email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 18

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 18
แบบอักษร

Rxxc gossip 

Today at 15:10 

‘…ไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของน้องส้มตำหรือเปล่านะคะ แต่แอดคิดว่าการทำแบบนั้นกับผู้หญิงอย่างพี่ปลื้มใจเป็นสิ่งที่ไม่ควรเลยค่ะ’  

(รูปส้มตำพร้อมเครื่องหมายคำถาม)  

Like 1259 / Comment 302 / Share 134 

 

Rxxc sexy&cute boy 

Sunday at 15:45 

‘จบกันเรือของชั้นนน สรุปยังไงคะคุณพี่ไทเกอร์ กรี๊ดดดดด แต่ยังไงแอดจะยังคงพายเรือนี้ต่อไปนะคะ //กอดคอผู้รอดชีวิตลงเรือ…’  

(รูปส้มตำและไทเกอร์ตอนนั่งทานอาหารในห้าง ถูกแอบถ่ายจากด้านนอกร้านผ่านกระจกเข้ามาอย่างกับดาราระดับโลก)  

Like 3523 / Comment 354 / Share 320 

 

สองเพจดังของมหา’ ลัยดังกล่าวต่างก็ลงข่าวของทั้งสองที่ตอนนี้ไม่ได้สนห้าสนหกอะไรเลยด้วยซ้ำ อีกเพจพยายามขยี้ให้ถึงที่สุด ดูก็รู้ว่าแอดมินเพจอยู่ฝ่ายปลื้มใจหรือฝ่ายส้มตำ 

กับอีกเพจที่ดังกว่าเพราะมีไว้ลงรูปผู้ชายหน้าตาดีในมอ พร้อมกับโพสต์ล่าสุดที่เหมือนจะเสียใจที่คิดว่าเรือเกอร์ส้ม (ไทเกอร์ส้มตำ) ไม่ใช่เรือจริงอีกต่อไป เพราะภาพถ่ายของคนตัวสูงกับหญิงสาวแฟนเก่าที่ชื่อปลื้มใจจับมือกันกระจายอยู่ทั่วโลกโซเชียล 

แล้วไหนจะข่าวลือที่เล่าจากปากต่อปากสุดแสนจะหนาหูอีกต่างหาก แค่นักศึกษาในมอกลับทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ถึงมันจะไม่ได้ดังไปซะเว่อร์ ๆ แต่คนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ส่วนมากก็รับรู้ แล้วไหนจะคนอื่น ๆ ที่ติดตามเพจสองเพจนี้อีกเป็นแสน ๆ  

ไม่ใช่เพจจะไม่มีลงข่าวหรือรูปอื่น แต่ตอนนี้ทั้งสองกำลังเป็นที่จับตามอง ส้มตำ นักศึกษาชายปี 2 ใบหน้าสวยเสียจนหญิงหลาย ๆ คนอิจฉา ผิวบนเรือนร่างบางนั้นขาวเสียจนเหมือนหิมะใส ซ้ำยังเนียนผ่องเป็นยองใยอีกต่างหาก 

กับอีกคน ไทเกอร์ หนุ่มรุ่นพี่ปี 4 ที่มีใบหน้าหล่อเหลา เรียนดี ดีกรีเหมาะที่จะเป็นเดือนคณะแต่เจ้าตัวไม่สนใจ หุ่นและส่วนสูงระดับนายแบบ นิสัยไม่ค่อยพูดค่อยจา แต่หากมีใครมาทำให้หงุดหงิดเขาก็จะใส่ไม่ยั้งแรง 

แต่ทั้งสองก็ยังมีอีกหลายมุมที่คนทั่วไปยังไม่ได้เห็น มีแค่คนใกล้ชิดเท่านั้นที่ได้รู้ โดยเฉพาะกับคนที่พวกเขาเรียกว่า ‘แฟน’  

เวลา 20:12 น. 

(วันนี้ถ้าตอนบ่ายมึงอยู่มึงก็คงจะเหนื่อยจนอยากจะเป็นลมเหมือนกูแหละส้ม ช่วงนี้คงไม่มีเวลาไปให้ใครเอาหรอกแม่ง โอ๊ยงานก็เยอะ ทำไมมหา’ ลัยมันเหนื่อยแบบนี้วะมึง แล้วไหนอีกตั้งหลายกิจกรรมข้างหน้าที่เราต้องดูแลน้องปีหนึ่งอีกอะ…)  

“…” เจ้าของใบหน้าสวยฟังเพื่อนผ่านโทรศัพท์ที่กำลังแนบหู แต่ตากลมยังคงมองไปยังคนตัวสูงที่มองมาที่เขาตาไม่กะพริบ จะเรียกว่ามองก็คงจะไม่ใช่ เรียกว่าจ้องเสียยังดีกว่า 

เสือตัวโตกำลังกอดอกมองมาที่เขาด้วยใบหน้าเหมือนไม่พอใจเพราะเขาไม่ยอมเข้าใกล้และคุยด้วย ตอนนี้ส้มตำแทบจะเดินไม่ได้ คิดว่าตัวเองเอวหักไปแล้วเสียอีก ชีวิตเกือบจะพินาศเพราะเอากันกับคนตัวสูง 

นี่ก็ผ่านมานานแล้วตั้งแต่เจ้าตัวช่วยอาบน้ำเปลี่ยนชุดอะไรต่าง ๆ ให้ ทั้ง ๆ ที่พยายามดันออก ทุบตีหรืออะไรไปสารพัดก็ยังไม่ฟัง เขางอนพี่ไทเกอร์! จะไม่เข้าใกล้หรือสนใจเลยคอยดู จะกลับไปนอนหอด้วย 

แล้วดูเจ้าตัวขมวดคิ้วนั่งขัดสมาธิบนโซฟาเล็ก ๆ ตรงมุมห้องจ้องมาที่เขาด้วยสายตาเหมือนไม่พอใจ ฝ่ายที่ควรไม่พอใจมันควรเป็นเขานะ เยน้องจนน้องเดินแทบจะไม่ได้เลยเนี่ย! ตูดก็ระบมไปหมดแล้ว รูจะฉีกขาดไหมก็ไม่รู้ 

(แล้วมึงโทรมามีไรวะ เนี่ยกูจะกลับละ ทะเลาะกับใครบางคนนิดหน่อย เออแล้วมึงอย่าลืมแต่งรูปแล้วส่งมาให้กูด้วยนะส้ม ต้องรีบส่งภายในวีคนี้นะเว้ย)  

“กูไปนอนห้องมึงได้ไหมปูน...”  

“…” เสียงแผ่วเอ่ยให้คนในโทรศัพท์ฟังแต่อีกคนกลับได้ยินจนรู้สึกหงุดหงิด 

จะทำอะไรได้นอกเสียจากนั่งอยู่เฉย ๆ คิดว่าพูดเบา ๆ แล้วเขาจะไม่ได้ยินหรือไงวะ ใจจริงอยากจะเดินไปกระชากโทรศัพท์มาคุยเอง แต่เดี๋ยวน้องมันจะยิ่งไม่พอใจใส่เขามากขึ้นไปอีก หน้ายิ่งงอน ๆ อยู่ด้วย 

(มีไร? แล้วไหนบอกคืนดีกันแล้ว)  

“เออได้ไหม เดี๋ยวค่อยคุย”  

(ได้ ๆ นี่กูยังไม่กลับ เดี๋ยวแวะซื้อของก่อนจะไปรับมึงก็ได้ ส่งโลเคชันมา)  

“เคร ๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ” คุยจบส้มตำจึงกดตัดสาย ตากลมมองไปเห็นคนตัวสูงกำลังเดินเข้ามาหาแล้วนั่งลงบนขอบเตียงเลื่อนมือมาจับแขนเขาไว้ ซ้ำยังจะรั้งดึงเข้าไปใกล้ ๆ จนต้องเม้มปากหันหน้าหนีพร้อมกับดึงแขนตัวเองไว้ แต่ถามว่าสู้แรงเสือได้ไหมก็ไม่ 

“กูไม่ให้ไปมันมืดแล้ว”  

“อย่ามายุ่งกับส้มนะ”  

“ส้มตำ… กูก็ขอโทษแล้วไง ยังจะไม่พอใจอะไรอีกวะ?” ไทเกอร์พยายามขยับเข้ามาดึงร่างเล็กเข้าไปกอดจนมือนุ่มต้องยกขึ้นดันร่างแกร่งไว้ 

เขาอยู่ในสภาพบ็อกเซอร์ตัวเดียวเพราะความเคยชิน ส่วนคนตัวเล็กมันใส่ชุดนอนสีดำของเขาที่ไม่ค่อยได้ใช้มานานแล้ว ซึ่งตัวใหญ่กว่าเจ้าตัวเป็นไหน ๆ ทุกอย่างมันจะดีอยู่แล้วหากคนน้องมันไม่มางอนเขาอยู่แบบนี้ 

งานก็ต้องทำแต่เมียเสือกงอนเขาจะมีอารมณ์ทำเหรอวะ คุยกับเพื่อนผ่านโทรศัพท์ไปเมื่อไม่นานมานี้ก็มีงานอีกละ คืนนี้ไม่ดึกก็คงไม่ใช่เด็กปีสี่ 

‘แม่ง…’  

“อย่าให้ต้องโมโหนะส้ม” เสียงเรียบดังขึ้นจนใบหน้าสวยจำต้องหันไปทำหน้าไม่พอใจ 

ทำไมพี่ไทเกอร์ต้องเอาแต่ขู่เขาด้วย คิดว่าตัวเองโตกว่าแล้วจะขู่ยังไงก็ได้เหรอ อีกอย่างเขาเจ็บอยู่นะ ยังดีที่มันไม่ได้เหมือนตอนนั้น แต่มันก็ไม่ได้รู้สึกโอเคเลยจริง ๆ ที่เป็นอยู่ตอนนี้ 

เขาเจ็บ... เขาเพลีย… 

“ส้มจะไปนอนห้องปูน จะไปทำงาน”  

“…”  

“เลิกบีบได้แล้วแขนส้มอะ มันเจ็บนะ” เจ้าของร่างบอบบางบอกพร้อมกับพยายามดึงแขนหนี 

“เฮ้อ…” ก่อนจะถูกคนน้องปฏิเสธไปมากกว่านี้ไทเกอร์จึงตัดสินใจขึ้นมาดันร่างของส้มตำลงนอนแล้วกอดไว้ 

ใบหน้าคมซุกอยู่กับซอกคอขาว ๆ มีรอยช้ำจนเจ้ากรรมสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อน ๆ จะด่าจะทุบยังไงคนตัวสูงก็ไม่แม้แต่จะฟัง ซ้ำยังไม่ยอมผละออกหรือตอบโต้ 

“ขอโทษ…”  

“…”  

“ถ้างอนกูก็กอดแล้วไง กอดตั้งหลายรอบแล้วทำไมยังงอนวะ” เสียงทุ้มนุ่ม ๆ ดังขึ้นจนร่างเล็กต้องเม้มปาก 

เพราะรู้ไงว่าจะหายงอนเลยต้องห้ามใจตัวเองไว้ ยิ่งคนตัวสูงกอดแล้วเอาแต่ซุกหน้าไว้กับคอเขาแบบนี้ยิ่งรู้สึกใจสั่นขึ้นไปใหญ่ แต่เขาบอกกับตัวเองแล้วว่าจะไม่หายงอนง่าย ๆ จะใช้โอกาสนี้ไปทำงานและนอนที่ห้องของปูนด้วย 

ถึงเขาจะใจง่ายและให้คนพี่เยตอนไหนก็ได้ แต่เขาก็คนนะ ที่รักก็เพราะอยากให้พี่ไทเกอร์คิดเรื่องแบบอื่นบ้าง ไม่ใช่หมกมุ่นแต่เรื่องเอากัน เขายังไม่ได้หมกมุ่นเลย ไม่เคยอยากจะอ่อยคนพี่เลยด้วย!  

“ยังอยากไปเที่ยวปารีสอีกไหม?”  

“หือ…” ปารีสอะไรล่ะ!  

ใบหน้าใสขึ้นสีแดงระเรื่อทันทีที่ได้ยิน เดี๋ยวนี้กล้าพูดเป็นหยอกล้อแบบมีนัยกับเขาแล้วหรือไง หรือจะเป็นวิธีง้อแบบใหม่ของคนตัวสูง ใบหน้าใสยังคงหันหนีจนไทเกอร์ต้องยอมผละออกมานั่งขมวดคิ้วมองใบหน้าสวย ทำไมน้องมันถึงยังไม่หายงอนเขาเลย 

“ส้มไม่ได้คิดถึงเรื่องเซ็กซ์ตลอดเวลาสักหน่อย” ค่อย ๆ ลุกขึ้นเอ่ยพร้อมเม้มปากหันหน้าหนีใบหน้าคมอีกครั้ง 

“…” เหรอวะ?  

“ไม่เคยอ่อยหรือหมกมุ่นเรื่องแบบนั้นมากเกินไปด้วย”  

“อื้มใช่ กูผิดเอง…” โกหกเพื่อเอาใจ~ 

“เห็นไหม! ทำไมพี่ไทเกอร์ต้องใช้อารมณ์หื่มกามกับส้มขนาดนั้นด้วย ตอนครางบอกว่าเสียวก็ใช่ว่าส้มไม่ครางบอกให้พอ ส้มก็เจ็บเป็นนะ หน้าตาส้มดูไม่น่าสงสารเลยหรือไง”  

“…” สงสารแต่หยุดไม่ได้... 

“หรือพี่คิดว่าส้มดูตอแหลเหมือนกับคนอื่น ๆ ล่ะ จะบ้าเหรอตอนเคใหญ่ ๆ แทงเข้ามาคนบ้าที่ไหนมันจะตอแหลทำเป็นครางเล่น ๆ เยดุ เคก็ใหญ่ขนาดนั้นก็ต้องครางจริง ๆ ป่ะ”  

“…”  

“คนบ้า...” เอ้าสรุปแล้วทำยังไงมันจะหายงอนวะ เขาง้อใครไม่เก่งด้วยนะเว้ย กอดก็แล้ว พูดเพราะ ๆ ก็แล้ว ยอมรับผิดก็แล้ว 

“ปล่อยส้มบ้างได้ไหม ส้มจะไปทำงานที่ห้องปูน พี่เองก็ต้องทำงานด้วย อีกอย่างเพราะพี่เอาจนส้มไม่ไหวแล้วก็งดเอาไปสักอาทิตย์แล้วกัน ระหว่างนี้ก็ใช้มือชักว่าวไปก่อนก็ได้”  

“เดี๋ยว ๆ มึงจะไม่ให้กูทำก็ได้ แต่ทำไมต้องให้กูว่าวแถมให้ปล่อยมึงทั้ง ๆ ที่มึงเป็นเมียกูวะ มึงหาโอกาสออกห่างกูหรือเปล่าเอาตรง ๆ ปล่อยที่ว่าคือปล่อยแบบไม่สนใจให้มึงไปหาใครก็ได้เหรอวะ?”  

“พี่ขึ้นเสียงกับส้มอีกแล้วนะ…”  

“…” ไทเกอร์มองใบหน้าสวยที่หันหนีอีกรอบก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ แล้วยอมหันไปมองทางอื่น 

ทำไมน้องมันต้องงอนขนาดที่จะหนีออกห่างด้วย ทุกคนเลยแม่ง ทำไมคนที่เขาคบต้องเป็นกันแบบนี้เลยวะ ทำไมต้องทำแบบนี้กับเขา เขาผิดอะไรมากมายขนาดนั้นเลยหรือไง 

“กูห่วยแตกขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เสียงนิ่งดังขึ้นจนส้มตำต้องหันไปเลิกคิ้ว พี่ไทเกอร์ตอนนี้นั่งหันหลังให้เขาอยู่ขอบเตียง ห่วยแตกเหรอ? อะไรทำให้พี่เขาพูดประโยคนั้นออกมา 

“กูกลัวทุกคนที่เขามาในชีวิตจะทิ้งกูไปฉิบหายเลยว่ะ กูไม่กล้าคบใครแล้วนอกจาก-”  

หมับ… 

“…” แรงกอดจากด้านหลังทำให้คนตัวสูงชะงัก 

“แค่ส้มจะไปทำงานห้องเพื่อนทำไมพี่ต้องดึงดราม่าด้วย คิดว่าหาง่ายเหรอผัวเยดุขนาดนี้ จะให้ส้มทิ้งคนที่ส้มแอบชอบเหรอ? ไม่มีทางอะ! หรือถ้าพี่คิดจะทิ้งส้ม? บอกเลยว่าส้มจะตามเกาะเป็นผีหลอกอำพี่และขย่มเทียนพี่จนน้ำแตกในความฝันเลยด้วย”  

“…” แก้มเนียนถูที่แผ่นหลังไปมาเหมือนทุกครั้งที่คนน้องมันชอบทำจนไทเกอร์ต้องหันมาเลิกคิ้ว 

“เดี๋ยวส้ม… มึงหายงอนกูแล้วเหรอ?”  

“หือ? ใช่แล้ว~” ร่างเล็กตอบเสียงร่าเริงพร้อมขยับไปหยิบโทรศัพท์มากดดูเวลาแล้วจะส่งข้อความไปหาพี่ชาย 

เขาลืมไปเลยว่าต้องส่งจำนวนเงินที่ต้องการไปให้คุณพี่ส้มโอสุดที่เลิฟ ส่วนคนที่ได้แต่ทำหน้างง ๆ ตอนนี้คือไทเกอร์ น้องมันหายงอนเขาแล้วเหรอ? หายตอนไหน?  

“มึงเอาดี ๆ ดิส้ม… หายงอนกูตอนไหน?” ได้ยินใบหน้าสวยจึงหันมาเลิกคิ้วมองด้วยสายตาแป๋ว ๆ ทำไมมันน่าจับหอมหัวจังวะ 

อย่ามาทำหน้าตาใสซื่อใส่กูนะมึง!  

“ก็ตอนพี่ไทเกอร์ชวนไปเที่ยวปารีสไง พอได้ยินประโยคนั้นมันดันทำให้ส้มคิดถึงหอไอเฟลใหญ่ ๆ จนอยากนั่งขย่มหอไอเฟลเลยอะ เดี๋ยวส้มส่งข้อความไปหาพี่ชายแป๊บ อย่าเพิ่งถามได้ป่ะ ระวังหอไอเฟลแตกนะ!”  

“…” ขย่มหอไอเฟล?  

หอไอเฟลแตก?  

“กล้องที่ใช้เรียนมันพัง ส้มเลยต้องขอเงินพี่ชายซ่อม ก็คนนั่นแหละพี่ชายส้ม ในรูปพี่อาจจะมองไม่ค่อยชัด แต่ตัวจริงหล่อนะจะบอก เอายุเยอะกว่าพี่ไทเกอร์ประมาณเกือบ 4 ปีมั้ง” ปากบอกแต่ตาจ้องโทรศัพท์ 

“…” อะไรของมันวะ? ไทเกอร์ขมวดคิ้วมองแฟนตัวเองบนเตียงแล้วลุกขึ้นเกาหัว ในใจได้แต่คิดว่าคนตัวเล็กมันยังปกติดีอยู่ใช่ไหม 

นี่ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงออกจากห้องไปแล้ว แล้วที่มันบ่นว่าเอวหักและงอนเขามาตลอดหลายชั่วโมงจนถึงตอนนี้ มันกลับมาหายงอนเพียงเพราะเขาถามว่า ‘ยังอยากไปเที่ยวปารีสอีกไหม?’ แค่นี้เหรอ?  

‘อยากขย่มหอไอเฟล หึ ๆ’ ปากยังบอกอยู่เลยว่าตัวเองไม่ได้หมกมุ่น แล้วอุตส่าห์ด่าเขาว่าเขาทำแรงไป ยังจะอยากขย่มอีกเหรอ 

“เท่าไหร่เดี๋ยวกูจ่ายให้”  

“ฮะ? ไม่เอา! พี่อย่ามาซื้อส้มด้วยเงินนะ! ที่ให้เอาก็เพราะส้มรักพี่ไม่ใช่เพราะพี่รวย อย่ามาทำเหมือนส้มเป็นพวกมันนี่บอยนะ!”  

มันนี่บอย?  

“แล้วอยากได้อะไร?”  

“แงงงงง มันมีรองเท้าออกใหม่อะแต่เงินส้มไม่ถึง มีหนังสือนิยายด้วยอยากซื้อมาดองไว้เยอะ ๆ เลย”  

“…”  

“อ๊ะ! ไม่ใช่นะ! พี่อย่ามาหลอกให้ส้มไขว้เขว ขอคุยกับพี่ชายส้มก่อน” เจ้าของสายตาคมมองไปยังคนตัวเล็กที่มันนั่งท่าเหมือนสาวญี่ปุ่นตอนอยู่ในหนังเอวี นั่งอ่อยเขาหรือไง แล้วแม่งเสือกน่ารักน่าเอาซะด้วยเว้ย 

“ฮัลโหล~”  

(เหี้ย!)  

เฮือก!  

“ทะ ทำไมต้องตะโกนด้วย พี่ทำให้ส้มกลัวนะ!” ร่างเล็กบอกคนปลายสายเสียงสั่น ๆ  

เพราะทักไปคุยเรื่องเงินแต่พี่เขามันกลับเปิดประเด็นด้วยเรื่องที่เพิ่งรู้ นั่นคือเรื่องของเขากับคนที่ตอนนี้น่าจะยืนกอดอกมองมาที่เขาจากข้างหลังเพราะเขานั่งหันหลังให้เจ้าตัว 

(กูไม่ให้มึงคบกับใคร มึงกล้าขัดกฎเหล็กที่กูตั้งเหรอวะ!?)  

“อย่าตะคอกใส่น้องได้ไหม คุยแค่เรื่องเงินพอเลยนะ!”  

(ส้ม… แล้วไหนมึงบอกกูว่าจะเรียนให้จบก่อนค่อยหาเมีย?)  

“หาเมียบ้านแม่พี่สิ ส้มจะเอาผัว…”  

(แม่มึงกับแม่กูก็คนเดียวกัน แต่ยังไงก็ช่าง... บอกเลยกูไม่ยอมยกน้องสาว- อะ แฮ่ม… เอาใหม่ กูจะไม่ยอมยกน้องชายให้ใครหน้าไหนจนกว่ามันจะเรียนจบ!) ได้ยินใบหน้าหวานถึงกับเปลี่ยนเป็นเครียดขึ้นทันที 

เขารู้ดีว่าพี่ชายคนนี้หวงตัวเองมากแค่ไหน ปากบอกว่าเขาแรดเขาร่านชอบอ่อยคนอื่นไปทั่ว แต่เจ้าตัวรู้ดีว่าเขาไม่เคยยกร่างกายให้ใครเอาแน่ ๆ ข่าวลือตามเน็ตเลยไม่ได้สนใจ ส่วนข่าวของเขากับคนด้านหลังตอนนี้มันกระจายไปทั่วเจ้าตัวจะรู้ก็คงจะไม่แปลก 

“พี่จะมาห้ามน้องไม่ให้คบกับใครไม่ได้นะ” พยายามบิวท์อารมณ์เอ่ยออกไปเสียงสั่น ๆ  

แต่คนที่อยู่ด้วยเมื่อได้ยินกลับขมวดคิ้วรีบเดินอ้อมไปอีกฝั่งหนึ่งของเตียง ส้มเห็นจึงยกนิ้วชี้ขึ้นจุ ๆ ที่ปากเชิงบอกว่าให้เงียบ ๆ ไทเกอร์จึงได้แต่ยืนอยู่เฉย ๆ แต่คิ้วขมวดมองคนบนเตียงด้วยความงง 

(ใช่... กูไม่ให้คบกับใคร)  

“ฮึก… ทะ ทำไม”  

(สัด… มึงร้องไห้เหรอ?) เริ่มกังวลทันทีที่ได้ยินเสียงสะอื้น 

นี่เขาทำให้น้องชายร้องไห้เหรอ เพราะปกติมักจะแพ้น้ำตาคนน้องเสมอ และไม่ชอบที่มันอ่อนแอ ไม่เข้มแข็งเหมือนเขา ตอนมัธยมเขาเลยเหมือนเป็นอัศวินผู้ปกป้องคุ้มครองน้องชายมาโดยตลอด 

 

 

เมื่อหลายปีที่ผ่านมา~ 

“ฮึก… ฮือออ…” เด็กมอหนึ่งชื่อเล่นส้มตำนั่งร้องไห้ในห้องน้ำเนื่องจากโดนเพื่อนผู้ชายแกล้งเอาสีราดตัว เหตุเพราะเขาหน้าตาน่ารักเกินไปที่จะเป็นเด็กผู้ชาย 

ร่างเล็กนั่งสั่นเทาพยายามเอาน้ำล้างสีที่เปื้อนเสื้อนักเรียนออกเสียจนยิ่งเลอะเทอะเข้าไปใหญ่ ก่อนประตูห้องน้ำจะถูกเปิดจากด้านนอก แสงสว่างขาว ๆ สาดส่องเปิดทางตรงมาดั่งสรวงสวรรค์ส่งอัศวินขี้ม้ายูนิคอร์นบินลงมาจากฟากฟ้าเปิด 

หมับ!  

“ฮือออ พะ พี่โอ… ส้มกลัว ฮืออ…” คนตัวเล็กจึงรีบโผเข้ากอดชายมอหกผู้เป็นพี่ทันทีที่เห็นหน้า  

ร่างสูงตกใจที่น้องชายถูกแกล้งเสียจนรู้สึกเจ็บที่อกข้างซ้าย มันกี่รอบกี่หนแล้วที่น้องเขาต้องเสียน้ำตาให้กับเด็กพวกนั้น วงแขนกว้างดึงร่างบางเข้าไปกอดแล้วลูบหลังอย่างรวดเร็ว  

“หยุดร้อง… ถ้าไม่หยุดกูจะดุมึงแล้วนะ”  

“ฮึก ฮือ…”  

“พวกเดิมใช่ไหม?”  

“ฮึก อะ อื้ม…”  

 

 

ปัจจุบัน~ 

“…” ใครจะไปรู้ว่าตอนนั้นพี่ชายจะจัดการคนที่แกล้งให้โดยการเอาถุงปลาร้าที่บ้านไปปาใส่กลุ่มเด็กผู้ชายมอสามที่แกล้งเขาเรียงราย 

ซ้ำยังยกพวกไปขู่จนหลังจากนั้นเขาเหมือนเป็นคนที่มีบาเรียศักดิ์สิทธิ์ป้องกันให้อยู่ตลอด เดินไปไหนคนก็กลัว ซึ่งมันเกือบจะดีเพราะแทบจะไม่มีคนคุยด้วย 

(ไม่รู้ว่ะ… กูขอโทษถ้าทำให้ร้องไห้ แต่กูหวงมึง มันไม่มีใครปกป้องมึงได้เหมือนกูหรอกส้ม) ยิ่งได้ยินน้ำเสียงที่จริงจังจากพี่ชาย จากที่เหมือนแค่บิวท์อารมณ์ ส้มตำกลับเริ่มกังวลใจ พี่เขาไม่อ่อนข้อเลยจริง ๆ  

“ปะ ปล่อยน้องได้ไหม”  

(…)  

“น้องมีคนที่น้องรักจริง ๆ แล้วนะ” ตากลมจ้องไปที่คนตัวสูงพร้อมน้ำเสียงสั่น ๆ นั่นทำให้ไทเกอร์ชะงัก 

ใบหน้าคมเปลี่ยนเป็นโมโหที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากยืนดูคนตัวเล็กร้องไห้ ยิ่งประโยคที่เจ้าตัวเอ่ยมาเมื่อกี้ยิ่งทำให้ใจสั่นจนอยากออกตัวปกป้อง 

หมับ!  

“พะ พี่ไทเกอร์!”  

“ฮัลโหลครับ… ผมไทเกอร์ คนที่กำลังคบกับน้องพี่อยู่” มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหูส่วนอีกข้างดันไหล่คนนั่งบนเตียงไว้ให้อยู่เฉยๆ  

(เฮ้ยนี่อยู่ด้วยกันเลยเหรอวะ? มึงออกห่างและปล่อยให้น้องกูอยู่คนเดียวเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากเจ็บตัว) เสียงแข็งจากปลายสายลอดออกมา 

“คงจะไม่ได้… เพราะผมรักของผม”  

“อะ เอามาให้ส้ม-” ใบหน้าคมหันไปทำสายตาเหมือนจะดุจนร่างเล็กชะงักนั่งเม้มปาก 

(ของผม? มึงได้น้องกูแล้วเหรอวะฮะ!?)  

“…”  

(มึงเป็นใคร!? น้องกูไม่เคยให้ใครเอาแต่มันให้มึงง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอวะ!? สัด… มึงบอกมาอยู่ไหนตอนนี้กูจะเอาเลือดมึงมาต้มแดกไอ้เชี่ย)  

“พี่นัดมา… ผมพร้อมเจ็บตัว แต่ขอส้มตำให้ผม”  

(บ๊ะ! มึงกล้าท้ากูเหรอไอ้แมว มึงคิดว่ากูเป็นใครวะ!? ได้เดี๋ยวมึงเจอกูตัวตัว กล้าเล่นกับน้องกูนักเหรอวะ)  

“…”  

(มาร้านกูตอนนี้… พาน้องกูมาด้วย ถามทางส้มตำเพราะมันรู้ ถ้ามันปฏิเสธไม่พามึงมาก็อย่างที่รู้ ๆ ว่าเรื่องนี้คงไม่จบง่าย ๆ ว่ะ มึงกล้าดียังไงมาเอาน้องกูวะ เตรียมตัวไม่ได้กลับเลยมึง)  

“ได้เดี๋ยวผมไปตอนนี้”  

“พะ พี่ไทเกอร์ ไม่ได้นะ!”  

(หึ ๆ เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเก่งแต่ปากไหม)  

“ครับ…” เอ่ยจบร่างสูงจึงกดตัดสายแล้วหันมามองคนตัวบางที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาอีกรอบ 

“พากูไปร้านพี่มึง”  

“ปะ ไปทำไม!? ไม่ได้นะ! ถ้าพี่ไปพี่ต้องถูกพี่โอทำร้ายแน่ ๆ”  

“กูต้อง-”  

“ยะ อย่าโอ๊ย...”  

หมับ... 

“อ๊ะ!” ส้มตำตกใจจะลงไปดึงร่างหนาไว้แต่เจ็บสะโพกจนจะทรุดตัวล้ม เขาลืมไปหรือไงว่าโดนเอาจนแทบจะเดินไม่ได้ 

“แล้วทำไม?” มือหนารีบคว้าเอวบางไว้ ก่อนจะถามเสียงนิ่งในขณะหมุนตัวจะเดินเข้าไปห้องแต่งตัวแต่ถูกสองแขนเรียวสวมกอดไว้ 

“แล้วทำไม? พี่กล้าถามส้มแบบนี้ได้ไง” เสียงสั่นเทาทำให้ไทเกอร์ชะงักก่อนจะค่อย ๆ หันมาหาคนตัวเล็กที่ทำหน้าเหมือนไม่โอเคจริง ๆ สองมือหนายกขึ้นจับต้นแขนเล็กทั้งสองข้างไว้หลวม ๆ  

“ใครจะยอมให้คนที่ตัวเองรักไปเจ็บตัว ส้มไม่ยอมนะ”  

“พูดเหมือนผัวมึงไม่เคยโดนใครซัดมาก่อน”  

“ยะ ยังไงส้มก็ไม่ยอมให้พี่ไป” ไม่ยอมเด็ดขาด ยังไงเขาจะไม่มีทางให้พี่ไทเกอร์ไปถูกคนโหด ๆ เถื่อน ๆ แบบนั้นซัดแน่ ๆ แล้วยิ่งถ้าเจ้าตัวมีพวกอยู่ที่ร้านยิ่งแล้วใหญ่ 

“กูทำเพราะกูรักมึงจริง ๆ นะส้ม…”  

“…”  

“ถ้ากูเจ็บแล้วมันทำให้พี่มึงเชื่อใจ กูว่าคุ้มที่กูได้มึงมาจริง ๆ”  

“พะ พี่มันบ้า! ก็ได้ส้มไปจริง ๆ แล้วไม่ใช่เหรอ ยอมเป็นเมียให้เยจนเอวจะหักแล้วนะ!”  

“ไม่… มึงต้องพากูไป” เอ่ยจบเจ้าของร่างสูงก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว 

มือนุ่มยกขึ้นเสยผมเท้าสะเอวมองตามหลังด้วยใบหน้าแสนเครียดจัด ก่อนเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเขาจะดึงขึ้น ยกมาดูจึงเห็นว่าเป็นปูน เขาดันลืมปูนมันไปเลย 

“มึงกูขอโทษ แต่…” และแล้วก็ต้องปฏิเสธเพื่อนอีกตามเคย... 

 

หลังขับมาได้สักพักบีเอ็มคันหรูจึงค่อย ๆ วิ่งตรงมาจอดหน้าอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ร่างเล็กผู้ซึ่งกังวลมากที่สุดในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงวอร์มขายาวสีดำของเจ้าของรถมีขนาดใหญ่จนรู้สึกต้องดึงไว้เวลาเดินรีบเปิดประตูลงไปก่อนคนขับจะลงมาตาม 

เมื่อเท้าถึงพื้นส้มตำจึงแอบเซเล็กน้อยจนต้องจับประตูรถไว้แล้วค่อย ๆ ปิด ร่างกายยังไม่พร้อมจะออกจากห้องเลยด้วยซ้ำ แต่เขาทำอะไรได้บ้างนอกเสียจากทำตามที่อีกคนสั่ง 

สักพักชายตัวสูงคนหนึ่งก็เดินออกมาดูซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่ชายผู้เป็นพี่ที่ตั้งตารอด้วยอารมณ์ไม่เป็นสุขมาแล้วสักพัก ใบหน้าหวานรีบหันไปมองอีกคนที่กำลังเดินอ้อมมาหา ในใจเริ่มหวั่นตั้งแต่ก่อนจะเดินทางมาถึงที่นี่ 

ห้ามด้วยวิธีไหนพี่ไทเกอร์ก็ไม่ฟัง อ้อนก็แล้ว ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็แล้ว จะจูบให้เคลิ้มตามเจ้าตัวก็ดันหน้าไว้ แล้วเขาจะห้ามได้ยังไง เสียงแข็ง ๆ เชิงบังคับทำให้จำต้องเปลี่ยนชุดและบอกเส้นทางมาที่อู่ซ่อมรถของพี่ชาย 

“หึ… กล้านักนะมึง!”  

“พี่โอหยุด!”  

หมับ!  

“…” คอเสื้อของไทเกอร์ถูกกระชากเข้าหาพร้อมด้วยหมัดที่เตรียมจะซัดเข้าที่หน้าแต่ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย 

เขายอมให้ซัดเข้ามาหนัก ๆ หากมันทำให้พี่ชายของคนรักนั้นพอใจ มือนุ่มขยับไปดึงเสื้อพี่ชายของเขาไว้ ชายตัวสูงสองคนรูปร่างเท่า ๆ กันกำลังจะมีเรื่องชกต่อย ซ้ำยังเป็นคนสำคัญในชีวิต ส้มจะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด 

“มึงฟังนะไอ้แมว กูไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาคบกับน้องกูจนกว่ามันจะเรียนจบ”  

“ผมจะคบ…”  

“หึ…”  

ผั่วะ!!  

“พะ พี่โอ!” หมัดหนัก ๆ ซัดเข้าที่มุมปากจนร่างสูงเซถอยหลังกระทบรถ ตามด้วยของเหลวสีแดงซึมออกมาบ่งบอกได้ถึงความเจ็บปวด 

มือหนายกขึ้นจับมุมปากของตัวเองพลางปรายสายตาไปมองยังชายรุ่นพี่ด้วยสายตานิ่ง ๆ ร่างบางที่ตกใจจึงรีบขยับไปดูชายผู้เป็นแฟนแล้วใช้ร่างบังเจ้าตัวไว้ ตากลมที่สั่นไหวจ้องพี่ชายตัวเองด้วยความโกรธ 

“พี่เป็นบ้าเหรอวะ!?”  

“…” ได้ยินโอจึงจำต้องมองหน้าน้องชายด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ 

แล้วทำไมมันต้องทำเหมือนจะร้องไห้ อีกทั้งยังออกตัวปกป้องไอ้หน้าหล่อมันขนาดนั้น คบกันมานานแค่ไหนถึงได้เชื่อใจมันจังวะ ไทเกอร์ค่อย ๆ ขยับมายืนข้าง ๆ คนตัวบาง 

วงแขนขวาตวัดดึงเอวบางเข้าไปกอดจนคนตรงหน้าลดสายตาลงไปมอง เส้นเลือดที่ขมับกระตุกขึ้นพร้อมเลือดที่ขึ้นหน้าจนอยากจะถลาเข้าไปซัด แต่กลับได้ยินเสียงของใครสักคนดังขึ้นเสียก่อน 

“อ้าวไอ้ไทเกอร์…”  

“…” เสียงนั้นทำให้ทั้งสามต้องหันไปมอง เห็นร่างสูงอีกคนเพื่อนของโอเดินออกมาจากอู่ด้วยสภาพเปื้อนฝุ่น 

ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอีกทั้งเพื่อนมันยังออกไปแล้วไม่เข้ามาสักทีจึงต้องละมือจากอุปกรณ์ซ่อมรถออกมาดูจึงเห็นเป็นรุ่นน้องที่รู้จักและร่างบางน้องของเพื่อน เห็นเช่นนั้นไทเกอร์จึงรีบยกมือขึ้นไหว้ 

รุ่นพี่ที่มาใหม่ไหว้กลับ ร่างสูงหันมามองพี่ชายของคนตัวเล็กก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ด้วยสายตานิ่ง ๆ ถามว่าโกรธไหมเป็นใครโดนหมัดหนัก ๆ ต่อยเข้ามาซะขนาดนั้นก็คงต้องโกรธ แต่นั่นพี่ชายของแฟนเขาจึงทำอะไรไม่ได้นอกเสียจากยอมอยู่เฉย ๆ  

“ส้มมึงมาคุยกับกู”  

หมับ!  

“อะ โอ๊ย!”  

พลั่ก!  

“เมียผมไม่สบาย…” แรงกระชากต้นแขนจากพี่ชายแทบจะทำให้ส้มตำหน้าคะมำ คนเป็นห่วงเห็นเข้าจึงจำต้องตรงเข้าไปผลักโอออกอย่างไม่กลัว พร้อมดึงร่างเล็กกลับมาหาตน 

การกระทำเช่นนั้นทำให้โอชะงักไปไม่น้อย ตาคมหันกลับไปมองรุ่นน้องที่มันกล้าผลักด้วยใบหน้าพร้อมซัดให้ตายคามือ แต่จำต้องเก็บอารมณ์ไว้เพราะเห็นหัวของน้องชาย 

อีกอย่างมันเรียกน้องเขาว่า ‘เมีย’ เหรอวะ! ? ได้เสียกันกี่รอบแล้วแม่ง ยิ่งคิดยิ่งเริ่มจะทนไม่ไหวเลยจริง ๆ  

“เดี๋ยวส้มมา” ใบหน้าหวานหันไปบอกแฟนหนุ่มก่อนจะจับมือหนาออกจากเอวแล้วค่อย ๆ เดินไปหาพี่ชาย 

มือเล็กคว้าไปจับที่แขนของคนพี่ที่ยังคงมองไทเกอร์เหมือนอยากซัด ก่อนเขาจะหันมาจับแขนน้องชายให้เดินเข้าไปในอู่เพราะต้องการความเป็นส่วนตัวในการคุย บอกเลยว่าไม่โอเคที่น้องเขามันทำตัวแบบนี้ 

แรงบีบที่แขนก็พอจะทำให้ส้มตำรู้ว่าพี่เขาโกรธมากแค่ไหน จะทำให้เจ้าตัวผ่อนคลายได้ก็คงมีแค่คุย แต่สถานการณ์เมื่อกี้มันถือว่าเบามาก ๆ สำหรับชายคนนี้ จากที่เคยเห็นพี่ของตัวเองมีเรื่องกับนักเลงต่อหน้าต่อตาคือซัดกันจนเลือดออกปาก 

จำได้ว่าตอนนั้นอยู่มอสี่และพี่โออยู่ปีสี่ กลับมาบ้านด้วยกันแล้วเขาขอให้พี่ชายเดินไปเซเว่นเป็นเพื่อน แต่ขากลับกลับโดนนักเลงสี่คนที่คุมซอยหาเรื่อง ซึ่งพี่ชายเขาจัดการซะเรียบ ส่วนเขาจะเข้าไปช่วยแต่ดันโดนตบเสียจนล้มทั้งยืน 

“มึงคิดอะไรอยู่?” เข้ามาถึงส่วนที่นั่งพักโอจึงยอมปล่อยแขนน้องชายออกพร้อมกับเอ่ยถาม 

ร่างเล็กเม้มปากมองคนตัวสูงด้วยความไม่พอใจ อีกอย่างเขาไม่ชอบกลิ่นเหล็กหรือกลิ่นน้ำมันในอู่เลยจริง ๆ แต่ให้ทำไงได้ก็เพราะพี่ชายจบวิศวกรรมเครื่องกลมา สภาพเจ้าตัวตอนนี้ดูมีเหงื่อซ้ำยังเปื้อนฝุ่นเปื้อนคราบน้ำมันสีดำ ๆ  

“พี่ไปต่อยหน้าพี่ไทเกอร์ทำไม? ทำไมต้องต่อยด้วยน้องไม่เข้าใจ” หมัดเมื่อกี้ไม่ได้เบา ๆ เลยนะ ไม่มีเหตุผลเลยจริง ๆ ที่ต้องไปทำแบบนั้น 

“ยังไม่เข้าใจอีกเหรอวะว่ากูหวงมึง นี่กูระงับอารมณ์สุด ๆ แล้วนะส้ม”  

“มันใช่เวลาหวงเหรอ? ส้มโตแล้วนะ อีกอย่างส้มก็รักพี่ไทเกอร์มาก ๆ ด้วย” ทำไมต้องหวง ทำไมต้องห้ามทั้ง ๆ ที่เขาโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้ว ชอบใช้แต่อารมณ์บังคับน้อง คนนิสัยไม่ดี!  

“มึงรักมันแล้วมันรักมึงหรือไงกูถามจริง?” มือหนาเริ่มเลื่อนมาบีบแขนน้องชายเพราะโมโห 

“ส้มเจ็บ…”  

“ฟังกูนะส้ม… ยังไงกูก็ไม่ให้คบ”  

“…”  

 

 

ไรท์เอ็ม 

ใครจะไปเที่ยวปารีสไปจองตั๋วได้ที่ทวิตหรือเพจนะ! เดี๋ยวไปเที่ยวพร้อมกัน 

พวกคุณเอ็มลงช้าเพราะไม่ค่อยอยากลง ไม่รู้ว่าพวกคุณทราบปัญหาเกี่ยวกับสนพ.นี้หรือเปล่า จริงๆ จะหยุดอัปเดตแล้วรอหมดสัญญาเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะรักพวกคุณเลยจะลงให้นะครับ เฮ้ออออ 

หวีดน้อง #น้องส้มตำคนกาม 

twt. @heartfilia_emma 

ความคิดเห็น