหลากหลายยี่ห้อที่กำลังติดไฟแดงที่ถนน...ตอนนี้ก็ปาไป10โมงแล้วถ้ารถติดแบบนี้คงได้สายกันเป็นแถวแน่ๆ

 

 

...หื้อ?...ฝนตก?”อยู่ในหัวผมมันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้...จะอะไรล่ะ?...ก็...

 

 

นายปิณชาน์หรือบัตเตอร์ไง

 

 

ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าที่บ้านของบัตเตอร์จะมีแต่มอเตอร์ไซค์นี่นา...ฝนตกหนักแบบนี้หมวกกันน๊อคคงจะกันไม่อยู่...ทางเลือกที่ดีที่สุดคือการลางานซะเพราะถ้าฝืนมานอกจากจะเปียกโชกแล้วอาจทำให้ไม่สบายได้...อ้อ...แล้วถ้ายังกล้ามาผมนี่แหละที่จะบ่นให้หูชาไปเลย

 

 

แกร็ก!

 

 

ผมเปิดประตูออกไปข้างนอกห้องทำงานส่วนตัวของตัวเองก่อนจะมองไปรอบๆที่ตอนนี้ลูกน้องผมทุกคนมากับครบแล้ว...ขาดก็แต่...

 

 

ครื่นนน~

 

 

“..แฮ่ก...อ่อ...ขอโทษที่มาสายครับ!!

 

 

ผมยังไม่ทันได้พูดชื่อเสียงเลื่อนประตูก็ดังขึ้นพร้อมๆกับร่างที่เปียกโชกของบัตเตอร์เดินเข้ามา...ท่าทางเหนื่อยๆของเขาเหมือนว่าพึ่งวิ่งมางั้นแหละ?

 

 

“....”ผมมองที่บัตเตอร์เขม็ง...รู้สึกว่าจะบอกไปแล้วนะว่าถ้าฝืนมาแล้วจะเป็นยังไง?!

 

 

อยากโดนดีนักก็จะจัดให้นายปิณชาน์!!

 

 

“คุณปิณชาน์...เข้ามาพบผมข้างในด้วย!”ผมเอ่ยสียงเรียบก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องด้วยอารมณ์ที่เริ่มหงุดหงิดและผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะพาล

 

 

และคนที่ตกเป็นเป้าคงจะไม่ใช่ใครอื่นถ้าไม่ใช่...

 

 

แกร็ก!

 

 

“ขออนุญาตครับ”เสียงเปิดประดูดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงขออนุญาติเบาก่อนที่บัตเตอร์จะเข้ามาในห้องแล้วปิดประตูเบาๆ

 

 

“....”ผมไม่พูดอะไรทั้งสิ้นแต่เดินไปที่ตู้เล็กๆที่วางอยู่ข้างหน้าห้องน้ำ

 

 

“พี่คุณครับ...คือว่า...ผมต้องขอโทษที่มาสายจริงๆครับผมรู้ว่ามันเหมือนเป็นการแก้ตัวที่จะบอกว่าที่มาสายเพราะฝนตกหนักเลยมองทางไม่ค่อยเห็นแถมรถยังติดสุดๆด้วย...ผมรู้ว่าพี่คุณคงจะตอบกลับมาว่าถ้ารู้ว่าเป็นแบบนั้นทำไมไม่ออกจากบ้านให้เร็วกว่านี้ล่ะ?แน่ๆเลย...ผมไม่มีข้อแก้ตัวครับ...ต้องขอโทษจริงๆครั้งหน้าผมจะไม่ให้เป็บแบบนี้อีกแล้วเพราะงั้น...”

 

 

ฝุบ!

 

 

“อ๊ะ...”

 

 

ผมไม่ฟังคำพล่ามไร้สาระที่บัตเตอร์พูดเลยสักนิดแต่ยังไงการพูดด้วยเสียงดังขนาดนั้นก็ต้องผ่านเข้าหูผมบ้างอยู่ดี...และดูท่าบัตเตอร์คงคิดว่าผมเป็นพวกไม่เห็นใจคนอื่นเพราะฟังจากประโยคก็รู้แล้ว...

 

 

เหอะ!

 

 

คิดว่าผมเอาตัวเองเป็นที่ตั้งรึไงถึงได้คิดเองเออเองได้แบบนั้น!

 

 

มันน่าโมโหนัก!!

 

 

ผมก็เลยเดินเข้าไปหาบัตเตอร์ที่พล่ามไม่หยุดแถมยังก้มหัวลงเล็กน้อยแทนการขอโทษ...ก่อนจะวางผ้าขนหนูที่ผมพึ่งหยิบจากตู้มาวางแหมะลงบนหัวของบัตเตอร์ก่อนจะลงมือเช็ดเส้นผมที่เปียกโชกของอีกฝ่ายเบาๆ

 

 

ถ้าปล่อยเอาไว้นานๆได้ไข้ขึ้นแน่แถมในบริษัทก็ดันเปิดแอร์ซะด้วย...คอยดูนะถ้าเป็นไข้ขึ้นมาผมจะตามไปสมน้ำหน้าถึงที่บ้านเลย

 

 

“...พี่คุณ...อ่อ..”

 

 

“ถ้าไม่อยากโดนบ่นก็หุบปากซะ!”ผมบอกเสียงแข็งโดยที่มือทั้งสองข้างยังคงทำหน้าที่ของมันอยู่

 

 

“...”บัตเตอร์นิ่งเงียบแทบจะทันทีทำให้ผมมีสมาธิในการเช็ดผมของเขามากขึ้นใช้เวลาไม่นานผมก็หยุดเช็ดแล้วเดินถือผ้าขนหนูไปตากที่ในห้องน้ำ

 

 

“พี่คุณ...พี่ไม่โกรธผมใช่ไหมครับ?”บัตเตอร์ตามมาขวางประตูเข้าออกห้องน้ำทำให้ตอนนี้ผมกับบัตเตอร์ยืนเผชิญหน้ากันอยู่

 

 

“โกรธสิ!”ผมตอบไปตามตรง

 

 

“อ่า!...ผมขอโทษคราวหน้าผมจะมาให้ชะ...”

 

 

“ถ้าหัวคิดได้แค่นั้นก็ออกไปซะ!!”ผมตวาดลั่นอย่างหมดความอดทน

 

 

ทำไมเขาถึงไม่เข้าใจสิ่งที่ผมจะสื่อออกไปเลยนะ!

 

 

นี่ผมดูเป็นคนไม่ดีขนาดนั้นเลยเหรอ?...ในสายตาของเขาน่ะ

 

 

“...พี่คุณ...ผมไม่เข้าใจว่าพี่คุณ..โกรธผมเรื่องอะไร?..แต่ผมขอโทษ”บัตเตอร์พูดขึ้นแล้วก้มหัวลงน้อยๆด้วย

 

 

ให้ตายสิ!

 

 

เด็กโง่คนนี้นี่!

 

 

“ถ้าไม่รู้ว่าผิดอะไรก็ไม่ควรจะขอโทษ!!”ผมบอกออกไปโดยพยายามควบคุมอารมณ์ที่เหมือนจะปะทุออกมาซะเดี๋ยวนี้

 

 

“...ถ้างั้นพี่บอกผมหน่อยได้ไหมครับว่าพี่คุณโกรธอะไรผม?...ได้ไหมครับ?”บัตเตอร์ถามเสียงอ่อยพร้อมกับแววตาเศร้าๆจนใจผมเผลอกระตุกขึ้น

 

 

“โกรธที่มาทำงาน!...โกรธที่ตากฝนมา.!..โกรธที่ไม่ยอมอยู่บ้าน!...และโกรธที่เอาแต่คิดเองเออเองไง!!!”ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออดก่อนจะสบตากับบัตเตอร์ที่จ้องมาด้วยแววตาที่สั่นระริกและค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

 

 

หมับ!

 

 

“เฮ้ย!...”ผมถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกบัตเตอร์คว้าตัวเข้าไปกอดอย่างไม่ทันตั้งตัว

 

 

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

 

 

อะไร?...เสียงอะไร?

 

 

หัวใจ?...

 

 

เสียงหัวใจของผมงั้นเหรอ?

 

 

...พี่คุณ...พี่คุณ...พี่คุณ...

 

 

“จะเรียกอะไรนักหนาเล่า?...ปล่อยได้แล้ว!!”ผมพูดขึ้นเมื่อบัตเตอร์เอาแต่เรียกชื่อผมซ้ำไปซ้ำมาจนรู้สึกรำคาญ...มีอะไรก็พูดออกมาสิ

 

 

สัมผัสของความเปียกชื้นจากเสื้อของบัตเตอร์ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดนั้นแถมการถูกผู้ชายกอดมัยรู้สึกหยึ๋ยๆยังไงไม่รู้

 

 

รีบๆปล่อยได้แล้ว

 

 

“...อื้ออ~...พี่คณ...พี่คุณ...”บัตเตอร์ไม่ยอมปล่อยตามที่ผมการแถมยังกอดแน่ขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย...เท่านั้นยังไม่พอบัตเตอร์ยังเอาจมูกมาโดนแถวๆต้นคอผมอีก

 

 

“อ๊ะ!...ทำบ้าอะไรเนี่ย?!”ผมตะโกนขึ้นแล้วพยายามออกแรงผลักบัตเตอร์แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมขยับสักที

 

 

น่าโมโหจริงๆเลย

 

 

“น่ารัก...พี่คุณน่ารัก...น่ารักที่สุด”บัตเตอร์กระซิบเบาๆที่ข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่แสนเซ็กซี่

เดี๋ยวนะ...ไอ้เด็กนั่นมันบอกว่าอะไรนะ?

 

 

น่ารัก!

 

 

น่ารักเหรอ?

 

 

ผมเนี่ยนะ!!

 

 

ฉ่า!

 

 

บ้า...เด็กนี่มันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

 

 

แล้วทำไมหน้าผมมันถึงรู้สึกร้อนๆได้ล่ะ?!

 

 

“กินอะไรผิดสำแดงรึไง?...พูดบ้าอะไรของแก?...ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!!”ผมพูดเสียงดังแล้วพยายามสะบัดแรงๆจนในที่สุดผมก็หลุดออกจากอ้อมกอดของบัตเตอร์ได้สักที

 

 

ค่อยยังชั่วหน่อย

 

 

ขืนอยู่นานกว่านี้บัตเตอร์ต้องได้ยินเสียงหัวใจผมแน่ๆเลย

 

 

บ้าเอ้ย...นี่ผมเป็นอะไรกันแน่?

 

 

“ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบากใจนะครับ...แต่ผมรู้สึกดีใจมากๆที่พี่เป็นห่วงผมแบบนี้...ผมมีความสุขสุดๆเลย”บัตเตอร์ตอบผมพร้อมกับใบหน้ายิ้มแฉ่ง

 

 

“ชิ...เลิกพูดถึงมันแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ!”ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องโดยการเดินออกไปที่หน้าห้องน้ำแล้วหยิบชุดสำรองที่ผมเตรียมไว้ให้กับบัตเตอร์ที่หันมามองตาม

 

 

“...ของพี่คุณเหรอครับ?”บัตเตอร์รับเสื้อผ้าของผมไปก่อนจะถามเสียงเบา

 

 

“ใช่....ทำไม?...ถ้ารังเกียจเดี๋ยวไปยืมคนอื่น...”

 

 

“ไม่เลยสักนิดครับ...ผมน่ะไม่เคยรังเกียจพี่เลยสักนิด..”บัตเตอร์พูดแทรงขึ้นมาก่อนจะก้มลงทำบางอย่างกับเสื้อผ้าของผม

 

 

จุ๊บ!

 

 

“...”ผมถึงกับมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง...บัตเตอร์จูบเสื้อผ้าผม?

 

 

บัตเตอร์จูบเสื้อผ้าผม?

 

 

จูบผม?...เอ้ย...ไม่ใช่ๆ

 

 

แถมพอจูบเสร็จยังเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมอีกด้วย

 

 

แกร็ก!

 

 

“...”ประตูห้องน้ำถูกปิดอย่างเบาๆโดยที่ผมยังอึ้งกับภาพเมื่อกี๊ไม่หาย

 

 

“ไอ้เด็กโรคจิตตต!!!”ผมตะโกนตามไปทันทีที่ตั้งสติได้

 

 

..................................................................

 

 

..........................................

 

 

........................

 

 

.....

 

 

.

 

 

“ฮึ้ย!...”

 

 

ตอนนี้ผมยืนหงุดหงิดอยู่ภายในรถของตัวเอง...เวลา5โมงหน่อยๆเป็นเวลาเลิกงานของพนักงานทุกคนรวมทั้งผมด้วย

 

 

หลังจากความอับอายเมื่อตอนเช้าผมก็นั่งจัดการงานจนถึงเย็นนี่แหละ...ตลอดทั้งวันฝนก็ยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง...แถมยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วยแม้เวลาจะล่วงเลยมาจนผมขับรถออกมาจากที่จอดรถแล้วก็ตาม

 

 

“หื้อ?...”ผมมองไปตรงที่จอดมอเตอร์ไซค์ของบริษัทที่ตอนนี้มีพนักงานหลายคนยืนมองฝนที่ตกอย่างหนักด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

 

ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นคนที่ผมคุ้นหน้าคุ้นตาดี

 

 

นาย ปิณชาน์หรือบัตเตอร์นั่นแหละ

 

 

“ชิ...ให้แค่วันนี้หรอกนะ”ผมพึมพำเบาๆก่อนจะขับรถไปจอดข้างๆที่จอดมอเตอร์ไซค์และไขกระจกหน้าต่างลง

 

 

 

“คุณปิณชาน์...มานี่ซิ”ผมส่งเสียงเรียกเบาๆแต่พนักงานที่อยู่แถวนั้นกลับมองมาที่ผมเป็นตาเดียวก่อนจะมองผมสลับกับเจ้าของชื่อ...ตอนแรกพวกพนักงานคงไม่รู้หรอกว่าใครที่ชื่อปิณชาน์แต่พอเขาเดินตรงมาหาผมด้วยรอยยิ้มพนักงานคนอื่นๆก็พากันซุบซิบกันใหญ่

อะไรมันจะเว่อร์ขนาดนั้นครับ

 

 

 

“พี่คุณ...มีอะไรครับ?”บัตเตอร์ถามผมเสียงใสแล้วเดินมาเกาะขอบหน้าต่างฝั่งผม

 

 

“ขึ้นรถ”ผมพึมพำเบาๆ

 

 

จะให้บอกเต็มเสียงได้ยังไงล่ะ

 

 

แค่นี้ก็อายจะตายอยู่แล้ว

 

 

“ครับ?...พี่คุณว่าอะไรนะครับ?”บัตเตอร์ถามขึ้นอีกครั้ง

 

 

นี่ผมถูกแกล้งหรือว่าเขาไม่ได้ยินกันแน่?!

 

 

นี่ผมต้องพูดประโยคหน้าอายนั่นอีกรอบเหรอ?

 

 

บ้าเอ้ย!!

 

 

“บอกว่าให้ขึ้นรถมาไงเล่า!!”ผมตะโกนออกไปพร้อมกับความร้อนที่กำลังปะทุขึ้นบนใบหน้าของตัวเอง

 

 

“...พี่คุณจะไปส่งผมเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามต่ออีก

 

 

จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย!

 

 

ทำขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเหรอ?

 

 

โง่หรือโง่เนี่ย!!

 

 

“ไม่ไปส่งแล้วยืนรอให้ฝนหยุดเองละกัน!!”ผมตะโกนออกไปอย่างเหลืออด

 

 

“เฮ้ย!!...เดี๋ยวครับพี่คุณ...ครับๆไปครับผม!”บัตเตอร์รีบบอกผมก่อนจะวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถข้างๆผมแล้วขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็ว

 

 

กว่าผมจะมาถึงบ้านบัตเตอร์ก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมงเพราะรถติดอย่างมหาศาลจนผมอยากจะตะโกนออกมาดังๆด้วยความรำคาญปนหงุดหงิด

 

 

“พี่คุณ...เข้ามาพักที่บ้านผมสักพักไหมครับ?”บัตเตอร์ถามผมก่อนจะถอดสายคาดเบลท์ออก

 

 

“ไม่ละ”ผมตอบในทันที

 

 

ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเข้าไปนี่นา

 

 

“ผมกะจะทำบานอฟฟี่กินสักหน่อยเชียว”บัตเตอร์พึมพำเบาๆด้วยเสียงเศร้าสร้อย...แต่ผมได้ยินนะ

 

 

เขาบอกว่าจะทำ...

 

 

บานอฟฟี่?

 

 

ขนมโปรดอันดับ1ของผมนี่นา...แถมยังหากินค่อนข้างยากเพราะแถวนี้ไม่ค่อยมีร้านขนมขาย!!

 

 

แล้วบัตเตอร์จะทำให้ผมกิน!

 

 

เอื้อก!!

 

 

“...พักสักหน่อยก็ดีนะ”ผมเอ่ยเบาๆ

 

 

นี่ผมไม่ได้เห็นแก่กินนะ!

 

 

“ฮะฮะฮะ...ครับผม”บัตเตอร์หัวเราะด้วยน้ำเสียงร่าเริงก่อนที่พวกเราจะวิ่งฝ่าฝนเข้าบ้านไป...เพราะฝนที่ตกหนักทำให้ทั้งผมและบัตเตอร์เปียกซกกันทั้งคู่

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

โฮ่ง!

 

 

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

 

 

“กลับมาแล้วครับน้องๆของพี่...อยู่แต่ในบ้านคงไม่ได้ทำอะไรพังใช่ไหม?”บัตเตอร์ก้มลงไปทักสุนัขทั้ง4ตัวของเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริงแล้วกอดทั้ง4ตัวเบาๆ

 

 

หงิ๋งง~

 

 

“สวัสดีครับซิกม่าสุดสวย”ผมเอ่ยทักพร้อมกับลูบหัวไซบีเรียนสีดำที่ชื่อซิกม่า...เธอเดินมาหาผมด้วยตัวเองเลยนะ

 

 

หงิ๋งง~

 

 

หงิ๋งงง~

 

 

หงิ๋งงง~

 

 

“อ๊ะ!...ใจเย็นๆก่อน...บัตเตอร์..ช่วยพี่หน่อย”ผมเรียกบัตเตอร์ให้ช่วยทันทีเมื่อถูกสุนัขตัวใหญ่ทั้ง3ตัวกระโดดเข้าใส่พร้อมกัน

 

 

“ฮะฮะฮะ...พวกมันคงคิดถึงพี่น่ะครับ...มานี่เร็วมีขนมให้กินด้วยนะ”บัตเตอร์เอ่ยเบาๆแล้วชูถุงขนมขึ้นเหล่าน้องชายทั้ง4ตัวก็รีบวิ่งไปหาบัตเตอร์ทันที

 

 

“บัตเตอร์...อาบน้ำก่อนเถอะเดี๋ยวจะไม่สบายนะตอนเช้าก็ตากฝนมาทีแล้ว”ผมเปลี่ยนเรื่องแล้วบอกบัตเตอร์ด้วยความเป็นห่วง

 

 

ฮื้อ?...เป็นห่วง?

 

 

เออๆ...ช่างมันละกัน

 

 

“งั้นพี่ก็มาอาบด้วยกันสิครับ”บัตเตอร์บอกด้วยรอยยิ้ม

 

 

“จะบ้าเหรอ!!”ผมตะโกนกลับทันที

 

 

ใครจะไปอาบด้วยล่ะ

 

 

“ผมหมายถึงอาบคนละห้องครับ...อ๊ะ!...หรือว่าพี่อยากอาบกับผม...ก็ได้นะครับ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์พร้อมๆกับใช้สายตามองที่ร่างกายผม

 

 

“ไอ้เด็กลามก!!!

 

 

หลังจากนั้นผมก็แยกกันอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าพอลงมาบัตเตอร์ก็ทำขนมบานอฟฟี่เสร็จเรียบร้อยแล้ว...ตอนนี้ผมกำลังนั่งเล่นอยู่ที่โซฟาแล้วหยิบบานอฟฟี่แก้วนึงขึ้นมาชิม

 

 

“....อื้มม~”ผมถึงกับครางออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงความหวานที่นุ่มละมุนของคาราเมลและวิปปิ้งครีมที่เข้ากันได้อย่างดีแครกเกอร์กับเนยที่รองฐานก็เข้ากันกับความหวานของกล้วย...กินรวมกันแล้วบอกได้แค่ว่า...

 

 

ฟินสุดๆ

 

 

“...เป็นไงครับ?...ใช้ได้ไหม?”บัตเตอร์ถามผมด้วยน้ำเสียงลุ้นๆพร้อมๆกับจ้องมาที่ผมอย่างรอคำตอบ

 

 

“อื้ม!...อร่อยสุดๆเลยล่ะ”ผมตอบก่อนจะยิ้มกว้างไปให้บัตเตอร์

 

 

“...”บัตเตอร์เบิกตาขึ้นพร้อมๆกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงอย่างช้าๆจนผมมองอย่างสงสัย

 

 

อ๊ะ...เดี๋ยวนะ

 

 

เมื่อกี๊ผม...

 

 

อื้ม!...อร่อยสุดๆเลยล่ะ

 

 

ตอบออกไปด้วยเสียงอันหวานหยดประหนึ่งว่ากำลังคุยกับสุนัขแถมยังยิ้มกว้างไปให้อีก

 

 

ตู้มมมม!

 

 

อ๊ากกกกกกก!!!

 

 

นี่ผมทำอะไรลงไป!!

 

 

ทำอะไรกัน!!

 

 

ไม่ๆๆๆๆ

 

 

“อ่อ...คือ...”โอ้ยทำไมถึงต้องติดอ่างด้วยเล่า

 

 

หมับ!

 

 

“เฮ้ย!...”ผมอุทานออกมารอบที่2ของวันเมื่อบัตเตอร์กระโจนเข้ามากอดผมจนผมหงายหลังล้มลงบนโซฟาโดยมีบัตเตอร์คร่อมผมอยู่

 

 

อื้อหือ...สภาพดูดีมาก!

 

 

ประชดเว้ยย!!

 

 

“พี่คุณ...ครั้งแรกเลยที่พี่ยิ้มให้ผมแบบนี้”บัตเตอร์พึมพำเบาๆที่ซอกคอผมแต่ผมก็ได้ยินทุกคำพูดของเขานะ

 

 

“...”ตอนนี้ผมยังไม่อยากพูดอะไรทั้งนั้น

 

 

ใครก็ได้ช่วยผมออกจากสถานการณ์นี้ที

 

 

ได้โปรดเถอะ

 

 

เหมือนกับความร้อนจากทุกส่วนในร่างกายมารวมอยู่ที่ใบหน้าอย่างนั้นแหละ

 

 

มันน่าอายสุดๆ

 

 

“พี่คุณ....ฝนยังไม่หยุดตกเลย...”บัตเตอร์พูดขึ้นก่อนจะซุกหัวลงที่ต้นคอผมมากกว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงปลายจมูกที่โดนต้นคอผมอยู่

 

 

ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!

 

 

เฮ้ย...เต้นเบาๆหน่อยสิ

 

 

รู้แล้วน่าว่าเขิน!!

 

 

“...อืม”ผมครางในลำคอตอบบัตเตอร์เบาๆตั้งแต่ที่เข้ามาพักในบ้านนี้ฝนก็ยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง...ไม่สิ...ตกหนักกว่าตอนแรกอีก

 

 

แบบนี้ผมจะขับรถกลับยังไงดีล่ะ?

 

 

“พี่คุณ...”

 

 

“อะไร?”ผมถามขึ้นเมื่อบัตเตอร์เรียกผมเบาๆ

 

 

“...ค้างที่นี่ไหมครับ?”

 

...............................................................................


สวัสดีคะ

มาอัพต่อแล้วคะ...ยิ่งแต่งยิ่งรู้สึกว่าพี่คุณนี่เป็นพวกอารมณ์ร้อนแล้วยังขี้วีนอีกแนะแต่เราว่าน่ารักดีนะ(555+)

อาจมีบางคนสงสัยว่าทำไมว่าอัพเรื่องนี้เต็มๆตอนแต่เรื่องของยูทาร์กลับมาทีละครึ่งในบางตอน

ต้องขอบอกก่อนว่าจำนวนหน้าของ2เรื่องไม่เท่ากันเรื่องของพี่คุณมีจำนวนหน้าที่น้อยกว่าค่อนข้างเยอะเลยแต่งเสร็จเร็วกว่าส่วนของยูทาร์ค่อนข้างยาวเลยต้องใช้เวลาเยอะกว่าหน่อย

เรื่องของพี่คุณวางให้ให้เป็นเรื่องแนวน่ารักน่าหยิก(?)แต่ไม่ค่อยมีเนื้อหาหรือสาระเท่าไหร่...เรื่องที่เราแต่งส่วนมากก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนักเน้นการแต่งให้ตัวละครออกมาแบบละมุมน่ารักๆอ่านแล้วฟินจิกหมอนแค่นั้นเองคะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าค่า


nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น