facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Dwight + Moon -Chapter8.-Rewrite 05/12/2018

ชื่อตอน : Dwight + Moon -Chapter8.-Rewrite 05/12/2018

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.2k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ธ.ค. 2561 14:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Dwight + Moon -Chapter8.-Rewrite 05/12/2018
แบบอักษร

Dwight + Moon

(Chapter8.)

มูนเดินออกจากห้องทำงานของดไวท์แต่ก็ต้องชะงักเท้าเพราะเจอพ่อตัวเองเดินขึ้นบันไดมาพอดี

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ไมเคิลถาม

“ไม่ครับ” มูนตอบกลับเสียงเบา

“เดม่อนนอนแล้วใช่ไหม”

“ครับ”

“เราก็รีบไปนอนเถอะ” ไมเคิลพูดจบและเดินกลับห้อง

ดไวท์เปิดประตูออกจากห้องทำงานพบกับมูนที่ยังยืนอยู่หน้าห้อง มูนหันมองเขานิ่งๆ

“มีอะไรครับ” ดไวท์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เปล่า” มูนรีบเดินกลับเข้าห้องตนเอง

พรึบ!!! ดไวท์จับประตูห้องของมูนและแทรกตัวเข้าไปภายในห้องของมูนอย่างรวดเร็ว

“จะทำอะไร อื้อ”

ดไวท์กดจูบไปที่ปากบางสีสด มือหนาประคองใบหน้าของมูนและบีบเบาๆ ที่ปลายคางเพื่อให้มูนเปิดปากรับลิ้นร้อนของเขา มือบางตีเข้าที่แขนแกร่งของ ดไวท์ไม่แรงมากนัก เขาถอนจูบอย่างเชื่องช้า

“แฮ่กๆ อย่า…เดี๋ยวเดม่อนตื่น” มูนพูดเสียงสั่น

“อยากให้พี่ทำในห้องนี้หรือในห้องพี่ครับ” ดไวท์ถามออกมาเสียงเจ้าเล่ห์

“อย่ามาพูดอะไรไร้สาระ ออกไปได้แล้ว” มูนเอ่ยปากไล่เสียงเขียว

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูห้องมูนดังขึ้น

มูนรีบผลักอกแกร่งและถลึงตาดุใส่ดไวท์เพราะคนตัวโตทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

“ไปหลบหลังประตูก่อนได้ไหม” มูนพูดออกมาเสียงเรียบ

“ฮะๆ ตอนนี้พี่เหมือนคนลักลอบเข้าหาลูกชายบ้านคนอื่นเลยนะครับ” ดไวท์พูดขำออกมา

“คุณกำลังทำแบบนั้นอยู่ไม่ใช่หรือไง” มูนพูดจบก็ผลักดไวท์เบาๆ มือบางเปิดประตูออก

“ว่าไงครับ” มูนทักสาวใช้ เมื่อเห็นว่าเธอมายืนเคาะประตูห้องเขา

“คือคุณท่านให้หนูมาเปลี่ยนกับคุณมูนเพื่อดูแลคุณเดม่อนค่ะ” สาวใช้รายงาน

“ตอนนี้เหรอ ไม่เป็นไรลำบากเปล่าๆ ไปนอนเถอะ” มูนพูดจบและยิ้มกว้างออกมาอย่างใจดี

ดไวท์บีบมือของมูนเบาๆ แกมบังคับให้ตกปากรับคำสาวใช้ มูนหันไปมองค้อนนิดๆ

“จะดีเหรอคะ คุณท่านกลัวว่าคุณมูนจะพักผ่อนน้อยเลยให้หนูมาช่วยดูแล” สาวใช้พูดบอก

“อืม ขอบคุณนะ แต่ไม่เป็นไรจริงๆ ไปนอนเถอะ”

มูนพูดบอก เพราะเดม่อนไม่ใช่เด็กที่เลี้ยงยาก ลองถ้าได้นอนแล้วเด็กน้อยก็จะหลับรวดเดียวจนถึงเช้าไม่ค่อยตื่นกลางดึกเหมือนตอนเพิ่งคลอดใหม่ๆ

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวนะคะ” สาวใช้ก้มหัวและเดินผละออกไป

“อืม”

“หวงมากเลยสินะ” ดไวท์พูดขึ้น เขารู้ดีว่าพ่อตัวเองกำลังคิดอะไร

“ผมเปล่าหวง แค่ไม่อยากให้คนอื่นลำบาก” มูนพูดบอก ดไวท์เลิกคิ้วมองนิดๆ

“เขาจะตื่นไหม” ดไวท์ถามขึ้น

“ถามทำไม”

“พี่กลัวว่าเราทำอะไรกันที่นี่แล้วเขาจะตื่นขึ้นมาเห็นน่ะสิครับ" ดไวท์พูดขึ้นหน้าตาย

“ดไวท์ ออกไปเดี๋ยวนี้” มูนชักหงุดหงิดขึ้นมาแล้วจริงๆ

“ไปด้วยกันนะครับ” ดไวท์พูดอ้อนอย่างไม่ลดละ อันที่จริงเขาจะลากมูนออกไปตอนนี้เลยก็ได้ แต่เขาไม่อยากหักหาญทำให้มูนรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้เท่านั้นเอง

“นะครับ” ดไวท์ก้มลงใช้จมูกกดหอมไปที่รวงผมนุ่มสูดกลิ่นหอมของแชมพูอ่อนๆ เข้าเต็มปอด

“หอมชะมัด” ดไวท์พูดกระซิบ มูนตัวสั่นไหว มือบางกำแขนของ ดไวท์แน่น

“ออกไป ผมยังไม่พร้อม” มูนพูดออกมา

ดไวท์ถอนหายใจออกมาหนักๆ เขาส่งสายตาอ้อนวอนให้ มูนได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาไม่แพ้กัน ดไวท์ยืนกัดฟันกรอดอย่างกำลังข่มอะไรบางอย่างภายในตัวอย่างสุดทน

“ดื้อจริงๆ” ดไวท์ก้มลงช้อนตัวมูนขึ้นอุ้มและพากลับห้องเขาอย่างรวดเร็ว

“ปล่อยผมลง” มูนสั่งเสียงเข้ม

“ถึงเตียงแล้วพี่จะปล่อยนะครับ” ดไวท์พูดเสียงนิ่ง

“คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง ปล่อยผมเดี๋ยวนี้” มูนดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด  ของดไวท์

“มูน หยุด!!! ถ้าตกลงไปจะทำยังไง” ดไวท์ดุออกมาไม่ดังมากนัก

“คุณก็ปล่อยผมลงสิ” มูนพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

ดไวท์อุ้มมูนเข้ามาที่ห้องของเขาและปล่อยมูนนอนลงบนเตียงกว้างก่อนจะคร่อมร่างมูนไว้ ดไวท์ก้มลงประกบริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากสีสวยของมูนอย่างไม่รู้เบื่อ

มือหนาอยู่ไม่สุขและเริ่มเลื้อยสอดมือเข้าไปใต้เสื้อนอนตัวบางของมูน ดไวท์กัดริมฝีปากล่างของมูนเบาๆ ทำให้มูนเผยอปากออกเล็กน้อย เขาแทรกลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากอ่อนนุ่มพันเกี่ยวลิ้นเล็กของมูนและเริ่มตวัดไล่ต้อนจนหมดหนทาง กระทั่งมูนยอมโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ของตนเองและอีกคนที่กำลังนำพาเขาอยู่ตอนนี้

ดไวท์ตักตวงความหวานทุกหยาดหยดจากปากอ่อนนุ่ม เขาถอนจูบและเปลี่ยนก้มลงซุกไซ้ไปที่ลำคอขาวเนียน เขากดจูบเพิ่มรอยอย่างแผ่วเบา มูนเบนหน้าหนีนิดๆ เพราะรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา

“อ๊ะ!!!” มูนร้องออกมาเสียงหลง

“ครางแบบนี้รู้ไหมว่าพี่ใจไม่ดีเลย” ดไวท์แกล้งพูดหยอกออกมา มูนแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้วจริงๆ

ดไวท์คร่อมร่างของมูนไว้ เขาจ้องมองใบหน้าหวานนิ่งๆ

// บ้าที่สุดไม่ได้เจอกันหลายปี ทำไมถึงได้น่าฟัดขนาดนี้นะ //  ดไวท์คิดในใจ

ดไวท์ไล่ซุกไซ้ลำคอระหงจนเกิดรอยไปเรื่อยและทิ้งจูบเน้นไว้เป็นหลักฐานว่ามูนคือของเขา

“อย่าทำรอย” มูนพูดสั่งออกมาแต่ถึงอย่างไรก็คงห้ามไม่ได้

นิ้วยาวของดไวท์ค่อยๆ ปลดเสื้อนอนของมูนออกอย่างใจเย็นกว่าที่เคยด้วยซ้ำไป อกขาวเนียนเผยให้เห็นเม็ดยอดอกสีสด

ดไวท์กัดฟันแน่นและเริ่มกดจูบตามร่างกายของมูนอย่างอ้อยอิ่ง เขาอยากจะค่อยๆ แทะ ค่อยๆ เล็มชิ้นเนื้อแสนโอชะชิ้นนี้ทั้งคืนเสียจริงๆ

ปลายนิ้วยาวเริ่มบดขยี้ตุ่มไตสีสดที่ทั้งสวยและน่าลิ้มลองอย่างมาก ความเสียวซ่านจากปลายนิ้วของดไวท์ทำเอามูนถึงกับแอ่นกายเข้าหาอย่างลืมตัว

“พี่จะคิดว่ามูนยั่วพี่แล้วกัน” ดไวท์ไม่วายพูดจาหยอกล้อออกมา

“ใครยั่วคุณ อื้อ” มูนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นด้วยความกระสัน

ดไวท์ยกมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะครอบครองตุ่มไตสีสดไว้ในปาก จนทำให้มูนครางออกมาเล็กน้อย มือเรียวสวยจับผมของดไวท์และขยุ้มมันเบาๆ เพื่อระบายอารมณ์อันเสียวซ่าน มือหนาของเขาเกี่ยวกางเกงนอนของมูนออกจนพ้นสะโพกบาง

หมับ!!!

มูนจับมือของดไวท์แน่นและส่ายหน้าไปมา ดวงตาหวานเยิ้มขัดกับการกระทำอย่างน่ารัก ทำเอาดไวท์หลุดยิ้มออกมา

“ขัดขืนได้น่ารักมากๆ เลยละครับ” ดไวท์พูดกระซิบริมใบหูเล็ก

ปึกๆ มูนกำหมัดแน่นทุบไปที่ไหล่กว้าง

“อึก ตีพี่ทำไมครับ พี่เจ็บจริงๆ นะ” ดไวท์พูดเสียงโอดครวญอย่างอ้อนๆ มูนได้แต่มองนิ่งๆ สองแก้มใสขึ้นสีนิดๆ

ดไวท์ค่อยๆ ดึงกางเกงนอนของมูนออกจนพ่นปลายเท้า เขาจับยกข้อเท้าของมูนขึ้นและจูบเบาๆ อย่างอ่อนโยน มูนหันหน้าหนีไปอีกทางตอนนี้ดไวท์ทำเขาสับสนไปหมด

“พอเถอะ”

“ไม่ครับ แล้วพี่จะบอกนะครับว่าแค่ไหนมูนถึงจะพอ”

น้ำเสียงอ่อนโยนของดไวท์ยิ่งทำให้มูนใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อมากเข้าไปอีก

ดไวท์จับขาเนียนลูบไปมาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่มือหนาจะจับแก่นกายขนาดพอดีมือของมูนช้าๆ อีกมือเอื้อมยกขึ้นใช้นิ้วกดลงบนยอดอกสีสวยบดขยี้เบาๆ อย่างนึกมันเขี้ยว

เขาวางขามูนลงข้างลำตัวและเลื่อนตัวลงไปใช้ปากครอบครองแก่นกายของมูนไว้จนสุด มูนหลับตาทันทีและกัดฟันข่มความรู้สึกของตัวเองอย่างที่สุด มือบางสอดเข้าไปที่ไรผมหนาดำขลับของดไวท์และจิกมันเพื่อระบายอารมณ์ออกมา

“อื้อ…” มูนครางออกมาเสียงต่ำในลำคออย่างห้ามไม่ได้เมื่อความเสียวซ่านที่ดไวท์มอบให้ทำให้เขารู้สึกดีมาก

ดไวท์เหลือบมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มก่อนจะกระตุกมุมปากและเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้นอย่างที่มูนต้องการ

“มะ…ไม่ อะ…อ้า” มูนสะบัดหน้าไปมาอย่างสุดกลั้นและปล่อยเสียงครางหวานหูออกมา

น้ำสีขาวขุ่นถูกปล่อยออกมาจนเลอะตรงแก้มของดไวท์ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วปาดและส่งเข้าปากของมูนให้เจ้าตัวดูดกลืนมันลงคอ ปลายลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเองช้าๆ ดไวท์มองนิ่งๆ เขาดูจะพอใจไม่น้อยกับท่าทางแบบนี้ ของมูน

ดไวท์โน้มกายทาบทับร่างที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง เงาสีดำซ้อนทับลงมาบนร่างบอบบางจนมูนอดกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่นไม่ได้ มือใหญ่ปัดปอยผมให้พ้นใบหน้าหวาน สีหน้าหวาดระแวงของคนใต้ร่างเรียกอาการสั่นสะท้านของเขาได้เป็นอย่างดี

ปลายนิ้วของดไวท์ที่ชุ่มน้ำรักของมูนไล้วนรอบช่องทางสีสวย เรียกเสียงครางเครือสั่นระริกจากมูนเบาๆ ก่อนจะกลายเป็นกรีดเสียงด้วยความตกใจเมื่อนิ้วยาวเกลี่ยช่องทางแล้วแทรกเข้าไปช้าๆ

“อื้อ คุณจะทำอะไร อ๊ะ!!” มูนถามด้วยน้ำเสียงหอบ ครางสั่นออกมา ดไวท์ยังคงกดนิ้วลึกเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

“เอาออกไป อื้อ เอาออกไปดไวท์ เจ็บ” มูนร้องปรามออกมาเสียงหลง

“พี่ก็แค่เตรียมพร้อมให้มูนเท่านั้น…เดี๋ยวก็หายเจ็บนะครับ” ดไวท์ก้มลงกระซิบข้างใบหูเสียงแผ่วเบา

“เตรียมพร้อมบ้าอะไร คุณจะมาทำแบบนั้นกับผมอีกไม่ได้ อึก เฮือก!!!” มูนพูดพร้อมหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพราะจู่ๆ ดไวท์ก็กระชากนิ้วออกมาจากช่องทางคับแน่นอย่างแรง

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะครับ? ในเมื่อตอนนี้มูนเป็นของพี่…”

“ใครจะยอมเป็นของคุณ อย่ามาพูดเองเออเอง”

มูนพูดอย่างเลือดขึ้นหน้า เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายคงไม่หยุดการกระทำเพียงเพราะคำพูดห้ามปรามของเขาแน่ แต่มูนก็ไม่อยากจะยอมให้ดไวท์กลับมาทำร้ายตัวเองอีก

ดไวท์กลับหัวเราะในลำคอเบาๆ ปลายนิ้วแกร่งนวดคลึงปากทางสีสดอย่างหนักหน่วง เรียกเสียงครางอย่างห้ามไม่อยู่จากมูนได้เป็นอย่างดี กายบางพยายามดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังถูไถอยู่บริเวณช่องทางด้านหลังของตนเอง

“อึก! อ๊ะ…!!!” มูนกัดฟันกลั้นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อ ดไวท์ค่อยๆ กดปลายแท่งร้อนของเขาเข้ามาภายในกายบางทีละน้อยๆ

เขาจับสะโพกบางยกขึ้นอีกนิดเพราะมูนเกร็งจนตัวสั่นไปหมด เขาไม่อยากทำให้มูนเจ็บไปมากกว่านี้ มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนเบาๆ ราวกับปลอบประโลม แต่มืออีกข้างยังคงจับลำแท่งร้อนของตัวเองเข้าไปในร่างของมูนอย่างต่อเนื่องจนสุดลำรัก

แววตาสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นในใจจ้องมองดไวท์ที่กำลังจ้องมองเขากลับมาเหมือนกัน

“ไม่!!! ได้โปรดเอามันออกไป…”

เมื่อมูนพูดจบดไวท์ก็รวบยกขาเรียวของมูนขึ้นแนบกับอกของเขาร่างบางสะดุ้งเฮือก ขาเรียวทั้งสองข้างสั่นระริกและกระตุกเกร็งอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสกับสิ่งแปลกปลอมที่กำลังเคลื่อนกายสาวเข้าออกอย่างเชื่องช้าและเพิ่มระดับความเร็วถี่ขึ้นจนมูนต้องสะบัดใบหน้าหวานไปมาบนหมอนใบโต

“อะ อื้อ…พะ…พอแล้ว…ฮึก… อ๊า….”

ดไวท์จ้องเขม็งมองคนใต้ร่างกรีดร้องครางห้ามเขาไม่หยุด ใบหน้าใสแดงก่ำเปียกปอนไปด้วยน้ำตาที่ไหลรินออกมาอีกครั้ง

“อ๊า!!! ดไวท์!!! อย่า อ๊า…!!!”

มูนกรีดเสียงลั่น สะโพกมนยกขึ้นสูงโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งร่างสั่นอย่างควบคุมไม่ได้และราวกับว่าอีกฝ่ายจะรู้ สะโพกแกร่งกดย้ำให้ลึกเข้าไปอีก ทำให้มูนเกร็งหน้าท้องแล้วปลดปล่อยออกมาในที่สุด ทั้งที่ดไวท์ยังไม่ได้แตะต้องส่วนอ่อนไหวของมูนแม้แต่น้อย

สิ้นเสียงครางหวานที่ดังขึ้นดไวท์ก็ค่อยๆ ถอนแก่นกายของเขาออกจากร่างที่หอบเหนื่อยอยู่บนเตียงกว้างช้าๆ ก่อนที่จะจับมูนพลิกกายให้นอนคว่ำหน้าไปที่หมอนและกดแท่งร้อนของเขาเข้ามาทีเดียวจนสุดโคน

สวบ!!!

“อ๊า…!!”

มูนกรีดเสียงลั่นเมื่ออีกฝ่ายกระแทกเข้าไปถูกจุดไวต่อสัมผัสด้านใน

ตอนนี้ในหัวของมูนความรู้สึกมันตีรวนไปหมด สัมผัสของดไวท์วิ่งพล่านไปตามเนื้อกายของเขาราวกับกระแสไฟฟ้า

มูนเผลอยกสะโพกขึ้นรับแรงกระแทกด้วยตนเองอย่างไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ยิ่งทำให้ดไวท์ได้ใจ กายแกร่งถอยสะโพกออกจนเกือบสุดก่อนจะหยัดกลับเข้าไปจนมิดลำแท่งรักรวดเดียวสุดโคน ความรุนแรงทำให้อึดอัดจนแทบจะทำให้มูนสำลักออกมา

ผมหยักศกสยายไปทั่วแผ่นหลังขาวเนียน สีผมดำขลับตัดกับผิวขาวซีดของมูนยิ่งทำให้ดไวท์กระหายร่างกายนี้อย่างหมดความอดทน ดไวท์ก้มลงสูดดมความหอมอย่างโหยหา

“ชอบใช่ไหมครับ…” ดไวท์ไม่วายแกล้งตั้งคำถามหน้าอายออกมาให้มูนรู้สึกเจ็บใจ

มูนหันข้างและตวัดสายตามองใบหน้าหล่อเพียงแค่เสี้ยวหน้าของ ดไวท์ด้วยแรงโทสะที่พุ่งพล่าน แต่กลับทำให้อีกฝ่ายเพิ่มความแรงและเร็วในการสวนแท่งร้อนเข้าออกไม่หยุด

“อ๊ะ อ๊า! อ๊า…!!”

ความอึดอัดที่ช่วงท้องเกิดขึ้นอีกครั้ง ดไวท์เอื้อมมือมารูดรั้งแก่นกายขนาดพอดีมือของมูนไปตามจังหวะการหยัดสะโพกของเขา มูนพยายามดึงมือใหญ่ออกแต่กลับถูกเพิ่มแรงกระแทกจากด้านหลังจนกายบางสะท้านเฮือกด้วยความทรมาน

“ปละ…ปล่อย….ฮึก ปล่อยมือ…”

มูนสะบัดหน้าหวานร้องขอออกมาเสียงลั่น ดไวท์ยิ้มกริ่ม เขาส่ายหน้าแทนคำตอบ

“พี่อยากให้มูนมีความสุขทั้งคืนครับคนดี”

เสียงเข้มกระซิบข้างหูแล้วหอมริมใบหูเล็กของมูนอย่างรักใคร่

จากความเจ็บปวดที่แทบจะทำให้มูนหยุดหายใจกลับกลายเป็นความทรมานบางอย่างที่เขาไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรถึงจะจางหาย แต่ทุกครั้งที่ขยับสะโพกน้อยๆ ให้ร่างกายของเขาเสียดสีในกายกลับยิ่งทำให้มูนต้องการมากกว่านั้น ดไวท์ยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นมูนเริ่มกระสับกระส่ายและขยับสะโพกขึ้นตอบสนอง

“อ๊า…”

มูนครางเสียงหวานเมื่อดไวท์เริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจากเมื่อครู่โดยไม่มีการเตือน มูนตอบรับการปรนเปรอของร่างหนาเป็นอย่างดี สะโพกแกร่งขยับรุนแรงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงปรารถนาของกันและกัน

มูนครางไม่เป็นภาษาพร้อมกับขยำผ้าปูที่นอนแน่น ยิ่งขยับ ยิ่งปรนเปรอก็ยิ่งร้อนแรงจนไม่อาจจะควบคุมตนเองได้ เขาจูบซุกไซ้ไปทั่วแผ่นหลังเนียน

“ดไวท์…อ๊า…” มูนครางเสียงกระเส่าเรียกชื่อดไวท์อย่างลืมตัว นั่นยิ่งทำให้ดไวท์เร่งจังหวะสุดท้ายราวกับวิ่งมาหลายร้อยเมตรแล้วเห็นเส้นชัยอยู่เบื้องหน้า เพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

“อ้าา!!! มูน พี่รักมูนครับ ฮึ่ม” เสียงทุ้มของเขาครางเรียกมูนและบอกรักตลอดการร่วมรัก

“อ๊ะ คำบอกรักแบบนี้ มะ…อะ…มันเชื่อได้ที่ไหน อ๊า!!!” มูนพูดเสียงกระท่อนกระแท่น เขาคิดว่าคำรักที่เอ่ยขณะร่วมรักกันนั้นไม่ได้มีความหมายเลยสักนิด

ดไวท์จับมูนพลิกกายให้นอนหงายขึ้นทั้งที่ท่อนรักยังคงเชื่อมประสาน แขนแกร่งสอดเข้าใต้ข้อพับขาเรียวของมูน เขาบดขยี้วนควงสะโพกทำเอามูนแทบขาดใจ

“จะใจร้ายกับพี่ไปถึงไหนครับ หืม” ดไวท์ค่อยๆ สอดใส่แท่งรักเข้าไปเนิบนาบกดเน้น

“อื้อ!!!” มูนกัดปากล่างและครางในลำคอออกมาสุดเสียง

ดไวท์เร่งจังหวะไม่บอกไม่กล่าวราวกับพายุโหม จนในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงปลายทาง ร่างกายบางเกร็งกระตุกผวาขึ้นกอดเขาพร้อมกับของเหลวสีขุ่นจากแก่นกายใหญ่ที่ปลดปล่อยเข้าไปในช่องทางรักของมูนจนมันเลอะไหลย้อนออกมาเยอะจนมูนรู้สึกได้

ดไวท์ทรุดตัวลงทาบทับมูนช้าๆ เสียงหอบหายใจที่ดังถี่มาตลอดการร่วมรักค่อยๆ ผ่อนลง เขาจูบหน้าผากชื้นเหงื่อให้มูนอย่างอ่อนโยนแล้วถอนกายออกและล้มลงนอนแผ่ข้างๆ กัน

“ยิ้มให้พี่แบบที่มูนยิ้มให้คนอื่น มันยากตรงไหน”

ดไวท์พูดออกมา เขาก้มลงสูดความหอมของรวงผมนุ่มสยายเต็มหมอนใบโต แขนหนาท้าวคร่อมไปบนหมอนของมูนอีกครั้ง กายบางนอนเปลือยเปล่าใต้ร่างของเขายังคงสั่นเทาเพราะบทรักเมื่อครู่จนดไวท์รู้สึกได้

“หึ ไม่ขอมากไปหน่อยหรือไง” มูนพูดเสียงลอดไรฟันถามออกมา

“เรื่องคืนนี้มันไม่ได้ทำให้มูนของพี่น่ารักขึ้นเลยจริงๆ อย่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นพูดกับพี่อีก”

มือหนาบีบเข้าที่ปลายคางของมูนไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้มูนเบ้หน้านิดๆ ดวงตากลมใสหม่นลงไป

“น้ำเสียงของผมมันไปรบกวนประสาทการรับฟังของคุณจนทนฟังไม่ได้เลยสินะ” มูนพูดออกมา

น้ำเสียงแสนจะความเย่อหยิ่งของมูนยิ่งทำให้ดไวท์แทบอดรนทนไม่ไหว เขาอยากจะลงโทษคนใต้ร่างให้รู้ว่าไม่ควรอวดเก่งใส่เขา

“หึหึ อย่างนั้นก็เปลี่ยนเป็นครางดังๆ ให้พี่ฟังแล้วกันนะครับที่รัก เพราะถ้ามูนดื้อ พี่ก็จะลงโทษมูนทั้งคืน”


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว