facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#4 เด็กหญิงในความทรงจำของอรุษ (30%)

ชื่อตอน : #4 เด็กหญิงในความทรงจำของอรุษ (30%)

คำค้น : -

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#4 เด็กหญิงในความทรงจำของอรุษ (30%)
แบบอักษร


#4 ความทรงจำของ...อรุษ


สิ้นเสียงคำพูดนั้น หญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่อกึ่งนั่งกึ่งยืนนั้นก็รีบผุดลุกขึ้นยืนอย่างเร็ว ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออีกครั้งเมื่อสายตาคู่ตรงหน้าที่มองเธออยู่ คล้ายกับมองว่าเธอเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ดูน่ากลัวและน่ารำคาญไปในคราวเดียวกัน 

สาบานเลยว่าการเจอกันในค่ำคืนที่ผ่านมา ไม่ได้จะสร้างความขมขื่นให้กับเขาแต่ฝ่ายเดียวหรอกนะ เธอเองก็เช่นกัน

"ฉันมาทำงาน" ปวริศาว่าออกไปพร้อมกับใช้สองมือปัดแถบ ๆ ชายเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวอย่างกับคนไม่รู้จะวางไม้วางมือไว้ตรงไหน  แล้วรวบรวมความกล้าจ้องหน้าเขากลับไป ซึ่งเขาจะมองเธออย่างไรไม่รู้ล่ะ แต่เธอก็ขอรีบออกตัวไปอย่างนี้ ไม่เช่นนั้น เขาอาจจะเหมาว่าเธอเหมือนพวกแฟนคลับ ที่คลั่งไคล้เขาเข้า แล้วทำมาเป็นสร้างเรื่องดักรอหรือดักพบอะไรทำนองนี้

อีกอย่างที่บอกไป ก็เพราะวันฟิตติ้งและวันเปิดกล้องละครเรื่องนี้ เขาจะได้ไม่ต้องตกใจที่เห็นเธอเดินไปเดินมาอยู่ในกอง นัยว่า บอกให้เขาทำใจไว้ก่อนล่วงหน้านั่นเอง

ดวงตาคมปลาบคู่ที่มองเธออยู่ ดูตื่นตะลึงในแบบที่คิดไม่ถึง หญิงสาวคนเมื่อคืนมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง จะเรียกว่าความบังเอิญหรือ ก็ดูเหลือเชื่อ 

หญิงสาวคนนี้อยู่ในเสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงทรงกระบอกเอวสูงสีซีด   แบบแนววินเทจผม ยาวสีน้ำตาลฮาเซลนัทถูกรวบไว้ลวก ๆ ไม่ได้มีอะไรให้น่ามองหรอก

ไม่เหมือนเขา  ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ทุกสัดส่วนราวกับสามารถสะกดสายตาของเธอได้อย่างจังงัง!

เพราะผมสั้นที่ถูกเซ็ตเป็นทรงเรียบร้อยอย่างเมื่อคืน ตอนนี้ถูกยีให้ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย เส้นผมนั้นจึงตกละปรกหน้า ปรกตามคิ้วเข้ม เขาอยู่ในเชิ้ตสีกรมแขนยาวพอดีตัวเนื้อผ้าเรียบลื่นดูจะแนบไปตามสัดส่วนของรูปร่างกำยำนั่น กระดุมเสื้อที่ติดตั้งแต่เม็ดล่างขึ้นมาจนเหลือเพียงสองเม็ดบนสุดท้ายนั้นที่ไม่ถูกติด แถมตรงสาบเสื้อที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระนั่นยังถูกถ่วงน้ำหนักลงด้วยแว่นกันแดดสีดำที่คล้องเอาไว้ตรงนั้น จึงเผยความเซ็กซี่เบา ๆ เพราะเขากำลังโชว์หน้าอกขาวหนั่นแน่นอยู่รำไร 

ปวริศายังเผลอใช้สายตาสำรวจลงมาอีก เขาสวมกางเกงผ้าเนื้อดีสีกรมเข้มห้าส่วนอย่างที่ผู้ชายสมัยใหม่นิยมใส่  ขาของเกงกางที่สั้นเหนือข้อเท้า ทำให้เธอได้เห็นข้อเท้าขาว ๆ  ตรงนั้น...ตรงตาตุ่ม... หญิงสาวพิจารณาตาตุ่มของเขาอย่างเผลอไผลอีก

อื่ม ตาตุ่มของคนเป็นดารานี่ก็เนียนเหมือนกันเนอะ  ...

"คนอะไร ดูดีแม้กระทั่งตาตุ่ม..." หญิงสาวเผลอพึมพำประโยคนี้กับตัวเบา ๆ แต่ก็ดันลอยไปเข้าหูของร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเข้าจนได้

เขาได้ยินแว่ว ๆ เธอว่าเขาว่า 'คนอะไร...' แล้วคำพูดหลัง ๆ ก็เลือนหายไปในลำคอ 

อรุษชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นเต็มที่ เธอใช้สายตาสแกนเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าแล้วยังพูดพึมพำต่อหน้า  แม้ไม่ใช่การตำหนิ แต่การวิจารณ์คนอื่นซึ่ง ๆ หน้าก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่มีมารยาทอยู่พอสมควร! 

"คุณ! เธอ!" จะ 'คุณ' หรือ 'เธอ' ชายหนุ่มก็เรียกไม่ถูก ถ้าให้เดาจากรูปร่างและหน้าตาผู้หญิงคนนี้ เธอคงมีอายุราว ๆ ยี่สิบต้น ๆ มั้ง เพราะตามผิวกายและผิวหน้ายังดูเนียน ขาวใส หน้าตาไม่ถือว่าขี้เหร่ แต่ด้วยความที่เขาต้องเจอแต่หญิงสาวสวย ๆ จนรู้สึกชินชากับความสวยอยู่แล้ว หญิงสาวตรงหน้าจึงดูไม่ได้มีความพิเศษไปกว่าใครเลย

 ปวริศาเหมือนจะรู้สึกตัวกับน้ำเสียงเข้มที่ดังขึ้น พลางถามกลับเหลอหลา "คะ? ฉะ ฉัน!" ก่อนจะรู้ตัวว่าประโยคเมื่อครู่เธอไม่ได้คิดแค่ในใจ แต่ดันเผลอพูดออกไปเข้าหูร่างสูงตรงหน้านี้จนได้

"เมื่อกี้เธอว่าอะไร!" เขายังถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่บ่งบอกว่าไม่พอใจสุด ๆ 

ปวริศาหลบตาเขาอึกอัก แหม ก็อยากจะบอกเขาอยู่หรอกนะ ว่าเขาช่างดูดีไปทุกสัดส่วน แม้กระทั่งตาตุ่มขาวเนียนสองข้างนั่น แต่เธอก็กลัวว่า เมื่อได้ฟังคำตอบแล้ว แทนที่เขาจะพอใจกลับจะยิ่งมองเธออย่างแปลกประหลาดไปกว่าเดิม ตรงที่มีรสนิยมชมชอบส่วนของร่างกายที่ไม่เหมือนกับคนอื่นเขาน่ะสิ 

ก็แค่อยากจะบอกว่าตาตุ่มเขาดูดี น่าพิสมัย น่าหลงใหล น่าอภิรมย์เธอจะถูกเขามองว่าบ้า หรือเปล่า!

อรุษขยับเท้าเข้าไปหา ท่าทางดูคุกคามขึ้น ทำให้หญิงสาวลีบลำตัวลงแล้วถอยหนีอีก พลางลอบกลืนน้ำลายด้วยความสยดสยองตาม

และก่อนที่จะเกิดภาวะที่ตึงเครียดไปมากกว่านี้ ประตูห้องประชุมนั้นก็ถูกเปิด จากมือใครบางคนที่กำลังเดินออกมานั่นเอง ครั้นได้เห็นนักแสดงหนุ่มเข้า จึงรีบเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูทันที

"อ้าว รุษ!"

ทำให้อรุษยอมละสายตาเอาเรื่องจากร่างบางตรงหน้า เพื่อหันกลับไปขานรับกับเจ้าของเสียงนั้น "ครับ พี่นิด"

แล้วก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง เหมือนอยากจะฝากฝังอะไรสักอย่างผ่านแววตาคู่นั้นเอาไว้ก่อน แล้วชายหนุ่มก็รีบเดินขึ้นบันไดไปหาขนิษฐ์ที่ออกจากห้องประชุมมาเรียกเขาอย่างทันเวลาพอดี

ปวริศาลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก อยากจะเขกกะบาลตัวเองสักสิบทีที่เผลอไผลพูดอะไรออกไปอย่างใจคิด เกือบจะมามีเรื่องอีกเพราะตาตุ่มคู่นั้นของเขา

หญิงสาวรีบก้มเก็บของแล้วรีบลงบันไดไปให้ไวที่สุด ในขณะ ที่สองหูยังได้ยินเสียงสนทนาของเขาและผู้จัดคนดังอยู่ว่า

"สวัสดีครับพี่นิด แล้วนี่มีใครมาถึงหรือยัง"

"ยังจ้ะ รุษเป็นคนแรก คนอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยมาถึงล่ะ เพราะได้ยินเสียงไลน์พี่เด้งขึ้นมาหลายข้อความแล้ว"


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว