email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ต่อรอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 00:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อรอง
แบบอักษร

“เต้ขอกลับบ้านด้วย” แววตาของเขามันไม่ได้แสดงออกถึงข้อแลกเปลี่ยนแต่มันคือการอ้อนวอน ฉันเม้มปากแน่นไม่คิดว่าน้องมันจะขอแบบนี้

“ถ้าไม่ล่ะ” ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ ที่จะให้เขาไปที่บ้าน

“งั้นก็เป็นเมียเต้ซะ” เขาไม่พูดเปล่าแต่ยันตัวขึ้นคร่อมฉันเต็มๆ กักไว้ทั้งตัว ใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน

“ขู่” ฉันเลิกคิ้วมองเขา เขาน่าจะรู้ว่าฉันยังไม่พร้อมทั้งสองเรื่อง ถึงจะหวั่นไหวแค่ไหน ฉันก็พยายามห้ามหัวใจตัวเองทุกครั้ง เขาคิดว่าการที่เขากอดเขาหอม หรือจูบฉัน ฉันไม่มีความรู้สึกอะไรรึไง ฉันกลัวใจตัวเองแทบตาย กลัวว่าจะโอนอ่อนไปกับเขา แต่ฉันก็คิดถึงผลที่มันจะตามมาเลยหยุดตัวเองได้ทุกครั้ง

“ไม่ได้ขู่” เขาก้มหน้าลงมาจนชิด ปากเสียดสีอยู่ข้างแก้มฉัน ฉันเบี่ยงหน้าหลบ

ฉันสัมผัสได้ถึงริมฝีปากของเขากำลังลากไล้ไปตามใบหน้าและมันกำลังลงไปที่ลำคอ ฉันไม่สามารถผลักหรือทำอะไรได้เลยเพราะแขนทั้งสองข้างถูกเขากักไว้

เด็กนี่มันร้ายกาจนัก

“เต้..” ฉันเรียกเขาเสียงเบาหวิว

“ครับ” เขาตอบกลับมาสั้นๆ

“ปล่อย” ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะพูดดังๆ แต่มันก็ดังไม่พอ

“ยอมให้กลับบ้านด้วย” เขาเลิกคิ้วถาม ฉันเม้มปาก เขาย้ำข้อต่อรองอีกครั้ง

“อืม” ยอมให้เขาไปด้วยก็ได้ ค่อยหาทางอีกทีว่าจะเอายังไง

“ค้างด้วย” ฉันตาโต ได้คืบจะเอาศอก

“ไม่ได้ ให้แค่ไปส่ง” คนข้างบนตีหน้ายุ่ง

“เข้าไปไหว้พ่อตาด้วย” แต่เขาก็ต่อรองอยู่ดี ฉันถอนหายใจหนักๆ

“อืมๆ” แค่นั้นแหละเขาถึงยิ้มกว้าง

“อยากค้าง” แต่ก็ยังไม่วายงอแง

“ไม่ได้ ถ้าไม่เอาอย่างนี้ก็แล้วแต่นายเถอะ อยากขู่กันแบบนี้ก็แล้วแต่” ฉันขู่กลับบ้าง

“ก็ได้ครับ ครึ่งๆ”

“งั้นก็ปล่อยได้แล้ว”

“ไม่ปล่อย” เต้ลอยหน้าลอยตาพูด

“ยอมให้กลับบ้านด้วยแล้วไง อย่ามาเป็นคนผิดคำพูด” ฉันถลึงตาใส่เขา แต่คนมันหน้ามึนเกิน ยิ้มหน้าบานเชียว

“บอกแล้วไงครึ่งๆ ไม่ให้ค้างก็ต้องยอมเรื่องนี้ด้วย” ฉันอ้าปากเหวอ

“ไม่เป็นเมียนะ” ฉันร้องขึ้น น้องมันก็หัวเราะเสียงดัง อกกระพรืบ

“ครับ ไม่เป็นตอนนี้หรอก เต้ให้เวลาอิงอีกหน่อย แต่ขอมัดจำนิดๆ หน่อยๆ” ว่าแล้วคนขอนิดๆ หน่อยๆ ก็ก้มลงซุกไซร้ฉันทันที ฉันย่นคอหนี

ฉันไม่เคยรังเกียจสัมผัสของเขา หวั่นไหวง่ายๆ ไปกับเขา

“ไม่เอานะเต้ คนผิดคำพูด” ฉันต่อต้านเขาเสียงแผ่ว

“ครึ่งๆ ไง สัญญาจะไม่ทำมากกว่าทุกครั้ง นะ นะครับ” น้ำเสียงออดอ้อนออเซาะอยู่ข้างๆ หูทำให้ฉันอ่อนระทวย ฉันไม่รู้ว่าหน้า

ตัวเองแดงแค่ไหน แต่รับรู้ได้ว่าตอนนี้มันร้อนมาก ฉันร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัว เม้มปากเป็นเส้นตรง

เต้ก็เป็นแบบนี้ อยากได้อะไรก็อ้อนเอา ฉันเองก็หวั่นไหวง่ายๆ ยอมเขาตลอด ครั้งนี้คงเป็นแบบนั้น

ยอมเป็นแฟนเขานี่เสียเปรียบตั้งแต่ตกลงแล้ว เด็กมันร้าย ไม่ร้ายธรรมดา ร้ายมากกว่าด้วย ฉันตามความเจ้าเล่ห์ของเขาไม่ทันจริงๆ

ความร้อนชื้นที่เตะลงบนใบหูทำให้ฉันขนลงซู่ หลับตาแน่น

“ไม่ทำตรงนั้น” ฉันเอ่ยออกมาเสียงแผ่วรู้สึกว่ามันแหบพร่าด้วย

“ก็หูอิงน่ารัก” เขามันบ้า ร่างกายฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว ฉันไม่เข้าใจว่าหูฉันมันน่ารักตรงไหน

ความเสียววาบแล่นเข้ามาในช่องท้อง ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ จนต้องเกร็งตัวเองเอาไว้ ตาหลับเม้มปากแน่นกลัวว่าตัวเองจะส่งเสียงน่าอายออกมา ลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกไปมา

“พอ พอแล้ว” น้องมันกำลังแกล้งฉัน รู้ทั้งรู้ว่าตรงนั้นเป็นจุดอ่อนของฉันก็ยังเล่นไม่เลิก

“หึ” เสียงหัวเราะพอใจ ฉันอยากหันไปถลึงตาใส่เขาซะจริง แต่ก็ไม่ทำ ฉันเขินเป็นนะ

สัมผัสได้ถึงริมฝีปากนุ่มที่เตะลงมุมปากของฉัน มือใหญ่จับใบหน้าฉันให้ตรง

“ลืมตาหน่อย” ปากนุ่มนิ่มของเราเสียดสีกันไปมา ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นตามที่เขาบอก เต้ยิ้มอย่างพอใจ บดขยี้ปากของเขาลงมาที่ปากฉัน การกระทำของเขามันไม่รุนแรงหรือจาบจ้วง มันมีแต่ความอ่อนหวานซาบซ่า เรียกร้องให้ฉันตอบรับสัมผัสของเขา สายตาเรายังสบกันนิ่ง

มือฉันถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ยกขึ้นคล้องคอเกร็งอัตโนมัติ

“อืม” เสียงครางของคนที่คร่อมร่างฉันอยู่ครางออกมาอย่างพอใจ เมื่อฉันตอบรับลิ้นร้อนๆ ของเขา

ฉันยอมจูบตอบน้องมัน จูบที่ฉันยอมรับว่าตัวเองก็มีความสุขไม่น้อยที่ทำแบบนี้ ทำกับคนที่เรารู้สึกดีๆ ด้วยมันดีแบบนี้นี่เอง จากความอ่อนหวานกลายเป็นความร้อนแรง เราเกาะเกี่ยวกันอยู่บนโซฟา เต้รุกรานฉันขึ้นเรื่อยๆ มือไม้เขาไม่อยู่สุข เสียงหอบหายใจของเราสองคนดังสอดประสานกัน ก่อนที่สติของฉันขาดหาย ฉันก็ดันไหล่เขาออก

แต่ดูเหมือนสติของน้องมันจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวซะแล้ว

ฉันไม่รู้ว่ากระดุมเสื้อนักศึกษาของฉันหลุดออกไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มือใหญ่กอบกุมสองเต้าตัวเองไว้ แรงบีบเคล้นและการสะกิดเบาๆ ทำให้ฉันเด้งตัวขึ้น

“อือ” เสียงครางน่าอายก็ดังขึ้นพร้อมๆ กัน ฉันผงกหัวมองคนที่เคลื่อนตัวลงไปวุ่นอยู่กับอกฉัน กระโปรงนักศึกษาของฉันร่นขึ้นมากองอยู่ที่เอว ทำให้เห็นกางเกงในสีดำที่ฉันสวมใส่

“เต้” ฉันสอดมือเข้าไปในผมดกหนาของเขา เรียกเขาเสียงแผ่ว พยายามเตือนสติเขาก่อนที่เขาจะทำมากกว่านี้ ก่อนที่เราจะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้

“อ๊า” และเขากำลังทำให้ฉันขาดสติจริงๆ เมื่อปากของเขาเข้าครอบครองทรวงอกของฉัน มืออีกข้างก็บีบเคล้นเต้าเปลือยเปล่าของฉัน เสื้อชั้นในของฉันถูกดึงขึ้นมากองอยู่ด้านบน สมองฉันพร่าเบลอไปหมด หัวใจเต้นระทึก แทบระเบิดออกมาข้างนอก

มากเกินไป ครั้งนี้มันมากเกินไป ฉันพยายามตั้งสติ สอดมือเข้าไปในกลุ่มผม

ดึงทึ่งมันขึ้นมา

“เต้...หยุด”

“อีกนิดครับ”

เสียงอู่อี้ตอบรับกลับมา ยังไม่หยุดวุ่นวายกับหน้าอกฉัน มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วสีข้างของฉัน เป็นฉันที่หายใจไม่ทั่วท้อง

เต้มีประสบการณ์เยอะกว่าที่ฉันคิด เขาหลอกล่อเก่ง

“มากไป เต้” ฉันยังห้ามเขาต่อ ก่อนที่เขาจะหยุดไม่ได้และฉันก็ห้ามเขาไม่ได้

เฮือก

ปากหนาหยุดทำงาน แต่ก็ไม่วายจะแกล้งฉันเป็นครั้งสุดท้าย เขาดูดกลืนมันแรงๆ ทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกใหญ่ เขายอมหยุด ดึงเสื้อชั้นในลงมาให้มันเหมือนเดิม แต่ยังไม่ยอมลุกขึ้นแต่เปลี่ยนเป็นนอนซ้อนฉันจากด้านหลัง ดึงฉันเข้าไปกอด

ลมหายใจร้อนๆ หอบสะท้านอยู่ด้านหลัง ซุกอยู่ที่ซอกคอ มือวางอยู่ที่หน้าท้องแบนราบของฉัน ฉันรับรู้ถึงส่วนที่ตื่นตัวของเขา

หัวใจเราเต้นแรงทั้งคู่ ฉันเองก็หายใจแรงไม่แพ้เขา

“เต้...ไหวรึเปล่า” ฉันถามเขาเสียงแผ่วเมื่อเขาเงียบไปนาน แต่แรงกอดยังแน่น

แต่เมื่อฉันถาม เขาก็ส่ายหัวเบาๆ ทางด้านหลัง

“ไม่ไหว เต้ไม่โอเค” ฉันยิ้มบางๆ ให้กับคนที่ยอมรับตรงๆ

“ทำตัวเองทั้งนั้น”

“เต้ไม่กลับบ้านด้วยแล้ว แต่จะเอาอิงแทนได้ไหมครับ” ฉันอ้าปากเหวอ คำพูดของน้องมันอ่อนน้อม พูดเพราะไปเลยถ้าตัดคำว่า เอา ออกไป ความหมายของมันทำให้ฉันหัวใจเต้นแรง ทำไมถึงได้พูดตรงขนาดนี้เนี่ย

เพี้ย

ฉันตีเข้าที่มือเขาแรงๆ

“ปล่อยเลย” ดิ้นดุกดิกเพื่อให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา แต่เขาก็ไม่ปล่อยแถมยังถอดแน่นกว่าเดิม

“อิงก็ดูนิ ดูผลงานตัวเอง” คำพูดและการกระทำของเขา ทำให้ฉันอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม ไอ้คนลามก เต้ดันเอวฉันให้แนบชิดไปกับส่วนล่างของเขามากยิ่งขึ้น แถมยังกดมันลงมาเน้นๆ

“เด็กบ้านี่ ปล่อยนะ” ฉันโวยขึ้นเมื่อได้สติ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ตัวฉันแทบระเบิดไม่รู้ว่าโกรธหรือเขินอายมากกว่ากัน

“มันเป็นธรรมชาติของผู้ชายครับ” เขาหัวเราะเสียงเจ้าเล่ห์

“พอแล้ว” ฉันรู้ว่ามันเป็นธรรมชาติ เพราะธรรมชาตินี่แหละ ทำให้ฉันกลัว

“อืม ครับ” เต้ยอมลุกขึ้น เขาจับฉันลุกด้วยแถมยังติดกระดุมนักศึกษาให้อีก ฉันได้แค่มองตาปริบๆ เพราะตามอารมณ์ไม่ทัน ไม่คิดว่าจะยอมง่ายๆ ขนาดนี้

“จะนอนกี่โมงครับ” เมื่อทำเสร็จเขาก็ถาม แต่มือวนเวียนอยู่ที่ผมฉัน เต้สางผมฉันเบาๆ ให้เข้าทรง การกระทำของเขาทำให้หัวใจฉันทำงานหนักอีกแล้ว เด็กนี่ขยันอ่อยจริงๆ

“ไม่เกินสี่ทุ่มหรอก”

“งั้นเต้กลับก่อนนะ พรุ่งนี้จะมาเคาะประตูแต่เช้า ไปเช้าใช่ไหม”

“อืม” ฉันพยักหน้าตอบ มองหน้าเขาอย่างงงๆ กะพริบตาปริบๆ

“อย่ามองเต้ด้วยสายตาแบบนั้นสิครับ เต้จะอดใจไม่ไหวเอานะ” ฉันขมวดคิ้ว ฉันมองเขาแบบไหนกัน เม้มปากเข้าหากัน เห็นเขากลืนน้ำลายเฮือกใหญ่

“จะกลับก็ไปสิ” ฉันไม่ได้ไล่นะ แต่ทำไมรู้สึกเสียงตัวเองห้วนๆ

“โกรธอะไรครับ โกรธที่เต้จะกลับหรือโกรธที่เต้หยุด” ใบหน้าหวานก้มลงมาหา

“ใครโกรธ” ฉันเบี่ยงตัวหลบ ทำไมนะ สมองฉันตีรวนไปหมด เพียงแค่ความคิดหนึ่งมันแล่นเข้ามาในหัว แค่คิดว่าเขายังไม่ได้ปลดปล่อย หลังจากเขาออกจากห้องนี้ไปแล้ว เขาจะไปไหนต่อรึเปล่า ฉันไม่อยากเอาพี่กันมาเปรียบเทียบกับเขาแต่ก็อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าฉันไม่ให้เขา เขาจะไปหาที่ระบายที่อื่น

“แนะ หน้าแบบนี้โกรธชัดๆ” เต้ขยับเข้ามาใกล้ฉันดึงฉันเข้าไปกอด

“คิดอะไรอยู่ครับ บอกเต้หน่อย” คางเขาเกยไว้ที่ไหล่ฉัน มือเกี่ยวเข้าที่เอว

ฉันเม้มปากกลืนน้ำลายลงคอ กลั้นใจถามเขา

“นายจะไปปลดปล่อยที่อื่นรึเปล่า” ฉันเลือกที่จะพูดตรงๆ เพราะไม่อยากคาราคาซัง ไม่อยากคิดไปเอง

แต่แค่นั้นมันทำให้เขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“คิดมากเรื่องนี้” จับฉันให้หันไปเผชิญหน้า ฉันหลบสายตา

เต้ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“เต้ไม่มีวันทำอย่างนั้นหรอกครับ เพราะเต้รู้ว่าถ้าทำ อิงจะไม่มีวันให้อภัยเต้ บอกแล้วไงว่าจะทำให้เห็น จะเป็นแฟนที่ดี ไม่ทำให้อิงเสียใจ” คำพูดของเขาทำให้หน้าฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง จ้องเข้าไปในดวงตาหวานก็เห็นความจริงใจในนั้น

“แต่ถ้าอิงกังวล ไม่ไว้ใจ ให้เต้นอนด้วยสิครับ แต่บอกไว้ก่อน พรุ่งนี้เราคงไม่ได้กลับบ้านอิงแน่ๆ” เต้ส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ ฉันเข้าใจความหมายของมันดี

“กลับไปเลย ถ้าเถลไถลคงรู้ว่าผลมันจะเป็นยังไง” ฉันลุกขึ้นตีหน้านิ่ง ทั้งที่ใจเต้นระทึก

“คร๊าบ ขู่จัง เต้คงต้องใช้แม่นางทั้งห้าให้เป็นประโยชน์ ไม่ต้องทำหน้าดุขู่กันก็ได้ ใครจะกล้า รักแฟนขนาดนี้ พรุ่งนี้จะได้ไปหาพ่อตาด้วยต้องทำตัวดีๆ หน่อย” เขาลุกขึ้นมากอดฉัน หอมแก้มฉันแรงๆ ฉันได้แต่ถลึงตาใส่

ความคิดเห็น