ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ ๑

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 775

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มี.ค. 2562 12:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑
แบบอักษร

  เปลือกตาอันขาวซีดขยุกขยิกเล็กน้อยก่อนจะเปิดกว้างออกเผยดวงตาสีดำสนิทที่หากใครได้จ้องมองโดยตรงคงจะรู้สึกราวกับถูกดูดดเข้าไปจนเสียสติไปพักหนึ่ง

  'ที่นี่ที่ไหนกัน โอ๊ย!'

  “ ทำไมถึงปวดตัวขนาดนี้กันนะ โอ๊ะ!อึก ”

  ลี่เซียนพยายามที่จะพยุงตัวขึ้นนั่งแต่เพียงขยับเพียงเล็กน้อยความเจ็บปวดก็แล่นไปทั่วร่างจนเผลอกัดฟัน

  'อะไรกัน..ความทรงจำนี้'

  นี่เธอมาอยู่ในร่างคนอื่นงั้นหรอ...

  เหอลี่เซียนหรือคุณหนูใหญ่ของอัครเสนาบดีผู้เป็นมือขวาขององค์จักรพรรดิ ที่ไม่เป็นที่โปรดปรานของบิดาแต่ที่แย่กว่านั้นคือบิดารังเกียจและเกลียดราวเป็นกิ้งกือใส้เดือน ร้ายกาจหรอ..หึ! เหอลี่เซียนไม่ได้ร้ายกาจแม้แต่น้อย เพียงแต่มักจะฟิวส์ขาดเมื่อใครก็ตามแต่ดูถูกมารดา จนภาพรวมกลับกลายเป็นหญิงร้ายกาจที่โด่งดัง หากแต่ผู้ที่ร้ายกาจอย่างแท้จริงคือเหอกุ้ยหนิงต่างหากที่ร้ายกาจ แถมยังโหดเหี้ยมฆ่าคนเป็นว่าเล่นและที่ร้ายกาจกว่าคือผู้ให้กำเนิดนาง..ซ่งเจ้าเหม่ยที่โหดเหี้ยมภายใต้หน้ากากอ่อนโยนนั่น

  เหอลี่เซียนถูกปองร้ายหมายเอาชีวิตอยู่หลายครั้งเพราะใบหน้าที่เหมือนกับมารดาผู้ล่วงลับจนเป็นที่อิจฉาของฮูหยินรองที่รู้ว่าสามียังคงรักภรรยาคนเก่าที่ตายไปแล้ว ไม่มีที่ให้นางแก้แค้นเพราะหม่าจินเหยียนตายไปแล้ว เลยคิดที่จะเอาความแค้นทั้งหมดลงที่บุตรสาวที่นางยอมสละชีพเพื่อให้บุตรสาวมีชีวิตต่อไป

  เหอลี่เซียนหากเป็นยามวัยไม่ถึงสิบหนาวนั้นยังคงเป็นที่รักของบิดา แต่ด้วยการจัดฉากจากแผนการของซ่งจ้าวเหมยจึงทำให้นางกลายเป็นที่รังเกียจและเกลียดจากผู้เป็นบิดาที่คิดเพียงภาพที่เห็นเป็นเรื่องจริงจนนางถูกละเลยมานานถึงห้า..หกปี

  มาบัดนี้เหอลี่เซียนถึงวัยปักปิ่นแล้ว อัครเสนาบดีเหอกลับไม่สนใจใยดีในบุตรสาวที่มักจะโดนฮูหยินรองเหอใส่ไฟอยู่เสมอๆ จนล่วงเลยการปักปิ่นมาหลายเดือนแล้ว เหอลี่เซียนตรอมใจจนป่วยและทรุดหนัก สุดท้ายด้วยพิษที่มีในร่างกายจึงทำให้นางสิ้นชีวิตลงไปในเรือนเก่าๆเพียงลำพัง

  และเธอ..ลี่เซียนเดนมนุษย์ผู้โหดเหี้ยมร้ายกาจได้มาอยู่แทน

  “ ทำไมกันนะ..ทั้งๆที่พ่อเธอทำกับเธอขนาดนี้แต่เธอกลับยังคงรักและห่วงใยเขา ”

  'ถึงอย่างไรเขาก็คือท่านพ่อของข้า'

  เสียงโต้ตอบที่ลอยเข้าหูของลี่เซียนแผ่วเบาที่หากไม่ตั้งใจฟังคงคิดว่าเป็นเพียงเสียงลมที่แทรกเข้ามา

  “ หึ! ”

  'ข้าคงไม่มีโอกาสในการตอบแทนพระคุณของท่านพ่อและท่านพี่แล้ว..ข้าขอฝากเจ้าด้วยลี่เซียน'

  “ เฮ้อ..ก็ได้ ยังไงก็ไปสู่สุคตินะ ”

  'ขอบใจเจ้า..'

  แล้วลมที่มาจากไหนไม่รู้ก็พัดผ่านร่างกายของลี่เซียนไปทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บ

  “ เกลียดขนาดไหนก็ไม่ควรที่จะละเลยลูกที่เป็นเพียงเด็กสาวนะ.. เหอชินอ้าวงั้นหรอ.. ”

  คงเป็นพ่อที่บัดซบเอามากๆเลยสินะ

  “ แล้วจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย.. ”

  ผ้าห่มก็ผืนบางยิ่งกว่าผ้าซีฟอง หมอนก็แข็งราวกับไม้ ชุดก็หยาบราวกับขนสุนัขที่ไม่ได้อาบน้ำหลายวัน

  มันจะมีอะไรดีๆบ้างไหมเนี่ย!

  “ คุณหนูของบ่าว..ฮืออ ”

  เสียงใครมาคร่ำครวญอยู่หน้าประตูกัน

  ว่าแต่เหอลี่เซียนมีสาวใช้ข้างกายด้วยหรอ

  ไม่พูดเปล่าความทรงจำอันแสนสั้นก็ไหลเข้ามา ที่แท้เหอลี่เซียนมีสาวใช้ข้างกายอยู่หนึ่งคน พร้อมกับแม่นมชื่ออะไรนะ?

  จินลี่กับแม่นมหม่า..

  ใช่สิ!

  จินลี่ถูกลงโทษเพราะออกหน้ารับแทนเหอลี่เซียนที่เริ่มป่วยจนโดนโทษโบยยี่สิบไม้และไล่ไปอยู่โรงซักล้าง ส่วนแม่นมหม่า..แม้ซ่งจ้าวเหม่ยจะทำอะไรไม่ได้มากแต่ก็สามารถลงโทษได้โดยให้ไปอยู่โรงครัว

  เหอลี่เซียนเลยไม่มีคนดูแล

  ...จนตาย!

  “ คุณหนูเจ้าคะ!/คุณหนูของนม! ”

  จินลี่นั้นเป็นเพียงหญิงสาวร่างบอบบางเอวบางดังกิ่งหลิวหน้าตาจัดว่าสวยแต่กลับถูกเหอกุ้ยหนิงใช้เหล็กร้อนนาบเข้าที่ซีกแก้มด้านขวาจนหมดความสวย

  แม่นมหม่านั้นเป็นหญิงวัยกลางคนที่อายุประมาณห้าสิบต้นๆใบหน้าอ่อนโยนที่มีรอยย่นตีนกาตามวัย เป็นผู้ที่เลี้ยงมารดาเหอลี่เซียนตั้งแต่แรกเกิด ติดตามมาในตอนแต่งงานจนหม่าจินเหยียนตายลงจึงมาดูแล ช่วยเหลือเหอลี่เซียนที่เป็นบุตรสาว

  ทั้งสองคนวิ่งฉุกลหุกเข้ามามุงอยู่ข้างตั่งนอนก่อนจะร้องไห้ออกมาจนตัวโยน

  “ เป็นเพราะบ่าว..ที่ทำให้คุณหนูป่วยแบบนี้ ”

  “ บ่าวก็เช่นกัน! หากพวกเราอยู่กับคุณหนูในตอนแรก..คุณหนูคงไม่ต้องล้มป่วยแบบนี้ ”

  เอากันทั้งสองคน!

  “ หยุดร้องได้แล้ว..ข้าก็ไม่ได้เป็นอันใดมากเสียหน่อย ร้องไห้เหมือนกับใครจะตาย ”

  ประโยคท้ายๆลี่เซียนพึมพำออกมาเพียงแผ่วเบาจึงทำให้จินลี่และแม่นมหม่าไม่ได้ยิน

  “ งั้น..เดี๋ยวบ่าวไปเอาข้าวมาให้นะเจ้าคะ ”

  “ พวกเจ้าพ้นโทษแล้วงั้นหรือ... ”

  แม่นมหม่าไปไหนกัน

  “ คุณชายใหญ่กลับมาเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็กำลังถกเถียงกับฮูหยินรองเรื่องคุณหนูอยู่เลยเจ้าค่ะ ”

  เหอหยี่เหิง..กลับมาแล้วงั้นหรอ..

  “ พาข้าไปหาท่านพี่ เร็วเข้า! ”

  “ จะ..เจ้าค่ะ ”

  จินลี่ช่วยพยุงลี่เซียนขึ้นนั่ง แม้เธอยังคงปวดระบบราวกับร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยง เธอจึงได้แต่กัดฟันฝืนตัวเอง

  “ อึกก..! ”

  “ คุณหนู! ไหวรึไม่เจ้าคะ ”

  “ ข้าอยากอาบน้ำเสียแล้วสิ.. ”

  จากตอนแรกเธอคิดจะไปหาเหอหยี่เหิงแต่พอลุกขึ้นนั่งได้แล้วเธอกลับรู้สึกไม่สบายตัว ไม่ใช่ว่าเหอลี่เซียนลืมอาบน้ำหรอกนะ

  “ แม่นมหม่าเตรียมน้ำเสร็จพอดีเจ้าค่ะ ”

  ที่แท้แม่นมหม่าหายไปเพราะเตรียมน้ำนี่เอง 

  ลี่เซียนถูกพยุงมาจนถึงถังไม้ที่มีไอความร้อนพวยพุ่งขึ้นจากน้ำ ก่อนที่เธอต้องฝืนตัวเองคนั่งใหญ่ในการเดินขึ้นไปในอ่าง

  อ่า...ไม่เสียแรงที่ฝืนจริงๆ

  น้ำที่อุ่นๆกำลังพอดีช่วยให้ลี่เซียนคลายความเมื่อยล้าและความเจ็บปวดระบมที่มีไปมาก 

  ฟิน~~

  จินลี่เห็นนายสาวหลับตาพริ้มก็ตักน้ำขึ้นราดผิวคุณหนูก่อนจะใช้ผ้าที่ชุบน้ำมันระเหยเช็ดถูเบาๆตามลาดไหล่พร้อมกับนวดไปในตัว

  “ เซียนเอ๋อ!! ”

  น้ำเสียงเข้มหนาตะโกนดังดึงสติลี่เซียนก่อนจะเหลียวไปมองนอกฉากกั้น

  คงเป็นเหอหยี่เหิงแน่นอน

  “ คุณหนูอาบน้ำอยู่เจ้าค่ะ ”

  “ อ้อ.. ”




๐๐๐๐๐ 

#พี่เหิงของบ่าวว..


ความคิดเห็น