ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Change] 5th : Keep Calm

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2559 13:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Change] 5th : Keep Calm
แบบอักษร

 

  By botbott

 

: Chapter 5 keep calm

 

     *ฮันยีอัน

 

          กว่าจะหนีออกมาได้ทำเอาผมแทบตาย แล้วนี้มันอะไรผมก็นึกว่ามันหลับไปแล้ว อยู่ๆก็โผล่เข้ามาในห้องผมเฉยเลย มันจะไม่เจอผมเร็วไปหน่อยรึไง นี่พึ่งผ่านไปไม่ถึง3ชั่วโมงเลยนะ เป็นริวจิตสัมผัสรึไงถึงตามมาเร็วขนาดนี้ 

 

         "อย่าเข้ามาน่ะโว้ย แล้วนี้มึงเข้ามาได้ไงฟ่ะเนี่ย" มือนึงก็ต้องจับปมผ้ากลัวว่ามันจะล่วงลงพื้น อีกมือก็ต้องป้องกันตัว มือเดียวก็สู้โว้ย เด็กตัวแค่นี้ไม่กลัวหรอก ฆ่าได้หยามไม่ได้

 

         "ผมก็เปิดประตูเข้ามาสิครับพี่ฮันถามอะไรแปลกๆ" ผมรู้สึกคันฝ่าเท้ายิบๆ ตอบได้กวนบาทามาก กูรู้แล้วโว้ยว่าเข้ามาทางประตู แต่มันล็อคอยู่มึงเข้ามายังไง ไอเด็กตัณหากลับ ด่าแค่นี้มันยังน้อยไป ก่อนหน้าที่ผมจะรอดมาได้ผมเกือบโดนมันจับทำผัวแล้ว แค่คิดก็ขนลุก กูไม่นิยมขุดทองมึงอย่าเข้ามาน่ะโว้ย 

 

          "พี่กลัวผมเหรอ" มันเดินเข้ามาแถมยังพูดจาหยามผมอีก รอยยิ้มของไอเด็กนี้มันเปรียบเสมือนกงจักร พลาดท่ามันแค่ครั้งเดียวชีวิตทั้งชีวิตอาจไปเปลี่ยนจากหัวเป็นก้อยได้เลย ถึงผมจะบอกว่าไม่กลัวแต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้หลังผมถึงชิดกับผนังเข้าแล้ว 

 

          "มึงหยุดอยู่นั้นแหละ! อย่าหาว่ากูไม่เตือน" ผมตั้งท่าเตรียมพร้อม ไม่ว่ามันจะมาไม้ไหนผมก็ไม่หวั่น ตีงูมันต้องตีไห้ตายสิน่ะ จากที่เห็นว่าเป็นเด็กผมก็ไม่อยากทำร้าย แต่จากคำพูดและการกระทำแล้วมันไม่เห็นว่าผมแก่กว่ามันเลย มันหยามศักศรีดิ์ลูกผู้ชายของผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ครั้งนี้แหละถ้ามึงยังกล้าปีนเกลียวอีกได้ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลแน่

 

          "พี่จะทำอะไรผมงั้นเหรอครับ" ตอนนี้ผมกับมันห่างกันไม่ถึง10เซน ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไม่มีไครยอมไคร "มึงต้องการอะไรจากกูกันแน่" ผมถามมันไปดีๆแต่สิ่งงที่มันตอบกลับมามันทำไห้เส้นความโมโหของผมขาดผึง ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!

 

          "ถามว่าผมต้องการอะไรน่ะเหรอ ก็ร่างกายพี่ไง" ผมไม่รอไห้มันพูดจบ หมัดก็ถูกกระแทกไปยังเด็กหน้าหวานตรงหน้า มันไม่คิดจะหลบ รับหมัดของผมไปเต็มๆ หึ เป็นไงล่ะ ไอ! ไอเชี่ยนี้!

 

          "ปกติกับผู้หญิงเข้าใช้ตบจูบ แต่กับพี่ผมใช้ต่อยจูบคงไม่ผิดใช่มั้ยครับพี่ฮันของผม" คราวนี้ผมกระโจนเข้าไปหามันแต่ด้วยความที่โมโหมากเกินไปทำไห้มันหลบหมัดของผมได้อย่างไม่ยากนัก เกมพลิกเมื่อผมเสียหลังกระโจนไปหาเตียงที่อยู่ด้านหลังแทนส่ะอย่างนั้น 

 

          มันจับมือผมขึงไว้แล้วใช้ริมฝีปากสีแดงสดนั้นประกบเข้ามาที่ริมฝีปากของผม จูบครั้งนี้มันทั้งรุนแรงและหิวกระหาย ผมไม่มีแรงแม้จะผลักไอเด็กตรงหน้าออกไป มันเหมือนผมโดนดูดพลังออกไปจนหมด ลิ้นร้อนถูกสอดเข้ามาและควานหาความหวานของผมไปทั้ว "อ้อย อ่ะ ไอ้ เอ้ก เอ้ด" ร่างผมดิ้นพล่านเมื่อมันปล่อยมือที่ขึงผมเอาไว้ข้างนึงมากระทำชำเรากับหัวนมสีชมพูที่เริ่มจะแข็งเป็นไตแทน อ๊ะ จะจักจี้ นี้กูอ่อนแอขนาดโดนเด็กปล้ำเลยเหรอฟ่ะ 

 

          "ไอเด็กนรคปล่อยกู!!" ผมเผลอหน่อยเดียวมันก็ดึงผ้าเช็ดตัวผมออกจนหล่นไปบนพื้น มันทำให้ยีอันยักษ์ที่กำลังหลับไหลโผล่พ้นพุ่มหญ้าสีดำเหลือบน้ำตาลออกมา

 

          "พี่ฮันเขินเหรอครับหน้าแดงเชียว" ไอเด็กตรงหน้ามันมองไอจ้อนของผมพร้อมเลียริมฝีปาก ที่กูหน้าแดงไม่ใช้เพราะเขินแต่กูกำลังโมโหจนเลือดขึ้นหน้าต่างหากโว้ย ผมใช้ขาทั้งสองข้างเตะไอเด็กโรคจิตตรงหน้าออกพร้อมทั้งหยิบผ้าขนหนูวิ่งมาตั้งหลักในห้องน้ำ เกือบโดนเด็กจับทำผัวแล้วมั้ยล่ะกู

 

          ผมหยิบเสื้อในตระกร้าผ้ามาใส่อย่างเร็วที่สุด ถึงมันจะดูเด็กน้อยแค่ไหนแต่จากเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้ผมรู้ว่ามันเหี้ยกว่าที่เห็นแค่ไหน 

 

       แก็ก..

 

          เสียงลูกบิดประตูทำให้ผมหันไปมองที่ประตูแทบไม่ทัน. และคนที่ผมขยาดและไม่อยากจะเห็นขี้หน้ามันมากที่สุดในตอนนี้ก็เปิดประตูส่งรอยยิ้มซื่อๆมาให้ โว้ย! ไอกางเกงบ้านี้จะมาติดอะไรตอนนี้ว่ะ

 

          "เคยมีไครบอกพี่มั้ยครับว่าท่าใส่กางเกงพี่มันเซ็กซี่บาดจิตแค่ไหน" ผมรีบดึงกางเกงยีนเจ้าปัญหาออก ไม่สงไม่ใส่มันแล้วโว้ย 

 

          "มึงเข้ามากูตีมึงตัวลายแน่" ผมหยิบไม้แขวนเสื้อที่อยู่ใกล้ๆมือยืนมาขู่มันไว้ สภาพอนาจชิบหายกู..อ๊ะ 

 

          "เห้ย..พี่" อยู่ๆผมก็ร้อนที่ท้องน้อยขึ้นมาส่ะงั้น "อ๊ะ.มึง" ร่างกายผมวูบลงที่พื้นก่อนจะสำรอกก้อนเลือดออกมาก้อนใหญ่ ผมดิ้นพล่านไปมา.ตอนนี้ภาพในตามันพล่าเลื่อนจนเหมือนจะแตกออกมายังไงอย่างงั้น

 

          "พี่..พี่!!!"

 

 

          ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาและรับรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝัน และรับรู้อีกว่าผมยังอยู่บ้านของไอเด็กโรคจิตที่ชื่อมินไม่ได้หนีไปไหนพ้นทั้งนั้น!!! อ้าก อะไรกันฟ่ะเนี่ย นี้กูกลัวเด็กขนาดฝันเป็นตุเป็นตะขนาดนี้เหรอว่ะ ผมได้แต่ยีหัวตัวเองไปมา ว่าแต่ฝันงั้นเหรอ!!

 

          ผมสังเกตรอบตัวและพบว่าตอนนี้ผมนอนอยู่บนเตียงนอนเดิมที่ตื่นขึ้นมาก่อนหน้านี้แต่ที่แปลกไปคือไม่มีขนมเละๆหรือคราบน้ำหวานหรือห้องที่ไม่มีประตูอีกแล้ว มีเพียงแค่ไอ้เด็กที่ไหนไม่รู้ยืนยิ้มโชว์ฟันขาวอยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เนี่ย!!! มึงคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกโฆษณายาสีฟันรึไง ยิ้มอยู่ได้ แล้วทำไมตูถึงมานอนอยู่ตรงนี้ฟ่ะ

 

        "ตื่นแล้วเหรอครับพี่ฮัน" ซักผ้าอยู่มั้ง - -

 

        "ยังไม่ตื่น.. แล้วทำไมกูถึงอยู่ในชุดลายอุจจาตแบบนี้ได้เนี่ย" ประโยคแรกผมก็จะตอบไปแบบอยากกวนตีนไอ้เด็กโลกจิตมันให้ประสาทเสียตาย แต่พอเหลือบเห็นชุดที่ตัวเองใส่อยู่ก็ประเสียเสียจนเส้นเลือบดตรงขมับกระตุกถี่ๆแทน โว้ย! 

 

       ชุดนอนลายริลัคคุมะ -0-

 

        "พี่ใส่แล้วออกจะน่ารั.." ผมไม่รอให้มันพูดจบประโยคก็จัดการซัดหมอนข้างลายรีลัคคุมะที่อยู่ข้างตัวไปหาไอ้เด็กที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า แต่แม่งดันรับทัน - - แม่งช่างสันหาวิธีการแกล้งผมจังเลยตั้งแต่ไอ้ขนมเละๆบนเตียงล่ะ

 

        "ยิ่งเขินก็ยิ่งน่า.. / ไม่ได้เขินโว้ย"

 

        หัวเสีย! หัวเสียที่สุด ผมรู้สึกว่าสติไม่อยู่กับตัวเลยแม้แต่น้อย อะไรๆดูเบลอไปหมด ไม่เข้าใจสักนิด มันตีรวนจนผมเริ่มปวดหัวอีกแล้ว

 

        "พี่ฮัน.." ผมเผยหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนไปทางมินอีกครั้ง ผมเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที ตื่นมาแต่ล่ะครั้งก็มาอยู่ในที่แปลกๆ เรื่องราวต่างๆไม่เหลืออยู่ในหัวสมอง    

 

         ในทุกๆเรื่องที่ผมจำได้

 

         มันมักจะมีเด็กหนุ่มนามว่ามินโผล่มาเสมอ... เด็กแปลกๆที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความลับ ความน่ารักที่บางครั้งก็แฝงความน่ากลัว

 

         "พี่ฮันได้ยินที่ผมพูดมั้ยครับ.." ผมจ้องมองเข้าไปในแก้วตาวาวใสของเด็กที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าเป็นห่วงออกมา ผมพยายามมองเข้าไปว่าจริงๆแล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับผมนี้มันคืออะไรกันแน่

 

         "น้อง..เป็น..ใคร" สิ้นคำหยดน้ำตาที่ไม่รู้ว่าออกมาเพราะเหตุใดก็รินไหลลงมาตามขอบตามของฮันยีอัน

 

 

  (100%)

 

 

 Botbott Talk :

ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ผมมีโอกาสได้กลับมาเขียนนิยายที่ถือว่าเป็นเรื่องแรกๆต่อแล้วครับ

 

ถือว่าห่างหายไปนานมากกับเรื่องนี้ ด้วยเหตุข้างต้นจึงทำให้ปมต่างๆนั้นค่อนข้างที่จะแน่นกว่าเดิม ด้วยความที่ถึงแม้จะไม่ได้เขียน แต่ผมก็ได้ทบทวนและเรียนรู้อะไรมาเยอะขึ้น ตอนต่อๆไปที่คิดเอาไว้อาจจะไม่เกี่ยวเนื่องกับตอนก่อนหน้า ที่บุคลิกของตัวเองทั้งสองค่อนข้างจะออกทะเลถึงแม้ว่าเรื่องยังดำเนินไปในทางที่ถูกต้องก็ตาม

 

สุดท้ายนี้...ผมขอโทษสำหรับนักอ่านเก่าๆที่ติดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นๆ ผมสัญญาไว้แล้วว่าถึงแม้เรื่องใหม่ในเว็บdekdจะกระแสดีแค่ไหน แต่สุดท้ายผมก็ไม่ลืมท่ีจะทำตามคำพูดที่ว่าผมจะเขียนนิยายเรื่องนี้ให้จบ

   

 ขอบคุณที่ติดตาม..นิยายเรื่องนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน

ความคิดเห็น