ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่4 ยาวิเศษ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่4 ยาวิเศษ 100%

คำค้น : วายจีนโบราณ 18+ yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 09 เม.ย. 2562 08:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ยาวิเศษ 100%
แบบอักษร

​ตอนที่4 ยาวิเศษ



"อะ  อืมมมอะโอ้ยยยยเอวฉัน"  เข้าวันที่เเปดของการเข้าห้องหอ  เสี่ยวเฟิงถึงได้ยินเสียงนายตัวเอง  เพราะเมื่อวานราชามังกรออกจากตำหนักไปแต่เช้าเพื่อเข้าประชุมกับเหล่าผู้เฒ่า  เสียงครางหวานของเจ้านายตนจึงเงียบลง  เสี่ยวเฟิงยังจำสภาพพระชายาเเละภายในตำหนักได้เป็นอย่างดี  ฤทธิ์ของดอกหอมรัญจวนร้ายกาจนัก ยิ่งว่าพายุพังตำหนักก็มิปาน  เสียวเฟิงสัญญากับตัวเองว่าจะดูเเลพระชายาเป็นอย่างดีจะไม่มีทางให้กินของอันตรายเเบบนั้นอีก!


"พระชายาฟื้นเเล้ว  เป็นอย่างไรบ้างขอรับ"  จิ้งจอกน้อยรีบวิ่งเข้าไปประคองไป๋เหอที่ขยับตัวเเทบไม่ได้ลุกจากเตียง  


"ข้าเป็นอะไรไปหรอ  ทำไมถึงปวดระบมไปทั้งตัวเเบบนี้"  พระชายาน้อยเหมือนยังไม่ทันตื่นดี  คำถามนี้เสี่ยวเฟิงลำบากใจที่จะตอบยิ่งนัก


"เอ่อ ....พระชายาจำอะไรไม่ได้เลยหรือขอรับ"  


"อืมมมม"  เมื่อสติเริ่มเข้าที่  ภาพเหตุการณ์ต่างๆก็ไหลเข้ามา  เเม้ไป๋เหอจะควบคุมตัวเองไม่ได้  เเต่ไม่ได้หมายความว่าจะจำอะไรไม่ได้  ต่อให้ไม่อยากจะจำเเต่ก็ลืมไม่ลง


"นี่ข้าทำอะไรลงไปเนี่ยยยยยยยย"  ร่างบางดึงทึงผมตัวเองจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง  ถ้าจำไม่ผิดเค้าเป็นคนเริ่มก่อนด้วยเเถมยังร้องขอให้ทำอีกครั้งเเล้วครั้งเล่า  'เอาอีก  เเรงอีก' ทำไมเค้าถึงกลายเป็นคนเเบบนี้ได้ 


"ไม่ๆ มีอะไรแปลกๆ"  ไป๋เหอหันควับไปทางจิ้งจอกน้อยที่ยืนหน้าซีกหลบตาอยู่ 

"เสี่ยวเฟิง  พวกเจ้าทำอะไรกับข้า" 

"เอ่ออออ  คือข้าน้อยเปล่านะขอรับ  ข้ามิกล้า"  

"มิกล้า!  ข้าจะให้เจ้าาตอบใหม่"  ไป๋เหอถามเสียงเย็น


"ที่พระชายา เอ่ออออ เป็นอย่างนั้น   เพราะดอกหอมรัญจวนขอรับ  ท่านกินเข้าไปถึงสี่ดอกพิษจึงร้ายเเรงนัก ท่านกับฝ่าบาทร่วมรักกันเจ็ดวันมิมีหยุดเลยขอรับ  ข้าไม่ดะ"  


"พอ!"  ก่อนที่เจ้าจิ้งจอกน้อยจะพูดอะไรให้ตัวเองอายไปมากกว่านี้  ไป๋เหอไม่อาจทนฟังได้  นี่เค้าทำเรื่องเเบบนั้นตั้งเจ็ดวันไม่มีพัก  ไม่ตายก็บุญเท่าไหร่เเล้ว


"พระชายา  อย่าโกรธข้าเลยนะขอรับ   เสี่ยวเฟิงไม่รู้จริงๆว่าดอกหอมรัญจวนจะมีพิษเช่นนั้น"  สายตาลูกหมาน้อยทำให้ไป๋เหอโกรธไม่ลง  คนที่กินดอกไม่นั่นเข้าไปก็ตัวเค้าเองไม่ได้มีใครบังคับเเเม้เเต่น้อย  ต้องโทษที่ดันตะกระไม่เข้าเรื่อง


"เเล้ว........."  ไป๋เหอมองไปรอบห้อง ถ้าจำไม่ผิดภาพสุดท้ายก่อนที่ตัวเองจะสลบไป  ห้องนี้มีสภาพใกล้พังเต็มทน  ยิ่งมองเเก้มก็เเดงขึ้นมา ทุกมุมกลายเป็นที่เริงรักเเทบทั้งหมด  เตียง โต๊ะ เก้าอี้  พื้น หรือเเม้กระทั้งหน้าประตู  ทุกที่ราชามังกรพาร่างบางลองมาหมด  เค้าทำเรื่องไปขนาดนั้นคนต้นเรื่องกลับหายไปไหนก็ไม่รู้


"ฝ่าบาทเสด็จไปพบเหล่าผู้เฒ่าตั้งเเต่ยามเฉินเเล้วขอรับ "   เสีี่ยวเฟิงคาดเดาได้ถูกต้องเมื่อมองใบหน้าของพระชายาเเดงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเค้าดูออก


"ข้าไม่ได้จะถามหาใครซักหน่อย  นี่กี่โมงเเล้ว  ข้าหมายถึงยามไหนเเล้ว"  รางบางรีบเปลี่ยนเรื่องไม่อยู่ก็ดีเเล้วเพราะถ้าเจก็ไม่รู้จะทำหน้ายังไงเหมือนกัน 

"ยามอู่ขอรับ"

"ข้าอยากอาบน้ำ "  

"เสี่ยวเฟิงเตรียมไว้ให้หมดเเล้วขอรับ  ข้าน้อยอาบให้นะขอรับ"  

"ไม่ต้องหรอก  เเค่พาไปก็พอ"  เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยมีคนอาบน้ำให้เเบบนี้มันไม่ชินนะ  


ในที่สุดไป๋เหอก็ได้อาบน้ำเองสมใจ  กว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยจะยอมให้เค้าอาบเองเพราะห่วงกลัวว่าเค้าจะหกล้ม  เเต่พอได้ลงอ่างน้ำอุ่นช่วงให้ร่างบางผ่อนคลายได้เยอะ  ชวนให้อยากพักสายตา



"เดี๋ยวก็ได้จมน้ำตาย"  เสียงผู้มาใหม่ทำให้ไป๋เหอเปิดตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เค้าจะไม่ตกใจขนาดนี้ถ้าหากเสียงนั่นไม่ได้มากระซิบที่ข้างหูเเบบนี้!


50%

"นาย! เอ้ย  ท่าน!   เข้ามาที่นี่ได้ยังไง"  จากที่ง่วงงุนเมื่อซักครู่กลายเป็นตาสว่างเหมือนชีวิตนี้ไม่เคยง่วงมาก่อนเสียอย่างนั้น


"วังนี้เป็นของข้า  จะเดินไปไหนมาไหนของขออนุญาติใครด้วยรึ"  ร่างสูงก้มลงเข้ามากระซิบใกล้จนลมหายใจรดเเก้มเนียบเรียกสีเลือดอมชมพูบนเเก้มคนร่างเปลือยในอ่างได้เป็นอย่างดี  


"ตะ  แต่  ข้าอาบน้ำอยู่  ถึงยังไงก็น่าจะเกรงใจกันบ้าง  ถ้าข้าหัวใจวายตายขึ้นมาจะทำยังไง"  ไป๋เหออับอายเเต่ไม่รู้จะทำเช่นไร  จะลุกหนีตนก็เปลือยเปล่าได้เเต่ใช้มือน้อยๆ ปิดบังร่างไว้ถึงจะช่วยปิดเเทบไม่มิดก็ตามที


"มนุษย์อ่อนเเอถึงเพียงนั้น  เเต่จากที่ข้าพิสูจน์ไม่เห็นเป็นดังเจ้าว่า   หรือเจ้าหมดเรียวเเรงเสียเเล้ว"  ราชาชินหลงพูดด้วยวาจาเจ้าเล่ห์หากเเต่ไม่ได้เผยอารมณ์ใดๆ  มีเพียงดวงตามที่วาววับอย่างชอบใจ


"ท่าน!  เพราะพวกท่านนั่นเเหละเอาอะไรมาไว้ในห้องข้า  ถ้าไม่เป็นเพราะดอกไม้นั่นเป็นตายข้าก็ไม่ทำเรื่องบ้าๆเเบบนั้นเเน่นอน!"  ไป๋เหอทั้งโกรธทั้งอาย  เค้าไม่ใช่พวกชอบไม้ป่าเดียวกันซักหน่อยถึงโลกมนุษย์จะมีเเต่ผู้ชายมาจีบเเทนที่จะเป็นผู้หญิงก็เถอะ เเต่เรื่องบนเตียงเค้ายังไม่เคยเลยเเม้เเต่ครั้งเดียว  ใครจะคิดหลงมาอีกโลกได้เเค่วันเดียวเค้าจะเป็นฝ่ายไปนั่งคล่อมไอ้ราชาบ้านี่ก่อน


"มีคนบังคบให้เจ้ากินงั้นหรอ"


"ก็เอ่อ......"  ร่างบางเถียงไม่ออกกลื้นก้อนสะอึกลงเเทบไม่ทััน


"หึ   ข้าจะรับสำรับพร้อมเจ้า  ออกมาจากอ่างน้ำได้เเล้ว"  


"ใครบอกว่าข้าจะกินข้าวกับท่าน  ข้ายังอาบน้ำไม่เสร็จ  เหวออออออ"  ร่างบางของไป๋เหอลอยขึ้นจากน้ำเข้าสู่ออ้อมเเขนเกร่งอย่างง่ายดาย  พร้อมผ้าคุมกายเรียบลื่น  ไป๋เหอยังงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ทันได้ดิ้นรน  ร่างสูงก็พาเดินมาจนถึงหน้าเงาสะท้อนบานใหญ่ 


"เจ้าจะใส่เองหรือให้ข้าใส่ให้"  ชุดสีฟ้าอ่อนปักลายไป๋เหอฮวา  งดงามเเปลกตา เเต่ก็เข้ากับเรือนร่างของผู้ใส่ ไป๋เหอที่พึ่งได้สติ  รีบคว้าชุดจ้ามือราชามังกรวิ่งไปหลบหลังฉากกันทันที


"ข้าจะใส่เอง  ท่านออกไปก่อน! "   เจ้ามังกรบ้านี่  จะทำเค้าอายซักกี่รอบกััน  


หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย ในที่สุดไป๋เหอก็ได้กินข้าวซักที   นับจากวันที่เค้ามาอยู่ที่โลกนี้ก็วันที่เเปดเข้าไปเเล้ว  ไป๋เหอเกิดความสงสัยไม่น้อย  จึงหันไปถามเสี่ยวเฟิงที่คอยรับใช้อยู่ไม่ไกล


"ไม่น่าเชื่อ  ข้าไม่ได้กินข้าวตั้งเจ็ดวันเเต่ยังไม่ตาย" ไปเหอออกมาก็ไม่เจอราชามังกรเเล้ว ทั้งที่บอกจะมากินข้าวกับเค้า  หายตัวยิ่งกว่าผี เเต่ก็ดีเเล้วเค้าไม่กล้าสู้หน้าเจ้ามังกรนั่นเหมือนกัน   


"ถ้าปกติ  ก็อาจจะไม่มีชีวิตรอด เเต่พระชายาเป็นข้อยกเว้นเพราะได้รับยาวิเศษจากฝ่าบาทขอรับ" เสี่ยวเฟิงน้อยตั้งใจอธิบายให้นายตนฟัง


"ยาวิเศษ  หวังว่าคงไม่ใช่ไอ้ดอกไม้นั่นนะ"  พอไป๋เหอนึกถึงก็ขนลุกขึ้นมาทั้งตัว พาทำอาหารติดคอจนต้องยกน้ำขึ้นดื่ม


"ไม่ใช่ขอรับ  เพราะพระชายาได้รับน้ำพิสุทธิ์ของฝ่าบาทถึงได้ยังมีชีวิตอยู่ได้ถึงเจ็ดวัน  ที่จริงนานกว่านี้ก็อยู่ได้ น้ำพิสุทธิ์มังกรถือเป็นยาวิเศษยิ่งว่ายาอายุวัฒนะของมนุษย์เป็นร้อยพันเท่าเลยนะขอรับ" 


"น้ำพิสุทธิ์   ข้าไม่เห็นจำได้ว่าเจ้ามังกรนั่น  เอ่อ ฝ่าบาทของเจ้าให้ข้าตอนไหน"  ไป๋เหอนั่งนึกยังไงก็นึกไม่ออก  มือบางยกชาหอมกรุ่นขึ้นดื่มอีกครั้ง


"ก็ตอนที่ฝ่าบาทปลดปล่อยเข้าไปในตัวของพระชายายังไงละขอรับ " 


"เเค่กๆ ๆ"  ไป๋เหอสำลักชาจนหน้าดำหน้าเเดง  ไม่รู้ว่าเเดงเพราะชาที่พึ่งดื่มเข้าไปหรือเพราะสิ่งที่เจ้าจิ้งจอกน้อยพูดกันเเน่   น้ำเชื้อที่ไอ้มังกรบ้านั่นปล่อยเข้ามาหรอ! บ้าไปเเล้วเจ็ดวันเค้ารับไปไม่น้อยเลยนะ!


100%


ความคิดเห็น