ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๒

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 743

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2562 11:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๒
แบบอักษร

​บทที่ ๒


  เหอหยี่เหิงเมื่อปลดประจำการจากชายแดนสงครามก็รีบควบม้าเร่งกลับจวนในทันที เขาไม่ได้พบหน้าน้องสาวมานานถึงหกปีเพราะสงครามที่ยืดเยื้อ

  หากเป็นท่านอ๋องทรงนำทัพมาเองเขาคงได้กลับจวนเร็วกว่านี้

  แต่พอมาถึงกลับไม่เจอน้องสาวออกมาต้อนรับ พบเพียงแต่ท่านพ่อ ฮูหยินรองและเหอกุ้ยหนิงยืนรอรับเขาจึงอารมณ์ขุ่นมัวในทันใด

  แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นสาวใช้ตัวเล็กของน้องสาวจึงเดินไปถามก็ได้รู้ว่าจินลี่ถูกลงโทษพร้อมกับแม่นมหม่าและที่สำคัญคือปล่อยให้น้องเขาอยู่เพียงลำพัง

  เมื่อรู้จากปากจินลี่ว่าเซียนเอ๋อล้มป่วยเขาจึงเมินเฉยบิดาและเอ่ยถามฮูหยินรองที่รับปากเขาว่าจะดูแลน้องสาวให้ดี

  แต่พอกลับมามันไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อจินลี่เริ่มพูดออกมาพร้อมกับร้องไห้ก้มโขกศรีษะ

  เซียนเอ๋อของเขาล้มป่วย..ใครกลับไม่เหลียวแลเลยสักคน แม้แต่ท่านพ่อที่เป็นบิดาก็ยังละเลย แถมสาเหตุที่ทำให้เซียนเอ๋อล้มป่วยก็คือท่านพ่อละเลยพิธีปักปิ่นของน้องสาวตัวน้อยเขา

  “ นี่หรือคือคำสัญญาที่ท่านให้กับข้าเมื่อหกปีก่อนที่ข้าจะออกศึก ”

  “ หยี่เหิง.. เอ่อ.. ”

  “ ท่านไม่สมควรเป็นฮูหยินรองเลยจริงๆ ส่วนท่าน! ท่านพ่อ..ท่านก็ไม่สมควรเป็นอัครเสนาบดีเลยเช่นกัน!! ”

  เหอชินอ้าวรู้ตัวว่าบกพร่องต่อหน้าที่ของคนเป็นพ่อ แต่จะให้เขาฝืนใจมองหน้าบุตรสาวที่เป็นสาเหตุให้หญิงอันเป็นที่รักต้องตายเช่นนั้นเขาก็ทำไม่ลง

  เหอหยี่เหิงจ้องเขม็งที่สองแม่ลูกก่อนจะรีบหมุนกายออกไปจากโถง มุ่งหน้าไปยังเรือนชิงจู* ของน้องสาวในทันที

  หากเป็นไปได้..เขาอยากพาเซียนเอ๋อไปอาศัยอยู่กับท่านตามากกว่า..ที่จวนตระกูลหม่าที่มีแต่คนเอ็นดูเซียนเอ๋อของเขา

  “ เซียนเอ๋อ!! ”

  ชายหนุ่มดันประตูเข้าไปในทันทีเมื่อเดินมาถึงเรือนชิงจู แต่ก็ไม่เห็นเซียนเอ๋อเลย นางอยู่ที่ใดกัน เห็นเพียงแม่นมหม่า

  “ คุณหนูอาบน้ำอยู่เจ้าค่ะ ”

  “ อ้อ... ”

  เหอหยี่เหิงได้เพียงแต่รับคำแก้เก้อเมื่อรู้ว่าน้องสาวอยู่ที่ใด แต่รอเพียงไม่นาน

  “ ท่านพี่กลับมาตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ ”

  “ พี่มาถึงก็มุ่งหน้ามาหาเจ้าเป็นคนแรก แต่กลับไม่เห็นเจ้ารอรับอยู่ที่โถงจวน ทำไมเจ้าจึงซูบผอมเช่นนี้เล่าน้องรัก.. ”

  “ ข้าเสียใจจนไม่หิวเจ้าค่ะ..แล้วอีกอย่าง โรงครัวก็ไม่มาส่งอาหาร ด้วยที่น้องล้มป่วยลงจึงไม่มีแรงแม้แต่ขยับตัว ”

  ลี่เซียนเอ่ยตอบพลางฟ้องเอาคืนบ่าวรับใช้ที่ทำตัวกร่างใหญ่โตคับจวน ไม่ยอมส่งอาหารมาให้จนร่างเหอลี่เซียนซูบผมลงเช่นนี้

  “ ใครมันกล้า!! รอพี่ประเดี๋ยว..พี่จะมาทานอาหารพร้อมกับเจ้า ”

  พูดจบร่างสูงหนาในชุดเกราะก็หมุนตัวออกไปแล้ว ลี่เซียนจึงเผยหัวเราะคิกคักจนจินลี่และแม่นมหม่ายิ้มกว้างขึ้น

  พวกนางต่างคิดว่า..คุณหนูของพวกนางเริ่มต้นที่จะเอาคืนคนพวกนั้นแล้ว

  ลี่เซียนเหลียวมองคนสนิททั้งสองก่อนจะหันกลับไปมองทางประตูที่เหอหยี่เหิงเดินออกไป ไม่สิ! วิ่งออกไปมากกว่า

  ยามตะวันเริ่มเคลื่อนตรงกลางศรีษะก็ประมาณได้ว่าตอนนี้คงเป็นยามอู่(11:00-12:59)เสียงท้องอันน่าอายของลี่เซียนก็ดังออกมา

  “ คิกๆคุณหนูก็ ”

  “ ข้าหิวนี่..ไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันแล้วด้วย ”

  เหอลี่เซียนคงอดอาหารมาหลายวัน ลี่เซียนจึงรู้สึกหิวขนาดนี้ แต่สักพักก็มีชายครัว พ่อครัว(?) เดินเข้ามาพร้อมกับร้อยยิ้มและจานอาหาร

  “ ประเดี๋ยวคุณชายใหญ่จะมาขอรับ ”

  “ อื้ม.. ที่ห้องครัวมีสุยกั่ว*หรือไม่ ”

  “ มีขอรับ..คุณชายใหญ่นำหมางกั่ว* มามากมายขอรับ ”

  “ ข้าขอสักสี่ห้าลูก..ว่าแต่สุกหรือยังดิบอยู่ ”

  “ สุกงอมแล้วขอรับสีเหลืองนวลเชียว ”

  ลี่เซียนพยักหน้าให้ก่อนจะลุกขึ้นตามการพยุงของจินลี่มายังโต๊ะอาหารไม้ที่เก่าคร่ำครึ มองเมื่อไหร่ก็ระแวง..กลัวว่าหากรับน้ำหนักมากไปจะหักพัง

  “ คุณหนูอยากทานหมางกั่วหรือเจ้าคะ ทุกทีคุณหนูไม่เคยทานสุยกั่ว ”

  “ ต่อไปนี้ข้าต้องทาน..เพื่อบำรุงร่างกายให้กลับมาแข็งแรงดังเดิม ”

  “ ดียิ่งเจ้าค่ะ! แล้วยิ่งคุณชายใหญ่กลับมาอยู่จวนแล้ว คุณหนูรองและฮูหยินรองก็ยากที่จะกลั่นแกล้งคุณหนูให้เจ็บช้ำ ”

  “ อืม.. ”

  สองแม่ลูกจะมารังแกเธองั้นหรอ..ฝันไปเถอะ!

  ลี่เซียนทั้งที..

  “ รอพี่นานรึไม่.. ”

  “ ไม่นานเจ้าค่ะ น้องเพิ่งนั่งลงก่อนหน้าชั่วครู่เอง ”

  “ พี่สั่งให้พ่อครัวทำปลาตุ๋นน้ำแดงที่เจ้าชอบด้วยนะ ”

  “ ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ”

  เหอหยี่เหิงดีกับเหอลี่เซียนจริงๆ

  “ เอ้อ..เห็นเจ้าสั่งจินรุ่ยนำหมางกั่วมางั้นรึ เจ้าชอบงั้นหรือ ”

  “ น้องเพียงอยากบำรุงร่างกายให้กลับมาแข็งแรงเช่นเดิมเจ้าค่ะ ท่านพี่นำมามากมายซื้อมาจากไหนหรือเจ้าคะ ”

  “ อ้อ..ระหว่างทางที่พี่กลับก็ต้องผ่านเมืองสุย พี่เลยแวะซื้อมาฝากเจ้าน่ะ หากรู้ว่าเจ้าชอบพี่คงซื้อมาเต็มคันพ่วง ”

  “ ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ยังไงหากน้องแข็งแรงดีแล้วท่านพี่พาน้องไปเที่ยวได้รึไม่เจ้าคะ ”

  จะให้อุดอู้อยู่แต่จวนที่มากด้วยมลพิษแบบนี้เธอก็ขยาดเป็นเหมือนกันนะ

  เหอหยี่เหิงครุ่นคิพลางมองใบหน้านวลที่ซูบผอมของน้องสาวก่อนจะพบดวงตาที่เป็นประกายทำเอาปฏิเสธไม่ลง

  “ ได้..รอเจ้าแข็งแรงดังเดิมพี่จะพาเจ้าเที่ยวเล่นรอบเมือง ”

  “ ขอบคุณเจ้าค่ะ! ”

  เธอจะเป็นไทแล้ว! แค่กๆๆ ได้เที่ยวแล้ว..

  เหอหยี่เหิงมองรอยยิ้มจ้าของน้องสาวด้วยความหลงไหล ในที่สุดเซียนเอ๋อของข้าก็ยิ้มแล้ว

  ไม่เสียแรงที่ยอมรับปากจริงๆ แลกกับการที่เซียนเอ๋อจะยิ้มให้เขาบ่อยๆต้องการอันใดเขาก็ยอม

  “ มาทานข้าวกันเถอะ ”

  “ เจ้าค่ะ ”

  สองพี่น้องนั่งทานข้าวพลัดกันคีบให้กันและกันแลอบอุ่น ต่างจากโถงจวนใหญ่ที่กำลังปกคลุมไปด้วยกลิ่นอายกดดันลิบลับ

  “ เหตุใดจึงปล่อยให้นางล้มป่วย! ”

  “ ข้า..ข้าไม่ทราบได้เจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าก็เห็นนางออกมาอาละวาดอยู่หนาเจ้าคะ ”

  ซ่งจ้าวเหม่ยพยายามที่จะใส่ไฟบุตรสาวนอกคอกของสามี จึงแต่งแต้มเรื่องราวที่เป็นเท็จขึ้นมาปัดความผิดในหน้าที่ในจวนของนางออกไป

  “ หากนางออกมาอาละวาดจริง หยี่เหิงจะเกรี้ยวกราดเช่นนั้นรึ! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำอะไรไว้บ้าง.. ”

  “ ท่านพี่! ”

  ซ่งจ้าวเหม่ยใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและซีดขาวสลับเขียวก่อนจะก้มหน้าเงียบ



*สุยกั่ว = ผลไม้

 *หมางกั่ว = มะม่วง  

 ๐๐๐๐๐

 #เหอชินอ้าวยังคงโง่บรม

ความคิดเห็น