สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 5 : ติดกับ (NC)

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 5 : ติดกับ (NC)

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2562 11:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 5 : ติดกับ (NC)
แบบอักษร

เขี้ยวที่ 5

ติดกับ



วิโอเรลนั่งหน้ามุ่ย ไม่ยอมกินข้าวกินปลาตั้งแต่ลงมาจากลานโขดหิน ทุกคนต่างรู้ว่าเขาเป็นอะไร เขาอยากเล่นน้ำต่อและไม่ได้หิวเลยสักนิด ทว่าทุกคนก็เอาแต่นั่งดื่มเหล้า สรวลเสเฮฮาขณะที่เขานั่งเบ้หน้าเป็นเด็กโดนขัดใจ ไม่มีใครอยากเล่นน้ำกับเขาสักคน เขาก็ไม่อยากเล่นน้ำเหงาๆคนเดียวเสียด้วยสิ

     “วี กินนี่หน่อยสิครับ” จองกุกยื่นปีกไก่หอมฉุยให้ ส่วนมืออีกข้างก็ถือแก้วเหล้า

     ร่างบางสั่นศีรษะ

     “น้องวีเคยดื่มเหล้าไหม? ลองดูสักกรึ๊บก็ได้นะ นี่ของรีเจนซี่เชียวนา…”

     “ไม่เคยครับ” เขาตอบซอกจินอย่างอายๆ แต่แววตากลับเป็นประกายวิบวับด้วยความสนใจ

     “อยากลองดูล่ะสิ”

     วิโอเรลพยักหน้าให้เจโฮป

     “งั้นครั้งแรกเรามาลองแบบเพียวๆกันเนอะ”

     “เห้ย โฮป ผสมโซดาให้เขาหน่อยก็ได้มั้ง” จีมินเอาแก้วเหล้าสะกิด

     “ไม่เป็นไรหรอก จะได้รู้ว่ารสเหล้ามันเป็นยังไง” โฮซอกไม่สนคำทักท้วงของเพื่อนจอมตะกละ เขาหาแก้วเปล่าอีกใบและลงมือเทน้ำสีอำพันเพียงก้นแก้ว “อ่ะ ลองดูครับน้องวี”

     ร่างบางรับมา ส่วนจองกุกก็นั่งดื่มพลางเฝ้าดูอยู่เงียบๆ

     เมื่อของเหลวในแก้วไหลลงสู่หลอดอาหาร วิโอเรลก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วคอ เขารีบผละแก้วเหล้าพร้อมทำหน้าหยี๋ๆ

     “แหวะ! ไม่เห็นอร่อยเลย”

     ทุกคนระเบิดหัวเราะลั่น

     “ก็มันเป็นเหล้านี่ จะไปอร่อยได้ไงล่ะ ฮ่าๆๆ!” โฮซอกพูดทั้งที่ยังขำก๊าก ทำเอาวิโอเรลหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ

     จองกุกกลั้นขำเสร็จก็แย่งแก้วเหล้าจากอีกฝ่าย “มาครับ เดี๋ยวผมทำเป็นค็อกเทลให้ดื่มนะ”

     คนฟังพยักหน้า ยุนกิที่คอยแอบมองมาตลอดก็เอ่ยขึ้นเบาๆ

     “แม่งใสว่ะ”

     “ก็เขาไม่ขุ่นแบบมึงไง” ซอกจินกล่าวแซว

     วิโอเรลมองแก้วเหล้าของจองกุกที่วางนิ่งอยู่บนเสื่อ เขาถือวิสาสะลองหยิบมันมาจิบหนึ่งอึก ซึ่งจองกุกก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะกำลังง่วนอยู่กับการเทน้ำส้มผสมใส่เหล้าให้อีกฝ่าย หลังจากจิบพอเป็นกระษัย เขาก็ยู่หน้าพร้อมแลบลิ้นแบบเข็ดขยาด

     “ขมอ่ะ…”

     ร่างสูงยิ้มเอ็นดู ส่งแก้วเหล้าที่ทำเป็นค็อกเทลให้ “ลองชิมนี่ดู รับรองว่าไม่ขม”

     วิโอเรลรับมาจิบ เพียงแค่อึกแรกเจ้าตัวก็ตาลุกวาวอย่างติดใจ

     “อันนี้ค่อยยังชั่ว!”

     “วีติดหวานนี่เอง ระวังเป็นโรคอ้วนนะ” จองกุกเย้าหยอกจนโดนอีกคนแลบลิ้นใส่

     การสนทนาในวงเหล้าค่อยๆผ่านไป ใบหน้าของทุกคนเริ่มแดงก่ำ โดยเฉพาะคนผิวขาวจัดอย่างยุนกิ เพียงแค่ดื่มแก้วเดียวก็เห็นริ้วสีแดงเข้มๆบนแก้มของเจ้าตัว จองกุกเองก็กำลังตามไปติดๆ

     “จองกุกแก้มแดงแล้วนะ เริ่มเมาแล้วล่ะสิ” วิโอเรลเอานิ้วเขี่ยแก้มสากอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ คนถูกล้อก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆก่อนดื่มเหล้าต่อ

     “ก็นิดนึง”

     “คออ่อนอ่ะ ฮ่าๆๆ!”

     “ยังกินไม่ถึงแก้วอย่ามาทำเป็นพูดเลย ถ้าผมท้าไป วีจะกล้ารับรึเปล่า?”

     วิโอเรลหน้าถอดสี ส่ายหัวพรืด

     เสียงหัวเราะและบทสนทนายังคงดำเนินต่อไป ทุกคนต่างมีมุขขำๆและเรื่องเล่าของตัวเองมาเล่าให้กันฟัง – ยกเว้นจองกุกกับยุนกิ – แต่สำหรับวิโอเรลมันช่างน่าเบื่อหน่าย เพราะฟังแล้วก็ไม่รู้ว่าต่างคนต่างพูดอะไร เขาอยากลงไปเล่นน้ำเหมือนเดิมมากกว่า

     “จองกุก”

     “หืม?” ร่างสูงหันตามแรงสะกิด

     “ไปเล่นน้ำเป็นเพื่อนวีหน่อยจิ…”

     ถึงแม้ว่าร่างบางจะทำหน้าออดอ้อนได้น่ารักมากแค่ไหน แต่คนที่ไม่ชอบเล่นน้ำตอนมีแดดแรงๆอย่างจองกุกได้สั่นหัวปฏิเสธ

     วิโอเรลเบ้ปาก “นะๆ… ไปเล่นกับวีหน่อย”

     “ลองชวนจีมไปเล่นสิครับ”

     คนฟังรีบผละออกมานั่งหน้าบูด ก่อนหันไปชวนจีมินที่กำลังนั่งขำกับเพื่อน

     “จีม ไปเล่นน้ำกับวีนะ”

     “อ่า… โทษทีนะน้องวี ผมยังดื่มแก้วนี้ไม่หมดเลย”

     พูดจบ เจ้าตัวก็ไปคุยกับเพื่อนต่อ ทำไมถึงไม่มีใครสนใจกันเลยล่ะ! ร่างบางพองแก้มงอนตุ้บป่องก่อนลุกพรวด เดินสะบัดก้นงอนๆออกไปแบบไม่บอกไม่กล่าว

     “ก้นน้องวีน่าบีบฉิบ” ซอกจินเผลอพูดออกมาลอยๆ แต่คนหูไวอย่างจองกุกก็รีบกระแอมกระไอ

     “อะแฮ่ม!”

     “เป็นไรเพื่อน ก้างติดคอเหรอ”

     ร่างสูงส่งสายตาขวางให้โฮซอก “ก้างพ่อง”

     “เดี๋ยวนี้เขามีหึงนะครับ” จีมินแซวตาม

     “จีม ระวังตีนกูลอยไปหามึง”

     “ไม่เอา อยากได้น้องวีมากกว่า ฮ่าๆๆ!”

     “มึงก็ไปแกล้ง สงสารมันหน่อย” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่โฮซอกกลับหัวเราะต่อ

     “อืม เอาที่พวกมึงสบายใจเลยนะ” จองกุกไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียง จึงยกเหล้าขึ้นมากระดกถึงครึ่งแก้ว

     เมื่อร่างของวิโอเรลลับสายตาไป นัมจุนที่คอยมองตามตั้งแต่เมื่อกี้ก็ลุกขึ้นยืน

     “จะไปไหนวะนัม?” ซอกจินถามเมื่อเห็นอีกคนกำลังใส่รองเท้า

     “อ้อ กูเริ่มเบื่อน่ะ ว่าจะไปเดินเล่นแถวๆนี้สักหน่อย”

     “อย่าหลงทางนะเว้ย แถวนี้ยิ่งไม่มีเจ้าหน้าที่คุมอยู่”

     คำเตือนของเจโฮปกระตุ้นให้มุมปากของนัมจุนกระตุกยิ้ม เขาพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนเดินมือล้วงกระเป๋าออกไปทางน้ำตกซึ่งอยู่ไกลพอสมควร จองกุกมองตามขณะยกแก้วขึ้นจิบ ภายในดวงตากลมคู่นั้นเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงใจ




     ร่างบางจุ่มเท้ากับน้ำก่อนก้าวลงไปแช่ทั้งตัว เขาว่ายเข้าไปหาน้ำตกสายเล็กและลองยืนด้วยสองขา ระดับน้ำไม่ได้ลึกมากทำให้ตัวเขาจมถึงแค่ส่วนเอว มือเรียวยื่นไปรองมวลหยดน้ำจนชุ่มเปียก ใบหน้างามเริ่มละลานไปด้วยหยดน้ำเล็กๆที่โรยลงมาราวกับฝน วิโอเรลตัดสินใจถอดเสื้อผ้าและนำไปพาดไว้บนกิ่งไม้แถวนั้น ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ คงไม่เป็นอะไรหากเขาเปลือยขณะอาบน้ำจากน้ำตก

     ร่างอรชรเข้าไปยืนกลางสายน้ำเย็นฉ่ำ เขาเงยหน้าขึ้นรับทุกอณูของหยดน้ำชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย สองมือยกขึ้นลูบไล้ไปทั่วตัวเพื่อทำความสะอาด ก่อนย้ายมาที่เรียวแขนถึงหัวไหล่มน

     นัมจุนเดินตามวิโอเรลมาถึงลานโขดหิน แต่ก็ต้องยืนค้างเติ่งเหมือนถูกสาปเมื่อสะดุดมองร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ในน้ำตก คอของเขาเริ่มแห้งผากในยามที่มือเรียวลูบไปตามทรวดทรงองค์เอว… แม่เจ้าโว้ย ผู้ชายที่ไหนถึงได้มีหุ่นบอบบางแถมอวบอัดแบบนั้น ผู้หญิงที่ว่าอึ๋มๆยังเทียบกับร่างตรงหน้าเขาไม่ถึงฝุ่นเลย ผิวก็เนียนละเอียดราวกับฟูมฟักมาอย่างดี เอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผายๆที่ไม่น่ามีในผู้ชาย แต่ผู้ชายก็ผู้ชายเถอะ ถ้าหุ่นจะเด็ดขนาดนี้ เขาก็ไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือหรอก อุตส่าห์ได้มาเจอของแจ่มๆทั้งที

     วิโอเรลรู้ตัวว่าถูกมอง แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเพียงแค่กลับไปมองบ้างนิดหน่อย ซึ่งสำหรับนัมจุน นั่นเป็นเหมือนสัญญาณเปิดทาง

     เขาหันแผ่นหลังให้และลูบตัวต่อ ขณะที่ร่างหนาค่อยๆก้าวลงน้ำ เดินเข้ามาหาแบบเงียบเชียบ ทว่าสายตากลับเต็มไปด้วยความต้องการจนปิดไม่มิด

     ตารีเรียวทอแสงสีฟ้าวาบ ร่างบางยกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงน้ำกระเพื่อมเข้ามาใกล้เรื่อยๆกระทั่งหยุดอยู่ข้างหลัง เขากวักน้ำขึ้นมาลูบตามแขนกับลำตัว ก่อนทำเป็นสะดุ้งตกใจกับปลายนิ้วที่ยื่นมาสัมผัสไหล่

     “อ๊ะ คุณนัมจุน!”

     ชายหนุ่มกระตุกยิ้มทันทีที่อีกคนกอดตัวเองไว้แน่น มือที่คลอเคลียลาดไหล่ก็เลื้อยลงมายังแผ่นหลัง

     “ใจเย็น แค่จะมาถูหลังให้เท่านั้นเอง”

     เขาพอใจที่ได้เห็นวิโอเรลหลบตาและก้มหน้างุดเหมือนเดิม เมื่อไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย เขาจึงถือว่าความเงียบนั้นคือคำอนุญาต

     ร่างบางยังคงกอดตัวเองแต่ไม่มีท่าทีขัดขืน อย่างมากก็แค่ตัวสั่นเทาให้กับฝ่ามือใหญ่ที่ลูบแผ่นหลังเรื่อยถึงสะโพก ความรู้สึกตอนสัมผัสผิวเนียนนุ่มมันเหมือนกับเขาได้นวดแป้ง

     เขาหายใจแรงขึ้นเมื่อลองลูบไปตามเอวเว้าโค้ง กระทั่งหยุดอยู่ที่สะโพกกลม พอลองได้โอบดูก็เต็มไม้เต็มมือจนน่าจับมาขยำให้หนำใจ เขาเริ่มรู้ว่าตัวเองต้องการมากกว่านี้ จึงลองสอดมือเข้าไปใต้เรียวแขนที่ยังคงกอดส่วนบนไว้ วิโอเรลสะดุ้งโหยงเพราะมือซุกซนที่รุกล้ำเข้ามาถึงหน้าอก

     “อือ…” วงแขนเริ่มคลายออกเมื่อยอดถันถูกนิ้วอุ่นลูบผ่านๆ จากลูบก็กลายเป็นถูขยี้เบาๆจนรีดเร้นเสียงครางได้ไม่ยาก นัมจุนตาลุกวาวกับปฏิกิริยาตอบรับก่อนยื่นใบหน้าไปกระซิบ

     “นี่”

     “อ๊ะ!” มือหนาเปลี่ยนมาโอบตะโบมสลับนวดคลึง วิโอเรลเม้มปากกลั้นเสียงอันน่าละอายไว้อย่างเสแสร้ง

     “สนใจมาทำเรื่องสนุกด้วยกันไหม”

     เพราะร่างบางกำลังหันหลังทำให้นัมจุนไม่เห็นรอยยิ้มแสยะที่ผุดขึ้นแวบหนึ่ง คนถูกถามปั้นสีหน้าระทดระทวยก่อนตอบเสียงแผ่ว

     “ช่วยอ่อนโยนกับวีด้วยนะครับ…”

     นัมจุนยิ้มพอใจ เขาหมุนตัวอีกฝ่ายให้หันมาเผชิญหน้ากัน จับปลายคางก่อนยัดเยียดจูบเร่าร้อนโดยไร้สัญญาณเตือน ทั้งสองแลกจูบนัวเนียท่ามกลางสายน้ำบางๆที่ระเลงสาดร่าง นัมจุนดึงอีกคนออกมาและดันให้ไปชิดกับโขดหินข้างๆ ก่อนผละจูบเพื่อถอดเสื้อตัวเอง เผยร่างกายกำยำล่ำสันกับรอยสักข้างเอว ร่างบางลูบกล้ามเนื้อเป็นลอนสวยบนหน้าท้องอย่างหลงใหล

     หลังจากโยนเสื้อไว้บนโขดหินข้างหลังอีกคน ร่างหนาก็กลับมาครอบครองปากอิ่มอีกครั้ง คราวนี้เขาส่งลิ้นชื้นกวาดเลียตามแนวปากล่าง วิโอเรลก็ให้ความร่วมมือด้วยการเผยอปากต้อนรับลิ้นอุ่น ทำให้นัมจุนได้โอกาสเข้าไปสำรวจเพื่อลิ้มรสค็อกเทลหวานๆที่ยังติดอยู่ในโพรงปาก เขาทั้งดูดดุนทั้งตวัดรัดลิ้นสีหวานอย่างเชี่ยวชาญ แต่ร่างบางก็ไม่ยอมน้อยหน้า ใช้ลิ้นตัวเองไล้ปลายลิ้นอีกฝ่ายไปรอบๆและดูดเม้มคืน ทำให้นัมจุนรู้ว่าวิโอเรลเคยมีประสบการณ์มาก่อน

     “ถ้าไอ้กุกรู้ว่าคนที่ตัวเองชอบแอบมาเอากับคนอื่น มันจะทำสีหน้ายังไงน้า”

     นิ้วโป้งแข็งเบียดถูกับเม็ดสีทับทิม ร่างบางหลุดครางแต่ยังไม่ถอนสายตา

     “ถึงตอนนั้น… กูละอยากรู้จริงๆว่ามันจะยังชอบคนร่านอย่างมึงอยู่อีกไหม”

     วิโอเรลจับอีกคนประกบปากให้เงียบเสีย ยกแขนคล้องคอเพื่อล็อกคนพูดมากไม่ให้ถอนจูบ นัมจุนก็ไม่ปฏิเสธ เขาตอบสนองความต้องการของเจ้าตัวด้วยการบดจูบกลับ ส่งมือหนาฟอนเฟ้นก้นอวบอย่างเมามันส์ก่อนจับแหวกออก ทำให้น้ำบางส่วนไหลซึมเข้าไปในช่องทางรักที่กำลังขมิบตามแรงอารมณ์

     “อ๊ะ…”

     ร่างบางร้องเสียงหวานให้กับนิ้วยาวที่ลากไปยังร่องก้น ก่อนที่มันจะพยายามแทรกตัวผ่านรูสวาทจนมุดหายถึงครึ่งข้อ เขาครางหงิงเหมือนลูกแมวในตอนที่นิ้วสากชักเข้าออกเป็นจังหวะเนิบ แต่ก็ต้องครางดังขึ้นเพราะมันเริ่มสวนเข้ามาแบบถี่เร็ว น้ำจากข้างนอกจึงพาลไหลเข้าไปไม่หยุด

     “อื้อ… คุณนัมจุน อะ… มันเข้ามา… อึ้ก มันเข้ามาเกิน อ๊า!”

     อีกคนครางไม่ได้ศัพท์เมื่อนัมจุนหมุนควานนิ้วพร้อมดันเข้ามาจนมิดข้อ วิโอเรลใช้ฟันกัดไหล่กว้างขณะรับรู้ถึงแรงกระดกนิ้วชวนสยิวในโพรงอุ่น

     นัมจุนขบกราม เริ่มทนไม่ไหวกับความปวดหน่วงที่อยู่ภายใต้กางเกง

     “อยากได้ของกูรึยัง”

     เขาพยักหน้า

     “ยกขาดิ๊”

     คนถูกสั่งทำตามอย่างว่าง่าย ขาเรียวยกขึ้นจนโดนมือหนาช้อนรับไปไว้บนข้อพับแขน ก่อนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างแข็งๆกำลังถูป้วนเปี้ยนแถวปากทาง

     “มึงเป็นผู้ชายคนแรกเลยนะที่กูมีเซ็กส์ด้วย”

     “อ๊าง!”

     สิ่งนั้นสอดพรวดเข้ามาเต็มแรง เมื่อแท่งร้อนฝังตัวอยู่ข้างในจนสุดลำ สะโพกสอบก็เริ่มโยกช้าๆไปพร้อมกับเสียงสูดปากแสดงความเสียวของนัมจุน ช่องทางอุ่นก็กระตุกรัดตอบเขาแบบไม่ปรานี

     “นึกว่าจะหลวม ที่ไหนได้ แม่ง… ซี๊ด…”

     “อ๊ะ อั๊ง อ๊ะส์…”

     แรงอัดเริ่มพุ่งเข้าหาก้นอวบถี่เร็วขึ้น ตอนนี้ไม่มีใครสนอะไรนอกจากสิ่งที่กำลังเชื่อมต่อพวกเขาไว้ด้วยกัน ร่างหนาปล้นจูบพลางรวบเรียวขาทั้งสองให้เกี่ยวเอวสอบ ก่อนส่งมือไปอุ้มก้นกลมไว้ขณะที่สะโพกกระหน่ำแรงรักแบบถี่ยิบ เสียงเนื้อกระทบดังสู้กับเสียงน้ำกระเพื่อมและเสียงครางกระเส่าของร่างบาง เอ็นร้อนขยับตัวอย่างลื่นไหลเพราะมีน้ำคอยเป็นตัวช่วย

     “ซี๊ด มึงตอดกูแน่นจังวะ… อดมานานรึไงถึงได้ตอดเอาแบบนี้”

     “อ๊าส์… อ๊ะๆๆ”

     “งั้นต่อไปนี้มึงมาเป็นคู่ขากู เดี๋ยวกูจัดให้มึงหนักๆ”

     “โอ๊ย! อื้อ…”

     คนถูกกระทำนิ่วหน้ากับแรงกระทุ้งที่ซัดเข้ามาลึกขึ้น รุนแรงขึ้น จุดกระสันถูกบดขยี้ซ้ำๆจนเขาต้องขมิบรัดแท่งใหญ่โตอย่างอัตโนมัติ แต่ยิ่งเขาทำแบบนั้น อีกคนก็ยิ่งเพิ่มแรงซอยเหมือนอยากสวนกลับ ทำเอาเสียงครางสั่นไปตามแรง

     นัมจุนวางร่างบางลง จับพลิกให้หันไปเกาะโขดหินข้างหลัง มือใหญ่ดึงสะโพกอิ่มให้แอ่นเข้าหาความแข็งขืน ก่อนที่โพรงสวาทจะถูกเติมเต็มอีกครั้ง

     “และมึงต้องทำตามที่กูสั่งทุกอย่าง ห้ามมีอิดออด เข้าใจไหม”

     ร่างหนาฟาดก้นกลมไปทีหนึ่งจนอีกฝ่ายร้องเสียงหลง

     เพี๊ยะ!

     “อ๊า! เข้าใจครับ!”

     คนฟังยิ้มอ่อน จับยึดสะโพกกลมกลึงไว้และเริ่มกระแทกกระทั้น จากเนิบช้าก็กลายเป็นดุดัน วิโอเรลงอตัวเพราะความจุก แต่ก็ไม่ได้คิดเอียงสะโพกหนีแต่อย่างใด เขาปล่อยให้อีกคนระบายเข้ามาตามใจอยาก จนกว่าไฟปราถนาของเจ้าตัวจะมอดดับลง

     “อื้ม! คุณนัมจุน อะ… วีจะเสร็จ อ๊า จะเสร็จแล้ว… ทำวีแรงๆ!”

     “เดี๋ยวกูสนองให้ ซี๊ด…”

     นัมจุนจับแขนเรียวทั้งสองเพื่อดึงอีกฝ่ายให้เอนมาข้างหลัง เขาเร่งซอยสะโพกจนร่างบางหัวสั่นหัวคลอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร้องครางระงมแข่งกับเสียงเนื้อช่วงล่างที่กระแทกกัน ใบหน้าคมโน้มไปชิดกับศีรษะทุย เขากัดใบหูนิ่มไว้ขณะสาดแรงพิศวาสทั้งหมดใส่อีกคน แรงกระแทกสิ้นสุดลงพร้อมกับของเหลวร้อนที่ทะลักเต็มโพรงฉ่ำ วิโอเรลปรือตาเยิ้ม ก้มหน้าปลดปล่อยน้ำสีขาวพลางหอบตัวโยน

     “มึงอย่าลืมที่กูบอกล่ะ วี”

     เขาพยักหน้า “ครับ...”

     ชายหนุ่มมองแผ่นหลังบางครู่หนึ่งก่อนถอดถอนแก่นกาย ทำให้น้ำกามส่วนที่เหลือไหลออกมาปนกับน้ำสีใส เขาดึงวิโอเรลเข้ามาและมอบบทจูบครั้งสุดท้ายหวังย้ำเตือน ซอกจินที่แอบมองจากลานโขดหินก็แค่นยิ้ม

     “มึงคิดจะเก็บไว้กินคนเดียวรึไงเพื่อนนัม หึ... ฝันไปเถอะ”




​To be continued

​_______________________________

ศึกชิงนาง? 55555 อ่ะ หยอกๆ เหมือนวีจะน่าสงสารนะ แต่รู้ไหมว่าทั้งหมดมันคือแผน... ขอแสดงความเสียใจกับคุณจองกุกด้วยนะคะ โดนนัมจุนคาบไปกินก่อน555 

ถ้าถามว่าทำไมนัมจุนถึงไม่โดนจับกิน...มันก็มีบ้างที่เสืออยากหยอกเหยื่อก่อน😁 เนอะ

เนื้อเรื่องเป็นยังไงบ้างคะ? พอไหวไหม? นิยายเรื่องนี้ค่อนข้างดาร์กนะเอาจริงๆ แต่ก็ไม่มากค่ะ มีมาม่าด้วย (อันนี้เตือนไว้) ส่วนโมเม้นต์หวานๆก็มีอยู่ (ซึ่งมันไม่ค่อยมีหรอก ถถถถถถ) แต่ถ้ารีดไม่โอหรือรับไม่ไหว ไรท์ก็จะลองพิจารณา(ตามเห็นสมควร)นะคะ อาจจะปรับเปลี่ยนอะไรนิดอะไรหน่อยให้นักอ่านทั่วไปอ่านได้ 

​ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตอนนี้นะ :)


ความคิดเห็น