สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 3 : วิโอเรล

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 3 : วิโอเรล

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 15:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 3 : วิโอเรล
แบบอักษร

เขี้ยวที่3

วิโอเรล


     เขาไม่ได้ตาฝาด เมื่อกี้ดวงตาของเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็นสีฟ้าจริงๆ แต่พอกะพริบตาอีกทีมันก็กลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนคนทั่วไปแล้ว จองกุกรู้ว่าตัวเองเห็นอะไร แต่สมองเขากลับปลอบว่า สิ่งที่เห็นเมื่อกี้อาจเป็นผลกระทบจากแสงไม่ก็ความเหนื่อยล้าของเขาเสียเอง

     เขายืนจ้องเด็กคนนั้นอยู่นานมาก กว่าจะได้สติก็กินเวลาเป็นนาที

     “เอ่อ… คุณ”

     เด็กหนุ่มไม่ยอมตอบ เอาแต่ยืนมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว คงคิดว่าเขาจะมาไม่ดีกระมัง

     จองกุกไล่สายตาสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณโอเครึเปล่า ท่าทางคุณดู…”

     อย่างกับไปฆ่าใครมายังงั้นแหละ

     “ผมโอเค” อีกคนตอบเสียงแผ่ว น้ำเสียงของเขาแตกต่างจากผู้ชายคนอื่น มันดูหวานและออกโทนเย็นๆมากกว่า

     “แต่ดูท่าคุณต้องการความช่วยเหลือนะ” จองกุกถอนใจ เขารู้สึกสงสัยว่าทำไมหนุ่มน้อยถึงมีสภาพเลือดโชกแบบนี้ ควรถามออกไปเลยดีไหมนะ หรือยังก่อน

     “ก็ถ้าคุณเมตตา”

     โอ แน่ละ เขาต้องเมตตาอยู่แล้ว “ผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ก็ต่อเมื่อคุณบอกชื่อตัวเองก่อน”

     เด็กหนุ่มใช้แขนเช็ดน้ำตาก่อนตอบด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

     “มีคนเรียกผมว่าวิโอเรล…”

     ประกายสงสัยผุดขึ้นท่ามกลางความตื่นเต้น ทำไมเด็กคนนี้ถึงใช้ประโยคแปลกๆ เขาควรพูดว่าผมชื่อไม่ใช่หรือ และชื่อภาษาแบบนั้น ดูท่าอีกคนจะเป็นลูกครึ่งสินะ

     “แต่คุณจะเรียกผมว่าวีก็ได้”

     ริมฝีปากหยักบางค่อยๆคลี่ยิ้ม ถึงแม้วิโอเรลจะน่าสงสัยแค่ไหน แต่เพราะเขาชอบอีกฝ่ายตั้งแต่แรกเห็นจึงมองในแง่บวก วิโอเรลก็น่าจะเป็นแค่เด็กหลงทางที่น่าเอ็นดูคนหนึ่ง

     “ผมชื่อจอน จองกุก เดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่งให้กับเจ้าหน้าที่นะ คุณหลงทางใช่ไหม?”

     วิโอเรลพยักหน้า

     “ช่วยเล่าเรื่องของคุณระหว่างที่ผมเดินไปส่งหน่อยสิ”

     จองกุกหันหลังและเริ่มออกตัวเดิน แต่จู่ๆวิโอเรลก็คว้ามือเขาไปจับไว้เหมือนเด็กที่กลัวถูกทิ้ง เขารู้สึกวูบวาบที่อกซ้าย กล้ามเนื้อข้างนั้นก็ขยายตัวขึ้นแถมเต้นรัวเป็นจังหวะร็อค ใจเย็นไว้จองกุก… เขากับวิโอเรลเพิ่งพบกันเองนะ และอีกไม่นานพวกเขาก็ต้องแยกกันแล้ว อย่าเพิ่งถลำลึกไปมากกว่านี้สิ

     “ผมถูกพ่อแม่ทิ้งครับ” ร่างบางเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เพราะฐานะทางบ้านของเรายากจน มีผมก็เหมือนเป็นภาระของครอบครัว เลี้ยงไปก็ไร้ค่า ผมทำอะไรไม่ได้สักอย่าง หนังสือก็ไม่เคยเรียน”

     ช่างน่าสงสารจริงแท้

     “ถึงคุณจะเดินไปส่ง ผมก็ไม่รู้ว่าต้องไปที่ไหนอยู่ดี”

     “คุณมีญาติพี่น้องไหม?”

     วิโอเรลส่ายหัว “ไม่มีครับ”

     ญาติก็ไม่มี พ่อแม่ก็ไม่ต้องการ เด็กคนนี้จะน่าสงสารเกินไปแล้วจองกุกกระชับมือเรียวแน่นขึ้นหลังจากที่เป็นผู้ฟังมาตลอด เขาก้าวช้าลงจนร่างบางเดินขึ้นมาขนาบข้างทัน

     “ถ้าคุณไม่ว่าอะไร…”

     วิโอเรลเงยหน้า เลิกคิ้วสงสัย

     “คุณมาอยู่กับผมก็ได้นะ เดี๋ยวผมจะลองขอพ่อให้อุปการะคุณดู”

     คำกล่าวนั้นทำให้เกิดรอยยิ้มกว้างบนดวงหน้าสวย

     “คุณพูดจริงเหรอ”

     จองกุกพยักหน้า

     “ไชโย! ขอบคุณนะครับคุณจองกุก”

     “อุ๊บ!”

     ร่างสูงหลุดยิ้มเพราะโดนอีกคนกระโดดขี่หลัง เห็นแววซุกซนของคนที่จะมาเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่รางๆ แต่เขาก็จับขาเรียวและออกตัวเดินต่ออย่างไม่มีอิดออด หัวใจเขาพองโตขึ้นกว่าเดิมเมื่อลูกลิงเอาแขนคล้องคอ ทั้งยังยื่นหน้าเข้ามากระซิบเสียงแผ่วเซ็กซี่

     “อยากได้อะไรตอบแทนก็บอกวีนะครับ วีเต็มใจสนองให้คุณจองกุกทุกอย่าง… ทุกอย่างที่คุณต้องการเลย”

     แล้วมาพูดแบบนี้ เขาจะห้ามใจไม่ให้รู้สึกได้ไง




     “ไปไหนมาวะกุก แล้วนั่นพาใครมาด้วยน่ะ?” โฮซอกเพยิดหน้าถามจองกุกที่เดินจับมือกับเด็กหนุ่มผมทองมาแต่ไกล คำถามนั้นเรียกความสนใจจากเพื่อนอีกสี่คนและกระตุ้นให้ทุกคนเดินออกมาดูพร้อมกัน

     “นี่คือวิโอเรล กูไปเจอเขาที่อุทยาน” ร่างสูงดันหลังเด็กหนุ่มให้ออกมาทำความรู้จักกับเพื่อนฝูง

     “ยินดีที่ได้รู้จักครับ เรียกผมว่าวีก็ได้นะ”

     จีมินแก้มแดงเมื่อเห็นรอยยิ้มสว่างไสวของอีกฝ่าย นัมจุนไล่มองด้วยความสนใจเป็นพิเศษ ซอกจินทำหน้าเรียบนิ่งทว่าแววตากลับแฝงอะไรบางอย่าง โฮซอกส่งยิ้มเป็นมิตรกลับไป ส่วนยุนกิเหมือนจะรู้สึกเฉยๆและยังคงทำหน้าง่วง

     “พวกมึงคงไม่ว่าอะไรนะ ถ้าทริปนี้จะมีคนเพิ่ม” จองกุกเอ่ยทำลายความเงียบ แต่มือกลับดึงเอวคอดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอ้เพื่อนบ้าพวกนี้คิดอะไรกันอยู่

     คนอื่นๆที่เห็นชักสีหน้าเหวอ ยกเว้นนัมจุนกับยุนกิ พวกเขารู้แล้วว่าเพื่อนจอมเงียบกำลังขอจองวิโอเรล จึงได้แต่ยิ้มๆเพราะไม่อยากขัดคนที่เจอก่อน

     “ไม่ว่าอะไรหรอก ยิ่งคนเยอะสิยิ่งสนุก!” โฮซอกบอกเสียงร่าเริง

     วิโอเรลถอนหายใจเหมือนโล่งอก ก่อนกลับมายิ้มกริ่ม

     “วีเป็นลูกครึ่งเหรอ?” จีมินถาม

     “เปล่าครับ”

     “แล้วไปทำอะไรที่อุทยานคนเดียว ไม่กลัวเสือไปจับกินรึไง แถวนั้นเสือยิ่งชุกชุมอยู่ด้วยนะ” ซอกจินโพล่งถาม

     “ไม่กลัวหรอกครับ”

     นัมจุนหรี่ตาเมื่อเห็นรอยยิ้มของร่างบางเปลี่ยนอารมณ์ เขารู้สึกถูกใจหนุ่มน้อยคนนี้อย่างบอกไม่ถูก เหมือนจะน่ารักน่าเอ็นดู แต่ก็มีอะไรให้ค้นหาในความไร้เดียงสานั้น

     “เขาถูกครอบครัวทิ้งน่ะ เลยหลงอยู่ในป่าคนเดียว” จองกุกอธิบายแทน จีมินที่ได้ยินก็ทำหน้าเศร้า

     “น่าสงสารจังเลย… แต่ไม่ต้องห่วง พวกพี่จะคอยดูแลน้องวีเอง”

     วิโอเรลหัวเราะคิกคัก “ขอบคุณครับ”

     “วีอายุเท่าไรแล้วครับ?” ซอกจินถาม

     คนถูกถามเงียบไปครู่หนึ่ง “ผมจำไม่ได้”

     “เรื่องอายุช่างมันก่อนเถอะ แต่ยังไงก็น่าจะอายุไล่เลี่ยกับพวกเรานี่แหละ” โฮซอกเปลี่ยนหัวเรื่อง “ยังไงก็ขอแนะนำตัวกันก่อน ผมชื่อโฮซอกนะ จะเรียกว่าเจโฮปก็ได้”

     “ครับ” ร่างบางยิ้มหวาน

    “ผมชื่อจีมินนะ! เรียกย่อๆว่าจีมก็ได้ แต่ขอร้องอย่าเรียกจีมินนี่นะ ผมไม่ค่อยถูกโฉลกกับชื่อนั้นสักเท่าไร”

     “โอเคครับจีม”

     “ฉันชื่อซอกจิน เรียกย่อยังไงก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องวี”

     เขายิ้ม พยักหน้ารับรู้เบาๆ

     “ผมชื่อนัมจุน”

     ร่างบางคลายยิ้มเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างในสายตาของอีกฝ่าย แต่ก็กลับมายิ้มหวานเหมือนเดิม “ครับ”

     “ฉันชื่อยุนกิ จะเรียกยังไงก็เรียกเหอะ”

     “ได้ครับคุณยุนกิ” เขากลั้นขำเพราะคนนี้ยังไม่หยุดทำหน้าง่วงตั้งแต่ที่เขาเดินมาเจอ

     “เอาล่ะ ทุกคนไปเตรียมตัวเร็ว จะได้ไปเที่ยวน้ำตกกัน”

     พอได้ยินคำพูดของโฮซอกก็ทำตาลุกวาว “น้ำตกเหรอ!”

     “ใช่ครับ วีชอบน้ำตกเหรอ” จองกุกยิ้มเอ็นดูพลางจูงมืออีกฝ่ายไปที่เต้นท์

     คนถูกถามพยักหน้ารัวๆ “ครับ วีชอบน้ำตกมาก โดยเฉพาะตอนกระโดดลงน้ำมันหวาดเสียวสุดๆเลย!”

     ร่างสูงหัวเราะลงลูกคอขณะมุดตัวเข้าไปเตรียมของ ส่วนนัมจุนที่แอบฟังก็หันมามองวิโอเรลเป็นระยะ

     “จองกุกชอบน้ำตกไหม?”

     เขาหันมาเลิกคิ้วให้คนที่ยืนรออยู่นอกเต้นท์ก่อนกลับไปจัดของต่อ

     “ไม่ครับ”

     “อ้อ…” วิโอเรลทำหน้าเสียดายนิดๆ “แล้วจองกุกชอบอะไรเหรอ”

     ร่างสูงหันหลังไปจัดเสื้อผ้า ทำให้อีกฝ่ายไม่เห็นรอยยิ้มบนมุมปาก

     “ก็ชอบวีไงครับ…”

     “อะไรนะ?”

     “อ๋อ ชอบดูทีวีน่ะ”

     “อ๋อเหรอ… นึกว่าชอบดูเอวี”

     “เดี๋ยวเถอะ! ทะลึ่งนะเราอ่ะ!”

     “ฮ่าๆๆ!”




​To be continued

​_____________________________

วีในลุคนี้จะไม่มีคำว่าไร้เดียงสาอีกต่อไป55555 เหยื่อคนแรกเอาเป็นใครดีน้า... หรือจะเอาจกุกดี? หรือใครดี?


ความคิดเห็น