facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.5 (1/2) [ เจ้าวาฬกับดวงอาทิตย์ ทะเล ดวงจันทร์ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.5 (1/2) [ เจ้าวาฬกับดวงอาทิตย์ ทะเล ดวงจันทร์ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มี.ค. 2562 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.5 (1/2) [ เจ้าวาฬกับดวงอาทิตย์ ทะเล ดวงจันทร์ ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร

5

เจ้าวาฬกับดวงอาทิตย์ ทะเล ดวงจันทร์

จากการวิจัยพบว่าถ้าออกกำลังกายแบบแอโรบิก ครั้งละ 30-45 นาที อย่างน้อยสามครั้งต่อสัปดาห์ เช่น การเดินเร็ว วิ่ง หรือเต้นแอโรบิก และทำอย่างสม่ำเสมอเป็นเวลานานพอ จะช่วยให้ดีขึ้น...ได้ผลดีพอๆ กับการใช้ยา






ดวงอาทิตย์...ทะเล...ดวงจันทร์

แม้ดวงอาทิตย์จะมีมวลมากกว่าดวงจันทร์ แต่แรงดึงดูดของดวงจันทร์กลับมีผลต่อน้ำทะเลมากกว่า...

นั่นคือทฤษฎีที่ผมไม่เคยรู้เลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้พิสูจน์เรื่องนี้แบบที่ไม่ต้องเข้าไปทำงานในนาซ่า

การที่พระจันทร์มีอิทธิพลต่อทะเลมากกว่าพระอาทิตย์ ไม่ได้มีเหตุผลเฉพาะเรื่องระยะห่างที่ใกล้หรือไกลเท่านั้น

แต่ตัวแปรสำคัญของสมการนี้ดันเป็นศาสตร์แห่งพรหมลิขิต

คำตอบของสมการนี้เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากพระจันทร์จะชนะพระอาทิตย์ในจักรวาลของวาฬเสมอ

...และอาจเป็นชัยชนะที่ยาวนานกว่าคำว่านิรันดร์






“ที่นั่งที่อื่นไม่มีแล้วเหรอวะ นั่งกลางห้องแบบนี้อาจารย์มองลงมาจากโพเดียมก็เห็นหมดอะดิว่าหลับ”


ต้นข้าวบ่นอุบ ซึ่งมันช่วยไม่ได้จริงๆ ที่พวกเขาเข้ามาช้าเอง เลยไม่มีสิทธิ์เลือกที่นั่งได้ตามใจ


วิชา 309101 Marine Ecology นิเวศวิทยาทางทะเล เป็นวิชาเสรีที่ต้องเรียนรวมกับคณะอื่นๆ ในมหาวิทยาลัย คละสาขา คละชั้นปี คณะวิทยาศาสตร์ปีหนึ่งได้อยู่เซกชันที่หนึ่ง ซึ่งห้องเรียนคือห้องประชุมใหญ่ที่เป็นห้องถ่ายทอดสด ต้องถ่ายวิดีโอคอนเฟอเรนซ์[1] ออกไปยังห้องเรียนอีกสามห้องย่อยที่เรียนจากจอด้านนอก ดังนั้นถ้าหากหามุมนั่งได้ไม่ดีแล้วกล้องแพลนมาหาเราตอนกำลังหมอบเฝ้าพระอินทร์น้ำลายย้อย ไอ้เพื่อนแซวหรือล้อกันน่ะไม่นานก็หาย แต่รูปที่ถูกถ่ายไปลงเฟซบุ๊กจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต


หรือเรียกง่ายๆ ว่าหายนะมาเยือนโดยแท้


ตุ้งติ้งมองซ้ายมองขวาว่าไม่มีกล้องที่กำลังส่องมาทางเธอแล้วหยิบขนมเยลลี่หลากสีเข้าปากทีละกำ ใช่..ทีละกำ เจ้าวาฬเคยสงสัยว่าในกระเพาะของเพื่อนมีหลุมดำอยู่ในนั้นหรือไม่ แล้วคำตอบก็ผุดขึ้นมาในหัวเองโดยไม่ต้องพาเพื่อนไปให้หมอผ่าท้อง


เสียงกรี๊ดและหวีดร้องเบาๆ ของสาวๆ ทางด้านหลังทำให้ร่างเล็กหันไปมอง หลายครั้งที่รุ่นพี่บอกว่าเราอาจได้เรียนรวมในเซกชันเดียวกันกับดาราหรือเน็ตไอดอลที่มีแฟนคลับมารออยู่หน้าห้องเรียน ถ้าเจอเหตุการณ์นั้นขึ้นมาจริงๆ ก็ต้องวัดดวงกันว่าใครจะขายาวก้าวออกประตูไปได้ไวกว่า เพราะถ้าไม่ก็ต้องยืนอยู่ในนั้นจนกว่าหล่อนๆ จะกลับไปเพราะออกันเต็มทางออกทุกประตูไปหมด


ถึงแม้ว่ากลุ่มคนที่เดินเข้ามาจะไม่ใช่ดารา แต่เจ้าวาฬก็จำพี่กงยูอปป้าได้แม่น เขาเดินนำหน้าเข้ามาและยิ้มทักทายให้กับสาวๆ ที่ยกมือไหว้สวัสดีเขา ราวกับภาพความฝันที่เห็นผู้ชายร่างสูงเดินตามหลังพี่กงยูมาอีกที สวมชุดนิสิตอย่างเรียบร้อยและตัดผมทรงใหม่ ไถข้างขึ้นสูง ไว้หน้าม้าสไลด์ ไม่มัดผมครึ่งหัวทรงบันแล้ว


ใครว่าพระจันทร์จะมาแค่ตอนกลางคืน ตอนเช้าๆ แบบนี้เราก็สามารถกล่าวอรุณสวัสดิ์ทักทายดวงจันทร์ได้เหมือนกัน


เดือนปีหนึ่งกะพริบตาปริบๆ แล้วรีบหันหน้ากลับมาเพ่งสายตาลงไปที่หน้าตักของตัวเอง นี่มันจะอะไรกันนักหนาวะ ช่วงนี้เจอกันถี่ไปแล้ว


“พี่...เค้าตัดผมทรงใหม่เหรอ” ต้นข้าวเรียกชื่อคนร่างสูงด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคล้ายละเมอ


“ฮื่อ หล่อ” ตุ้งติ้งเอามือปิดหน้า


ส่วนเจ้าวาฬกำลังพยายามสะกดจิตตัวเองอย่างหนักไม่ให้แสดงอาการอะไรออกไป ต้องใช้คำว่าสะกดจิตนั่นแหละเพราะคนตัวเล็กกำลังเพ่งสายตาลงไปที่รูปวาฬตัวเบ้อเร่อที่อยู่หน้าจอโทรศัพท์ พยายามบอกตัวเองว่าอยู่ในทะเลกับมันนะตอนนี้ อยู่ในทะเลนะเจ้าวาฬ...ดวงจันทร์ไม่ได้มีแรงดึงดูดมากขนาดจะทำให้เราลอยขึ้นฟ้าได้หรอก


พอกลุ่มของนายกองค์การเดินมานั่งแถวหลังของเจ้าวาฬนั่นแหละถึงได้รู้ว่าต้านทานไม่ไหว กลายเป็นเจ้าวาฬที่สูญเสียแรงโน้มถ่วงในตัวเอง พานจะถูกเสน่ห์ของพี่ดึงดูดให้เผลอไผลเอาง่ายๆ


พอนาฬิกาตีบอกเวลาแปดโมงตรงเป๊ะ ทุกคนก็ยืนขึ้นเคารพธงชาติพร้อมกันก่อนที่คลาสเรียนจะเริ่ม เดือนคณะยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้ากระดุกกระดิกอะไรเพราะกลัวว่าคุณพระจันทร์ที่นั่งอยู่ข้างหลังเขาแค่ก้าวเดียวจะได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดจนน่ากลัวว่าอาจต้องการยาดมช่วยชีวิตสักหลอดหนึ่ง พอร้องเพลงจบแล้วจะนั่งลง ยาดมเพียงหลอดเดียวก็อาจไม่พอที่จะกู้ชีพกลับมา


“เห้ย วาฬ”


สภาพห้องประชุมนี้ลักษณะคล้ายโรงหนัง และเจ้าวาฬลืมตัวไปว่าเก้าอี้มันสปริงตัวเองพับกลับคืน หย่อนก้นลงนั่งเลยร่วงตุ้บลงไปแอ้กกับพื้น สร้างเสียงหัวเราะคิกคักให้เพื่อนด้วยความเซ่อซ่าของตัวเอง กระนั้นต้นข้าวก็ยังยื่นมือไปดึงให้เจ้าวาฬลุกขึ้นมานั่งบนโต๊ะดีๆ


งอแงแล้ว อยากเอายาดมยัดจมูก

เหมือนเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ดินสอไม้คู่ใจก็ดั๊นร่วงแล้วกลิ้งไปทางเก้าอี้ด้านหลัง น้องปีหนึ่งเลยต้องเก็บสีหน้าเหมือนคนอมกระบองเพชรแล้วหมุนตัวกลับไปหยิบของตัวเอง แต่เจ้าของที่นั่งตรงนั้นก็หยิบมันขึ้นมาจากใต้เท้าแล้วส่งคืนมาให้


อย่าอมยิ้มแบบนั้นเลย ได้โปรดเถอะครับ


แล้วก็อย่าหัวเราะหึๆ ในลำคอแบบนั้นด้วย


ร้องไห้แงเสียเลยดีไหมเล่า :(













‘ถ้าโลก ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อยู่ในแนวเส้นตรงเดียวกัน จะทำให้ท้องทะเลเกิดระดับน้ำขึ้นน้ำลงที่แตกต่างกันจนเห็นได้ชัด ก็คือน้ำขึ้นสูงมาก และน้ำลงก็จะต่ำมาก เรียกปรากฏการณ์นี้ว่าน้ำเป็น แต่ถ้าโลก ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์อยู่ในแนวตั้งฉาก เราก็จะมองแทบไม่เห็นความแตกต่างของระดับน้ำที่ขึ้นหรือลง เรียกปรากฏการณ์นั้นว่าน้ำตาย...’

ถ้าจะถามว่าเจ้าวาฬฟังบรรยายจากอาจารย์บนเวทีรู้เรื่องหรือไม่ คำตอบที่กลั่นออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจคือ ไม่ได้เข้าใกล้คำนั้นแม้สักนิด เพราะสิบนาทีที่แล้วมีสมุดบันทึกยื่นข้ามหัวเจ้าวาฬมาวางตุ้บอยู่ที่โต๊ะเลกเชอร์ตัวข้างๆ พร้อมกับเสียงทุ้มๆ โทนอบอุ่นเหมือนท่วงทำนองแห่งห้วงจักรวาลที่กำลังขับกล่อมกลุ่มดาวให้เคลิบเคลิ้มหลับใหล


“คุณช่วยเอากระเป๋าออกจากเก้าอี้ได้ไหม อยู่แถวนี้ผมมองไม่เห็น โต๊ะแถวหน้าก็เต็มหมดแล้ว”


หลังจากวินาทีนั้นร่างเล็กเลยนั่งตัวแข็งทื่อเหมือนถูกคำสาป เพราะข้างๆ คือเจ้าของผ้าเช็ดหน้าที่เจ้าวาฬประคบประหงมมันยิ่งกว่าลูกในไส้ ตั้งอกตั้งใจฟังบรรยายและโน้ตลงสมุดของตัวเองด้วยลายมือเรียบร้อยอ่านง่าย เขาเหลือบมองไปหลายครั้ง...บางทีพี่เขาก็ฟังไปด้วยแล้วสรุปความออกมาเป็นแผนภูมิรูปภาพได้เลย เพอร์เฟกต์เหนือมนุษย์


ไม่ใช่แค่คุณเดือนคนเดียวหรอกนะที่นั่งตัวเกร็งจนแทบลืมหายใจ เพราะเพื่อนทั้งหมดที่นั่งอยู่แถวเดียวกันต่างก็พากันคีปลุคสุขุมกันสุดฤทธิ์ ทั้งที่เวลาเรียนในคลาสเรียนเฉพาะสาขานั้นเสียงดังยิ่งกว่าคอนเสิร์ตรวมปลายปีของศิลปินเคป๊อป แรงดึงดูดของพระจันทร์นี่มันรุนแรงจริงๆ นะ ดูดได้แม้กระทั่งเสียงซุบซิบที่เคยมีให้เงียบสนิทเหมือนนั่งเรียนอยู่ในป่าช้า หรือบางทีป่าช้าอาจเสียงดังกว่าแถวที่นั่ง D9 ตอนนี้อีก


พอมีนิสิตโชว์ความอาจหาญฟุบหลับต่อหน้ากล้อง อาจารย์ก็ถือไมค์ลงจากเวทีมาจ่อถามเขา พี่พระจันทร์ยิ้มกำลังขบขัน ความรู้สึกนั้นฉายชัดอยู่ในแววตาคมกริบก่อนจะก้มหน้าลงวาดภาพ ดูเหมือนเขาจะมีความสุขกับการเนรมิตตัวการ์ตูนตัวเล็กๆ ให้มีชีวิตในสมุด ร่างบางพยายามเหล่มองว่ารูปของสัตว์อะไรกันที่ทำให้ดวงตาของพี่ทั้งหนักแน่นและอ่อนโยน ทั้งลึกซึ้งทั้งละเมียดละไมตอนบรรจงวาด แต่จนแล้วจนรอดแขนข้างขวาของเขาก็ใหญ่เกินไปจนบังมันมิด


หรือว่าวาดรูปแฟน


อะ พารานอยด์เก่งสุด


ไม่เอาน่าเจ้าวาฬ อย่าคิดอะไรที่ดึงตัวเองลงสู่ห้วงฝันสีดำสนิทนั้นอีกจะได้ไหม กว่าจะโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำได้มันยากยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดในโลกนี้ไม่ใช่หรือไง แล้วเรื่องอะไรจะต้องเอาตัวเองลงไปนอนในทะเลเย็นชืดแบบนั้นอีกเล่า


ไฮ้ ไร้สาระจริงเลย


น้องปีหนึ่งส่ายหัวเพื่อเรียกสติตัวเองคืนกลับมา หลังจากที่ปล่อยให้ความคิดตีกันวุ่นอยู่หลายนาทีโดยที่คนต้นเหตุไม่ได้รับรู้ความรุงรังในหัวใจนี้ด้วยเลย พอเหล่มองคนข้างๆ อีกทีก็ยังเห็นความวิบวับในรอยยิ้มบางขณะที่วาดรูปรออาจารย์บรรยายต่ออีกครั้ง ผู้ชายคนนี้คือสิ่งที่พระเจ้าผสมผสานทุกสิ่งที่ดีงามบนโลกนี้ขึ้นมาเพื่อสร้างเขาหรือเปล่า ทำไมการมองเห็นแค่เสี้ยวข้างของรอยยิ้มยังสมบูรณ์แบบจนอยากขโมยมันมาไว้กับตัวเองเพื่อไม่ให้คนอื่นได้มองเห็น


ร่างสูงมุ่งความสนใจไปยังอาจารย์หญิงชุดสีชมพู ผมสั้นดัดลอนใหญ่ เลยเป็นโอกาสให้เจ้าวาฬจับจ้องเข้าไปในดวงตาสีเดียวกับคืนเดือนมืด พาตัวเองลงไปค้นหาบางสิ่งที่ลึกล้ำในอาณาจักรลึกลับ...พี่พระจันทร์ยิ้มชอบสิ่งที่อาจารย์กำลังบรรยายอยู่บนหน้าจอหรือเปล่า เจ้าวาฬประสานมือตัวเองแน่น ใจเต้นแรงด้วยแรงบีบจากความคาดหวังว่าจะได้เห็นคำตอบที่ตัวเองพอใจผ่านแววตาหนักแน่นคู่นั้น


ความสงสัยว่าหัวใจของคนเราสามารถเต้นได้เร็วที่สุดกี่ครั้งต่อนาทีเกิดขึ้นเมื่อมองเห็นคำตอบว่าพี่ชอบมัน


เจ้าวาฬก้มหน้าลงแล้วกลั้นยิ้มอย่างเต็มที่เท่าที่ชีวิตนี้จะเคยทำได้ ภาพบนหน้าจอผ่านสไลด์น้ำขึ้น - น้ำลงมาจนถึงเรื่องสัตว์น้ำขนาดใหญ่ที่คนรู้จักกันดีว่ามันคือวาฬ เขาดีใจที่สายตาคู่นั้นมองมันอย่างเอ็นดูนักหนา ดีใจจนเหมือนว่าความเอ็นดูอย่างอบอุ่นนั้นถูกห่อใส่กล่องของขวัญผูกริบบิ้นอย่างดีส่งมาให้เขาเป็นเจ้าของเสียเอง


ก็ในชีวิตจริงไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะได้รับสายตาแบบนั้นจากพี่เขานี่ เพราะฉะนั้นความฝัน (กลางวัน) ของเรา เราจะเนรมิตอะไรก็ได้ตามที่อยากให้เป็นภายใต้โลกส่วนตัวที่เราเป็นเจ้าของ...ย่อมได้ไม่ใช่เหรอ


ได้สิ เจ้าวาฬอนุญาตตัวเองแล้ว


“นังเดือน อ่านไลน์กรุ๊ปหรือยัง พี่สมายล์บอกว่าเย็นนี้นัดซ้อมเดือนดาววันแรกที่ห้องประชุมสโมฯ ของคณะเราตอนห้าโมงถึงสองทุ่มนะ”


ต้นข้าวกระซิบบอกเพราะเกรงว่าเสียงจะไปรบกวนพี่พระจันทร์ยิ้มคนหล่อขวัญใจปีหนึ่งที่นั่งถัดไปไม่ไกล แววตาของเพื่อนทั้งสองคนที่มองมาหาเจ้าวาฬกำลังให้กำลังใจและเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าเขาทำได้ เจ้าวาฬยิ้มและพยักหน้าหงึกๆ ให้เพื่อนทั้งคู่ ต้นข้าวกับตุ้งติ้งไม่ปล่อยให้เจ้าวาฬว้าเหว่อยู่คนเดียวหรอก เย็นนี้ต้องเห็นทั้งสองคนที่สโมฯ คณะด้วยแน่ แต่ทั้งสองศรีอาจจะไม่รู้ว่าความว้าเหว่ไม่ใช่สภาพแวดล้อม...มันคือจิตใจของคน


ของจริงมาแล้วนะเจ้าวาฬ งัดคำว่าสู้ออกมาโชว์เหนือให้คนอื่นเห็นเสียทีว่านายทำได้อย่างที่ใครๆ เค้าว่า


มนุษย์มักจะคาดเดาความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ล่วงหน้าอยู่เสมอ เช่น คิดว่าตัวเองจะไม่กลัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภูเขาลูกโตที่ต้องเดินข้ามผ่านไปด้วยสองเท้า


แต่ขึ้นชื่อว่าจิตใจของมนุษย์...มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากนาฬิกาทราย พลิกไปพลิกมาได้ตามสภาพอารมณ์ในขณะนั้น ต่อให้ไม่กี่วันที่แล้วจะยังพองโตที่เห็นรูปตัวเองโชว์หราอยู่หน้าแฟนเพจ มันก็พลิกกลับมาได้เพราะภูเขาที่เจ้าวาฬกำลังจะเดินข้ามมันยากสำหรับสัตว์น้ำที่ไม่เคยออกจากน้ำอย่างเขาจริงๆ


ร่างบางชูกำปั้นแล้วส่งเสียงกระซิบไฟติ้งกับเพื่อนในกลุ่ม เอากำปั้นมาไขว้กันเป็นท่าครอส ก่อนจะหันกลับมาทั้งรอยยิ้มที่สร้างฉาบขึ้นมาอย่างสวยหวานราวกับพิษที่อาบลูกแอปเปิ้ลไว้ ตุ้งติ้งกับต้นข้าวจะรู้ไม่ได้ว่าเจ้าวาฬกำลังเสียความมั่นใจและเริ่มกลัว วิตกกังวลกับสิ่งที่จะต้องเจอในช่วงเย็นของวันนี้ ทุกคนจะผิดหวังหรือไม่ถ้าหากคนที่พวกเขาเลือกมาทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง


เจ้าวาฬกัดเล็บอย่างเคยชินเวลาตัวเองใช้ความคิด ถ้าเดาไม่ผิดเย็นนี้ต้องเริ่มซ้อมความสามารถพิเศษแล้วสินะ ไม่รู้ว่าพี่กำหนดให้เข้าไปแสดงอะไรคู่กับลิซ่า แต่ก็ขอให้มันอย่ายากเกินไปจนเขาต้องยอมกินยาพิษบนเปลือกแอปเปิ้ลเลย เจ้าวาฬไม่อยากยอมแพ้ ไม่อยากทำให้ใครผิดหวังทั้งนั้นรวมถึงตัวเองด้วย


พอหันหน้ามาอีกทาง ดวงตาสีดำสนิทกำลังจ้องหน้าเขาอยู่ราวกับกะระยะให้หันมาสบตากันพอดิบพอดี เจ้าวาฬรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งจากความเครียดและจากชายผู้ทรงอิทธิพลต่อความรู้สึก จมูกได้กลิ่นหอมของน้ำหอมยี่ห้อดังที่เหมือนจะจำได้ว่ากลิ่นนี้ไม่มีขายที่ชอปในไทย กลิ่นที่ยั่วยวนราวกับรวบรวมฟีโรโมนทั้งหมดในโลกมาไว้ที่เขา


ภาพทุกอย่างดำเนินเชื่องช้า...ณ วิมานสวยสีขาว ร่างเล็กเขย่งปลายเท้าแนบหน้าตัวเองลงไปกับแผ่นอกกว้างของเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ ดื่มด่ำความหอมราวดอกไม้ยามเช้าที่ยังค้างในลมหายใจ ใบหน้าถูกฝ่ามืออุ่นประคองไว้จนต้องหลับตาลงสัมผัสกับความรู้สึกราวกับดวงตามืดบอดเพียงเพื่อรอลมหายใจร้อนรินรดลงมาใกล้ แตะมือลงที่แผ่นบ่ากว้างตามหลักฉากเลิฟซีนของหนังโรแมนติกชั้นดี


ริมฝีปากของเราแตะกันแผ่วเบา...ล่องลอยเหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์


ความลึกลับและเย้ายวนของจันทราดึงดูดหมู่เมฆาให้เคลื่อนเข้ามาโอบล้อมเขาไว้ใกล้ๆ ร่ายมนตร์สะกดให้มันจมลงไปกับความลุ่มหลง กลั่นตัวเองเป็นสายฝนเมื่อสุดท้ายแล้วไม่ได้รับความรักจากพระจันทร์ตามที่ใจปรารถนา


รู้ทั้งนั้นว่าดวงจันทร์เป็นเพียงผาหินที่เย็นชืด แห้งแล้ง ลึกลับราวกับผู้เสพความตาย แต่ถ้ากับดักที่วางล่อไว้คือจุมพิตหอมหวานจากเจ้าชายผู้เป็นดั่งความฝัน เจ้าวาฬนี่แหละที่จะยื่นนิ้วตัวเองเข้าไปหาเข็มแล้วแลกเอาจุมพิตนั้นมาไว้กับตัวเอง


เพียงสักครั้งหนึ่งในชีวิตที่ได้รับมัน ต่อให้ต้องหลับใหลยาวนานถึงร้อยปีก็คุ้มค่าเหลือเกิน


ริมฝีปากของเจ้าชายผู้มาจากดวงจันทร์ขยับเอื้อนเอ่ย ส่งเสียงทุ้มนุ่มละมุนดึงคนในภวังค์ให้คืนสู่โลกแห่งความจริง


“น้องครับ ในมือน้องนั่นดินสอพี่”

หมดเวลาแล้วเจ้าหญิงนิทรา ตื่นขึ้นมาพบกับความจริงว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่บนหอคอยงาช้างเสียหน่อย


ถ้าใครไม่เคยเห็นลูกตำลึงสุก ไม่ต้องเข้าป่าไปไหนไกล เพราะเจ้าวาฬกำลังจำลองสีของผลนั้นไว้บนแก้มของตัวเอง เขายิ้มเก้อเขินก่อนจะส่งเจ้าแท่งดำๆ คืนให้กับพี่พระจันทร์ยิ้มที่มองหน้าเขาอย่างงงๆ เป็นขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ แค่ชั่วแวบเดียวที่หันมาสบตากับพี่เขาเท่านั้น เสน่ห์มหาศาลนิมิตห้วงฝันให้เกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม เมื่อสองนาทีที่แล้ว ดวงตาสีดำสนิทของพี่เขาที่มองมาหาเรา ไม่ได้ต่างอะไรกับดวงตาของอัศวินที่กำลังจะมอบจุมพิตปลอบขวัญอันบางเบาให้กับเจ้าหญิงตัวน้อยเลย พอพี่พระจันทร์ยิ้มได้ยินว่าเจ้าวาฬมีซ้อมเดือนครั้งแรกตอนเย็นวันนี้ พี่เขามอบสายตาที่อบอุ่นขนาดนั้นมาให้เราใช่หรือเปล่า


ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองพี่อีกทีด้วยซ้ำ เพราะกลัวจะละเมอคำว่าผมชอบพี่ออกไป อย่างที่อาจารย์บรรยายไว้คงจะจริง แรงดึงดูดของดวงจันทร์ มีผลอย่างยิ่งต่อระดับน้ำขึ้นลงบนโลก


แม้กระทั่งท้องทะเลเล็กๆ ของเจ้าวาฬที่กำลังถูกความไม่มั่นใจกัดเซาะให้พังทลายลงไปสู่ใจกลางมหาสมุทร พี่ก็ยังสามารถดึงผมกลับขึ้นมาได้ภายในการสบตากันไม่กี่วินาที ไม่เปิดโอกาสให้มวลน้ำเข้าโอบล้อมหัวใจจนอึดอัดแม้เพียงนิดด้วยซ้ำ


รู้ตัวไหม คุณเป็นพระจันทร์ดวงที่วิเศษจริงๆ


ใบหน้าใสเห่อร้อนขึ้นมาอีกทีตอนที่นึกมโนภาพบ้าบอเหมือนตัวเองเป็นตัวละครเอกของเทพนิยาย ยิ้มขัน กู่ร้องคำว่า ‘จริงๆ เล้ย’ อยู่ในใจตัวเองนับพันครั้ง


“ครับ?”


คนตัวเล็กที่กำลังนั่งถอดวิญญาณของตัวเองออกไปยืนบิดตัวเป็นเกลียวอยู่ตรงหน้าพี่เขา กลับถูกเรียกวิญญาณเข้าร่างด้วยคนคนเดิมที่ชอบทำให้เผลอไผลคิดไปไกล แท่งสีดำๆ แท่งใหม่ถูกยื่นมาที่มือแล้วเจ้าวาฬก็รับเอาไว้ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ทำเพียงแต่ส่งคำถามผ่านสายตาให้กับพี่พระจันทร์ยิ้มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมดเวลาคลาสเรียนมหัศจรรย์


“แท่งนี้ใช้ดีกว่ากันเยอะ”


เจ้าวาฬส่งเสียงขอบคุณแผ่วเบาเหมือนคนไร้วิญญาณ มองแผ่นหลังของร่างสูงที่เดินออกจากห้องไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนทันทีที่หมดเวลา ในมือของตัวเองยังมีดินสอแท่งใหม่เหมือนไม่ได้ใช้วางให้เห็นเป็นประจักษ์อยู่ว่าอันนี้ไม่ได้มโนแน่ๆ มันยังอุ่นๆ จากมือพี่คุณครูอยู่เลย ปลายแท่งใกล้กับยางลบมีร่องรอยของการถูกคัตเตอร์กรีดจนเหมือนการสลักชื่อของใครบางคนเอาไว้ พออ่านดูถึงได้รู้ว่าการกลั้นยิ้มมันยากมากเมื่อคนที่ควบคุมมันกลับไม่ใช่ตัวเราเอง


ไม่ใช่ฉายาพระจันทร์ยิ้มอย่างที่ใช้ตอนรับน้อง แต่คือชื่อจริงๆ ที่อยู่ในบัตรประชาชนของพี่คนนั้นที่ไม่ว่าใครจะได้ยินมันสักกี่ครั้งก็อดจะกรีดร้องอยู่ในใจไม่ได้ ฟังแค่ชื่อก็เท่จนใจสั่นแล้ว จะมีสักกี่คนที่ทำแบบนี้ได้


สงสัยต้องเพิ่มยาดมเป็นสามหลอดแล้วล่ะ







TBC.

ย้ำอีกทีว่าเล่มน้องเจ้าวาฬออกงานหนังสือมีนาคม2562นี้นะค้าคูมพี่~~


ความคิดเห็น