นิยายรักดราม่า ฉีกทุกรักข้ามภพ ของนาคา ผู้ไม่เคยจบความรัก ไว้กับหญิงใด!

ตอนที่3 ความหลัง

ชื่อตอน : ตอนที่3 ความหลัง

คำค้น : ครุฑ นาค ตำนานรักสามเศร้า

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 280

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 ความหลัง
แบบอักษร

เสียงกริ่งหน้าบ้านสองชั้นราคาแพงถูกกดกระหน่ำจนดังสนั่นทำให้การันที่กำลังนั่งดูบอลอยู่นิ่วหน้าแปลกใจกับผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้

 เสียงกริ่งดังขึ้นไม่ขาดสายจนเจ้าของบ้านต้องรีบลงไปเปิดประตูรั้วขนาดใหญ่ เมื่อเห็นร่างหนาสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าตึงเครียดก็แปลกใจ

 "เอ็งมาผิดวันหรือเปล่า?" 

ศาสตร์ไม่ตอบ รีบเบียดตัวเดินเข้าบ้านเพื่อนหนุ่มไปทันที 

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ถูกโยนลงบนโซฟาพร้อมร่างหนาที่ทรุดนั่ง ยกมือทั้งสองกุมขมับอย่างคิดไม่ตก 

"กูไม่ไหวแล้ววะ" ศาสตร์รำพึงออกมาพลางมองหน้าการันเพื่อหวังปรึกษา มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อก่อนหยิบมือถือและเปิดรูปรอยน้ำในบ้านให้การันดู 

"รอยเหมือนพญานาคเลื้อย" การันเอ่ยพลางมองหน้าเพื่อนหนุ่มอย่างตกใจ

 "เอ็งจำตอนที่ฉันบวชได้ไหม ที่ฉันสึกทั้งที่ไม่ถึงเจ็ดวันเพราะเวลาฉันนั่งสมาธิ ฉันเจอแต่เรื่องอะไรไม่รู้ ไหนจะครุฑไหนจะนาค แถมวันนี้ฉันว่าฉันไม่ได้ฝันไป ผู้หญิงคนนั้นมาหาฉันจริงๆ" 

"ฉันว่าเอ็งเหมือนหนีอะไรอยู่วะเพื่อน" การันพิจารณาอาการของเพื่อนก่อนนั่งลงข้างๆ 

"ฉันก็เคยบวชนะเว้ย หากเราเชื่อในพระพุทธศาสนาเราก็ต้องเชื่อว่าพญานาคมีจริง เอ็งอาจจะผูกพันหรือมีกรรมอะไรเกี่ยวกับพญานาคสักอย่าง" 

คำพูดของการันทำให้ศาสตร์สะอึกไปเล็กน้อยด้วยบางอย่างที่ติดอยู่ในใจแต่ไม่กล้าที่จะยอมรับมันออกมา 

"ฉันขอนอนบ้านเอ็งด้วยละกัน จะได้ไปหนองคายเสียทีเดียวเลย" 

"นี่เอ็งกลัวขนาดนี้เลยเหรอวะ?" การันหัวเราะขำ แต่ศาสตร์ไม่ขำด้วย เขาเจอบางอย่างที่ยืนยันจนไม่มีข้อหักล้างใดๆได้อีกต่อไป

 ....ร่างหญิงงามกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่กับน้ำตกที่ไหลล่องลงมาจากชั้นบนสู่ชั้นล่างช่างเป็นธรรมชาติที่งดงาม หากแต่จิตใจของพินธุมณีไม่เคยได้ชื่นชมสิ่งรอบข้างได้อย่างเต็มหัวใจ 

การรอคอยที่ยาวนานช่างแสนทรมานกับกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างช้าๆ พินธุมณีสะอึกสะอื้นทั้งที่อีกไม่นานแล้ว...ที่ตนจะได้พบกับชายอันเป็นที่รัก 

พริ้บ! 

เสียงบางอย่างดังขึ้นด้านหลังส่งให้นาคีสาวหันขวับไปมองอย่างตกใจ เมื่อเห็นสตรีร่างสูง อาภรณ์สีแดงเครื่องประดับทองอร่ามเต็มกายพร้อมนางกำนัลผู้ติดตาม พินธุมณีรีบก้มลงกราบด้วยเพราะมีศักดิ์ที่ต่ำกว่า 

"พระนางอัญญาณี"

 "ข้าเอง สบายดีรึ?" เสียงแข็งของสตรีผู้มาเยือนเอ่ยถามนิ่งๆ พินธุมณีเบือนหน้าหนีไม่ตอบ เพราะหากเอ่ยว่าสบายดีก็แลดูจะเป็นการกล่าวคำเป็นเท็จ

 "ข้ารับรู้ถึงสิ่งที่เจ้ากำลังจะทำ การดึงให้วิรุณวายุกลับมาที่แห่งนี้ เจ้าคิดดีแล้วหรือไม่!" ผู้เป็นลูกครึ่งครุฑนาคอันสูงศักดิ์เอ่ยถาม พินธุมณีก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าที่จะตอบใดๆออกมา 

"เอาเถิด มันเป็นความรักของเจ้า เป็นหัวใจของเจ้า ข้าจะไม่ก้าวก่าย แต่ข้าขอให้เจ้าตระหนัก ว่าเจ้ายังไม่รู้จักอีกด้านของวิรุณวายุดีพอ เจ้าอาจเสียใจทีหลัง!" พระนางอัญญาณีเอ่ยจบก็เดินออกไปจากที่แห่งนั้นตามด้วยนางกำนัล ทิ้งให้พินธุมณีน้ำตาคลอด้วยความสับสน 

"พระนาง เหตุใดพระนางจึงไปบอกนางไปว่า...." 

พระนางอัญญาณีหันขวับมามองตาดุจนนางกำนัลไม่กล้าจะเอ่ยต่อ

 "เมื่อความรักกับความหลงอยู่คู่กันมันก็ยากที่จะตัดใจรักได้ ต่อให้ข้าบอกไปว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าบ้าง นางก็ไม่มีวันตัดใจจากวิรุณวายุได้ นอกเสียจากนางจะเจอสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวของนางเอง!" พระนางอัญญาณีนึกไปถึงเหตุการณ์ในครั้งอดีตที่เคยรักกับวิรุณวายุจนถึงจุดแตกหักที่สร้างความเจ็บปวดให้นางจนถึงทุกวันนี้

 ....รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่ การันและศาสตร์ออกจากบ้านตรงไปยังมหาวิทยาลัยที่มีนักศึกษาปีสี่ชายหญิงรวมสิบห้าคนรอการประชุมอยู่ที่สนามบาสของมหาลัย 

"อาจารย์แนะนำให้ทุกคนรู้จักคุณศาสตร์ เพื่อนของอาจารย์และเป็นรุ่นพี่ของพวกเรา เขาจบจากที่นี่และคณะนี้เหมือนกัน" 

นักศึกษาทั้งหมดต่างยกมือไหว้และเอ่ยสวัสดีศาสตร์อย่างพร้อมเพรียง ปักษ์นรีที่เดินเข้ามาก็หยุดมองเพื่อให้แฟนหนุ่มได้กล่าวแนะนำตัวกับนักศึกษาเสร็จ ปักษ์นรียังคงไม่สบายใจเรื่องคำทำนายของหมอดูจึงอยากที่จะมาหาแฟนหนุ่มเพื่อคุยกันเรื่องนี้อีกครั้ง 

หลังการประชุมและวางแผนการเดินทางเป็นที่เรียบร้อย ศาสตร์ตรงเข้ามาหาปักษ์นรีที่นั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่

 "ปักษ์ คุณมีอะไรหรือเปล่า?"

 "ศาสตร์คะ คุณพ่อคุณแม่ท่านถามถึงงานแต่งงานของเราอีกแล้วนะคะ นี่เราก็คบกันมาเจ็ดปีแล้ว เมื่อไหร่ศาสตร์จะขอปักษ์แต่งงานซะที" ปักษ์นรียกพ่อแม่ขึ้นมาอ้างเพื่อเร่งรัดคำตอบจากชายหนุ่ม ศาสตร์หน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะดึงมือหญิงสาวขึ้นมากุมเพื่อปลอบโยน 

"ปักษ์ ผมยังไม่พร้อมจริงๆ ผมขอเวลาหน่อยได้ไหม พร้อมเมื่อไหร่เราจะแต่งงานกันทันที"

 เมื่อคำตอบไม่ได้ดั่งใจทำให้ปักษ์นรีทั้งโกรธทั้งน้อยใจจนชักมือกลับและเดินฉับๆออกไปจากตรงนั้น การันเดินตามหาเพื่อนหนุ่มเห็นปักษ์นรีเดินหัวเสียออกไปก็แปลกใจ 

"ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าวะ" การันเอ่ยถามพลางนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม 

"ปักษ์เขาอยากแต่งงาน แต่ฉันยังไม่พร้อม" 

"แกกับเขาก็คบกันมาเจ็ดปี่แล้วนะ อายุแกก็สมควรจะสร้างครอบครัวได้แล้วด้วย ทำไมแกไม่แต่ง?" 

"ฉันรักปักษ์นะ แต่ฉันยังไม่พร้อมจะหยุดที่เขาวะ" คำสารภาพของศาสตร์ทำให้การันถึงกับอึ้งๆไป 

...... วิมานฉิมพลี พระนางอัญญาณีกลับมาถึงก็ตรงไปยังตำหนักก่อนนั่งลงจดจ้องดวงแก้วมณีครุฑาสีแดงดวงน้อยที่วางอยู่บนแท่นบรรทม น้ำตาหยดน้อยคลอดวงตาคมดุเมื่อนึกไปถึงอดีตนับพันปีก่อน

 การได้เจออกับวิรุณวายุในป่าหิมพานต์ช่างเป็นความทรงจำอันดีเพราะเป็นรักแรกพบที่แสนประทับใจเมื่อนาคาหนุ่มมาช่วยตนให้พันจากยักษีอันธพาลที่หมายจะเข้ามาล่วงเกิน 

ความประทับใจก่อเกิดความรักจนเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ในวันที่รู้ตนว่ามีครรภ์ พระนางอัญญาณีตรงไปยังนครบาดาลเพื่อหวังบอกข่าวนี้ให้เขาได้รับรู้ 

แต่กลับพบเขากำลังเอ่ยบอกรักปักษินาราขนิษฐาแห่งตน!

 พระนางอัญญาณีถูกหักหลังจากชายที่ตนรักและน้องสาวที่ตนไว้ใจในเวลาเดียวกันทำให้แลเห็นอีกด้านของนาคาหนุ่ม...ที่ตนเคยหลงใหล

“ท่านมันสุดแสนน่าชิงชัง ความมักมากของท่านทำให้ท่านไม่สามารถหยุดที่ผู้ใดได้เลย!”

พระนางอัญญารีกัดฟันเอ่ยออกมาอย่างเจ็บใจก่อนหอบความเจ็บปวดกลับคืนสู่เวหา ยังมีสตรีอีกหลายนางที่อาจต้องตกอยู่ในเหตุการณ์ที่ตนต้องเจอ 

โดยเฉพาะพินธุมณีที่บัดนี้กำลังบูชาและเทิดทูนความรักต่อวิรุณวายุเหนือสิ่งอื่นใด 

พระนางอัญญาณีแอบหวังว่าการเกิดใหม่ของวิรุณวายุจะทำให้เขาเปลี่ยนแปลงตนเองได้ 

แตกต่างจากสวามีที่ตนเคยรู้จัก

​........

เรื่องนี้ดราม่านะคะ ไรท์ขอแจ้งเปลี่ยนชื่อพระเอกเนื่องจากชื่อเก่าเป็นชื่อที่มีประวัติเป็นบุตรแห่งเทพ จึงไม่เหมาะสมที่จะนำมาเขียนนิยาย จึงขอเปลี่ยนเป็นวิรุณวายุ

เรื่องนี้ดราม่า และกระชากหัวใจมากๆ เป็นการพลิการเขียนของไรท์เลย ปมต่างๆจะค่อยๆเฉลยตามฉบับแฟนตาซี

ฝากติดตามด้วนนะคะ ^^

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว