ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.12 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.8k

ความคิดเห็น : 170

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2562 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.12 100%
แบบอักษร

EP.12

/

//

///

ผ่านไป 2 สัปดาห์ 

.

.

.

เฮียเจย์ก็ยังคงคอยดูแลเทคแคร์ซานดีอยู่เหมือนเดิม แต่ต่างกันตรงที่เดี๋ยวนี้เฮียเจย์ไม่ค่อยพาซานออกไปเดินเที่ยวห้างบ่อยๆเท่าเมื่อก่อนเลย เฮียเจย์ตื่นแต่เช้าเพื่อมาส่งซานที่โรงเรียนแม้ว่าตัวเองจะกลับดึกแล้วกว่าจะได้นอนก็ตีสองตีสาม ง่วงแค่ไหนเฮียก็ดันด้นจะมาส่งให้ได้ ซานก็ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย แต่ก็มีแอบสงสัยปนงงๆว่าทำไมอยู่ๆเฮียถึงดูแลเขาดีแบบแปลกๆ แบบว่าแต่ก่อนมันก็ดีอยู่แล้วอ่ะ พอมาแบบนี้มันยังไงๆไม่รู้ตะงิดๆในใ


" ซานคะ กินข้าวเช้าก่อนค่ะ "


" ฮะ " ซานวางโทรศัพท์ลง หยิบข้าวเช้าที่ตัวเองเป็นคนทำออกมากิน ตอนนี้รถเฮียเจย์ติดไปแดงอยู่ใกล้ๆโรงเรียนของซานแล้ว ซานโซ้ยข้าวจนคนตัวโตกลัวว่าจะติดคอ เฮียเจย์ท้าวเเขนกับกระจกมองแฟนเด็กกินข้าวเช้าด้วยรอยยิ้ม มือหนาหยิบข้าวที่ติดอยู่ตรงมุมปากน้องออก ก่อนจะหันไปเข้าเกียร์รถเมื่อถึงสัญญาณสีเขียว

เฮียเจย์ขับรถกลับดีๆนะฮะ " ซานหันไปบอกคนหน้าง่วงด้วยความเป็นห่วง เฮียเจย์พยักหน้ารับเนือยๆปากก็ส่งยิ้มให้ ซานนึกเอ็นดูขยับหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆตรงกล้ามแขนแน่นๆของเฮียเจย์ ร่างสูงยกยิ้มฉวยหน้าน้องขึ้นมามือใหญ่ประกบแก้มเด็กน้อยจนปากน้องยู่ขึ้น ก่อนจะจุ๊บปากน้องรัวๆ 

" อื๊อออ " ซานดิ้นพร้อมกับหัวเราะขำ เฮียเจย์ก็หัวเราะในลำคอก่อนจะปล่อยซานให้เป็นอิสระ 

" รักซานนะ " 

" ฮะ...ซานไปแล้วนะบะบายยย " ซานยิ้มเขินโบกมือลาก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ น้องยืนมองรถของเฮียเจย์ที่ขับออกไปด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าเฮียเจย์จะหลับในได้ เพราะเมื่อคืนเฮียเจย์กลับดึกมากๆและดูเหนื่อยมากๆด้วย ซานก็ไม่รู้ว่าเฮียเจย์ไปทำอะไรมาถึงหด้ดูเพลียขนาดนั้น ทั้งๆที่งานในผับก็มีแค่ตรวจบัญชีเอง ซานสะบัดหัวไม่อยากคิดอะไรมากมาย น้องถอนหายใจกำสายกระเป๋าสะพายแน่นแล้วเดินเข้าโรงเรียนไป

ซานเดินเอื่อยเฉื่อยขึ้นมาบนห้องเรียน น้องวางกระเป๋าลงบนพื้นเเละนั่งลงลนเก้าอี้ มือบางเอื้อมเข้าไปหยิบขนมปังกับนมใต้โต๊ะออกมาวางไว้ข้างบน 

" อีกแล้วหรอวะ " ฟอร์ดถาม พลางมองขนมปังและนมที่มักจะมาอยู่ใต้โต๊ะของซานทุกๆเช้า 

" อืม..กุบอกเค้าไปแล้วนะว่าไม่ต้องอ่ะ " ซานตอบกลับเสียงเบื่อๆ หยิบขนมปังขึ้นมาดู

" มันชอบมึงแน่ๆเลย ไอ้ลูคัสอ่ะ " ฟอร์ดพูดติดขำ ก่อนจะแย่งนมกล่องจากซานมาเจาะดื่ม

" แต่กุมีแฟนแล้วไง " 

" แต่มันไม่รู้ไงว่ามึงมีแฟน " 

" เฮ้อออ งั้นเดี๋ยววันนี้กุจะไปบอกมัน " 

" มึงไม่กลัวมันเสียใจหรอ มันอุส่าห์ซื้อขนมมาจีบทุกวันเลยนะเว้ย เนี้ยเดี๋ยวอีกสักพักมันก็มาวอแวมึงแล้ว " ฟอร์ดยกนาฬิกาขึ้นมาดู ประมาณ 7.30 น. หลังจากที่ลูคัสเอาขนมกับนมมาแอบใส่ไว้ใต้โต๊ะของซาน ใกล้ๆจะเข้าแถวมันก็จะมาวอแวซานให้พอซานได้โวยวายด่า หลังจากนั้นมันก็จะอารมณ์ดีดีดทั้งวัน เขาเห็นซานทำหน้าเบื่อใส่มันตั้งหลายรอบและมันก็รู้ แต่ก็ยังมาวอแวกับเพื่อนเขาไม่หาย ไอ้ลูคัสเด็กศิลป์จีนแม่งโคตรตื้อ

" แล้วไงอ่ะ กุกลัวกุทะเลาะกับเฮียเจย์มากกว่า " ซานพึมพำ 

" เออว่ะ..เน้าะงั้นมึงไปบอกไอ้ลูคัสมันว่ามึงมีแฟนแล้วให้เลิกตื้อสักทีดีกว่า เนี้ยิกสักพักมันก็มาหามึงแล้วมึงก็ค่อยบอกมันตอนนั้นล่ะกัน " 

" อืมๆ " ซานพยักหน้ารับ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์ระหว่างรอเข้าแถว 

" ซานมึงๆ " 

" ว่า " ซานตอบกลับเพื่อนผู้หญิงที่เดินมาสะกิดหลังโดยที่ไม่ได้หันไปมองเพราะมัวแต่สนใจเกมส์ในมืออยู่ ฟอร์ดสะกิดซานให้หันไปสนใจเพื่อนหน่อย ซานถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปหาเพื่อนทั้งที่คิ้วยังขมวดติดกันอยู่ 

" เมื่อคืนพี่กุที่พึ่งกลับมาจากเมืองนอก มันไปดื่มที่ผับแฟนมึงมา " 

" แล้ว? " 

" แล้วมันก็ส่งรูปมาอวดกุว่าเจอสาวสวย " 

" แล้ว? " ซานก็ยังงงว่ามันเกี่ยวกับเขาตรงไหน

" ประเด็นคือมันถ่ายติดแฟนมึงมาด้วย " ออยพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของตัวเองเปิดรูปให้ซานดู 

" ถ่ายติดแฟนกุแล้วมันยังไงอ่ะ แฟนกุเข้าเป็นเจ้าของผับจะเดินลงมาดูแลผับก็ไม่เห็นแปลก " 

" โอ๊ยยย แม่มึงนี่ แหกตาดูก่อนมั้ยล่ะ " 

" เออๆ ไหนอ่ะ " ซานขมวดคิ้วมองรูปภาพที่โชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเพื่อน

" นี่ไง ใช่แฟนมึงป่ะ " ออยชี้ให้ดูชัดๆพร้อมกับซูมเข้าไปอีก

" ...... " ซานนิ่งเงียบ ใจเต้นตุบตับ เมื่อคนในภาพคือเฮียเจย์แฟนของตนที่กำลังกอดกับผู้หญิงคนอื่นแถมเฮียเจย์ยังหอมแก้มผู้หญิงคนนั้นอีก ซานกำมือแน่น เหงื่อออกเต็มมือไปหมด เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาควรจะรู้สึกยังไงระหว่างโกรธกับเสียใจ ซานรู้สึกเหมือนโดนเฮียเจย์หักหลังจะแทงซ้ำด้วยมีดจนมิดด้าม ซานกัดริมฝากกลั้นเสียงสะอื้นจนเลือดซิบและพยายามบังคับไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ซานแบ่งโทรศัพท์จากออยมาซูมดูชีดๆว่าใช่แฟนตัวเองรึป่าว ในใจก็ขอให้ไม่ใช่ทั้งที่ภาพตรงหน้ามันดูยังไงก็เป็นเฮียเจย์ชัดๆ คนเป็นแฟนกันมาตั้งหลายปีทำไมจะดูไม่ออกว่าคนนั้นเป็นแฟนตัวเอง

ต่อให้ภาพจะเบลอมีนอยด์เยอะขนาดไหนซานก็ดูออกว่ามันคือเฮียเจย์ ฟอร์ดเมื่อเห็นเพื่อนเริ่มอาการไม่ดี ก็แย่งโทรศัพท์ออกจากมือของซาน ซานนิ่งค้างอยู่ท่าเดิมในหัวมันสับสนและตีกันไปหมด ตอนแรกออยกะจะไม่ให้ซานดูด้วยซ้ำ แต่เพราะไม่อยากให้เพื่อนถูกสวมเขา เธอเลยจำเป็นต้องเอามันให้ซานดู

" มะ..เมื่อคืนนี้หรอ " ซานพูดเสียงแผ่ว น้ำตาที่กักเก็บไว้ไหลเอ่อล้นออกมา ที่เมื่อคืนเฮียกลับดึกและดูเพลียๆก็เพราะไปกับผู้หญิงคนนี้สินะ แล้วหลังๆมานี้ที่ดูแลซานดีแปลกๆก็เพราะจะปกปิดเรื่องนี้รึป่าว ทำไมอ่ะ..ทำไมถึงทำกับเขาแบบนี้ เฮียเจย์ไม่แคร์ความรู้สึกเขาหรอ ไม่คิดถึงใจเขาหน่อยหรอ ซานอุส่าห์ไว้ใจ..ไว้ใจเฮียทุกอย่างไม่เคยทำตัวงี่เง่าใส่ถ้าเป็นเรื่องงาน แต่เฮียเจย์กลับใช้โอกาสนี้เพื่อหักหลังเขา ...ซานสะอื้นฮัก ฟุบหน้ากับฝ่ามือก่อนจะร้องไห้ออกมาจนน่าสงสาร เจ็บหัวใจไปหมดเหมือนมีใครเอาหัวใจเขาไปบีบเล่นและใช้เท้าเหยียบซ้ำ ซานร้องไห้จนเพื่อนที่พึ่งเข้ามาในห้องเดินเข้ามาดูและถามว่าเป็นอะไรด้วยความเป็นห่วง 

" มึงไม่เป็นไรนะ อย่าร้องมึง " ฟอร์ดกอดเพื่อนตัวเล็กเอาไว้ ซานซุกหน้ากับอกของฟอร์ดร้องไห้ปานใจจะขาดพร้อมกับพูดออกมาซ้ำๆว่า ทำไมเฮียเจย์ถึงทำแบบนี้กับตนได้ลงคอ แต่เสียงนั้นสั่นจนเพื่อนๆฟังไม่ออก ซานปล่อยโฮออกมาด้วยความเสียใจและเจ็บที่ใจสุดๆ ขนาดที่ว่าเพื่อนทั้งห้องเข้ามากอดปลอบและบอกว่าไม่เป็นไรๆ ไม่ร้อง ซานก็ไม่ได้ยินเขาแต่ยินแค่เสียงร้องไห้และเสียงของความเจ็บปวดของตัวเอง 

" เฮ้ ซานนน เรามาแล้ว " ลูคัสโผล่หน้าออกมาจากประตู เรียกซานเสียงดัง ก่อนจะขมวดคิ้วมองดูเพื่อนๆในห้องของซานที่ยืนล้อมเก้าอี้ที่นั่งของซาน ลูคัสค่ยๆเดินเข้าไปหา ก็ได้ยินเพื่อนๆพูดปลอบให้ซานหยุดร้องไห้ เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของซาน ลูคัสก็แหวกกลุ่มคนเข้าไปก่อนจะเข้าไปถึงตัวของซานที่ซุกอกฟอร์ดร้องไห้อยู่ ลูคัสคว้าตัวซานออกมา มือหนาประกบแก้มของซานขึ้นให้มองหน้าตน ลูคัสเบิกตากว้าง เมื่อเห็นคนตัวหอมที่เองปลื้ม หน้าแดง ดวงตาสวยแดงก่ำ และจมูกรั้นๆก็แดงจนหน้าสงสาร ลูคัสสบตากับซานเพื่อหาคำตอบว่าใครมันช่างกล้าทำซานร้องไห้ ยิ่งน่ำตาของซานไหลลงเปื้อนนิ้วของเขาลูคัสก็ยิ่งโมโห 

" ใครมันทำ! " ลูคัสถามทุกคนเสียงดัง ไล่มองเพื่อนๆที่ยืนล้อมซานอยู่ ทุกคนเงียบไม่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาพร้อมกับส่ายหัวบอกไม่รู้ออกมาเพราะเข้ามาในห้องก็เห็นซานร้องไห้แล้ว เพื่อนทุกคนช่วยกันพูดปลอบ

" จิ๊! " ลูคัวจิ๊ปาก เลิกสนใจคนอื่น เขากอดซานแน่นมือหนาก็ลูบหลังปลอบไปด้วย ซานกอดลูคัสกลับพร้อมกับร้องไห้ออกมาจนลูคัสกลัวว่าจะสำลักขาดอากาศหายใจ 

" ไม่เอาไม่ร้องนะ.. " 

" ฮืออออ ฮึก..ฮือออ " ซานยิ่งร้องไห้หนักว่าเดิมเมื่อลูคัสใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้ 

" ใครทำ เธอบอกเราได้มั้ย " 


" ฮือออออออ อึก..ฮือออ " 

ลูคัสถอนหายใจเมื่อซานไม่ยอมตอบเขาจึงทำได้แค่กอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่นๆ ปล่อยให้แผ่นอกช่วยซับน้ำตาของซานแทน

" ได้โปรดอย่าร้องไห้เลยนะ..เพราะมันทำเราเจ็บที่หัวใจมากๆเลย " ลูคัสก้มลงกระซิบข้างหูของซาน ปกติกลิ่นตัวหอมๆของซานจะทำให้เขาใจสั่นทุกครั้งที่อยู่ใกล้ แต่วันนี้มันกลับไม่เป็นดังเดิมเมื่อคนตัวหอมมีน้ำตา แม่งเอ๊ยยย ซานโคตรจะไม่เหมาะกับน้ำตาเลย ใครมันกล้าทำซานว่ะ น่ารักขนาดนี้กล้าทำให้ซานเสียน้ำตาได้ยังไง ตีแม่ง!

" ฮึก..ฮือออออ " ซานส่ายหน้า อยากจะหยุดร้องแต่มันก็ทำไม่ได้ ซานสะบัดหน้าออกจากมือของลูคัสก่อนจะซุกหน้ากับอกแกร่งของเพื่อนคนใหม่ที่ตามตื้อตัวเองจนบางครั้งก็หน้ารำคาญ ร้องไห้ออกมาให้สุดๆเพื่อหวังให้ความเสียใจมันหมดหายไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะความเจ็บปวด หัวใจน้องแตกสลายโดยที่คนที่กำลังนอนหลับสบายใจอนู่ที่คอนโดไม่มีทางรู้

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ

ไม่ร้องนะลูก..แม่จะเอาคืนให้


ความคิดเห็น