ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ep.2 อิงดาวตกดิน

ชื่อตอน : ep.2 อิงดาวตกดิน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 มี.ค. 2562 08:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.2 อิงดาวตกดิน
แบบอักษร


“แล้วเรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว”

ชีวิตจริงมันไม่เหมือนละครหลังข่าวนะที่ผิดพลาดแล้วกลับมาแก้ไขได้

“จบม.3แล้ว”

ฉันเรียนจบแค่ม.3เพื่อเสียสละให้คนอื่นได้เรียนบ้าง

“ห่ะ!”

จบม.3 จะไปใช้ชีวิตเอง เอาอะไรคิดวะ ดูจากสภาพคือต้องกินนมนอนอะ

เปรี๊ยง !!! ซ่า!!!

อุบ!

ฉันเอามือปิดปากตัวเองไว้เพราะได้ยินเสียงฟ้าร้อง มีคนวิ่งมาปิดประตูบ้านแล้ว ฝนคงตกหนักสินะ

“ฉันจะให้คนหาห้องให้ พรุ่งนี้จะให้คนไปส่งแต่เช้า”

ผมลุกขึ้นเพื่อจะเดินขึ้นห้อง แต่โดนเธอเกาะขาไว้ ก็บอกว่าจะให้นอนนี่แล้วพรุ่งนี้จะให้คนไปส่งไงวะ

“อย่า นะ อย่าให้คนไปส่งที่นั่นหนูไม่อยากอยู่ที่นั่น ฮือออ ฮึก ฮือ”

ฉันร้องไห้อ้อนวอนเขา ฉันไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว เด็กทุกคนที่นี้ออกมาแล้วถ้ากลับเข้าไปจะต้องโดนลงโทษ

“เธอไม่พร้อม”

ผมนั่งลงและดึงแขนเธอออกไม่ให้จับ ร้องไห้ตายก็ต้องกลับไป คนที่ไม่พร้อมจะออกมาสู้โลกลำพังได้ยังไง ที่ทำเพราะหวังดีนะ

“หนู ฮึก พะ พร้อม แล้ว ฮือออ”

ฉันร้องไห้เสียงดังออกมาเมื่อเขาไม่ยอมให้ฉันจับตัวเขา อย่าทำแบบนี้กับฉันได้ไหม มันทำให้ฉันนึกถึงตอนที่พ่อกับแม่ทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียว ฉันกลัว

“เชื่อฉันกลับไป”

ผมลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นห้องโดยไม่หันไปมองเธอที่นั่งร้องไห้อยู่กลางบ้าน มึงทำถูกแล้วไอ้รบ

“ฮึก”

ฉันนั่งกอดกระเป๋าร้องไห้จนฝนหยุดตก ฉันไม่มีวันยอมกลับไปเด็ดขาด ฉันลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วเดินมาใส่รองเท้าแล้วเดินมาไปตามทาง

ตี๊ด ๆ ๆ

“อะไร”

“ไหนพ่อเลี้ยงบอกว่าพรุ่งนี้จะให้ผมไปส่งเธอที่บ้านเด็กกำพร้าไงครับ”

“ก็ใช่ไง”

“มีคนงานเห็นเด็กผู้หญิงเดินออกไปจากไร่”

“ห่ะ!!!! มึงรีบไปตามเลย”

“ครับๆ”

“แม้งเอ้ย!!!!!!!!”

ผมต้องลุกจากเตียงกลางดึกเพราะได้รับโทรศัพท์จากลูกน้องว่าเห็นเธอเดินออกจากไร่ ที่พูดคือไม่ได้ฟังเลยใช่ไหม อยากตายมากนักรึไง คิดอะไรอยู่วะ ผมรีบแต่งตัวแล้วขับรถออกจากไร่ มุ่งหน้าไปตามทาง

“พ่อเลี้ยงครับเธอตัวร้อน”

“เดี๋ยวกูเอาไปโรงพยาบาลเอง”

ผมอุ้มยัยเด็กนี่ขึ้นรถ ตัวร้อนมากแถมโดนยุงกัดจนตัวแดง มานอนหลับอยู่ศาลาริมทาง เนื้อตัวเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ


โรงพยาบาล

“เป็นไงบ้างหมอ”

“คนไข้มีไข้ขึ้นสูงมาก หมอต้องให้นอนโรงพยาบาลนะครับ และพรุ่งนี้หมอขอเจาะเลือดตรวจเพราะโดนยุงกัดเยอะ”

“ครับ ขอบคุณครับหมอ”

ผมนั่งลงข้างเตียงที่มีเด็กผู้หญิงที่ดื้อและขัดคำสั่งผม เป็นไงหละ โดนเลยไหม คิดแล้วหงุดหงิด

“ผมว่าพ่อเลี้ยงกลับไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าให้”

“อืม! อย่าให้หนีเดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะมาจัดการ”

ผมลุกขึ้นเดินหนีออกจากห้อง ลืมไปเลยกูจะมานั่งเฝ้าเด็กนี่ทำไมวะ ใครก็ไม่รู้ก็แค่เด็กคนหนึ่ง

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ปล่อยให้เด็กมาวุ่นวายกับพ่อเลี้ยง เดี๋ยวกลับไปผมจะจัดการเธอเอง”

“อย่าเลยครับ”

ผมบอกผู้ดูแลบ้านเด็กกำพร้าว่าห้ามจัดการเธอ วันนี้ผมเรียกเขามาที่โรงพยาบาลเอง บอกให้รอที่หน้าห้องและผมก็เข้ามาหาเธอที่นอนหันหลังอยู่

“ฮือออ ฮึก ฮือออ ฮือ”

ฉันนอนร้องไห้อยู่บนเตียงในโรงพยาบาลเมื่อกี้ฉันมองออกไปเห็นคนมารอรับฉันแล้ว ฉันไม่อยากกลับไปเลย ทำไมชีวิตฉันถึงไม่มีใครคิดจะช่วยฉันบ้างนะ

“ลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว”

ผมยืนมองเด็กที่ร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตาย ผมช่วยเธอได้แค่ให้กลับไปอยู่ที่เดิมนี่แหละ

พรึ่บ!

“เดี๋ยว รอยอะไร”

เธอเปิดผ้าห่มออกจะลุกจากเตียง เมื่อกี้เสื้อที่หลังเธอเลิกขึ้นสูงจนผมมองเห็นรอยได้ถนัดตา มันไม่ใช่รอยยุงกัดแน่นอน

“.......”

ฉันนั่งอยู่ที่เดิมแค่ไม่ยอมพูดกับคนที่ไม่สนใจเรื่องทุกข์ร้อนของฉัน

“อยู่นิ่งๆ”

ผมดุเธอเมื่อผมเปิดเสื้อเธอขึ้นแล้วพบว่ามีรอยไม้เรียวเต็มหลังเธอเลย บางรอยก็ใหญ่จนเป็นรอยแผลเป็น บางรอยยังใหม่ๆอยู่เลย คงไม่เคยได้ทายาสักทีสินะ

“ใครทำ”

ผมให้เธอนอนลง ตอนแรกไม่ยอมแต่เพราะผมดึงให้นอนลง ผมเปิดเสื้อด้านหลังเธอขึ้นจดหมดแล้วทายาให้ มันต้องลงไม้ลงมือกันขนาดนี้เลยหรอวะก็แค่เด็ก

“ฮึก ฮือออ หนูไม่มีพ่อแม่ ไม่มีพี่น้อง ไม่มีใครคอยถามว่าเจ็บรึเปล่า กินข้าวรึยัง ไม่มีของขวัญวันเกิด ไม่มีรอยยิ้ม ฮืออ ฮึก หนูเกลียดชีวิตตัวเอง”

ฉันฟุบหน้าลงกับหมอนเมื่อโดนเขาทายาให้ เกิดมาไม่เคยมีใครทำแบบนี้ให้ฉันมาก่อน ถ้าฉันต้องกับเข้าไปคราวนี้ขอให้ชีวิตฉันจบลงเถอะนะ

“อย่าร้อง”

ผมลูบหัวเด็กน้อยที่ร้องไห้เสียงดัง อดสงสารไม่ได้เมื่อนึกถึงชีวิตตัวเอง ถ้าพ่อไม่เลี้ยงผมมาผมคงไม่มีชีวิตแบบนี้ แม่ผมเสียตั้งแต่เกิด ขนาดผมมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบนี้บางทียังต้องการแม่เลย


“ไอ้สิงห์มึงว่ากูเอาเธอไปอยู่บ้านด้วยดีไหมวะ”

“ใครครับ”

“ก็เด็กนั่นไง”

“พ่อเลี้ยงครับเธอชื่ออิงดาว”

“กูรู้แล้ว”

“เธอน่าสงสารมากครับ ผมกลัวว่าถ้าเธอไม่อยากกลับไปแล้วแต่เราให้เธอไปเธออาจฆ่าตัวตาย”

“อืม! มึงให้แม่บ้านเตรียมห้องให้เธอด้วย”

“ห้องไหนครับ ห้องแม่บ้านหรือห้องแม่เลี้ยง”

“เอ้าไอ้นี่!!!! เขาเป็นเมียกูรึไง!!! วอนนะมึง”

“ก็ไม่แน่”

ผมยืนดูลูกน้องที่เดินหนีผมไปแล้ว จะให้ไปอยู่รอเป็นเมียกูรึไง ก็ต้องพักคนงานสิวะ อยากทำงานก็ให้ไปทำแล้ว หวังว่าจะไม่ก่อเรื่องอะไรนะ

——————————

“ฉันชื่อจิ๊บเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในไร่นี้ ส่วนนี่ห้องเธอ”

“ขอบคุณจ้า”

“งานเธอคือเป็นลูกน้องฉัน พรุ่งนี้ตีสี่เริ่มงานได้เลย”

“จ้า”

ฉันยิ้มให้พี่จิ๊บที่อายุเยอะกว่าฉันไม่มากนัก เธอบอกว่าเธอสวยที่สุดในไร่นี้

“อีจิ๊บ!!!! มึงอยู่ไหน”

“แหกปากหาอะไรว่ะ เดี๋ยวกูไป”

“ไปพักได้แล้วไป”

“ค่ะ”

ฉันเข้ามาในห้องพร้อมกับกระเป๋าใบเดียว ภายในห้องมีห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้า เตียงนอนเล็กๆและผ้าห่ม ก็ดีแล้วนะ ดีกว่านอนเบียดกันตั้งเยอะ รีบอาบน้ำนอนดีกว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานวันแรก ความจริงพ่อเลี้ยงเขาก็ไม่ได้ดูแย่นะ แถมใจดีให้มาอยู่นี่อีกด้วย เขารับฉันออกมาจากที่นั่นอย่างเป็นทางการแล้วด้วยนะ อยากขอบคุณเขาจัง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว