นิยายรักดราม่า ฉีกทุกรักข้ามภพ ของนาคา ผู้ไม่เคยจบความรัก ไว้กับหญิงใด!

ตอนที่5 สัมพันธ์ย้อนวันวาน

ชื่อตอน : ตอนที่5 สัมพันธ์ย้อนวันวาน

คำค้น : ครุฑ นาค ตำนานรักสามเศร้า

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 243

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.พ. 2562 05:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 สัมพันธ์ย้อนวันวาน
แบบอักษร

เมื่อตาประสานตาบวกกับความรู้สึกที่ตรงกัน มือหนาของศาสตร์เอื้อมไปลูบไล้แขนเรียวที่มีผิวพรรณละเอียดงดงาม เขาไม่คาดคิดว่าเบื้องหน้าจะคือหญิงงามผู้เป็น 'นาคี' ที่เล่าลือกันในตำนานและความเชื่อต่างๆ แต่บัดนี้ เขากลับได้พบเจอและสัมผัสได้ด้วยตัวเอง พินธุมณีก้มหน้านิ่ง พันปีที่โหยหาอ้อมกอดและความรักจากชายอันเป็นที่รัก ทุกห้วงเวลาที่ผ่านพ้นไปตนต้องอยู่อย่างทรมานและโดดเดี่ยว กำลังใจเดียวที่ทำให้คงอยู่คือความหวังว่าวันหนึ่งเขาจะกลับมา และบัดนี้ เขาก็กลับมาแล้ว ศาสตร์มองดวงหน้าแสนหวานนั้นอย่างหลงใหลในความงาม กลิ่นกาย ผิวพรรณ และความหอมหวานช่างแตกต่างจากมนุษย์มากนัก รวมทั้งแตกต่างจากปักษ์นรีที่เขาเคยสัมผัสมาก่อนหน้านี้ ความต้องการอยากริลองในรสรักนาคีกรุ่นขึ้นมาในใจส่งให้ศาสตร์โน้มใบหน้าไปแนบชิด พินธุมณีเบือนหน้าหลบเล็กน้อยแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าตนก็ต้องการเขาไม่ต่างกัน 

"ท่านพี่" นาคีสาวรำพึงออกมาอย่างเขินอาย 

"คุณสวย สวยกว่าในฝันผมเยอะเลย" ศาสตร์เอ่ยชมออกมาจากความรู้สึกก่อนดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมแขนและบดจูบลงบนริมฝีปากสีหวานอย่างดุดันและร้อนแรง พินธุมณีไม่ทันตั้งตัวก็พยายามขัดขืน หากแต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้แก่พายุราคะในใจ 

มือหนาบรรจงไล้ไปทั่วเรือนร่างของหญิงงามตั้งแต่ล่างขึ้นบนพร้อมๆกับบทจูบที่ไม่มีทีท่าจะปลดปล่อยให้นางได้พักหายใจหายคอ ศาสตร์แอบติดใจในความหอมหวานที่เขาไม่เคยได้สัมผัสจากหญิงใดมาก่อนแม้แต่ปักษ์นรีก็ไม่เคยมีให้เขาทำให้ทุกท่วงท่าและการกระทำจึงดำเนินไปด้วยความเรียกร้องและเอาแต่ใจ 

ร่างบางของพินธุมณีเปลือยกายประจักษ์แก่สายตาของศาสตร์ที่จ้องมองทุกส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างตกตะลึงก่อนจะดึงนางลงมานอนราบกับแท่นหินยาวและถาโถมทาบทับอย่างเร่าร้อน..

 บทรักเพลิงเสน่หาผ่านพ้นไปหลายครั้งหลายคราจากความติดใจของศาสตร์ที่เริ่มหลงใหลในตัวของพินธุมณีโดยที่เขาหาได้สนใจ 'อดีต' ที่นาคีสาวพยายามเอ่ยถึง 

เขาสนใจเพียงตอนนี้นางเป็นของเขาแล้วเท่านั้น

 แขนแกร่งกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนหลังเสร็จสิ้นศึกกามารมณ์ พินธุมณีมองชายหนุ่มด้วยความรักและภาคภูมิใจที่ตนรักษารักที่มีต่อเขาด้วยความมั่นคงจนได้มาพบและเป็นหนึ่งเดียวกันอีกครั้ง 

"ข้ามีความสุข ความสุขที่ห่างหายไปนับพันปี" ร่างบางที่กำลังซบกับอกแกร่งเอ่ยขึ้นมา

 "คุณเป็นของผมแล้ว ผมจะรับผิดชอบคุณ คุณไปอยู่กับผมนะ"

 พินธุมณีเงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าที่มีความกังวล

 "ข้าอยากให้ท่านมาอยู่กับข้า อยู่ที่นี่ ที่แห่งนี้" 

"ผมเป็นมนุษย์ ผมต้องกลับไปใช้ชีวิตของผม" 

"แต่ท่านคือคนรักของข้า และข้าก็ต้องดำเนินชีวิตของข้าในความเป็นนาคเช่นกัน" พินธุมณีเอ่ยพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาอย่างน้อยใจ

 "ฟังผมนะ ผมไม่อยากสนใจเรืีองอดีตอะไรนั่นให้ยุ่งยาก ผมสนใจแต่ปัจจุบัน ตอนนี้คุณเป็นของผม ผมจะรับผิดชอบคุณ ผมสนใจแต่วันนี้" 

ศาสตร์ยืนยันหนักแน่น พินธุมณีเบือนหน้าหนีอย่างผิดหวังเล็กน้อยเพราะคิดมาตลอดว่าศาสตร์จะจดจำความเป็นวิรุณวายุนาคาได้และกลับมาอยู่กับตน แต่แล้วเขากลับหันหลังให้อดีตจนตนแทบจะเอ่ยอะไรไม่ได้ แต่เพราะรักจึงจำต้องยอมตามที่เขาต้องการ 

รุ่งอรุณของวันใหม่ พินธุมณีกำลังลังเลกับการต้องจากน้ำตกประกายโลกไปเพราะสิ่งที่ตนต้องรับหลังจากนี้มันแสนสาหัสนัก ตนมาอยู่ที่นี่เพราะต้องโทษ หากจ้าวพิภพบาดาลรู้เข้าว่าตนออกนอกอาณาบริเวณที่กักไว้คงจะกริ้วเป็นแน่

 "ไปกันได้หรือยังครับ" ศาสตร์เดินเข้ามาถาม พินธุมณีพยักหน้าน้อยๆทั้งที่ตนกำลังกังวลในการตัดสินใจ

 "ผมจะเรียกคุณว่าพิน เพราะชื่อคุณมันยาวและหลายคนก็รู้แล้วว่าพินธุมณีคือนาคี คุณต้องพยายามทำตัวให้เป็นมนุษย์มากที่สุด" ศาสตร์สั่งเสียงเข้ม เมื่อห็นพินธุมณีมีสีหน้ากังวลชายหนุ่มจึงจับไหล่ทั้งสองของนางไว้แน่น

 "คุณรอผม คุณไม่เต็มใจจะไปอยู่กับผม เหรอ?" ศาสตร์เอ่ยถามเสียงเบา พินธุมณีรีบปฏิเสธทันที

 "ข้าหาได้คิดเช่นนั้น เพียงแต่ข้าไม่เคยสุงสิงกับมนุษย์"

 "ผมก็ไม่ได้ให้คุณไปสุงสิงกับใครนี่ แค่คุณอยู่ข้างๆผม เป็นเมียของผม" คำหวานของศาสตร์ทำให้พินธุมณียิ้มออก ตัดสินใจที่จะไปกับเขาทันที 

ศาสตร์พาพินธุมณีเดินทางมายังน้ำตกประกายฟ้าที่การันและเหล่านักศึกษากำลังนั่งไม่ติดกับการหายตัวไปของเขา เมื่อการันเห็นเพื่อนหนุ่มกลับมาก็โผเข้ากอดอย่างดีใจ

 "ไอ้บ้าเอ้ย เอ็งหายไปไหนมาทั้งคืนวะ แล้วนี่..." การันหันไปมองพินธุมณีอย่างแปลกใจ พินธุ มณีที่แปลงกายใส่อาภรณ์เป็นเสื้อแขนกระบอกและผ้าถุงเช่นมนุษย์แล้วจึงทำให้ทุกคนไม่แปลกใจนัก 

"สาวบ้านไหนวะ?" การันเอ่ยถามพลางหันมาคาดคั้นเพื่อนหนุ่ม

 "เขาชื่อพิน พอดีฉันเจอเขาในป่า เขาเป็นชาวบ้านแถวนี้แหละ เห็นว่าจะขอติดรถไปกรุงเทพฯด้วย" 

การันพยักหน้าเข้าใจ พินธุมณีหันขวับมองศาสตร์อย่างตกใจเพราะชายหนุ่มได้กล่าววาจาอันเป็นเท็จออกมาซึ่งเป็นสิ่งที่เหล่านาครังเกียจเป็นที่สุด

 "คุณศาสตร์มาแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราเดินทางไปน้ำตกประกายเพชรกันนะครับ ตอนเย็นจะได้เดินทางกลับกัน" เอกพลเอ่ยออกมา นักศึกษาจึงทยอยกันแบกสัมภาระเตรียมพร้อมมุ่งหน้าไปยังน้ำตกแห่งใหม่ พินธุมณีมองศาสตร์เล็กน้อยด้วยแววตาที่เคว้งคว้างท่ามกลางเหล่ามนุษย์ที่กำลังพลุกพล่าน 

เอกพลนำคณะนักศึกษาเดินทางมุ่งหน้าสู่น้ำตกประกายเพชร ระหว่างทาง ปุยนุ่นและเพื่อนๆพากันกรี้ดออกมาเมื่อพบกับบางอย่างข้างทาง 

"กรี้ด งะ..งู!!!" ปุยนุ่นและสาวๆพากันกระโดดหลบหลังหนุ่มๆกันพลันวัน เอกพลมองไปเห็นงูเห่ากำลังแผ่แม่เบี้ย การันรีบหาไม้จะตีเพื่อป้องกันตัว พินธุมณีเห็นบริวารกำลังจะโดนทำร้ายจึงร้องห้าม 

"อย่าทำเขาเลย เขาไม่ได้จะทำร้ายดอกแค่ตกใจที่มีผู้บุกรุกเข้ามา" 

เสียงดังของพินธุมณีทำให้ทุกคนชะงักหันไปมองก่อนจะพากันแปลกใจเมื่องูตัวนั้นเลื้อยกลับเข้าป่าอีกด้านไปอย่างสงบเสงี่ยม 

เมื่อไม่มีอะไรแล้ว เอกพลจึงสั่งเดินทางต่อ ทุกคนมาถึงน้ำตกประกายเพชรก็พากันแยกย้ายลงเล่นน้ำและถ่ายรูปหมู่กันอย่างสนุกสนาน 

"คุณไม่ลงเล่นน้ำด้วยเหรอ?" ศาสตร์เห็นว่าไม่มีใครสนใจตนจึงหาจังหวะเข้ามาชวนพินธุมณีคุย 

"หากข้าเล่นคงต้องกลายร่างเป็นนาคแน่ ท่านพี่ ข้ามิชอบความพลุกพล่านเช่นนี้ เหล่านาคหาได้ชอบความวุ่นวาย เหล่านาคมักอยู่ในความสงบ" 

"อีกเดี๋ยวก็กลับกันแล้ว คุณอดทนได้ไหม เมื่อไปถึงบ้านของผม ที่นั้นจะมีแค่คุณกับผมเท่านั้นนะ" ศาสตร์เอ่ยปลอบใจ พินธุมณีเมื่อได้รับการยืนยันก็พยักหน้ารับพร้อมๆกับบอกใจตัวเองให้อดทน 

ศาสตร์เดินออกมาจากกลุ่มผู้คน พลางล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้ขึ้นมาดูพบว่าปักษ์นรีตอบไลน์กลับมา ชายหนุ่มรีบกดอ่านและโทร.หา ศาสตร์พยายามปรับความเข้าใจกับปักษ์นรีอยู่พักใหญ่จนปักษ์นรียอมที่จะให้เวลาในเรื่องแต่งงาน พินธุมณีที่ยืนอีกด้านรู้สึกร้อนรุ่มใจเพราะสัมผัสถึงกระแสแห่งครุฑ ร่างบางกำลังจะสาวเท้าไปหาศาสตร์เพื่อค้นหากระแสนั้น หากแต่ถูกปุยนุ่นและเพื่อนๆเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน 

"ไม่ไปเล่นน้ำด้วยกันเหรอคะ?" ปุยนุ่นเอ่ยถามเพื่อหยิบยื่นไมตรี พินธุมณีส่ายหน้าน้อยๆ เมื่อปุยนุ่นออกไปแล้ว พินธุมณีกำลังจะก้าวออกไปหาศาสตร์อีกครั้ง เป็นจังหวะที่เขาวางสายจากปักษ์นรีพอดีทำให้กระแสแห่งครุฑหายลับไป พินธุมณีก้มหน้าครุ่นคิด ได้แต่แปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่หาคำตอบไม่ได้ว่ากระแสเหล่านั้นมาจากไหนกันแน่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว