ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP31] วันที่รอคอย

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP31] วันที่รอคอย

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2562 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP31] วันที่รอคอย
แบบอักษร

​ที่ไทยวันที่สองมีนาแล้ว ที่บ้านอริสพึ่งหกโมงเย็นเอง ขอโทษที่มาช้านะทุกคน

บทที่ ๓๑

“ก่อนหน้านี้ผมเจอผู้ชายคนนั้น มันบอกผมหมดแล้วว่าคุณเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมด! คุณใส่ร้ายแพรว่าเป็นชู้กับมัน! คุณพรากเธอไปจากผม!” 

“ฉันขอโทษ แต่ที่ฉันทำลงไปมันเป็นเพราะฉันรักคุณ” คุณหญิงเภตราทำท่าจะเดินเข้าไปใกล้สามี ทว่าไพศาลกลับถอยหนี

“...” 

“คุณไพศาล...ฉะ..ฉันขอโทษ”

“คุณไม่ต้องขอโทษผมหรอก...ผมมันโง่เองที่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น ไม่เชื่อใจแพร ทั้งๆที่เธอพูดความจริง แต่ผมกลับไม่ฟังออะไรและทำร้ายเธอต่างๆนาๆ” ไพศาลพูดไปก็น้ำตาคลอ เขามันช่างโง่เค้า ที่ยอมให้ทิฐิครอบงำจิตใจและทำร้ายคนที่ตัวเองรักถึงสองชีวิต หากเขาลดทิฐิลงบ้างเขาคงไม่เสียแพรไป...

-โรงพยาบาล-

หลังจากไพศาลและภานุมาศกลับกันไปแล้ว ดาหลาก็เอาแต่เงียบไม่ยอมพูดอะไรกับธาวินเลย ถามก็ไม่ตอบ บอกก็ไม่ทำตาม สงสัยคงโกรธที่เขาไล่พ่อและพี่ชายเธอไป

“คุณหน้าจะนอนพักเยอะๆนะ” ธาวิลองพูดขึ้นอีกครั้งเพื่อครั้งนี้หญิงสาวจะยอมอ่อนลง แต่ผิดคาดเมื่อเธอยังคงนอนทำหน้าบึ้งตึงอยู่

เหมือนเดิม

“เฮ้อ~ ขอโทษครับ ที่ผมไล่พวกเขาสองคนไป แต่คุณต้องการเวลาพักผ่อนนะ คุณหมอก็

บอกอยู่ไม่ใช่เหรอว่าคุณแม่ต้องพักผ่อนมากๆ ร่างกายจะได้ฟื้นฟูเร็วๆ...” เว้นวรรคเอาไว้เท่านั้นก่อนและค่อยๆวางมือหนาข้างหนึ่งลงบนหน้าท้องของเมียตัวน้อยอย่างไม่ลงแรงนัก ด้วยเกรงว่าเธอจะเจ็บแผล 

“...แล้วเจ็าตัวเล็กสองคนในนี้ จะได้แข็งแรง”

ดาหลาอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงอีกสองชีวิตเล็กๆที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ เธอยกมือขึ้นมาวางทาบลงบนมือของธาวิน เป็นเหตุให้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับการสื่อสารกับลูกๆอยู่หันหน้ากลับมาสบตา

“ขึ้นมานอนด้วยกัน” หญิงสาวเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม พร้อมทั้งหายงอนสามีเสียสนิท หากแต่ว่าชายหนุ่มกลับปฏิเสธ

“ไม่เอาเดี๋ยวโดนแผลคุณนะ” แต่ก็มีเหตุผลของเขา 

“นะ~ นอนไม่หลับเลย~” ดาหลาทำน้ำเสียงออดอ้อนพลางกระพริบตาปริบ เหมือนที่ชอบทำทุกครั้งเวลาอ้อนให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

“เฮ้ย~ ต้องยอมอีกแล้วสินะ” มาเฟียหนุ่มบ่นอุบ แต่ถึงกระนั้นก็ค่อยๆปีนขึ้นไปบนเตียงผู้ป่วยอย่างระมัดระวัง โดยมีร่างบางเขยิบให้เพื่อจะได้นอนด้วยกันสะดวก

“ทำอะไรครับ?” ธาวินขมวดคิ้วถามหลังจากปีนขึ้นมานอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว และเมียตัวน้อยทำจมูกฟุดฟิดราวกับสุนัขดมกลิ่นตรงซอกคอหนา

“หอมจัง~” กลิ่นกายจากตัวของเขามันเหมือนกับยาวิเศษในตอนนี้ จากที่เคยรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ตลอดกลับกลายเป็นผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ดาหลาสูดดมกลิ่นหอมจากตัวสามีเข้าเติมปอด

“แปลก” อาการแปลกๆแบบนี้ใช่อาการแพ้ท้องหรือเปล่า? ชายหนุ่มคิดในใจ และคงจะใช่...

-หลายวันผ่านไป-

หลังจากนอนพักฟื้นร่างกายที่โรงพยาบาลอยู่หลายต่อหลายวันก็ถึงเวลาที่ได้กลับบ้านเสียที และวันนี้คงเป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิตสำหรับ

ดาหลา เพราะเธอได้เหยียบเข้าสู้ ยุติธรรม ในฐานะทายาทอีกคนและในฐานะลูกสาวคนโตของไพศาล

ทันทีที่เข้ามาในตัวบ้านก็ดูเหมือนว่าหลายต่อหลายอย่างได้เปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้กลับมาเหยียบที่นี่นานแล้ว นับตั้งแต่มากับธาวินวันนั้น

“ขอต้อนรับกลับบ้านของเรา” ภานุมาศกล่าวกับน้องสาว เมื่อเห็นเธอถูกผู้เป็นสามีอย่าง

ธาวินพยุงเดินเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ 

“ขอบคุณคะพี่นุ” ดาหลายิ้มแป้นและมองไปรอบๆห้องโถง 

“พ่อให้คนจัดห้องให้ใหม่ ขึ้นไปดูเลยไหม” หญิงสาวหันหน้ากลับมาหาเจ้าของเสียงที่เอ่ยขึ้น ซึ่งก็คือไพศาลที่ยืนอยู่เคียงข้างลูกชาย

“ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้ก่อนก็ได้...” เธอตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสบตากับหญิงสาวอีกคนที่อายุน้อยกว่าและยืนชักสีหน้าบึ่งตึงอยู่ข้างๆภานุมาศ

“...ภาสบายดีนะ?” ดาหลาถามน้องสาวต่างมารดาด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร หากแต่ว่ามันกลับไม่คุ่มกับสิ่งที่ได้กลับมา

“ก็สบายดี สบายดีที่ไม่มีอะไรรุกหูรุกตา แต่ตอนนี้คงไม่แล้ว” ภาคินีตอบ

“ยัยภา!!/ภา!!” ไพศาลและภานุมาศปราบเด็กสาวเสียงดั่ง ส่วนเจ้าตัวก็หันมายู่ปากไม่พอใจใส่คนเป็นพ่อและพี่ชายก่อนจะเดินกระแทกเท้าขึ้นไปยังชั้นบนอย่างเอาแต่ใจ

“อย่าถือสาน้องเลยนะ น้องยังเด็ก” ไพศาลว่า

“หนูเข้าใจค่ะ...คุณหญิงไม่อยู่หรือคะ” ดาหลาตอบกลับและตั้งคำถามในประโยคเดียวกัน เธอไม่ได้หวังให้คุณหญิงเภตรามาต้อนรับเธอ แต่เพียงแค่ถามหา

“อยู่บนห้องน่ะ เห็นบ่นว่าไม่ค่อยสบาย...” ภานุมาศตอบน้องสาว “...พี่ว่าดาหลาขึ้นไปพักผ่อนเถอะนะ ถึงเวลารับประธานอาหารเดี๋ยวพี่ให้คนไปตาม”

“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวรับคำพี่ชายก่อนจะหันไปหาสามีที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ธาวินค่อยๆประคองเมียตัวน้อยขึ้นไปยังชั้นบนของบ้านเพื่อไปพักผ่อนที่ห้องของเจ้าตัว

-ห้องนอนดาหลา-

“ขอบคุณค่ะ” ดาหลากล่าวขอบคุณ หลังจากที่คุณสามีเดินประคองมาจนถึงในห้องและพาเธอมานั่งที่เตียงนอนขนาดห้าฟุต ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆเธอ 

“ห้องคุณหน้าอยู่ดีนะ” ชายหนุ่มเอ่ยชมห้องนอนที่ดูสะอาดหูสะอาดตาของคนรัก ถึงมันจะไม่ใหญ่เท่าที่คฤหาสน์ของเขา แต่ก็หน้าอยู่ไม่แพ้กัน

“ถ้าชอบก็ค้างคือที่นี้สักคืนสิค่ะ” หญิงสาวว่าอย่างออดอ้อน แล้วโอบเอวร่างหนาเอาไว้หลวมๆ ธาวินแค่นหัวเราะขำขันเบาๆแล้วยกมือหนาไปลูบหัวเธอ ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไรเพราะเธอติดเขามาก มากถึงขั้นกระดิ่กไปไหนแทบไม่ได้เลยทีเดียว

“นะ คือนี้นอนที่นี้นะ ลูกๆคงคิดถึงพ่อของเขาแน่ๆเลย~” 

“แล้วใครบอกว่าผมจะกลับไปนอนที่บ้านล่ะ ลูกเมียผมอยู่ที่ไหน ผมก็อยู่ที่นั้นสิ” สิ้นคำพูดของสามีดาหลาก็ยิ้มแป้นอย่างพอใจ แล้วเลื่อนใบหน้าอันสวยคมเข้าไปหอมแก้มสากฟอดใหญ่เป็นการให้รางวัล

ฟอดดดดดดดด

“ขอบคุณค่ะ” 

“นอนไหม? คุณยังไม่หายดีเลย”

“นอนก็ได้ แต่คุณนอนด้วยกันนะ” ร่างบางทำตาปริบๆเป็นการขอร้อง เธอเองก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมถึงติดเข้ามาขนาดนี้ แต่คงเป็นเพราะอาการคนท้อง

“นอนด้วยกัน~” ติดสามีแล้วไม่พอยังขี้อ้อนขึ้นอีกต่างหาก

“ก็ได้ครับ” ธาวินก็ไม่อยากขัดใจเมียตัวน้อยเสียด้วยจึงยอม ดาหลาไม่รอช้ารีบขยับตัวนอนลงทันที และต่อด้วยร่างหนา โดยที่ทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากัน

“นั่นแม่คุณหรอ?” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามเมื่อมองเห็นกรอบรูปภาพรูปหนึ่งตั่งอยู่บนโต๊ะหัวเตียงฝั่งของเธอ ในภาพคือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับดาหลาเป็นอย่างมาก

“ค่ะ...แม่ฉันเอง” หญิงสาวตอบ

“สวยเหมือนคุณเลย” ธาวินชมในขณะที่อีกคนหัวเราะคิกคัก สองร่างนอนกอดกันจนร่างบางผล็อยหลับไปในที่สุด 

“ฝันดีครับ” ชายหนุ่มหอมลงบนหน้าผากมนและกล่าวฝันดีกับคนในอ้อมกอดก่อนจะค่อยๆผละตัวออกอย่างระมัดระวัง ห่มผ้าให้เสร็จสรรพก็เดินเลี่ยงออกจากห้องไป...

๐๐๐๐๐

ธาวินเดินมาเลื้อยๆจนถึงหน้าห้องๆหนึ่งซึ่งมีภานุมาศยืนรออยู่กับลูกน้องสองคน

“น้องสาวผมล่ะ”

“หลับไปแล้ว” 

“งั้นเชิญ” ภานุมาศเปิดประตูห้องให้น้องเขยเดินเข้าไป แต่ธาวินกลับนิ่งเฉยเหมือนต้องการรู้อะไร ซึ่งขอนี้ภานุมาศสามารถตอบเขาได้โดยไม่ต้องเอ่ยถาม

“เขาไม่อยู่หรอก คุณพ่อส่งเขาไปดูงานแทนที่ต่างประเทศ” เมื่อได้คำตอบแล้วธาวินก็เดินนำเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย

มาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาภายในห้อง ที่มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ก่อนภานุมาศจะตามเข้ามาและปิดประตูล็อคกลอนเอาไว้

“นั่งสิ” ชายวัยกลางคนๆดังกล่าวเอ่ยบอก และธาวินก็ทำตาม เขาเดินเข้าไปนั่งลงตรงหน้าคนๆนั่นโดยมีโต๊ะทำงานขั้นเอาไว้ ตามด้วยชายหนุ่มอีกคนที่เดินมานั่งลงข้างๆ

“คุณภานุมาศคงบอกคุณหมดแล้ว” เป็นธาวินที่เอ่ยเข้าเรื่อง 

“ใช่ แต่ฉันก็ไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าเป็นเขา” ไพศาลตอบสีหน้านิ่งเฉย

“มันเป็นไปแล้วครับ...ผู้ชายคนนั้นไม่ปลอดภัยกับครอบครัวของคุณอีกต่อไป” 

“แล้วฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายไม่มีเจตนาร้ายแอบแฝง?”

“ผมรักลูกสาวของคุณ นั้นคือขอยืนยันของผม” ธาวินตอบพ่อตาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ชายวัยกลางคนยังไม่อยากปักใจเชื่อว่าที่เขาพูดมามันคือความจริง

“หึ! รักคนที่จะฆ่าตัวเองเนี่ยนะ? แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะรองเชื่อใจนายสักครั้ง” หากแต่ว่าสายตาจริงจังของธาวินที่มองมาก็ทำให้เขาอ่อนลง...

..............................................................

ช่วยเม้นกันหน่อยสิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว