นิยายรักดราม่า ฉีกทุกกฏของคำว่ารักข้ามภพ จากนาคาผู้ไม่รู้จักความรัก และไม่จบความรู้สึกไว้กับหญิงใด!

ตอนที่4 ความอึดอัดใจ

ชื่อตอน : ตอนที่4 ความอึดอัดใจ

คำค้น : ครุฑ นาค ตำนานรักสามเศร้า

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 238

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 05:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4 ความอึดอัดใจ
แบบอักษร

"อ้าวขึ้นครับขึ้น!" เสียงเอกพลที่รับหน้าที่เป็นหัวหน้านักศึกษากำลังตะโกนส่งสัญญาณให้เพื่อนๆขึ้นรถตู้ที่มารอรับเพื่อมุ่งหน้าสู่จังหวัดหนองคาย ทุกคนหอบสัมภาระมาพร้อมก่อนจะทยอยกันขึ้นรถ ศาสตร์กำลังวุ่นอยู่กับโทรศัพท์มือถือที่กระหน่ำโทรหาปักษ์นรีแต่หญิงสาวก็ไม่รับสาย ไลน์ไปก็ไม่ยอมตอบ

 "เห้ย ได้เวลาแล้ว" การันเดินเข้ามาเตือนถึงเวลาการเดินทาง ศาสตร์ถอนหายใจหน่ายๆก่อนจะเก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋าและเดินไปขึ้นรถของการันที่ทั้งสองตกลงจะนั่งรถส่วนตัวไป 

"เดี๋ยวเอ็งเมื่อยก็บอกนะจะได้เปลี่ยนกันขับ" ศาสตร์เอ่ยบอก การันพยักหน้ารับ ศาสตร์ล้วงกระเป๋าเป้ควานหาแว่นกันแดดจนมือไปโดนกล่องกำมะยี ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเอาออกไป มือหนาหยิบกล่องแหวนสีแดงขึ้นมากำ เมื่อเห็นว่าการันกำลังตั้งใจขับรถโดยไม่ทันสังเกตตน ศาสตร์ครุ่นคิดที่จะทำบางอย่างกับเจ้าแหวนวงนี้ เขาหวนนึกไปถึงเมื่อครั้งสมัยบวชเป็นภิกษุตามคำขอของมารดาที่อยากเห็นบุตรชายคนเดียวในผ้าเหลือง ศาสตร์จึงยอมอุปสมบท ในคืนแรกของการนั่งสมาธิภาวนาตามที่เจ้าอาวาสแนะนำ ในกุฏิไม้ค่ำคืนนั้นเอง พระภิกษุหนุ่มได้พบกับหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังยืนจ้องตนอยู่หน้ากุฏิด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ได้ พระภิกษุศาสตร์กำลังจะปิดหน้าต่างหนี หากแต่พระนางอัญญาณีส่งเสียห้ามเอาไว้เสียงก่อน 

"ใจที่หนีอกุศล บวชไปผ้าเหลืองก็ร้อนรุ่ม!" น้ำเสียงของพระนางอัญญาณีแข็งกระด้าง หากแต่ยังเห็นแก่สถานที่และคู่สนทนาจึงไม่กิ่งตวาดออกไป 

"หากท่านอยู่ในภพใหม่แล้วเปลี่ยนตนได้จริงๆข้าจะขอโมทนา แต่หากท่านยังคงมีจิตอันเป็นแท้เดิมแห่งความเป็นวิรุณวายุ ท่านต้องขอขมาข้า ลูกของข้าและเหล่าสตรีที่ท่านไปหลอกลวงพวกนางเอาไว้!"

 พระนางอัญญาณีแผดเสียง พระภิกษุศาสตร์เหงื่อแตกพลั่ก ตัดสินใจปิดหน้าต่างหนี ไม่สนใจหญิงสาวปริศนาผู้นั้นอีกต่อไป

 และคืนนั้นเอง ห้วงแห่งราตรี ในนิมิตแห่งความฝัน ภาพวิรุณวายุและหญิงงามมากมายก็ปรากฏขึ้นให้เห็นเป็นเรื่องราวต่างๆ 

ภาพครุฑทองขนาดมหึมากำลังโฉบบินไล่ล่านาคาและครุฑริกาผู้หนึ่งด้วยความโกรธบนหุบเขาไกรลาสจนผืนป่าแถบนั้นสนั่นหวั่นไหวไปด้วยแรงลมแห่งการกระพือปีก วิรุณวายุจับมือปักษินาราหลบหนีการไล่ล่าของเหล่าครุฑมาซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านแม่มดแห่งหนึ่งในยามค่ำคืน 

"ท่านพี่ เหล่าครุฑล่วงรู้แล้วว่าเรากบฏ พระบิดาเอาข้าตายแน่!" ปักษินาราเขย่าแขนแกร่งด้วยความร้อนใจหลังจากที่ตนทำตามแผนของวิรุณวายุเพื่อหวังให้ท้าวพญาเวณไตยผู้เป็นพระบิดายกย่องสวามีแห่งตน แต่เมื่อทุกอย่างไม่เอื้ออำนวย ด้วยความรัก ปักษินาราจึงหันไปสั่งฆ่าพี่น้องต่างมารดาเพื่อหวังให้วิรุณวายุเข้าไปอยู่ในตำแหน่งนั้น หากแต่ว่าตนกลับถูกพระเชษฐาองค์โตจับได้เสียก่อนจนต้องหนีการไล่ล่า

 "เราไม่มีวันจนตรอก ปักษินารา!" วิรุณวายุกัดฟันอย่างเจ็บใจที่ต้องเป็นเช่นนี้ 

"แต่การกบฏบนเวหามีโทษร้ายแรงยิ่งนัก"

 "ข้าไม่มีวันโดนจับ ปักษินารา หากเราไม่ยอมรับก็ไม่มีผู้ใดเอาโทษเราได้ จงเชื่อข้า" วิรุณวายุจับบ่าทั้งสองของปักษินาราให้เชื่อในคำพูดของเขา อย่างไรตนก็ไม่ยอมถูกเผ่าต่างพันธุ์อย่างครุฑจับไปให้เสียศักดิ์ศรีแน่...

 ศาสตร์นึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ตนเคยสัมผัสและฝันถึง เขารู้อยู่แก่ใจว่าเจ้ากรรมนายเวรกำลังตามตนอยู่ด้วยความผิดที่เขาไม่อยากจะยอมรับแต่ทุกครั้งที่คิดว่าเพ้อเจ้อก็มักเจอการยืนยันเสียทุกครั้ง มือหนากำกล่องแหวนสีแดงไว้แน่น ตัดสินใจที่จะไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ชายหนุ่มแอบเปิดกระจกก่อนเขวี้ยงกล่องแหวนทิ้งข้างทางทันทีโดยที่การันไม่ทันสังเกตเห็น

 "หนีได้หนีไป หนีให้สุดขอบฟ้าก็หนีความผิดของตนมิได้ดอก!"

 เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นในจิตทำให้ศาสตร์ถึงกับตกใจจนการันรู้ตัว 

"เป็นอะไรของเอ็ง?" 

"ฉันได้ยินเสียงผู้หญิงพูด" ศาสตร์เอ่ยเสียงแผ่วเบาพลางมองไปรอบๆในรถก็ไม่พบใครนอกจากเขาและการัน

 "เอ็งจำคำของพระอุปัชฌาย์​ได้ไหม ท่านเคยบอกว่าเอ็งมีกรรมหนักและเอ็งก็มีสัมผัสพิเศษ ทำไมเอ็งไม่ลองถามพวกเขาดูว่าไอ้ฝันหรือเสียงหรือเรื่องราวอะไรที่เอ็งรู้มันคืออะไรกันแน่" การันเอ่ยแนะนำขึ้นมา

 "ฉันพอรู้นะว่าเรื่องอะไร แต่มันเป็นอดีตไปแล้วหรือเปล่าวะ จะมาทวงอะไรกันอีก" ศาสตร์เอ่ยอย่างอึดอัด ในใจแอบหวั่นๆและหวาดกลัวกับอดีตชาติที่ตามหลอกหลอน 

"เราจะได้ช่วยเขาเท่าที่ทำได้ไงเพื่อน เช่น เขาต้องการอะไร ต้องการบุญหรืออะไรเราจะได้ทำไปให้เขาไง"

 "แต่ฉันทำบุญทุกปี ทำบ่อยด้วย ไม่เห็นฉันจะหยุดฝันหรือเจออะไรประหลาดๆสักที ตั้งแต่เด็กแล้ว เจอแต่ครุฑนาคอะไรไม่รู้ ฉันไม่ใช่คนเพ้อเจ้อในตำนานหรือนิยายนะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่ามันมาจากสาเหตุอะไรที่ทำให้ฉันต้องฝันหรือเจออะไรแบบนี้บ่อยๆ"

 ศาสตร์ระบายอย่างอัดอั้น การันได้แต่เหลือบมองเพื่อนด้วยความเข้าใจ แอบหวังว่าศาสตร์จะหาทางออกนี้ได้ด้วยตัวของเขาเอง

 คณะการเดินทางใช้เวลาหลายสิบชั่วโมงจนเดินทางมาถึงจังหวัดหนองคาย รถเคลื่อนเข้าสู่ชนบทอันมีป่าใหญ่รกร้างสองข้างทางก่อนที่ขบวนการเดินทางจะหยุดพร้อมกับทุกคนที่ลงจากรถพลางยืดเส้นยืดสาย 

"ถึงแล้วครับทุกคน พักกันสักสิบนาทีเดี๋ยวเราจะเดินทางไปในป่าเพื่อไปยังน้ำตกประกายฟ้ากันนะครับ" เอกพลทำหน้าที่เป็นไกด์ที่ดีเพราะเป็นคนในพื้นที่ ศาสตร์ลงจากรถมายืดเส้นยืดสายคลายความเมื่อยล้า การันลงตามมาพร้อมส่งกล่องแหวนให้

 "เอ็งทำตกไว้ในรถ" 

ศาสตร์มองกล่องแหวนในมือเพื่อนหนุ่มอย่างตกตะลึงเพราะจำได้ว่าตนเขวี้ยงทิ้งกลางทางไปแล้ว

 ศาสตร์รับกล่องแหวนมาเปิดดูก็ยังพบว่าเป็นแหวนเงินประดับเพชรสีชมพูเช่นเดิม ชายหนุ่มกดปิดดังควับด้วยความมืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 คณะการเดินทางมุ่งหน้าไปยังน้ำตกประกายฟ้า ใช้เวลาเดินทางอยู่นานนับชั่วโมงก่อนได้ยินเสียงน้ำตกไหลล่องลงมา 

"ที่นี่จะมีน้ำตกสามแห่งนะครับ ที่เราจะไปคือน้ำตกประกายฟ้า อีกแห่งจะเป็นน้ำตกประกายเพชร ส่วนอีกด้านจะเป็นน้ำตกประกายโลก เราจะไปน้ำตกสองแห่งแรกนะครับ"

 เอกพลหันไปอธิบายกับคณะก่อนเดินนำหน้าไป 

"แล้วน้ำตกประกายโลกเราไม่ไปเหรอคะพี่เอก" ปุยนุ่น หนึ่งในนักศึกษาเอ่ยถาม

 "น้ำตกประกายโลกเป็นน้ำตกที่สวยกว่าน้ำตกสองแห่งแรกมากๆ ชาวบ้านในพื้นที่เล่าขานกันว่า สวยงดงามเหมือนพรหมประกายโลก วังบาดาลของพญานาค"

 นักศึกษาทุกคนพากันฮือฮาพลางคะยันคะยอให้เอกพลเล่าต่อเพื่อแก้เบื่อระหว่างทาง 

"ที่แห่งนั้นมีคนเฒ่าคนแก่เล่าลือกันว่าเป็นที่อยู่ของนาคีตนหนึ่งที่มาบำเพ็ญอยู่ในถ้ำติดกับน้ำตก เห็นว่าชื่อพินธุมณีอะไรสักอย่าง ที่แห่งนั้นสวยมากแต่น่ากลัวและไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่ง"

 คำบอกเล่าของเอกพลเป็นที่สนใจของนักศึกษาและการัน เว้นแต่ศาสตร์ที่ฟังแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจอย่างแปลกประหลาด

 ในที่สุดทุกคนก็มาถึงน้ำตกประกายฟ้าที่มีลักษณะเป็นน้ำตกสามชั้น น้ำมีสีฟ้าใสจนเห็นตัวปลาเล็กปลาน้อย บางส่วนเปลี่ยนเสื้อผ้ากระโดดลงเล่นน้ำคลายร้อน อีกบางส่วนเตรียมกางเต้นท์ที่พักและทำอาหาร การันยืนคุมลูกศิษย์อยู่กลางน้ำตก ทุกคนแลดูสนุกสนานเพราะเรียนหนักมาทั้งปีถึงเวลาแห่งการปลดปล่อยเสียที ศาสตร์ยืนกอดอกมองบรรยากาศทั้งหลายก่อนสายตาของชายหนุ่มจะเหลือบไปเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งกำลังจดจ้องมองมายังเขาอยู่ หญิงสาวสวมอาภรณ์สีซีดและผ้าซื่นผืนยาว ผิวของนางละเอีบดละอองดงามกว่าในฝันยิ่งนัก พินธุมณีน้ำตาคลอด้วยความปีติที่ชายคนรักมาเยือน ณ ถิ่นแห่งตนหลังจากที่รอคอยมานานนับพันปี 

ศาสตร์จดจ้องมองเรือนร่างนั้นอย่างแสนคุ้นเคย ท่ามกลางเสียงหัวเราะสนุกสนานของทุกคน มีร่างหนึ่งที่กำลังค่อยๆเดินออกจากบริเวณนั้นเพื่อตามหญิงสาวปริศนาไป

 "คุณ เดี๋ยวคุณ!" ศาสตร์เอ่ยเรียกไว้เมื่อเดินมาไกลพอสมควร พินธุมณีหันมายิ้มให้ก่อนโผเข้ากอดร่างหนาไว้อย่างคิดถึง

 "ท่านพี่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน" พินธุมณีเอ่ยความในใจ ศาสตร์นิ่งอึ้ง ลองยกแขนขึ้นมาสวมกอดกลับพบว่านางมีกายเนื้อที่จับต้องได้เช่นเดียวกับตน

 "ไปยังถิ่นของข้าเถิด ข้ามีเรื่องที่อยากจะเอ่ยกับท่านมากมาย" พินธุมณีจับมือหนาก่อนดึงไปอีกด้านอันเป็นน้ำตกประกายโลก ถิ่นที่อยู่แห่งตน

 ร่างบางพาชายหนุ่มเข้ามาในถ้ำใหญ่ของตน เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง พินธุมณีก็โผเข้ากอดร่างนั้นอย่างสุดแสนโหยหา

 "พันปีของข้าสิ้นสุดการรอคอยแล้ว ท่านกลับมาหาข้าแล้ว" พินธุมณีดีใจไม่คลายก่อนจะดึงให้เขานั่งลงข้างๆตน 

"คุณคือคนที่ผมฝันถึงตลอด คุณคือนาคีตนหนึ่งที่รอคอยผมและคือเจ้าของแหวนสีชมพู?" ชายหนุ่มยิงคำถามออกมา พินธุมณียิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะเอ่ยตอบ

 "ใช่แล้ว ข้าหมั่นปฏิบัติเพื่อให้บุญนั้นพาไปหาท่าน"

 "คุณบอกผมให้แน่ชัดได้ไหมว่าในอดีตผมเป็นใคร?" 

"ท่านคือวิรุณวายุ เป็นโอรสขององค์ศรีเทพนาคา อนุชาแห่งจ้าวพิภพบาดาล ส่วนข้า พินธุมณีคือคนรักแห่งท่าน" พินธุมณีเอ่ยบอกอย่างภูมิใจ หวังให้คนรักจดจำอดีตได้ ศาสตร์นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เพราะในฝัน ผู้ที่เขามักอยู่เคียงข้างตลอดคือปักษิ นาราที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับปักษ์นรี

 "เรารักกันมาก.." ชายหนุ่มหยั่งเชิงถาม

 "เรารักกันมาก ท่านเอ่ยคำรักต่อข้าและให้สัจจะว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียว" 

ศาสตร์นิ่งไปอีกรอบเพราะในความรู้สึกของเขา นางคือหน7jงในผู้ที่รอบกายเขา หาใช่'หนึ่งเดียว' ในใจเขา 

"ท่านอยู่กับข้าที่นี่เถิด ข้าจะทำให้ท่านจดจำความรักระหว่างเราได้" 

ศาสตร์ครุ่นคิดเล็กน้อยพลางมองดวงหน้าและโฉมงามของหญิงสาวตรงหน้า แปลกที่เขารู้สึกมีจิตปฏิพันธ์ด้วยอย่างประหลาด

.......

เอ๊ะ...เกิดอะไรขึ้นในอดีต เหตุใดน้องนางพินธุมณีจึงเข้าใจผิดไปได้เยื่องนี้

ฝากไลค์ฝากเม้นด้วยนะจ๊ะ ไรท์จะมาต่อบ่อยๆวันละ 2 3 4 ตอนเลย

ไม่สนุกหรือมีข้อติชมบอกได้น๊า

สายดราม่าเรื่องแรก

อภ้ยให้ลูกงูด้วยเถิด

🐍

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว