ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่4

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2562 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่4
แบบอักษร








Chapter 04





อยากกลับบ้านไปนอนแล้วววว

ผมบ่นกับตัวเองในใจขณะที่เก็บกระเป๋าเดินออกจากห้องเรียนที่อาจารย์เพิ่งจะปล่อยทั้งๆที่เลยเวลามาเกือบจะครึ่งชั่วโมงแล้วก็ตาม

ผมแยกกับใยไหมและเดินไปที่หน้าตึกคณะ

ทิ้งร่างลงที่โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกและควักเอาถุงของกินที่ยังกินไม่หมดของเมื่อเช้านี้ออกมากินต่อ

ซาลาเปาไส้หมูที่รัก จะกินแล้วนะ

“หมอกๆ!!!!”

ขัดความสุขคนจะกินว้อย

พี่ใบหม่อนวิ่งออกมาจากตึกคณะตะโกนเรียกผมเสียงดังลั่นทั้งๆที่ผมก็อยู่ห่างพี่แกไม่มาก

ผมหุบปากที่กำลังจะงับขนมลงและหันไปมองพี่ใบหม่อน

“ว่าไงพี่”

“แกมีเรียนต่อไหม”

เดินเข้ามาใกล้ มือกำลังหิ้วของพลุงพลังไปหมด

“ไม่แล้วอ่ะ ผมจะกลับแล้ว”

วันนี้ไม่ต้องรอใยไหมเพราะใยไหมมีเรียนตอนบ่าย ถึงจะเรียนคณะเดียวกันแต่ใยไหมก็ลงวิชาเรียนไม่เหมือนผมซะทีเดียวทำให้มีบางวันที่ไม่ได้กลับพร้อมกันบ้าง อย่างเช่นวันนี้ ผมเลยต้องกลับห้องคนเดียว

“ดีเลย ฉันจะฝากแกเอาเอกสารนี่ไปให้เรย์ที่ตึกคณะ.....”

“ไม่ไป!!!!!”

“ไม่ได้ นี่มันบทแสดงของเรย์มัน เราจะเริ่มซ้อมพรุ่งนี้แล้ว ส่วนนี่ของแก”พูดพร้อมวางเอกสารลงตรงหน้าผม

“ไม่เอา พี่ก็เอาไปให้ดิ”ผมยังคงไม่ล้มเลิก

นี่ผมหลีกเลี่ยงการไปคณะบริหารมาจนจะครบอาทิตย์แล้ว จะมาพลาดตอนนี้ไม่ได้ พูดแล้วก็เศร้า ผมไม่ได้เอาขนมไปให้พี่วินอีกเลยตั้งแต่วันนั้น ทั้งที่อยากเห็นหน้าใจแทบขาด แต่ก็กลัวว่าพี่วินจะจำได้แล้วถามเรื่องคืนนั้น ผมยังไม่พร้อมจะไปสู้หน้าเขาตอนนี้

ผมแม่งทำตัวปอดแหกแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร พี่เค้าจะจำผมได้หรือเปล่าก็ไม่รู้เผลอๆเจอหน้าผมอาจจะยืนมองหน้าผมนิ่งๆ ไม่ได้อึ้ง ไม่ได้สปาร์คนะ หมายถึงเค้าจะคิดว่า ไอห่านี่มึงเป็นใครประมาณนี้

“ฉันมีเรียน แล้วต้องรีบขึ้นแล้วเนี่ย แกไปนั่นแหละ “

ให้หลังเลิกเรียนก็ได้ไหมวะ เอาจริงๆสแกนบทไปให้อ่านก็ได้ไหม ฮัลโหล!โลกมันพัฒนาแล้วว้อย ไม่ได้อยู่ยุคหินว้อย

“พี่หม่อนผม....”

“ตายแล้ว เหลืออีก5นาทีเอง ฉันไปล่ะฝากเรื่องบทด้วยนะ”พูดจบก็เดินไป

ไอพี่หม่อนว้อยยยยยย ไม่ได้รับปากซักหน่อยว่าจะส่งให้

แล้วผมก็แบกร่างมาหยุดอยู่หน้าตึกบริหาร

ไอเหี้ย!!!! กูมาทำอะไรตรงนี้!!!!

ผมควรจะได้กลับหอไปนอนเกาพุงเล่นแล้วไม่ใช่หรอ ทำไมต้องมายืนทำอะไรโง่ๆอยู่หน้าตึกบริหารแบบนี้

ผมก้าวขาเข้าไปข้างในตึกเดินไปนั่งในโรงอาหารของคณะเลือกที่นั่งซักมุม และหย่อนก้นลงไปนั่งรอเวลาพร้อมแก้วชาเขียวปั่นในมือ

แล้วพี่หม่อนแม่งก็ไม่บอกว่าไอพี่เรย์นั่นอยู่ตรงไหนทำอะไร มีเรียนกี่โมง เลิกเรียนแล้วหรือยัง

ผมเพิ่งจะเจอหน้าพี่มันครั้งแรกเมื่อสองวันก่อนตอนที่กำลังกลับจากการไปดูหนังเรื่องใหม่กับไอซุง ตอนแรกก็งงๆว่าใครรู้จักกันตอนไหนพี่มันก็ไม่ได้ปล่อยให้ผมงงนานก็แนะนำตัวเองก่อนที่ผมจะอ้าปากถามซะอีก

แถมมีการมาตีเนียนขอเบอร์ผมอีก ใครจะไปให้หล่ะยังไม่รู้จักกันเลยผมก็เลยบอกปัดๆว่า

‘ผมไม่ใช้โทรศัพท์ครับ’

ไอเหี้ย!!!! ต่อให้กูโง่ขนาดไหนกูก็ไม่เชื่อครับ แต่พี่มันเสือกเชื่อไง แถมยังบอกว่าจะซื้อโทรศัพท์ให้ใช้อีก โอ้โหป๋ามากครับ

“เห้อ”ถอนหายใจออกมาขณะที่มองหาเจ้าของชื่อเรย์ไปทั่วทั้งโรงอาหารแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอ

ผมกดหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดส่งข้อความหาพี่ใบหม่อน

K’M : พี่หม่อน พี่เรย์เค้าอยู่ไหนอ่ะ

ผมนั่งรอพี่หม่อนตอบข้อความประมาณสองนาทีได้ข้อความใหม่ก็ถูกส่งกลับมา

BAIMON : ฉันลืมนัดว่ะ เดี๋ยวฉันนัดให้นะแกอยู่ไหน

K’M : โรงอาหารครับ

BAIMON : เออรอนั่นแหละ

ผมกดปิดหน้าจอลงและหยิบหนังสือการ์ตูนในกระเป๋าขึ้นมาอ่าน อ่า นี่ก็บ่ายแล้วชักหิวๆ ไปหาอะไรมานั่งกินรอดีกว่า

BAIMON : ฉันบอกเรย์แล้ว มันบอกให้รอก่อนยังไม่เลิกเรียน

K’M : ครับๆ

พร้อมกดสติ๊กเกอร์ทำหน้าโง่ๆส่งไป

ลุกขึ้นจากโต๊ะก่อนจะเดินไปร้านอาหารตามสั่งและสั่งเมนูยอดฮิตมานั่งกิน นั่นก็คือ กระเพราไข่ดาว

จริงๆก็อยากกินอย่างอื่นนะแต่ก็ไม่รู้ว่าจะดินอะไรดี

หยิบช้อนส้อมเสร็จก็กลับมานั่งที่โต๊ะ ยัดข้าวใส่ปากได้ไม่กี่คำก็เห็นเป้าหมายของผมเดินเข้ามาในโรงอาหารตามด้วยคนที่ผมหลบหน้ามาจะทั้งอาทิตย์

ผมก้มหน้าลงเพื่อไม่ให้เขาสังเกตุเห็น ถ้าโดนพี่เรย์ทักทั้งๆที่มีพี่วินเดินมาด้วยผมต้องตายแน่ๆ ไม่มีทางให้หนีเลยว้อย ผมตักข้าวอีกคำยัดใส่ปากทั้งๆที่ก้มหน้าลงจนจะติดกับจานข้าวอยู่แล้ว

“น้องหมอก!!!!”

“แค่ก!!!”

ไอเหี้ย!!! ข้าวติดคอ

“เห้ยๆ!! ใจเย็นค่อยๆกินดิ พี่ไม่แย่งหรอก ฮ่า”ไอพี่เรย์มันวิ่งเข้ามาลูบหลังให้

ยังจะเสือกเห็นกูอีก!!!!! อุตส่าหลบแล้วนะว้อย

ผมยกมือทุบหน้าอกตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือจะไปหยิบแก้วน้ำ

ขวดน้ำเปล่าถูกยื่นมาตรงหน้าผม ผมเลยเอื้อมมือไปหยิบเปิดฝาแล้วงับเข้าที่หลอดที่โผล่พ้นปากขวดออกมาน้อยๆ กำลังจะเงยหน้าขึ้นไปขอบคุณก็ต้องแทบพุ่งน้ำที่กลืนไปเมื่อกี้ออก

“ขอบคุณครับพี่ระ.....พี่วิน” ไอห่านหอกพี่วินมองหน้าผมด้วยสายตานิ่งๆ ทั้งที่ตอนนี้หน้าผมตื่นมาก

ยื่นมือมารับขวดน้ำในมือผมไปถือและปิดฝาขวดให้ และวางลงตรงหน้าผม

“เป็นอะไรครับน้องหมอก เห็นหน้าพี่แล้วสำลักความหล่อเลยดิ”

สำลักความหล่อบ้านพี่มันอะดิ กูตกใจว้อยยยย

พี่เรย์โอบแขนรอบคอผมก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างผม ข้างแบบหน้าท้องพี่แม่งถูแขนผมอยู่

ถ้าผมเป็นเด็กใจแตกคงจะเขินกับสิ่งที่พี่มันทำแต่โทษทีผมไม่ได้เขินครับ

“ปล่อยผมครับ”หลังจากสงบอาการตัวเองได้ก็พูดออกมาและดันคนที่กอดคอผมอยู่ออก

“เขินพี่หรอครับ ไม่ต้องเขินนะเรา”ยกมือขึ้นลูบหัวผมพร้อมกับยิ้มจนตายีให้

ควรจะบอกไหมว่าไม่ได้เขิน แต่อึดอัดมาก อึดอัดโครตๆ อึดอัดที่ไอพี่วินมันยืนจ้องหน้าผมอยู่เนี่ย!!!!!

จะจ้องกูทำม๊ายยยยยยยย

กูไม่ใช่เมียพี่เมิงงงงงงงง

ไม่รู้จักกัน ไม่เคยแอบเอาขนมไปให้ที่ตึกคณะ

ไม่เคยนอนด้วยกันเล๊ยยยยยยยยยยยย

ทำไมยิ่งนึกคำแก้ตัวยิ่งเหมือนสารภาพความผิดวะ ไอหมอกว้อยยยยทำไมเป็นคนใจร่านแบบนี้

“ไอวิน มึงไปซื้อข้าวก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวนั่งกินกับน้องเนี่ยแหละ”พี่เรย์หันไปพูดกับพี่วินที่ยังยืนจ้องหน้าผมอยู่

ไปนั่งไหนก็ไป แต่ทำไมต้องอยากมานั่งกับกูววันเน้ ไม่อาววววววววววว

“เออ”พี่วินจานรับก่อนจะเดินไปซื้อข้าว

เอาไงดีวะรีบกินแล้วรีบไปได้ไหมเนี่ย

“น้องหมอก เอาบทมาให้พี่หรอครับ ใบหม่อนบอกมา”พี่เรย์หันมายิ้มให้ผมเมื่อพี่วินเดินหายไปแล้ว

“ครับ”พูดพร้อมดึงเอาเอกสารออกจากกระเป๋ายื่นให้

“หือ!!! นี่พี่ได้เล่นเป็นนางเอกหรอกหรอ”ถามขึ้นพร้อมกับหันหน้าปกบทให้ดู

ไอเหี้ย!!! ผิดอัน

ผมดึงบทในมือพี่เรย์คืนก่อนจะหยิบอีกอันยื่นให้ใหม่

“ดีใจจังเลยได้เล่นคู่กับน้องหมอกด้วย”พูดเสียงกระดี๊กระด๊ามากกว่าปกติ

“หรอครับ”ยิ้มแหยะๆให้ก่อนจะตักข้าวใส่ปากอีกคำ อ้อย!!กลืนไม่ทันว้อย เหลืออีกสองคำแล้ว

เอาจริงๆไม่เคยรีบกินข้าวเท่านี้มาก่อนวันนี้จะเป็นวันแรกที่รีบแบบนี้ นึกแล้วก็สงสารระบบย่อยอาหารของตัวเอง วันนี้คงจะทำงานหนักเป็นพิเศษ

“น้องหมอกไม่ดีใจหรอ”ทำหน้าตาอ้อนๆให้น่ารัก แต่ขอโทษครับ พี่มึงตัวใหญ่เท่าควายขนาดนี้ทำยังไงก็ไม่น่ารักหรอกถ้าไม่หลงเสน่ห์พี่มันอะนะ และที่แน่ๆคนๆนั้นจะไม่ใช่ผม

ผมตักข้าวอีกคำเข้าปากหลังจากที่กลืนคำก่อนหน้าลงคอไปแล้ว

ปึก!!!

จานข้าวที่ยังมีไอร้อนๆลอยอยู่ถูกวางลงที่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามผม ก่อนเจ้าของจะทิ้งร่างนั่งลงตรงข้ามกับผม เงยหน้าขึ้นมองพี่เรย์พี่ยังคงเอาแต่จ้องหน้าผมอยู่

“ไปซื้อข้าวดิ”พี่วินพูดขึ้นจนพี่เรย์ต้องละสายตาจากผมหันไปมอง

“เออๆ พี่ไปซื้อข้าวก่อนนะครับอย่าเพิ่งหนีไปไหน”รับคำพี่วินและหันมาพูดกับผมต่อก่อนจะลุกแล้วเดินไปซื้อข้าว

อยู่ๆข้าวก็ติดคอขึ้นมาเพราะพี่วินเอาแต่จ้องหน้าผมไม่เลิก ผมเอื้อมมือไปหยิบแก้วชาเขียวปั่นของตัวเองมาดูดก่อนจะวางลงไว้ที่เดิม เขี่ยข้าวคำสุดท้ายใส่ช้อน

จะอ้าปากกินข้าวคำสุดท้ายในช้อนก็อึดอัด เพราะพี่วินยังคงจ้องหน้าผมอยู่

“เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่าครับ”คำถามโง่มากไอหมอก ไม่มีเค้าจะนั่งจ้องหน้ามึงตั้งนานเพื่ออะไร๊!!!

“มองไม่ได้???”

ตอบกวนมากครับ

ผมก้มหน้าลงตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก รีบเคี้ยวแบบสุดชีวิตเพื่อที่จะได้เอาตัวเองออกไปจากตรงนี้ซักที

“ชื่อหมอกใช่ไหม??”พี่วินถามขึ้น

พยักหน้ารับเพราะปากยังเคี้ยวข้าวอยู่

“เรานอนด้วยกันอาทิตย์ที่แล้วใช่ไหม.....”

แค่ก!!!!

พี่เมิ๊งงงงง ถามตรงเกินไปแล้วมึงอ้อมไม่เป็นรึงายยยยย

ผมยกแก้วน้ำชาเขียวขึ้นมากินอีกรอบ รีบกลืนข้าวที่จะพุ่งออกจากปากลงไปในคอใหม่

“พี่จำคนผิดแล้ว...”ผมปฏิเสธ ดูดชาเขียวในแก้วอีกอึก

“ไม่ผิดหรอก.....”

อะไรทำให้พี่มึงมั่นใจขนาดนั้นวะ

“เพราะเราทำนี่ตกไว้...”วางอะไรซักอย่างลงบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมาตรงหน้าผม

รูปถ่ายวันปัจฉิมจบม.6ของกูวววววววว

จะบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ได้เพราะมันมีหน้าผมใส่ชุดนักเรียนยืนยิ้มอยู่กลางรูปจนเห็นฟันครบทั้ง32ซี่ ถือดอกไม้ช่อโตที่พี่ปลายเป็นคนซื้อให้มีสายสะพายสีแดงพาดบนบ่า และที่สำคัญด้านหลังรูปใบนั้นมีข้อความเขียนว่า

‘ให้ไอหมอกคนหน้ามึน’

ตอนแรกคิดว่าทำตกที่ห้อง เออทำตกที่ห้องจริงๆด้วย หมายถึงห้องที่ใช้ร่วมรักกับไอพี่วินเนี่ย สวรรค์มันแกล้งผมชัดๆ

ผมเอื้อมมือไปหยิบรูปบนโต๊ะขึ้นมายัดใส่กระเป๋าสตางค์ ใส่ไว้ในช่องเดิมที่มันเคยอยู่

“ไม่ขอบคุณ????”พี่วินถามเมื่อเห็นผมเอาแต่เงียบ

“ขะ....ขอบคุณครับ”พูดออกไปทั้งที่ก้มหน้าอยู่

ผมลุกขึ้นยืนยัดของใส่กระเป๋าก่อนจะถือจานข้าวที่กินหมดแล้วขึ้นเตรียมจะเดินออกจากโต๊ะ

“ขอเบอร์หน่อย”พี่วินดึงแบนผมข้าวที่ถือแก้วน้ำไว้ และยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ผม

“เอาไปทำไมครับ???”มองโทรศัพท์ที่อยู่ตรงหน้าแต่ก็ไม่ได้หยิบขึ้นมากด

“เอาไปช่วยตัวเอง”

พี่มึ๊งงงงงงงงงง จะไม่ตกใจถ้าพี่มันพูดเรื่องลามกแต่ยังทำหน้านิ่งได้ขนาดนี้

“มีเรื่องสำคัญจะบอก...”พูดต่อเมื่อเห็นผมเอาแต่นิ่ง

“พูดตอนนี้ก็ได้ครับ”

“จะดีหรอ....”

หันไปมองโต๊ะข้างๆก็เจอนักศึกษากลุ่มหนึ่งหันหน้ามามองที่ผมกับพี่วิน เมื่อเห็นว่าผมหันไปมองก็ทำตัวเลิกลั่กหันหน้ากลับไปคุยกับเพื่อนในกลุ่มต่อ

“พูดมาเถอะครับ” เอาจริงๆคือไม่อยากให้เบอร์พี่วินเพราะพี่เรย์จะด่าเอาถ้ารู้ว่าจริงๆแล้วผมมีโทรศัพท์ใช้ ไม่ได้ล้าหลังแบบที่พี่มันเข้าใจอยู่

พี่วินมองหน้าผมก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เป็นแฟนกันไหม?”

โถ่นึกว่าเรื่องอะไร แค่ขอผมเป็นแฟนเอง

อืม ขอผมเป็นแฟน

ขอเป็นแฟน

“ห๊ะ!!!!!”ผมมองพี่วินตาค้าง

เมื่อกี้พี่มันขอผมเป็นแฟนใช้ปะ

“ได้ยินไม่ชัดหรอ??”

พูดจบก็ยืนขึ้นเต็มความสูงโน้มตัวลงมาหยุดอยู่ข้างแก้งผม

“เป็นแฟนพี่ไหมครับ?”

คำถามที่สื่อความหมายแบบเดิมถูกพูดอีกครั้งจากปากของพี่วิน ทั้งที่เค้าแค่กระซิบบอกผมเบาๆแต่ผมดันรู้สึกได้ว่าพี่มันกำลังตะโกรใส่หูผมยังไงก็ไม่รู้

อ่า ตายล่ะ หน้าผมร้อนมากตอนนี้

“ผะ...ผมขอตัว”ดึงแขนตัวเองออกจากมือพี่วินก่อนจะเดินออกจากโต๊ะมา

ขืนอยุ่ติอหัวใจผมต้องทะลุออกมาเต้นจังหวะชะชะช่าด้านนอกแน่ๆ

“พี่ชอบเรามากนะหมอก”

ไอเห้ย!!!! พี่มึงจะตะโกนทำมายยยยยยยยยยย

เค้าได้ยินกันทั้งโรงอาหารแล้วว้อยยยยยยยยย

ขาก้าวไม่ออกแล้วว้อย ไหนบอกจะกลับห้องไงไอหมอกมึงมายืนถือจานข้าวเปล่าโง่ๆอยู่ในโรงอาหารคณะบริหารทำห่าอะไร

ผมถูกดึงให่หันไปมองหน้าพี่วินอีกครั้ง

“เป็นแฟนกับพี่นะครับ”พูดจบก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ผม

ตายแน่ ตายแน่ๆไอหมอก

พี่วินกดริมฝีปากตัวเองลงบนปากของผมเบาๆก่อนจะผละออก

“พี่รอคำตอบอยู่นะ ตกลงว่ายอมเป็นแฟนพี่ไหม พี่จะนับหนึ่งถึงสามถ้าไม่ตอบสแดงว่าตกลง”

ริมฝีปากสีแดงของพี่วินขยับปากอยู่ตรงหน้าผม ก่อนจะถูดเปิดออกอีกรอบ

“หนึ่ง...”

“....” อ่าตอนนี้เหมือนสติมันลอยไปไหนก็ไม่รู้

“สอง....”

“....”ถ้าไม่ปฏิเสธจะโดนจูบอีกรอบไหม อ่าอยากสัมผัสริมฝีปากนั้นอีก

ผมมองริมผีปากที่กำลังจะถูกขยับอีกครั้ง อ่าผมต้องเมาใบกระเพราแน่ๆถึงคิดอะไรแบบนี้

“สาม...”

สิ้นคำพูดมือหนาก็จับคางผมให้เชิดขึ้นไปมองหน้าเขาชัดๆ ริมฝีปากผมถูกปิดด้วยปากพี่วินอีกครั้ง

อ่า เขินจนตัวจะแตกแล้ว












------------------------------------------------

เขินมากเลยครับ ทำไงดี

งุงิ

เม้นให้เค้าด้วยน้า





ความคิดเห็น