facebook-icon Twitter-icon

พระจันทร์ที่อ่อนโยนและงามสง่า แท้จริงแล้วซ่อนเร้นด้านที่เฉยชาไร้ใจ #จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม

จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.4 (2/2) [ เจ้าวาฬแข็งแกร่ง ไม่จมน้ำง่ายๆ หรอก ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

ชื่อตอน : จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.4 (2/2) [ เจ้าวาฬแข็งแกร่ง ไม่จมน้ำง่ายๆ หรอก ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์

คำค้น : เจ้าวาฬ , YAOI , ธัญล่าฝัน , จักรวาฬพระจันทร์ยิ้ม , ความฝัน , พระอาทิตย์ , พระจันทร์ , ทะเล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
จักร’วาฬ’พระจันทร์ยิ้ม Ep.4 (2/2) [ เจ้าวาฬแข็งแกร่ง ไม่จมน้ำง่ายๆ หรอก ] ฉบับรีไรท์ตีพิมพ์
แบบอักษร

4

เจ้าวาฬแข็งแกร่ง ไม่จมน้ำง่ายๆ หรอก

​(ต่อจากตอนที่แล้ว)





นาฬิกาของคนอื่นอาจจะเดินเฉยๆ แต่นาฬิกาของเจ้าวาฬมันวิ่ง


หกโมงเย็นมาถึงอย่างรวดเร็ว ตัวแทนคัดเลือกดาวเดือนของแต่ละสาขารวมไปถึงสตาฟก็มาถึงหน้าตึกเซนทรัลแล็บอย่างพร้อมเพรียงกันโดยนัดหมายไว้แล้ว ให้ตายเถอะ เขาอยากให้เวลามันเดินช้ากว่านี้อีกสักหน่อย เพราะมองไปที่สาขาอื่นก็มีแต่คนสวยๆ หล่อๆ ทั้งนั้น เจ้าวาฬจะทำได้ไหม หรือถ้าเกิดอาการแพนิค[1] ต่อหน้ากล้องขึ้นมาจะทำยังไงดี


ไม่ใช่แค่การถ่ายภาพนิ่งเท่านั้น แต่จะมีการจับสลากตอบคำถามซึ่งจะเป็นตัววัดกึ๋นว่านอกจากหน้าตาสวยหล่อแล้วยังมีไหวพริบพอที่จะส่งออกไปเป็นหน้าเป็นตาให้คณะวิทยาศาสตร์ได้หรือเปล่า หรือเรียกง่ายๆ คือหน้าต้องบู๊สมองต้องบุ๋น หันมามองหน้าต้นข้าวกับตุ้งติ้งที่ยืนอยู่ไม่ไกลแล้วก็ได้แต่ฮึบ เพื่อนทั้งคู่ก็ลุ้นไปกับเขาด้วย รุ่นพี่ในสาขาก็มาด้วย ต่อให้ในใจมีแต่คำว่ากลัวมากมายขนาดไหนก็ห้ามแสดงมันออกมา


มือเรียวหยิบปากกามาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปในกระดาษลงทะเบียนก่อนจะส่งมันต่อให้กับคนข้างหลัง ร่างเล็กหยุดชะงักเมื่อมองเห็นเธอผู้ที่ไม่สมควรกลับมาเจอกันอีก หญิงสาวตัวแทนสาขาคณิตศาสตร์ส่งยิ้มมุมปากให้กับเจ้าวาฬราวกับเยาะเย้ยให้กับความพ่ายแพ้ในวันวาน ร่างบางควบคุมตัวเองไม่ให้สายตาสั่นไหว...จ้องตอบไปสิเจ้าวาฬ สู้หน่อย


“ไง เจอกันอีกแล้วนะ”


เหมือนดาว

เพื่อนร่วมห้องในโรงเรียนมัธยมปลาย ผู้ที่ใครๆ ต่างก็เรียกเธอว่าเจ้าแม่เหมือนดาว เพราะเป็นถึงลูกสาวของสมาชิกพรรคการเมืองใหญ่ ทำผิดใดๆ ก็ไม่มีใครกล้าแตะ หรือแม้กระทั่งการผลักเจ้าวาฬตกบันไดหลังจากที่เจ้าวาฬไม่ให้ลอกข้อสอบ ก็ยังไม่มีใครกล้าเอาเรื่องนี้ไปบอกครูประจำชั้นเลย


เจ้าวาฬเองก็ไม่รู้ว่าเธอมาเรียนต่อที่นี่เหมือนกัน


“สวัสดี” ริมฝีปากบางพยายามคลี่ยิ้มให้กับเธอ คิดในแง่บวกเอาไว้ทุกด้านว่าโตขึ้นแล้วเธอคงไม่แกล้งเขาอีก ก่อนจะเบี่ยงตัวพาตัวเองออกมายืนอยู่ในห้องน้ำเงียบๆ คนเดียว


มือเรียวยกขึ้นมากุมหน้าอกของตัวเอง หันหลังพิงกำแพงแล้วทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้นอย่างช้าๆ


ความรู้สึกอึดอัดพุ่งเข้าถาโถมโจมตีอย่างโหดร้ายอีกครั้ง...ความรู้สึกของคนที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำได้แล้ว แต่กลับถูกดึงตัวให้ม้วนลงไปสำลักความทรมานใต้ท้องทะเลสีดำใหม่ แม้เรื่องนั้นจะผ่านมานาน แต่แน่นอน...รอยแผลเป็นไม่ได้หายกันง่ายๆ ความเจ็บปวดในใจก็ด้วย


เจ้าวาฬเคยว่ายน้ำไม่เป็น ถึงได้ตะเกียกตะกายตัวเองจนเกือบตาย แต่นั่นมันกลับทำให้ถูกดึงกลับลงไปในความมืดมิดเร็วยิ่งขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายมวลความอึดอัดก็บีบรัดแทรกซึมเข้ามาในทุกอณูของลมหายใจ ราวกับคำสาปแช่งของแม่เลี้ยงใจร้ายที่ปรารถนาจะให้รองเท้าแก้วตกลงมาจากพานทองและแตกสลาย กลิ่นไอสีดำของความชั่วร้ายแผ่ปกคลุมอยู่รอบตัว สร้างความอึดอัดอย่างร้ายกาจ


เขาต่อสู้กับความรู้สึกพะอืดพะอมนั้นด้วยตัวเองมานานปี เอาตัวเองออกมาให้ห่างจากความรู้สึกราวกับตกเป็นนักโทษที่ถูกพิพากษาให้ต้องจองจำอยู่ในคุกมืด...แต่พอได้ออกมาพบกับความสว่างในโลกใบใหม่แล้ว ก็กลับถูกตามล่าด้วยน้ำมือของมัจจุราชคนเดิม


แต่ร่างเล็กจะไม่ยอมกลับไปสู่คุกมืดนั่นอีก แม้เกลียวคลื่นในมหาสมุทรจะกำลังคลุ้มคลั่งโหมกระหน่ำเข้าใส่คนอ่อนแอ แต่ในท้ายที่สุด...วาฬคือเจ้าแห่งท้องทะเล ต่อให้จมลงสู่จุดที่ลึกที่สุด สำลักน้ำจนเกือบตายยังไง ฟลิปเปอร์[2] ก็จะยังพัดโบกให้วาฬสามารถเคลื่อนที่ได้ราวกับเป็นเจ้าของท้องน้ำ


วินาทีที่ยอมปล่อยให้น้ำตาหยดลงมาเพื่อหอบเอาความอึดอัดในใจทั้งหมดออกไป เงาหนึ่งพาดทับแสงลงมา ยื่นผ้าทรงสี่เหลี่ยมลายสก๊อตสีน้ำเงินให้ เจ้าวาฬไม่ทันสังเกตว่าห้องน้ำห้องสุดท้ายมีคนเข้าอยู่ และคนที่ก้าวออกมาในเวลาที่เครื่องสำอางบนหน้าเขาถูกลบออกด้วยคราบน้ำตาก็คือ...คุณผู้นำนิสิตคนนั้นอีกแล้ว


ร่างเล็กสูดน้ำมูกกลับเข้าไปไม่กล้าให้ย้อยลงมาต่อหน้าพี่พระจันทร์ยิ้ม อยากให้พี่จำเขาได้ในภาพลักษณ์ที่ดีๆ มือบางรับเอาผ้าเช็ดหน้านั้นมาซับน้ำตาให้ตัวเอง ดูเอาเถอะ เป็นใครมาจากไหน ทำไมเจอหน้าแล้วต้องทำให้อยากยิ้มทั้งที่กำลังร้องไห้อยู่ด้วย


สับสวิตช์อารมณ์ของตัวเองไม่ทัน


เขาไม่รู้หรอกว่าพี่พระจันทร์ยิ้มมาเข้าห้องน้ำที่ตึกคณะวิทย์ฯ ได้ยังไง แต่เดาเอาง่ายๆ ศึกษาฯ เอกวิทย์ฯ อาจจะมีบางวิชาที่ต้องเรียนร่วมกับคณะวิทย์ฯ ล่ะมั้ง


ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองรุ่นพี่ร่างสูงที่เอาสะโพกพิงกับอ่างล้างหน้าแล้วจ้องมองเขาราวกับหยั่งเชิงว่าเขาจะปล่อยโฮออกมาอีกหรือเปล่า จะคืนผ้าเช็ดหน้าให้เดี๋ยวนี้มันก็ดันมีสภาพยับเยินราวกับผ่านสงครามมาซะขนาดนั้น ทั้งน้ำตาน้ำมูก ไหนจะเลอะรองพื้นและแป้งจนขาวเป็นคราบอีก ไม่ไหวเลยเจ้าวาฬเอ๊ย


พอเจ้าวาฬลุกขึ้นและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง สายตาคมกริบของพี่พระจันทร์ยิ้มที่มองมาก็ต้องทำให้กลืนคำพูดทั้งหมดทั้งมวลลงคอไป ดวงตาคู่นั้นราวกับกำลังล่อลวงให้เขาว่ายน้ำตามไปในทะเลลึก บอกให้ฮึดสู้ราวกับว่าจะว่ายข้ามมหาสมุทรอ้อมโลกทั้งโลกได้


“ยังไม่ต้องคืน”


“...”


“เอาไว้ค่อยคืนวันที่ประกวดเดือนมหา’ลัย”


ฟังดูเป็นคำพูดที่เหมือนลมเบาๆ พัดผ่านไปธรรมดา แต่สำหรับเจ้าวาฬมันคือสายลมเย็นในฤดูร้อนที่ไม่ว่าจะได้รับมาอีกกี่ครั้งก็ทำให้สดชื่นเหมือนได้กินบิงซูเมล่อน กลั้นยิ้มน่ะเหรอ...ใครจะไปทำได้ ถ้ายังไม่รู้จักคำว่าสายตาพิฆาตก็จงรู้เอาไว้ซะว่าผู้ชายตรงหน้านี่แหละที่เป็นแบบนั้น


“แลกกับดอกไม้ได้ไหมครับ”


“...”


“ผมหมายถึง รอบป๊อปโหวต ที่นับคะแนนจากดอกไม้...คือ ขอโทษครับ ผมแค่กลัวว่าจะไม่มีใครซื้อให้”


เปล่า จริงๆ ก็อยากได้ดอกไม้จากพี่เค้านั่นแหละ

สบตากับดวงตาสีดำสนิทราวกับจะดูดกลืนคนที่จ้องมองให้ตกลงไปในหลุมลึกแห่งรัตติกาล มีพลังอำนาจครอบงำผู้ที่จ้องมองมันอย่างร้ายกาจ ยากแก่การรักษาจิตวิญญาณให้ยังเป็นของเรา หลุมพรางวางอยู่ในดวงตาเฉี่ยวคมดุจอสรพิษ แต่เจ้าวาฬก็ยินดีที่จะถวายตัวเองเป็นเหยื่อผู้โชคร้ายนั้นอย่างเต็มใจ


พี่พระจันทร์ยิ้มเดินออกไปแล้วโดยไม่ได้รับปากหรือแสดงสีหน้าเป็นคำตอบอะไรเลย เจ้าวาฬเองก็ควรจะออกไปหน้าเซ็ตเหมือนกัน เพราะตอนนี้ประตูด่านแรกของสนามรบกำลังรอนักรบจากทุกสาขาเข้าไปฟาดฟันกันเพื่อแย่งชิงความเป็นหนึ่ง มีเพียงผู้ชนะเท่านั้นที่จะมีโอกาสได้ครอบครองพื้นที่บนฟ้าเพื่อเปล่งแสงของตัวเองออกมา


เอาน่า...ถึงแม้ว่าพี่เขาจะไม่ซื้อดอกไม้มาให้ แต่ในฐานะนายกองค์การนิสิตก็ต้องเป็นหนึ่งในกรรมการตัดสินวันนั้นแน่ๆ ถึงตอนนั้นเจ้าวาฬก็คงจะถูกฝึกจนมีความมั่นใจและคาริสม่าเต็มเปี่ยม ติดป้ายตัวแทนจากคณะวิทยาศาสตร์บนหน้าอกอย่างภาคภูมิ การสบตากับพี่พระจันทร์ยิ้มอาจไม่น่ากลัวเท่ากับตอนที่ตัวเองอ่อนแอแบบนี้อีกแล้ว


จะเอาภาพลักษณ์ดีๆ ไปให้พี่เห็นตอนที่คืนผ้าเช็ดหน้าให้ได้ครับ


เวลาประกาศผลการคัดเลือกคือสามทุ่มตรง


แก๊งวาริชศาสตร์นั่งรวมกันอยู่ที่ร้านนมเจ๊ส้มโอ พี่หนูมาลีไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาจนน่ากลัวว่าเอาแป้งมาโรยก็คงเห็นเลข เวลาที่กำลังใช้ความคิดหนักๆ เจ้าวาฬมักจะกัดเล็บอย่างเคยชิน แม้แต่ลิซ่าผู้ที่มีบุคลิกดีอยู่ตลอดเวลาก็ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงความกังวลออกมาผ่านดวงตาที่ใส่คอนแทคเลนส์สีฟ้าคู่นั้น


“ไม่ต้องเครียดนะเด็กๆ ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่าเราไม่เก่ง แค่มีคนที่เหมาะกว่าเราเท่านั้นเอง”


พี่แทน (หรือฉายาตอนสัปดาห์แรกพบคือตัวแทนแห่งดวงจันทร์จะลงทัณฑ์แกเอง) บอกเด็กๆ ที่นั่งอยู่บนโต๊ะ วันนี้พี่ปีสองพาน้องปีหนึ่งออกมาเลี้ยงนมหลังจากจบการคัดเลือก หรือเอาง่ายๆ ก็คือมานั่งลุ้นชะตากรรมด้วยกัน จะดีใจหรือเสียใจก็จะได้หัวใจวายตายพร้อมกันทั้งหมดตรงนี้ ขึ้นสวรรค์หรือลงนรกก็ไปกันให้หมดทั้งโขยง ดูอบอุ่นดีพิลึก


เจ้าวาฬเองก็รูดหน้าจอโทรศัพท์ตัวเองไม่ได้หยุด ซ่อนมือข้างหนึ่งเอาไว้ใต้โต๊ะเพราะไม่อยากให้คนอื่นเห็นว่ามันกำลังสั่นอันเนื่องมาจากความตื่นเต้นที่ล้นออกมา หน้าแฟนเพจของสโมสรนิสิตคณะวิทยาศาสตร์จะประกาศภาพตัวแทนตำแหน่งดาวเดือนของคณะในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้ ถ้าชื่อที่จะปรากฏขึ้นสู่สายตาประชาชนเป็นชื่อของเขากับลิซ่าขึ้นมาจริงๆ จะรู้สึกยังไงนะ...เวลาเจอหน้าพี่พระจันทร์ยิ้มจะทำหน้ายังไง กลั้นยิ้มยังไงไม่ให้ปากฉีกไปถึงขวัญบนหัว


เฮือก!


“กรี๊ด!”


ยังไม่ทันขาดคำ


“มึ้ง! น้องเราได้เป็นตัวแทนคณะทั้งคู่เลย”


ต้นข้าวกับตุ้งติ้งกระโดดกอดกันกลม น้ำตาคลอราวกับตัวเองได้ตำแหน่งเสียเอง เจ้าวาฬรีบไถหน้าจอเพื่อรีเฟรชแฟนเพจขึ้นมาใหม่ ภาพที่เห็นมันทำให้เขาระบายยิ้มกว้างและกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ตอนที่ตอบคำถามเขาไม่ได้คิดอะไรนอกจากอยากจะเป็นเดือนเพื่อจะขึ้นไปคู่กับเดือนอีกดวง ใครจะไปคิดว่ากำลังใจซึ่งเป็นนามธรรมที่จับต้องไม่ได้จะกลายเป็นเกราะที่ทอจากใยเหล็กให้เจ้าวาฬสวมมันออกไปสู้รบกับนักรบผู้แข็งแกร่งจากทุกสาขาในสนามนี้


แถมยังเป็นจอมทัพที่นำทัพชนะกลับมาเสียอีก



1 นาทีที่แล้ว.

ตัวแทนดาว - เดือนของคณะวิทยาศาสตร์ประจำปีการศึกษา 25xx ฝ่ายชาย นายจักรวาล เวชฤทธิ์ (น้องเจ้าวาฬ) ฝ่ายหญิง นางสาวรินทร์ลิษา ศศิวรกิจ (น้องลิซ่า) จากสาขาวาริชศาสตร์ ขอแสดงความยินดีกับน้องทั้งสองและร่วมเป็นกำลังใจให้กับตัวแทนคณะในการประกวดดาว - เดือนมหาวิทยาลัยต่อไปครับ

TonKhaw’ Kittycat , Kittithammawong และคนอื่นๆ อีก 2,538 คนถูกใจสิ่งนี้ แชร์ 578 ครั้ง

ดูความคิดเห็น 1,023 รายการ

ตูตูตูตู โอ้เยโอ้เย นว้องเจ้าวาฬของปิ้

ซารังงึลแฮซดา อูรีกามันนา โง้ยยยย มีค่าเทอมยังคับตัวเร้ก

Shimmieshimmie KoKoBop ตอนเห็นดาวกูก็ว่าน่ารักแล้ว พอเห็นเดือนใจผมเขวเลยครับ



ร่างเล็กคลี่ยิ้มออกมาและจิ้มเข้าไปที่ Kittithammawong เพราะนั่นมันนามสกุลของพี่พระจันทร์ยิ้มยังไงล่ะ ไม่รู้ว่าพี่คนนั้นทำยังไงกันถึงตั้งชื่อเฟซบุ๊กแบบที่มีแค่นามสกุลท่อนเดียวแต่ไม่มีชื่อแบบนี้ได้ เก๋ชะมัด เจ้าวาฬชอบในความที่ไม่เหมือนใคร ชอบในความโดดเด่นเหนือใครแบบนี้ของเขาเสมอ


ชอบ...ชอบทุกอย่างเลย


ชอบจนอยากจะเป็นเจ้าวาฬตัวที่พิเศษกว่านี้ ท่ามกลางผู้คนมากมายบนเวที พี่จะได้มองเห็นผมเป็นคนแรก


มือเรียวชูแก้วนมสดแตงโมขึ้นไปชนแก้วกับพี่ๆ คนอื่นๆ แล้วดูดมันจนพร่องไปครึ่งเพื่อฉลองให้กับชัยชนะครั้งแรกในรอบหลายปีของวาริชศาสตร์ สายตายังคงจับจ้องกับรูปโปรไฟล์ของเจ้าชายที่อยู่สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า เห็นแค่เสี้ยวด้านข้างของคนร่างสูงที่สวมเสื้อฮู้ดสีฟ้ายืนอยู่ข้างทางรถไฟที่ไม่น่าจะใช่ประเทศไทย ก่อนจะไล่เลื่อนดูคอมเมนต์ที่มีแต่สาวๆ เข้ามากรีดร้องใส่ความบอยเฟรนด์แมททีเรียลแม้จะเป็นภาพที่เห็นแค่ด้านข้าง


คุณเดือนหมาดๆ เก็บผ้าเช็ดหน้าลงกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วพิมพ์ข้อความลงไปในโน้ตของโทรศัพท์เพื่อเตรียมลงกระทู้ในคืนนี้ ‘เจ้าแห่งท้องทะเลจะไม่มีวันตาย เพราะต่อให้เข้าสู่ช่วงเวลาที่ใกล้ตาย ยังไงก็จะมีผู้พิทักษ์มาดึงเขากลับขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้งได้เสมอ’

How to กลั้นยิ้มยังไงไม่ให้คนรอบข้างคิดว่าเราเป็นบ้า

อือ...ก็เวลาที่กำลังจะจมน้ำ คุณคนที่นามสกุลกิตติธรรมวงศ์คนนั้นน่ะก็ดึงเจ้าวาฬขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำด้วยความอบอุ่นของคุณเขาอยู่เสมอเลย


เจ้าวาฬรู้ว่าตัวเองไม่เคยบินได้ แต่เดือนบนฟ้ามันก็สวยนี่นะ...ลองฝืนธรรมชาติของตัวเองดูสักครั้งจะเป็นไร


แม้วินาทีสุดท้ายจะไปไม่ถึงฟ้าแล้วตกลงมาตาย ตอนไปตอบคำถามยมบาลว่าตายเพราะตกหลุมรักพระจันทร์ก็คงไม่อายเท่าไหร่หรอก เพราะพอท่านได้เห็นหน้าผู้ชายตัวต้นเหตุคนนั้น คำพูดที่ออกมาก่อนคำประกาศิตว่าจะส่งเขาไปนรกหรือสวรรค์ อาจจะเป็น ‘ข้ารู้แล้วว่าทำไมเจ้าถึงตาย’ ก็เป็นได้ :)









TBC.

กิ๊ดดดดด พี่คะะะะะะ








ps.1 อาการแพนิค จัดเป็นโรคทางจิตเวชในกลุ่มโรควิตกกังวลกลัว ซึ่งความกลัวหรือความตระหนกตกใจที่เกิดขึ้นมีอย่างทันทีเหมือนถูกจู่โจมโดยมีอาการทางกายที่รุนแรงเกิดร่วมด้วยอย่างรวดเร็วภายใน 3-10 นาที หรืออาจเกิดขึ้นเป็นพักๆ และอาจนานถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้

****[2]ps.2 ฟลิปเปอร์คือ ขาคู่หน้าของวาฬที่เปลี่ยนแปลงไปมีลักษณะเป็นพาย


****

ความคิดเห็น