ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP32] อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา (แพ้ท้องนิดๆ)

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP32] อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา (แพ้ท้องนิดๆ)

คำค้น : ดั่งใจบัญชา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2562 14:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP32] อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา (แพ้ท้องนิดๆ)
แบบอักษร

บทที่ ๓๒

-ห้องดาหลา- 

หลังจากพูดคุยกับพ่อตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าพ่อมาเฟียหนุ่มก็เดินกลับมาที่ห้องนอนของคนรักเพื่อดูว่าเมียตัวน้อยตื่นหรือยัง 

แกร่ง~ 

“อ๊ากก~ อุ๊บ! อ๊ากก~ แหวะ” และทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงอกอ๊ากของใครบางคนดังออกมาจากในห้องน้ำ สองขาแกร่งไม่รอช้าที่จะสาวเท้าเข้าไปดู

“ที่รัก!” และภาพที่เห็นก็คือเมียตัวน้อยที่กำลังโก่งคออ้วกลงในโถจนน้ำหูน้ำตาไหล ธาวินจึงรีบเข้าไปลูบหลังให้และเอ่ยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“ไหวไหมครับ”

“อึก! แหวะ อ๊ากก~” ทว่าคำตอบที่ได้กลับเป็นเสียงอาเจียนไม่หยุดของดาหลา

“อ๊ากก~ แค่ก! แค่ก!” พออาเจียนเสร็จหญิงสาวก็ไอหน้าดำหน้าแดง ภาพตรงหน้านั้นช่างเวทนาสำหรับมาเฟียหนุ่ม หากเป็นไปได้เขาจะขออยู่ในสถานการณ์แบบนี้แทนเธอ

“ไหวนะครับ” ถามพร้อมกับประคองร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วพาไปตรงอ่างล้างหน้า ทำความสะอาดด้วยการบ้วนปาก

“ไปไหนมา~” นั้นเป็นคำแรกที่ดาหลาได้เอ่ยออกมา เธอถามเขาอย่างออดอ้อนและสวมกอดร่างหนาแน่น อยากรู้ว่าเขาไปไหนมาเพราะตื่นขึ้นมาไม่พบเขาอยู่ด้วย🙁

“ผมไปคุยธุระมาครับ” ธาวินไม่ได้ตอบเปล่าแต่อุ้มเมียตัวน้อยขึ้นแนบอกแล้วพามาที่เตียงนอน ว่างเธอลงด้วยความทะนุถนอม ก่อนที่ตัวเองจะหย่อนสะโพกนั่งลงตรงขอบเตียง

“เรื่องนั้นเหรอคะ?”

“ครับ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะ ทำใจให้สบายๆ” ชายหนุ่มว่า ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อจ้องมองหน้าท้องนูนๆของอีกคน

“ไงครับเด็กๆ?” ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปมาอย่างแผ่วเบา ราวกับว่ากำลังทักทายเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่อยู่ในครรภ์ แม้นยังไม่ได้เห็นหน้าก็มีความสุขเหนือสิ่งอื่นใดจะเทียบเท่า

“ไปหาหมอไหมครับ” ใบหน้าหล่อคมละกลับมาหาคนอุ้มท้องและเอ่ยถาม ดาหลาส่ายหน้าเป็นคำตอบ เธอรู้ว่าอาการแบบนี้เป็นอาการปกติของคนแพ้ท้อง...

๐๐๐๐๐

-บ้านเอ็มมา- 

“ถึงแล้วครับ” เรียวเอ่ยบอกกับแฟนสาวเมื่อขับรถเข้ามาจอดเทียบใต้ถุนบ้านของเธอ วันนี้พ่อของเอ็มมาได้ชวนเขามาทานอาหารเย็นด้วย เห็นว่ามีเรื่องบางอย่างต้องการคุยกับเขา 

ทั้งสองก้าวลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีเจ้าของบ้านอย่างเอ็มมาเป็นคนนำทางไปยังห้องรับแขก

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ/สวัสดีครับ” ทันทีที่เข้ามาในห้องเอ็มมาก็ไม่รอช้ารีบจ้ำอ้าวเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ที่ชุดโซฟาหรู ตามด้วยเรียวที่ทำเพียงประนมมือไหว้เท่านั้น 

“ทำตัวเป็นเด็กไปได้ลูกคนนี้” ทรงริทเอ็ดลูกสาวอย่างไม่จริงจังนัก ส่วนเอ็มมาก็ทำหน้าตาหยอกล้อใส่ตามประสาพ่อลูก 

“นั่งสิ” เรียวทำตามคำเฉยชวนของว่าที่พ่อตาด้วยการเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เขารู้สึกเกร็งอยู่ไม่น้อย อารมณ์เหมือนพึ่งมาแนะนำตัวกับครอบครัวของแฟนครั้งแรก ทั้งที่จริงเขาก็มาที่นี้หลายครั้งแล้ว

“ดาหลาออกจากโรงพยาบาลแล้วหรือ?” ทรงริทเอ่ยถามลูกสาวถึงเพื่อนรักของเจ้าตัว

“ค่ะ พึ่งออกวันนี้” เอ็มมาตอบ

“เสียดายที่พ่อไม่ได้ไปเยี่ยม...ได้ยินว่าได้ลูกแฝด ธามคงจะเฮ้อหน้าดู” 

“ใช่ครับ นายเฮ้อมาก ดูแลนายหญิงไม่ห่างเลย” เป็นเรียวที่เอ่ยขึ้น ทำให้ชายวัยกลางคนหันมามองหน้าเขา ก่อนจะหันกลับไปพูดกับลูกสาวอีกที

“พ่อขอคุยอะไรส่วนตัวกับเรียวได้หรือเปล่า?” เอ็มมาขมวดคิ้วยุ่งเป็นเชิงถาม แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อยให้ทั้งคนคุยกันตามลำพัง

“งั้นเอ็มมาขอขึ้นไปดูของบนท้องนะคะ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปโดยไม่ลืมหอบแก้มสากคุณพ่อสุดที่รักไปหนึ่งที...

หลังจากเอ็มมาไปแล้วภายในห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบจนหน้าอึดอัด ทรงริทเอาแต่มองหน้าแฟนลูกสาวด้วยสีหน้านิ่งเฉย ส่วนเรียวก็ได้แต่สบตากลับ ทว่าในใจของเขากลับร้อนรุ่มผิดปกติ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“ตะ..แต่งงานหรือครับ?” เรียวถามว่าที่พ่อเสียงสั่นและดังอยู่ในระดับหนึ่งเพราะไม่คิดไม่ฝันว่าที่ทรงริทขอคุยด้วยเป็นการส่วนตัวจะเป็นเรื่องนี้

“ใช่” ชายวัยกลางคนตอบคนตรงหน้า 

“มะ..มันไม่เร็วไปหน่อยหรือครับ...คือ...ผมกับเอ็มมาเราพึ่งคบกัน” 

“พ่อรู้ว่ามันอาจจะเร็วเกินไป แต่พ่อแก่แล้วนะจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ พ่อก็เลยอยากได้ใครสักคนมาดูแลลูกสาวแทนพ่อ และเราก็เป็นคนที่เอ็มมาเลือกแล้ว” เขารู้ว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่ใครไม่ใช้เขาคงไม่เข้าใจ เอ็มมาเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา เธอเป็นเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจ และเขาเองนั้นรู้ตัวดีว่าไม่สามารถอยู่ดูแลเธอตลอดไป และมันคงเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว เขาจึงต้องการใครสักคนมาดูแลแก้วตาดวงใจแทนเขา

“แต่...เรายังไม่ทันคิดเรื่องนั้นครับ พวกเราอยากให้มันค่อยเป็นค่อยไป” หากถามเรียวว่าเขาอยากแต่งงานกับเอ็มมาไหมตอบเลยว่าเขารักเธอ และอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอ แต่การตัดสิ้นใจครั้งนี้เขาไม่สามารถตัดสินได้เพียงคนเดียว เพราะการแต่งงานคือการตัดสินครั้งสำคัญในชีวิต

“ก็ไม่ได้บังคับ จะไม่แต่งก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่เสนอให้เท่านั้น ถ้าลูกทั้งสองยังไม่พร้อมก็เอาไว้ว่ากันใหม่” ทรงริทกล่าวยิ้มๆ

“ผมพร้อมนะครับ แต่เอ็มมาจะพร้อมหรือเปล่าเนี่ยสิ” 

๐๐๐๐๐

-คฤหาสน์ ยุติธรรม- 

พอถึงเวลารับประทานอาหารมื้อค่ำ ทุกคนก็มารวมตัวกัน ณ ห้องรับประทานอาหารขนาดใหญ่ในคฤหาสน์ ทุกคนรวมถึง คุณหญิงเภตราและภาคินี สองบุคคลที่ใครๆก็ทราบว่าไม่ค่อยชอบหน้าดาหลานัก 

อาหารเย็นมากมายถูกจัดเรียงกันอยู่บนโต๊ะอาหาร ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นอาหารบำรุงครรภ์เป็นพิษ 

“อาหารวันนี้พ่อสั่งให้คนทำเป็นพิเศษเลยนะ ของบำรุงครรภ์ทั้งนั่นเลย” ไพศาล ประมุขใหญ่ของบ้านนั่งอยู่หัวมุมโต๊ะอาหารเอ่ยกับลูกสาวคนโต ที่นั่งอยู่ข้างๆและตรงข้ามกับภรรยาของตน

ดาหลาพยักหน้ายิ้มๆ แต่ก็หยีหน้าเล็กน้อยเพราะกลิ่นอาหารเหล่านั้นลอยมาแตะจมูก

แล้วชวนอาเจียน

“เอาอกเอาใจกันจังเลยนะคะกับลูกสาวคนนั้น ลูกสาวคนนี้คงตกกระป๋องไปแล้วสิ” ภาคินีเอ่ยขึ้นบ้าง น้ำเสียงติดน้อยใจหากแต่มีอะไรแอบแฝง

“ไม่มีใครสำคัญกว่าใครหรอก พ่อรักลูกๆทุกคนเท่ากันนั้นแหละ” ไพศาลว่ายิ้มๆพร้อมกับมองลูกๆทุกคน ทั้งสามเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเขา

“เหรอคะ ภานึกว่าคุณพ่อจะรักลูกเมียน้อยมากกว่าใครเสียอีก” ภาคินีพูดคำพูดอาบยาพิษพลางมองมาที่ดาหลาด้วยสายตาเย้ยหยัน เธอตั้งใจพูดมันขึ้นมาทำร้ายจิตใจหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าพี่ของเธอ 

“ภา!/ภา!/ นั้นปากเหรอภา!” ทั้งไพศาล คุณหญิงเภตราปรามลูกสาวเสียงดัง โดยเฉพาะภานุมาศที่รู้สึกอยากจะเอาอะไรตีปากน้องสาวในใส้คนนี้จริงๆ

“น้องไม่ควรพูดอะไรแบบนี้เลยนะครับ ยังไงดาหลาก็มีศักดิ์เป็นพี่สาวของน้อง น้องควรจะให้เกียรติเธอบ้าง...”

“...” 

“...เป็นเด็กเป็นเล็กพูดจาไม่น่ารักแบบนี้...เดี๋ยวคนอื่นเขาจะหาว่าผู้ปกครองไม่สั่งสอนเอานะครับ” เป็นธาวินที่เอ่ยขึ้น เมียเขาเจ็บเขาเองเจ็บกว่าเป็นหลายเท่า

“แล้วคุณเกี่ยวอะไรด้วยคะ พี่ก็ไม่ใช่ ญาติก็ไม่เกี่ยว” ภาคินียังคงไม่หยุด 

“เกี่ยวสิครับ ถึงพี่จะไม่ใช่ญาติของน้อง แต่พี่เป็นสามีคนที่น้องกำลังดูถูกอยู่ แล้วอีกอย่างพี่ก็อายุมากกว่าน้องหลายปีน้องก็ควรเคารพพี่บ้างนะ” ถ้าหากว่าเขาเป็นพ่อแม่เด็กคนนี้เขาจับเธอตีก้นลายไปแล้ว เด็กอะไรพูดจาไม่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่

“พอเถอะค่ะ หนูว่าเรามาท่านข้าวกันดีกว่า” ดาหลาเอ่ยบ้าง ก่อนที่อะไรๆจะแย่ลงกว่านี้ เธอไม่อยากเป็นต้นเหตุให้ทุกคนทะเลาะกัน

ภาคินียอมสงบปากสงบคำในที่สุด และทุกคนก็เริ่มทยอยตักอาหารใส่จานตัวเองเอง โดยที่ดาหลามีสามีอย่างธาวินคอยดูแลตลอด

“พอแล้วค่ะวิน เท่านี้ก็ทานไม่หมดแล้ว” หญิงสาวปรามสามีที่ตักอาหารใส่จานของเธอไม่หยุด

“ไม่ได้ครับ คุณต้องทานเยอะๆ ทานเพื่อลูก” ว่าพลางเลื่อนช้อนในจานมาจ่อริมฝีปากอวบอึ๋ม โดยไม่สนใจเลยว่าใครจะมองอยู่ 

“อึก! อุบ!” ทันทีที่สูดดมกลิ่นอาหารในช้อนจากสามีเข้าไป ดาหลาก็ถึงกับต้องรีบเอามือปิดปาก 

“เป็นอะไรลูก” ไพศาลถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ส่วนธาวินก็รีบเอาช้อนลง ในขณะที่คนอื่นๆก็มองมาที่เธอด้วยความเป็นห่วงเช่นกัน

“ใกล้ตายแล้วเหรอ” ทุกคนยกเว้นเด็กสาวที่ชื่อ ภาคินี ไพศาล คุณหญิงเภตรา และภานุมาศหันมามองเธอด้วยสายตาเชิงดุจนต้องสงบปากสงบคำอีกครั้ง

“ดาหลาขอตัวนะคะ” ว่าแล้วก็รีบลุกออกจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปห้องน้ำให้ไวที่สุด 

“ที่รัก!” ร่างหนารีบตามเมียตัวน้อยไปทันที เสียงกระโชกโฮกฮากดังออกมาเป็นระยะๆอย่างน่าสงสาร ท่ามกลางความเป็นห่วงเป็นใยของทุกคน ทุกคนยกเว้นภาคินี...

........................................................

มาแล้วจ้า ยังรอกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย

สนุกหรือไม่สนุกช่วยเม้นบอกกับด้วยนะคะ เพื่อเป็นกำลังใจและจะปรับปรุงตัวเองค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว