facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่8►►โกรธ? เกลียด?

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่8►►โกรธ? เกลียด?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่8►►โกรธ? เกลียด?
แบบอักษร

◣ ♡ ◥ อาณาเขตรักที่8►►โกรธ? เกลียด?




โอ้ยย!!...ว่าแล้วเชียว!!


สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่าทำไมทางมันคุ้นๆ


แถม ตาขวาก็ดันกระตุกไม่หยุดอีก...ตอนแรกก็แค่คิดว่าคงจะอยู่ในซอยเดียวกันแต่พอ มอเตอร์ไซค์ของบัตเตอร์จอดสนิทตาผมมันก็แทบจะเหลือกขึ้นไปข้างบนให้มันรู้ แล้วรู้รอดไปเลย!


ทำไมพระเจ้าถึงกลั่นแกล้งผมได้ขนาดนี้ครับ!!


บัตเตอร์ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรต่อเลยสักนิด...แค่เห็นบ้านของเขาผมก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วล่ะ...


เขาบอกว่าพวกเราเคยเจอกัน


อ่า!...ชัดเลย!!


เขาต้องเห็นผมเล่นกับสุนัขของเขาที่หน้ารั้วบ้านแน่ๆ


บ้าเอ้ย!!!


ผมอายจะไม่รู้จะหาปี๊บสักกี่อันมาคอบหัวดี!


อายมาก!


และเขินสุดๆ


ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยจะทั้งอายและเขินขนาดนี้มาก่อนเลย


ทำไมน่ะเหรอ?


เป็นคุณจะไม่อายรึไง?!!!


ถ้า เห็นคนคนนึงมาด่อมๆมองๆที่รั้วบ้านตัวเองแล้วผิวปากเรียกสุนัขที่ตัวเอง เลี้ยงไว้มาเล่นเองแถมยังพูดจาซะเพราะพริ้งด้วยเสียงโทนสูงที่ไม่เข้ากับ หน้าตาอย่างรุนแรงแต่ละคำที่พูดออกมาก็มีแค่..


‘ไงค่ะสาวสวยยย~’


‘ไงครับสุดหล่ออออ~’


‘พี่คิดถึงพวกเราที่สุดเลยยยย~’


ฉ่า!


อ๊ากกกกก!!


ถ้า พ่นไฟออกมาทางปากได้นี่ทำไปแล้วไม่ต้องให้ไฟมันมาลุกอยู่ที่หน้าแบบนี้ หรอก...ผมไม่แปลกใจเลยสักนิดที่บัตเตอร์จะรู้ชื่อเล่นผมก็เวลาผมเล่นกับ สุนัขน่ะผมมักจะแทนตัวเองว่า ‘พี่คุณ’ตลอดเลยนี่นา


โธ่เว้ยย!!


นี่ผมควรจะทำยังไงให้หายจากอาการนี้สักทีเนี่ย!


เพราะ ทั้งเขินทั้งอายแถมบัตเตอร์ดันมาเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงอ่อยๆอีกก็เลยเผลอ ตะหวาดกลับไปซะคนตรงหน้านั่งนิ่งไปเลย...นิ่งแบบไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เดียว


อาจเป็นเพราะผมกำชายเสื้อของบัตเตอร์ไว้แน่นก็ได้...แต่จะให้ผมทำยังไง


มันเขินนี่!


แถมอายด้วย!


จะให้ผมมองหน้าบัตเตอร์แล้วบอกว่า...


‘ว้าว~...นี่บ้านของบัตเตอร์เองเหรอ?...ดีใจจังเลยที่บัตเตอร์อยู่บ้านหลังนี้แบบนี้พี่ก็เข้าไปเล่นกับสุนัขข้างในได้ใช่ไหม?’


งั้นเหรอ?


จะบ้ารึไงงงง!!!


ใครมันจะไปกล้าพูดกัน!


แต่ถ้ายังอยู่นิ่งๆต่อไปแบบนี้ได้โดนยุงหามกันถ้วนหน้าแน่ๆ


เอาไงดี?


จริงสิ...ลงจากมอเตอร์ไซค์ก่อนเป็นไง?


อ๊ะ...ไม่สิ...ถ้าลงไปแล้วจะทำยังไงต่อล่ะ?


ต้องคิดไว้ก่อนสิถ้าลงไปตอนนี้ก็ไม่มีที่ให้หลบแล้วนะแต่ตอนนี้ยังหลบได้อยู่ก็บัตเตอร์หันหลังให้ผมนี่ถือว่าหลบเขาได้ก็ละกัน


อย่างแรกก็ต้องขอโทษก่อนใช่ไหม?


ที่มาบุกรุกแถมยังฟัดกับสุนัขของเขาต่อหน้าต่อตาเจ้าของอีก


ใช่ๆ...อย่างแรกก็ขอโทษ


แล้วต่อมาล่ะ?


ต่อมาจะทำยังไง?


เดี๋ยวก่อนนะ!


ถ้าบัตเตอร์อยู่บ้านหลังนี้ก็แปลว่า...


โน้ตที่ผมแปะไว้วันก่อน


ฉ่า!


อ๊ากกกกก!


ฆ่าผมเถอะ!!


ฆ่าผมเดี๋ยวนี้เลย!!


นี่ผมทำอะไรลงปายยยยยย!!!


สงบสติสิ ปภิณวิทย์ ใจเย็นๆก่อน!


ต้องใจเย็นๆเข้าไว้!


ตั้งสติให้ดีๆ


“...”ผมสูดหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา


เอาล่ะ!


มันจะเกิดอะไรก็ให้มันเกิดละกัน


สู้เฟ้ยยย!!!


ตุบ!


ผมปล่อยมือที่กำชายเสื้อของบัตเตอร์อยู่ออกก่อนจะลงจากท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วเดินไปข้างหน้าของบัตเตอร์ที่ยังคงนิ่งอยู่


“...บัตเตอร์”ผมเรียกชื่อบัตเตอร์ที่ก้มหน้าอยู่


“..!!!..”


ผม ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อบัตเตอร์เงยหน้าขึ้นมา...ดวงตาของเขาสั่นระริกอย่าง น่าสงสารแถมยังเม้มปากเข้าหากันจนแน่นใบหน้ากับขอบตาที่แดงก่ำเหมือนกำลัง พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมา


นี่เกิดอะไรขึ้น?


ผมทำบัตเตอร์?


“บัตเตอร์...เป็นอะไร?”ผมเข้าไปถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน


หมดกันคำพูดที่เตรียมไว้...ตอนนี้ช่างมันแล้ว


“...ผม...ขอโทษ”บัตเตอร์เม้มปากแน่นก่อนจะค่อยคลายออกแล้วขยับพูดอย่างอยากลำบาก...น้ำตาที่คลออยู่กลับไหลลงมาอาบแก้มของเขา


ขอโทษ?


ขอโทษทำไม?


ผมต่างหากล่ะที่ควรขอโทษ!


ไม่ใช่เขา!!


“บัต เตอร์...พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมาขอโทษพี่...พี่ต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอ โทษ...พี่ขอโทษที่ทำตัวเหมือนขโมยที่จะมาบุกรุกบ้านของบัตเตอร์แถมยังมายืน เล่นกับสุนัขของบัตเตอร์อยู่ตั้งเป็นชั่วโมงอีก...พี่ขอโทษนะ”ผมพูดออกไป ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด


เจอกันแค่3วันแต่ผมกลับขอโทษเขาถึง2รอบ


บัตเตอร์เป็นคนแรกที่ทำให้ผมเอ่ยขอโทษได้ติดๆกันแบบนี้


“....พี่คุณ”บัตเตอร์มองผมก่อนจะเรียกออกมาเบาๆ


แววตาเศร้าๆเหมือนกำลังจะค่อยๆเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ


“พี่คุณ...ไม่เกลียดผมใช่ไหม?...โกรธผมรึเปล่า?”บัตเตอร์ถามผมเสียงสั่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง


หื้อ?


เกลียด?


โกรธ?


บัตเตอร์ถามอะไรเนี่ย?


มันน่าจะเป็นผมไหมที่ถามคำถามพวกนี้น่ะ?!


“...โกรธ...เกลียด...”ผมบอกเบาๆพร้อมกับสบตากับบัตเตอร์


“....”บัตเตอร์ไม่ตอบอะไรเพียงแต่เม้มมากแน่นขึ้นและแววตาก็กลับไปโศกเศร้าเหมือนเดิม


“...ถ้าโกรธหรือเกลียดพี่จะขอโทษบัตเตอร์ทำไมล่ะ?”ผมบอกต่ออีกก่อนจะส่งยิ้มบางๆไปให้คนตรงหน้า


“จริงเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามย้ำก่อนจะระบายยิ้มออกมาบ้าง


“อื้ม...พี่ ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้บัตเตอร์คิดมากแต่พี่อยากบอกว่าพี่ไม่ได้โกรธหรือเกลี ยดบัตเตอร์เลยสักนิด...เพราะงั้น...หยุดร้องนะครับ”ผมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียง ที่อ่อนโยนเหมือนตอนที่ผมเล่นอยู่กับพวกสุนัข


ปกติผมมักจะกระดาก เมื่อต้องพูดอะไรหวานๆแบบนี้แต่พอมาพูดกับบัตเตอร์ผมกลับไม่รู้สึกแย่แบบ นั้น...มีเพียงหัวใจผมเท่านั้นที่เต้นแรงเอาๆ


ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรบัตเตอร์ถึงคิดมากแบบนั้น


อาจ เป็นเพราะเขาเสียครอบครัวไปอย่างรวดเร็วจนไม่เหลือใรที่จะเป็นที่พึ่งให้เขา ได้ทำให้คิดมากถึงขนาดนี้...ผมว่าแค่เขากลับมาพูดยิ้มและหัวเราะได้เหมือน ทุกวันนี้ก็นับว่าเก่งแล้วนะ


“...ขอบคุณครับพี่คุณ”บัตเตอร์บอกผมพร้อมรอยยิ้มกว้างตามปกติ


หายแล้วสินะ


ดีแล้วล่ะ


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


โฮ่ง!


ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!


เสียงเห่าดังขึ้นติดๆกันกันพร้อมๆกับเสียงฝีเท้าที่ดังตามาติดๆในไม่ช้าสุนัขทั้ง4ตัวก็วิ่งออกมาให้ผมได้เห็น...


“เฮ้ย!!/เฮ้ย !!”ผมกับบัตเตอร์ตะโกนขึ้นพร้อมกับเมื่อเห็นสภาพของสุนัขทั้ง4ตัวที่ดำแขระ ไปทั้งตัว...เท่าที่ดูถ้าไม่แช่โคลนก็ต้องไปคลุกดินแน่นอน


“ไม่ นะ!!...แบบนี้ก็ต้องอาบน้ำให้หมดเลยน่ะสิ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ ท้อแท้ก่อนจะลงจากมอเตอร์ไซค์แล้วเดินไปที่รั่วที่สุนัขทั้ง4ตัวกระโดดเกาะ ไว้อยู่


“ไปเลอะอะไรมาล่ะ?...บัตเตอร์ที่บ้านมีบ่อปลาเหรอ?”ผมหันไปถามบัตเตอร์อย่างสงสัย


“...ไม่มีครับ...สงสัยยูเนี่ยนเปิดก๊อกน้ำแน่ๆเลย”บัตเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ


“เปิดก๊อก?”


หมายถึงสุนัข?


เปิดก๊อกน้ำเองเนี่ยนะ?


บ้าไปแล้ว!...ไม่มีทาง!


“ครับ...ยู เนี่ยน...อ้อ~...ไซบีเรียนสีน้ำตาลน่ะครับมันชอบไปกัดก๊อกน้ำแล้วก็หมุนๆ เล่นจนน้ำไหลออกมานี่ผมก็เอาผ้าไปยัดไว้แล้วนะ...เฮ่อ”บัตเตอร์อธิบายให้ผม ฟังก่อนจะถอนหายใจ


อื้อหือ...


สุนัขเปิดก๊อกน้ำได้


น่าตกใจสุดๆ


แต่ที่น่าเศร้ากว่าคือจะอาบน้ำพวกมันพร้อมกันยังไง?


มัน ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะอาบน้ำสุนัขตัวใหญ่ๆพร้อมกันทั้ง4ตัวและถึงจะแยกอาบ และเอาตัวที่อาบเสร็จแล้วไปขังไว้ในบ้านมันก็กินเวลาไปนานโขแน่


ตอนนี้5โมงครึ่ง


อืม...ช่วยไม่ได้แฮะ


“ให้พี่ช่วยอาบไหม?”ผมถามบัตเตอร์


“อ๊ะ...ได้ เหรอครับ?...ไม่สิ...ผมไม่อยากรบกวนพี่”บัตเตอร์หันควับมาหาผมพร้อมกับถาม ด้วยน้ำเสียงที่สดใสก่อนจะกลายเป็นน้ำเสียงที่มืดมนในประโยคต่อมา


เปลี่ยนสีหน้าได้ไวดีแท้


“พี่ อยากช่วย...ความจริงพี่อยากลองอาบน้ำสุนัขตัวใหญ่แบบนี้ดูสักครั้งนึง”ผมพูด ออกไปตามตรงก่อนจะเดินไปที่รั้วแล้วลูบหัวของออทั่ม...ไม่สิ...ชื่อจริงๆของ มันคืออะไรล่ะ?


“บัตเตอร์...แนะนำชื่อพวกมันให้พี่รู้หน่อยได้ไหม?”ผมถามพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆ


“ครับ...โกลเด้น สีขาวชื่อฟังก์ชั่น....ส่วนสีน้ำตาลเข้มชื่อโฟกัส...ไซบีเรียนสีดำชื่อซิก ม่าและสีน้ำตาลก็อย่างที่พี่ได้ยินชื่อยูเนี่ยนครับ"บัตเตอร์แนะนำผมพร้อม กับชี้ไปที่สุนัขแต่ละตัวด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง


โอเคๆ...ขอจำเดี๋ยวนะ


สีขาวฟังก์ชั่น น้ำตาลเข้มโฟกัส


ไซบีเรียนสีดำซิกม่าส่วนสีน้ำตาลก็ยูเนี่ยน


โอเค...จำได้แล้ว


“อืม...งั้นรีบอาบน้ำเถอะเดี๋ยวพอดึกแล้วขนจะแห้งไม่ทัน”ผมบอกบัตเตอร์


“ได้เลยครับ”บัตเตอร์ตอบผมพร้อมกับเปิดประตูรั้วออก


แกร็ก!


“เฮ้ย!!...เดี๋ยวสุนัขก็ออกมาหรอก!”ผมรีบเดินไปขวางประตูที่ถูกเปิดอ้าไว้ทันที


ทำไมถึงได้ทำหน้าสบายๆแบบนั้นล่ะ


ไม่กลัวว่าพวกมันจะวิ่งหนีไปรึไง?


“ฮะฮะฮะ...พี่คุณไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกครับ...พวกน้องๆผมไม่ออกไปหรอกผมสอนมาดี”บัตเตอร์หัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่กลั้นขำ


นี่ผม...ทำงามหน้าอีกแล้วเหรอ?


ให้ตายสิทำไมหน้าผมมันร้อนๆขนาดนี้นะ!!


“งั้นก็รีบบอกสิ!!”ผมตะโกนใส่บัตเตอร์ด้วยความอายก่อนที่จะเดินตามเขาเข้าไปด้านในตัวบ้าน


บ้าน สองชั้นที่ค่อนข้างใหญ่บรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาพอสมควร...รู้เลยว่า บัตเตอร์ยังทำใจเรื่องพ่อแม่ไม่ค่อยได้หรือไม่ก็เป็นเด็กขี้เหงามาตั้งแต่ เมื่อก่อนแล้วแต่เพราะมีสุนัขที่ทั้งร่าเริงและแสนซนทำให้บรรยากาศเปลี่ยน เป็นสนุกสนานได้ในทันที


ผมกับบัตเตอร์ทำกันคนละ หน้าที่...บัตเตอร์ให้ผมเป่าขนให้ส่วนเขาจะเป็นคนอาบน้ำเอง...ทีแรกผมก็ไม่ ยอมหรอกแต่พอบัตเตอร์พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาก็ทำให้ถึงกับปาหมอนที่วางอยู่บน โซฟาใส่เขาทันที


‘ถ้าพี่อยากอาบน้ำพร้อมผมก็ไม่ขัดนะครับ...เพราะผิวขาวๆของพี่ตอนโดนน้ำคงน่าดูมากเลย’


นั่นแหละครับ


พอ ผมปาหมอนใส่บัตเตอร์ก็หัวเราะเสียงใสก่อนจะเรียกสุนัขทั้งหมดเข้าไปในห้อง น้ำเพราะถ้าเอาเข้าไปทีละตัวที่เหลือคงทำบ้านเลอะไปด้วยโคลนแน่ๆ


“เด็ก ลามกเอ้ย!!”ผมพึมพำเบาก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวที่บัตเตอร์เตรียมไว้มาเรียงไว้ ข้างๆ....เวลาผ่านไปสักพักบัตเตอร์ก็ปล่อยฟังก์ชั่นโกลเด้นสีขาวส่งมาให้ผม ...ดีนะที่เสียบปลั๊กที่เป่าขนไว้แล้ว


การอาบน้ำและเป่าขนสุนัข ไฮเปอร์ทั้ง4ตัวช่างเป็นเรื่องที่อยากลำบากมากจริงๆใช้เวลาไปเกือบ2ชี่วโมง แนะ...เรียกว่าผมที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายถึงกับหอบเลยล่ะ


แกร๊ก~


“พี่ คุณ...เหนื่อยมากไหมครับ?”เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นพร้อมๆกับบัตเตอร์ ที่กำลังเดินออกมาโดยที่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองอยู่แต่สิ่งที่ทำให้ผมเบิก ตากว้างน่ะคือสภาพของบัตเตอร์ที่เปลือยเปล่าท่อนบนและกางเกงบ๊อกเซอร์


อึก!


ผม กลืนน้ำลายลงคออย่างอยากลำบากเมื่อเลื่อนสายตาไปมองที่แผงอกที่ล่ำสัน นั่น...ดูภายนอกไม่คิดว่าอายุแค่นี้จะมีซิกแพ๊ก...เอาเวลาไหนไปทำละ?


เรียนอยู่ไม่ใช่?


ขนาดผมที่เคยพยายามทำยังต้องยอมแพ้เพราะมันทั้งเหนื่อยแล้วก็ต้องเคร่งครัดอย่างมาก


“...จ้องขนาดนี้ผมก็อายนะครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้มก่อนจะแกล้งเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าอกของตัวเองแล้วบิดตัวเล็กน้อย


“บ้า...ใครจ้องกัน!”ผมพูดเสียงดันแล้วหันหน้าไปอีกทางพร้อมกับเปลี่ยนไปลูบขนของซิกม่าที่มานอนอยู่ข้างๆผมแทน


“ฮะฮะฮะ...พี่คุณเวลาหน้าแดงแล้วน่ารักจังครับ”บัตเตอร์หัวเราะเบาๆแล้วพูดขึ้นพร้อมกับจ้องมาที่ใบหน้าผมอย่างไม่ลดละ


“ใครน่ารักกัน...ต้องบอกว่าหล่อสิ!”ผมหันควับไปจ้องหน้าบัตเตอร์แล้วพูดเสียงแข็ง


น่ารัก?


ผมเนี่ยนะ?


สมองเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ


“ครับๆ...หล่อก็หล่อ..พี่คงหิวแล้วเดี๋ยวผมรีบไปทำอะไรให้กินนะครับ...ต้องขอโทษที่ทำให้พี่ต้องมาทนหิวแบบนี้”บัตเตอร์พูดต่อ


“ทำกับข้าวเป็นด้วยเหรอ?”ผมถามอย่างสงสัย


บอกตามตรงนะถ้าเป็นเรื่องทำอาหารผมเรียกได้ว่าห่วย...ทุกมื้อของผมซื้อกินเอาทั้งนั้น
ก็ผมทำไม่เป็นนี่นา..


เคยคิดจะเรียนนะแต่พอลองซื้อตำรามาลองทำเท่านั้นแหละ...


ลาก่อนนะห้องครัว


“ครับ...ผมถนัดเลยล่ะก็อยู่คนเดียวบ่อยน่ะครับ...พ่อกับแม่ผมทำงานอยู่ต่างประเทศผมก็เลยต้องฝึกทำครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยเสียงเศร้าๆ


เอาแล้วไง


ผมดันไปขุดเรื่องพ่อแม่ของบัตเตอร์อีกแล้ว


ให้ตายสิ..ทำไมผมไม่รู้จักจำแบบนี้นะ


“...ขอโทษนะ”


“ไม่ ต้องหรอกครับ...ผมดีใจที่พี่อยากรู้เรื่องของผมนะ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินออกไปจากห้องรับแขก...ผมว่าคงไปห้องครัวแน่ๆเลย


“...”ผมคิดหนักสักพักก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินตามบัตเตอร์ไป...สองคนช่วยกันน่าจะเสร็จเร็วกว่า


“บัตเตอร์ให้พี่ช่วยอะไรไหม?”ผมพูดขึ้นเมื่อเห็นบัตเตอร์กำลังเปิดตู้เย็นอยู่


“ช่วยอะไรก็ได้เหรอครับ?”บัตเตอร์ละสายตาออกจากตู้เย็นแล้วถามผม


“อืม...แต่พี่ทำอาหารไม่เป็นหรอกนะ”ผมบอกบัตเตอร์ให้รู้ไว้


“...แค่พี่ยืนข้างๆคอยเป็นกำลังใจและส่งยิ้มหวานๆมาให้ผมก็พอแล้วครับ”


“ยืนไปคนเดียวกันละกัน!...เด็กบ้า!!”

...............................................................................................

สวัสดีค่า

มาช้าไปนิดดีกว่าไม่มาเนอะ :hao5:

เรื่องนี้แต่งไปขำไปไม่รู้ทำไมเหมือนเป็นเรื่องไว้แต่คลายเครียดเลยคะ

นิสัยพี่คุณเหมือนพวกวัยทองเลยเนอะ(555+)

เนื้อหาเรื่องนี้ไม่มีอะไรมาก...หยอดไปมาเดี๋ยวก็รักกันเอง(เฉลยซะงั้น?)

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

ขอบคุณทุกคนที่คอมเม้นท์และให้กำลังใจนะคะ

สามารถติดตามข่าวสารหรือการอัพเดทตอนใหม่ๆได้ที่นี่นะคะ >>nicedog

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น