facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥ อาณาเขตรักที่7►►ความจริง

ชื่อตอน : ◣♥◥ อาณาเขตรักที่7►►ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2558 12:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥ อาณาเขตรักที่7►►ความจริง
แบบอักษร
◣ ♡ ◥ อาณาเขตรักที่7►►ความจริง





วันนี้ เป็นวันที่นายปิณชาน์ค่อนข้างกังวล...เมื่อวานเพราะบรรยากาศที่อบอุ่นที่พี่ คุณมอบให้ทำให้ผมเผลอพูดออกไปแบบนั้น...อ้อมกอดที่อบอุ่นทำให้ผมรู้สึกอยาก จะครอบครองไว้เพียงคนเดียว


น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่เรียกชื่อผม พร้อมกับคำปลอบตามแบบของพี่คุณ...ฝ่ามือนุ่มที่สัมผัสกับผมสีดำสนิทของผม อย่างอ่อนโยน...เหมือนจะบอกว่าไม่เป็นไร


ผมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็น...


ความ จริงเมื่อวานผมไม่ได้ตั้งความหวังว่าพี่คุณจะมา...ผมทำได้เพียงแค่เชื่อว่า พี่เขาจะมาแม้เวลาจะผ่านไปเป็นชั่วโมงแต่ผมก็ยังนั่งรออยู่อย่างมีความหวัง และสุดท้ายความหวังของผมก็เป็นจริงพี่คุณเข้ามาก่อนจะคว้าคอเสื้อผมและ กระชากอย่างแรง...ผมไม่รู้ว่าร่างกายบางๆของพี่คุณเอาแรงมาจากไหน?


หรือความจริงจะซ่อนรูป?


แต่ตอนที่คว้าพี่เขามากอดก็รู้แล้วว่าเอวบางขนาดนั้น...ถ้าผมกอดแน่นๆจะหักไหมน่ะ?


ผม เลยลองแกล้งกอดพี่เขาแน่ๆแต่ก็ไม่มีทีท่าที่พี่เขาจะบ่นเลยยกเว้นตอนแรกน่ะ นะ...ผมกับพี่คุณแยกกันหลังจากที่ผมยืนกอดพี่เขานานกว่า20นาทีความจริงอยาก จะกอดให้นานกว่านี้แต่ดันมีโทรศัพท์ของพี่ดังขึ้นมาแทรกซะก่อน...แถมยัง บอกว่าเป็นธุระสำคัญเลยต้องขอกลับก่อน


แม้ว่าพี่คุณจะรีบแต่ก็ ยังมาทะเลาะกับผมแย่งกันว่าใครจะเป็นคนจ่ายค่าอาหารมื้อนี้...ผมเองก็ไม่ยอม เพราะผมเป็นคนชวนผมก็ควรจะเลี้ยงสิจริงไหม?


สุดท้ายพี่คุณก็เล่นใช้ประโยคเด็ดที่ทำให้ผมถึงกับยืนอึ้งนิ่งกว่าจะรู้ตัวพี่เขาก็จ่ายค่าอาหารไปเรียบร้อยแล้ว


ถ้าถามว่าเป็นประโยคแบบไหน?


‘พี่ไม่รักเด็กที่พูดไม่รู้เรื่องนะ...ให้พี่เป็นคนออกเองนะครับบัตเตอร์’


พี่ คุณเปลี่ยนจากน้ำเสียงที่พูดแข็งๆเพื่อเอาชนะเป็นพูดเสียงหวานเหมือนกับที่ พูดกับน้องๆของผมเลย..เล่นพูดด้วยน้ำเสียงแบบนั้นผมก็เสร็จสิครับ


เสียดายที่อัดเสียงไว้ไม่ทัน


ไม่งั้นผมจะเอามาฟังทุกคืนเลย!!


พวก เราลากันที่หน้าร้านก่อนที่พี่คุณจะเดินไปทางที่จอดรถ...ผมเองก็รีบไปที่ มอเตอร์ไซค์พร้อมกับดักรอพี่คุณตรงทางออก...หมวกที่ผมใส่ก็ปิดเกือบทั้งหน้า แล้วแถมยังดึกมาด้วยพี่คุณเลยไม่สังเกตผมทำให้สามารถขี่มอเตอร์ไซค์ตามพี่ คุณมาจนถึงคอนโดข้างๆซอยบ้านผม...


ในที่สุดผมก็รู้ว่าพี่คุณอยู่ที่ไหน


อย่างน้อยๆถ้าผมโดนเกลียดจนพี่คุณไม่มาที่บ้านผมแล้ว...ผมจะได้มาแอบดูพี่เขาแทนไง


“เฮ่อ...ไม่ไปทำงานได้ไหมเนี่ย?”เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมกับพึมพำเบาๆด้วยความกังวล
ทำไมตอนนั้นผมถึงได้พูดว่าจะบอกความจริงไปนะ


อย่างน้อยๆน่าจะรอให้สนิทกับพี่คุณอีกสักนิดก่อน


“โธ่เว้ย!...”


หงิ๋งงงง~


“หื้อ?... อะไรครับฟังก์ชั่น?...อยากให้เล่นด้วยเหรอ?...”ผมถามเบาๆก่อนจะนั่งยองๆแล้ว ลูบขนที่แฝงคอสีขาวของมันเบาๆ...โกลเด้นมีนิสัยที่ขี้เล่นอยู่แล้วโดยเฉพาะ ฟังก์ชั่นที่เป็นโกลเด้นขี้อ้อนสุดๆ


หงิ๋งงง~


โฮ่ง!


โฮ่ง!


“พี่ก็อยากอยู่เล่นด้วยนะแต่ต้องไปทำงานน่ะ....อ๊ะ!...อย่ากระโดดสิซิกม่า...เจ็บนะ!..เฮ้ย!...ยูเนี่ยน...ไม่เอา...”


ตุบ!


“โอ๊ย!...”ผมร้องเบาๆเมื่อถูกไซบีเรียน2ตัวกระโดดใส่อย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้ผมล้มลงกับพื้นก่อนจะซี๊ดปากเบาๆเพราะความเจ็บที่สะโพก


“ซิก ม่า!...ยูเนี่ยน!”ผมเรียกทั้ง2ตัวด้วยเสียงแข็งๆทำทั้งคู่หูลู่ตกแทบจะทันที แถมยังหมอบลงกับพื้นคล้ายกับยอมรับผิดแล้วยกโทษให้พวกเราเถอะ


พอเห็นสายตาอ้อนๆที่ส่งมาทำให้ผมโกรธไม่ลงสักที


“เฮ่อ...รู้ แล้วๆ...ห้ามทำอีกรู้ไหม?...โฟกัส...ไหนวันนี้หาอะไรเจอครับ?”ผมหันไปเรียก สุนัขโกลเด้นเพศเมียขนสีน้ำตาลเข้มที่วิ่งมาทางนี้พร้อมกับในปากที่คาบอะไร บ้างอย่างไว้


โฟกัสเป็นสุนัขที่น่ารักมากเวลาที่ตื่นเต้นมากๆ หรือเวลาที่ผมพึ่งกลับมามันจะไปคาบของอะไรสักอย่างมาแล้วก็วิ่งวนรอบตัวเรา พร้อมกับส่งเสียงงี๊ดๆน่ารักที่สุดเลย


“หายแล้วเนอะสุดสวย?”ผม ถามโฟกัสเบาๆก่อนจะคว้ามันเข้ามากอดแน่น...ตัวอื่นๆเห็นก็เข้ามาแจมด้วยทำ ให้ตอนนี้ผมถูกสุนัขตัวใหญ่ๆ4ตัวล้อมไว้อยู่


“ขอกำลังใจหน่อย นะ....เย็นนี้พี่จะพาพี่คุณมานี่ด้วนนะ...จำพี่คุณได้ไหม?...คงจำได้เน อะ?...ขอพี่กอดอีกทีนะ...ให้กำลังใจพี่หน่อยเนอะ”ผมบอกกับสุนัขทั้ง4ตัวก่อน จะคว้าพวกมันมากอดแน่น


วันนี้ผมต้องสู้ๆ


ผมขับ มอเตอร์ไซค์มาจนถึงที่บริษัทในเวลาไม่นาน...ที่ฝึกงานผมอยู่ชั้น9เห็นว่า เป็นห้องทำงานของกรรมการผู้จัดการทุกคนแต่ผมก็ยังไม่เคยเจอใครนอกจากพี่คุณ เลยนะ


ครื่นนน~


“สวัสดีครับ”ผมเลื่อนประตูก่อนจะเดินเข้าไปพร้อมๆกับกล่าวทักทายพี่ๆที่อยู่ข้างใน


ภานในห้องทำงานนี่ถูกแบ่งเป็นสัดส่วนมีทั้งที่นั่งพักโต๊ะทำงานห้องครัวเล็กๆและโซฟาที่มีชั้นหนังสืออยู่ข้างๆไว้สำหรับพักผ่อน


เห็น พี่คม(พี่วีรล)บอกว่าพี่คุณเป็นคนออกแบบห้องนี้ด้วยตัวเอง...ผมรู้ได้เลยว่า พี่เขาเป็นห่วงลูกน้องของตนเองขนาดไหนพี่เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมหมด


“สวัสดีจ้าน้องบัต”เสียงทักทายของพี่เอ๋ดังขึ้นพร้อมๆกับโผล่หน้าออกมานิดนึงจากโซนห้องครัว


“ชงกาแฟเหรอครับ?”ผมถามก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่เอ๋ในห้องครัว


“จ้า...เดี๋ยวต้องชงไปให้คุณวิทย์ด้วยน่ะ”พี่เอ๋บอกก่อนจะเริ่มตักผงกาแฟใส่ถ้วย


ให้พี่คุณเหรอ?


“พี่คะ...พี่วิทย์...มาแล้วเหรอครับ?”ผมเกือบหลุดชื่อพี่คุณแล้วไหมล่ะ?


ทำไม มาเช้าจัง...ก็จริงที่เมื่อวานตอนที่ผมมาพี่คุณก็มาถึงก่อนผมค่อนข้างนานแต่ ผมคิดว่าพี่คุณอาจจะมีงานค้างเลยทำให้ต้องรีบมาที่บริษัทเพราะเท่าที่เคยได้ ยินคนที่มีตำแหน่งสูงส่วนมากมักจะมามาสาย?


“อื้ม...คุณวิทย์น่ะ มาเช้ามาเลย...วันนี้มาก่อนพี่ซะอีกปกติคุณวิทย์ก็มาเวลานี้ประจำแหละจ้าถึง บางวันจะไม่มีงานแต่ก็จะมานั่งอ่านทบทวนเอกสารอื่นๆแทน...เป็นคนที่น่าเคารพ แต่ก็น่ากลัวด้วย”พี่เอ๋บอกผมแล้วยกแก้วเพื่อกดน้ำร้อนใส่ลงไป


สุด ยอด...ยิ่งได้ฟังก็ทำให้รู้เลยว่าพี่คุณน่ะสุดยอด...เป็นคนที่มีความรับผิด ชอบสูงมากแถมยังทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกตำแหน่งการงานก็สูง...


เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงหลายๆคนเลยล่ะ


ฮื้ออ?


“พี่เอ๋...อ่อ....พี่วิทย์เขามีแฟนรึยังครับ?”ผมหันไปถามพี่เอ๋ทันทีเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้
ทำไมพึ่งจะมาสงสัยเอาตอนนี้นะ


หน้าตาก็ดี


การงานก็เยี่ยม


ถ้าจะมีคนคบอยู่มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว


อย่าบอกนะว่าพี่คุณแต่งงานแล้วน่ะ?


แบบนั้นผมได้ช๊อคตายแน่ๆ


ไม่นะ!


“แฟน เหรอ?...พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันนะ...เรื่องส่วนตัวของคุณวิทย์น่ะถือเป็น สิ่งหายากของบริษัทนี้เลยรู้ไหม?”พี่เอ๋บอกผมด้วยน้ำเสียงจริงจังแฝงขบขัน


ถ้าไม่มีใครรู้ผมก็ต้องถามเจ้าตัวเองสินะ


“ผมขอยกกาแฟไปให้พี่วิทย์ได้ไหมครับ?”ผมหันไปถามพี่เอ๋พี่วางแก้วกาแฟลงบนถาดพร้อมกับจานที่ใส่ขนมเล็กน้อย


“ได้สิ...ฝากด้วยนะ”พี่เอ๋ตอบผมพร้อมกับถือถาดมาให้ผม


“...ครับ”ผมรับถาดมาก่อนจะพยักหน้าเบาๆแล้วเดินไปที่หน้าของทำงานของพี่คุณ


ก๊อก ก๊อก ก๊อก


“...”ผมเคาะประตูแล้วยืนรอนิ่งๆอยู่ข้างหน้าด้วยใจที่เต้นแรงขึ้น


ไม่ใช่แค่ตื่นเต้นแต่มันแฝงไปด้วยความกังวล...


พี่คุณจะมีแฟนรึยัง?


ถ้ามีแล้วก็คงไม่แปลกแต่หวังว่าอย่างพึ่งแต่งงานเลยเพราะถ้ามีแฟนผมยังสามารถแย่งพ่คุณมาได้...แต่ถ้าแต่งงานแล้วผมคงหมดหวังแน่ๆ


“เข้ามา”สิ้นเสียงอนุญาตของพี่คุณผมก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที


ภาย ในห้องทำงานของพี่คุณถูกแบ่งออกเป็น2ฝั่ง...ฝั่งแรกคือโต๊ะทำงานกับตู้ที่ ใส่แฟ้มเอกสารขนาดใหญ่ส่วนอีกฝั่งนึงเป็นที่พักผ่อน...โซฟาตัวยาวกับโต๊ะ ญี่ปุ่นตัวเล็กๆด้านข้ามีชั้นหนังสือวางอยู่ด้วยลึกเข้าไปด้านในก็เป็นห้อง น้ำส่วนตัว


“...”ผมมองพี่คุณที่ก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างลง ในเอกสารอย่างขมักเขม้นทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกดูว่า พี่คุณกำลังทำอะไรอยู่


...บัญชี?


ผมมองเอกสารนั้น อย่างตกตะลึงบัญชีที่ดูซับซ้อนขนาดที่ผมที่เคยเรียนบัญชีมาบ้างยังดูไม่ค่อย รู้เรื่องเลยแต่พี่คุณกลับตวัดปากกาขีดแก้อย่างรวดเร็วจนผมมองแทบไม่ทัน


“สุดยอดเลยครับ”ผมเอ่ยขึ้นเบาๆทำให้มือที่กำลังขยับของพี่คุณถึงกับชะงักก่อนที่พี่เขาจะเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารที่อยู่ตรงหน้า


“...บัตเตอร์?”พี่คุณเรียกชื่อเล่นผมพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


‘บัตเตอร์’


พี่คุณเรียกชื่อเล่นผม...


ชื่อเล่นเต็มๆของผม


ตอนแรกผมคิดว่าพี่คุณจะเรียกแค่เมื่อวานตามที่ผมของซะอีกแต่วันนี้พี่คุณกลับเรียกผมว่า
‘บัตเตอร์’


“ครับ...พี่คุณ”ผมยิ้มออกมากว้างที่สุดด้วยความดีใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก


มีความสุขสุดๆเลย


“...หน้าบานเลยนะ”พี่คุณพึมพำเบาๆแต่ผมก็ได้ยินนะ


“ผมดีใจที่พี่เรียกชื่อผม”ผมบอกออกไปด้วยความดีใจ


“ก็ บอกแล้วนิ...ถ้าไม่มีใครเรียก...พี่จะเรียกเอง”พี่คุณเลื่อนตาขึ้นมาทำให้ สายตาของพวกเราประสานกันพอดี...สายตาของพี่เขาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ใน ประโยคที่พูดออกไป


เสียงของพี่คุณที่บอกว่า...


‘พี่จะเรียกเอง’


ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!


หัวใจผมมันเต้นเร็วขึ้นเพราะคำพูดสั้นๆของพี่คุณ


แต่เดี๋ยวนะ...


“พี่เคยบอกผมตอนไหนครับ?”ผมถามออกไปด้วยความสงสัย


ผมจำไม่ได้ว่าพี่คุณเคยบอกประโยคนี้นะ


และไม่มีทางที่ผมจะลืมด้วย


ใครจะกล้าลืมคำพูดแบบนี้ของพี่คุณล่ะ!


“ห๊ะ?...ก็เมื่อวาน...?...ไม่ได้บอกเหรอ!!?”พี่คุณถึงกับปล่อยปากกาหลุดจากมือแล้วมองผมด้วยสายตาที่สั่นระริกอย่างตกใจ


ท่าทางแบบนั้น


น่าแกล้งจัง


“ครับ...ไม่ได้พูดเลย”ผมย้ำไปอีกครั้งนึง


“...”พี่คุณมองผมนิ่งก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นเรื่อยๆ


ฉ่า!


“....” ผมมองหน้าพี่คุณด้วยหัวใจที่เต้นถี่รัว...ใบหนาขาวๆจนเกือบซีดของพี่คุณตอน นี้มันกลับขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างหน้าสัมผัสริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย เหมือนกำลังจะพูดอะไรแต่ก็ไม่มีเสียงออกมา...แววตาที่เบิกกว้างขึ้นสั่น ระริกด้วยความตกใจ


น่ารัก!


พี่คุณน่ารักเกินไปแล้ว!!


“...พี่คุณ”ผมเรียกคนตรงหน้าเบาๆอย่างพยายามเก็บอารมณ์


สิ่งที่พี่คุณพูดแปลว่าเมื่อวาน....พี่เขาคิดแบบนั้น


‘ถ้าไม่มีคนเรียก...พี่จะเรียกเอง’


พี่คุณ...พี่จะทำตัวน่ารักไปไหนครับ


ปัง!


“อ่ะ...อ่อ ...ละ..ลืมมันไปซะ!!...ลบมันออกจากหัวให้หมดเดี๋ยวนี้นะ!!!”พี่คุณตบโต๊ะดัง ปังก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ


พี่คุณกำลังอาย


หรือจะเรียกว่าเขินดีนะ


“...ไม่ได้หรอกครับเพราะผมจดจำได้ทุกคำพูดแล้ว”ผมบอกออกไปด้วยรอยยิ้ม


มีความสุขจังเลย


“ดะ...เด็กเจ้าเล่ห์เอ้ย!!...ช่างมันแล้ว!...จะทำอะไรก็ทำไปเลย!!”


ตุบ!


พี่คุณตะโกนใส่ผมเสียงดังก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตัวเดิมแล้วหมุนไปอีกทางนึง...ท่าทางของพี่คุณตอนนี้มันดูเหมือนว่าพี่เขากำลัง...


‘งอน’


ใช่...พี่เขางอนผมอยู่ใช่ไหม?


“...”ตอนนี้ผมเรียกได้ว่ายิ้มไม่หุบเลยทีเดียว


ท่าทางที่ไม่มีใครเคยได้เห็น..


ผมมั่นใจว่าต้องเป็นคนแรกๆที่เห็นพี่คุณเขินหรืองอนแน่ๆ


เพียงแค่คิดผมก็หุบยิ้มไม่ได้เลย...


“พี่คุณครับ”ผมเรียกพี่เขาเบาๆแล้ววางถาดไว้ตรงที่ว่างบนโต๊ะก่อนจะเดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าพี่คุณที่มองมาอย่างอึ้งๆ


“..ทำอะไรนะ?”พี่คุณถามขึ้นทันที


“ผม...มี ความสุขมาก...มีมากอย่างที่ไม่เคยเป็น...ผมดีใจที่พี่ยอมเรียกชื่อเล่นเต็มๆ ของผม...ดีใจมากๆและดีใจยิ่งกว่าที่ได้รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่...ขอบคุณ จริงๆครับ”ผมพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบสายตากับพี่คุณที่จ้องผมอยู่ตลอดจนผม พูดจบ


ผมเพียงแค่อยากบอกเท่านั้น


ความรู้สึกของผมในตอนนี้น่ะ


ฝุบ!


“....พี่คุณ”ผมเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าเบาๆเมื่อฝ่ามือของพี่คุณวางลงแล้วลูบเบาๆตามผมสีดำซอยสั้นของผม


ความอบอุ่นที่แผ่มามันทำให้ผมอยากหยุดเวลาลงซะจริงๆ


“...เจอกันตอนเย็น”พี่คุณหันหน้าหลบสายตาที่ผมจ้องไปก่อนจะพูดขึ้นเบาๆโดยที่มือยังคงลูบหัวผมอยู่


“ครับ...ผมจะขับรถตามพี่ไปถึงคอนโดนะแล้วผมค่อยพาพี่ไปที่บ้านผม”ผมบอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง


“รู้ได้ไงว่าพี่อยู่คอนโด?”พี่คุณหันควับมาจ้องผมเขม็งทันที


ซวยแล้ว!


เผลอหลุดปากไป


“...อ่อ...”ผมควรจะหาข้อแก้ตัวอะไรดีนะ


“พี่ไม่ชอบคนโกหก”


“เมื่อวานผมขี่มอเตอร์ไซค์ตามรถพี่ไปครับ”ผมรีบพูดขึ้นทันทีที่พี่คุณพูดจบ


“ตามพี่?”พี่คุณยกคิ้วข้างนึงขึ้นก่อนจะจ้องหน้าผมนิ่งๆ


“คือทางไปบ้านผมกับคอนโดพี่เป็นทางเดียวกับพอดีน่ะครับ”ผมรีบพูดต่อทันที


“งั้นเหรอ...ถ้าเป็นงั้นก็แล้วไป”พี่คุณเอ่ยเบาๆแต่ยังจ้องผมไม่เลิก


ผมละเหงื่อแตกเป็นลิตรแล้ว


“...เจอกันตอนเย็นตรงที่จอดรถนะครับ”ผมรีบเอ่ยลาก่อนจะออกมาจากห้องทำงานของพี่คุณอย่างรวดเร็ว


สายตาที่จ้องมาแบบนั้นเหมือนกับจะคาดคั้นความจริงทุกอย่างออกมาเลย


ไม่แปลกเลยสักนิดที่จะมีแต่คนกลัวพี่เขาน่ะ


ขนาดผมยังอดสั่นๆไม่ได้เลย


แต่ ถึงผมจะสั่นและบนใบหน้าผมก็ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม...ถ้าดูภายนอก คงจะมองว่าพี่คุณเป็นคนที่ดุและน่ากลัวแต่ถ้าได้มองดีเหมือนกับที่ผมได้เห็น ในวันนี้ละก็...พี่คุณไม่ได้ทั้งดุและน่ากลัว...


แต่เป็นคนใจดี อบอุ่น อ่อนโยนและน่ารักที่สุดเลย


วันนี้ ทั้งวันผมทำงานอย่างคล่องแคล่วเพราะได้กำลังใจจากพี่คุณมาแล้ว...งานที่พี่ คุณให้ผมทำคือจัดเอกสาร เก็บเอกสาร แม๊คเอกสาร ส่งเอกสาร เรียงเอกสารและทำลายเอกสาร...ถึงจะดูเหมือนเยอะแต่มันก็เป็นงานง่ายๆที่ไม่ ต้องใช้หัวคิดอะไรมากมายทำให้ผมทำเสร็จได้ในเวลาค่อนข้างเร็ว


และ แล้วเวลาที่ผมไม่อยากให้เดินมาถึงก็มาถึงจนได้...ตอนนี้ผมกำลังขับมอเตอร์ ไซค์ตามรถของพี่คุณไปอยู่...ใช้เวลาไม่ถึง15นาทีพี่คุณก็เลี้ยวรถเข้าไปจอด ในคอนโดโดยให้ผมจอดรออยู่ด้านหน้า


“ไปกันเถอะ”พี่คุณบอกผมก่อนจะขึ้นคร่อมท้ายมอเตอร์ไซค์ผม


“ครับ”ผมพยักหน้าให้ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในซอยที่อยู่ข้างๆกับคอนโดของพี่คุณ


หมับ!


“...!!”ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงจับตรงเอวทั้ง2ข้างของตัวเอง


อ๊ากกกกกก!!!


ผมอยากจะกรีดร้องออกมาซะเดี๋ยวนี้เลย!


พี่คุณจับเอวผม!


จับเอวผม!!


โอ้ยยย!!....มีความสุขครับ!!!


ผม อยากจะให้บ้านผมอยู่อีกจังหวัดซะจริงๆ...ถ้าเป็นแบบนั้นผมคงได้รู้สึกเต็ม ตื้นหัวใจแบบนี้ไปได้นานอีกสักหน่อย...แต่อะไรๆมันก็ดูเหมือนจะไม่เต็มใจเอา ซะเลย


แทนที่จะคิดมโนไปไกลผมควรจะกลับมาที่ปัจจุบันก่อน


ผมกำลังจะให้พี่คุณรู้ว่าผมคือเจ้าของสุนัขทั้ง4ตัวที่พี่เขามักจะมาเล่นด้วยบ่อยๆ


ถ้าพี่คุณเกิดเกลียดผมขึ้นมาจนไม่อยากมองหน้าล่ะ?


บางทีวันต่อไปผมอาจถูกให้ย้ายแผนกฝึกงาน?


แค่คิดผมก็หง๋อจนไม่รู้จะหง๋อยังไงแล้ว


ขออย่าให้พี่คุณเกลียดผมเลยด้วยเถอะ


“...”ผม ชะลอมอเตอร์ไซค์ก่อนจะถึงหน้าบ้านตัวเองช้าๆและหยุดลงเมื่ออยู่หน้าประตู รั้วบ้านผม...เมื่อรถจอดสนิทผมสัมผัสได้ถึงแรงดึงของเสื้อที่มากขึ้นเป็นไป ได้ว่าพี่คุณกำลังกำชายเสื้อผมแน่นเมื่อเห็นว่าบ้านผมเป็นหลังไหน?


“...พี่คุณ”ผมเรียกพี่เขาเบาๆถ้าพี่คุณยังจับอยู่แบบนี้แล้วผมจะลงจากมอเตอร์ไซค์ได้ยังไงละครับ?


“อย่า พึ่งเรียก!...อย่าพึ่งขยับด้วย!...อยู่เฉยๆนิ่งๆเลย!!”พี่คุณตะโกนเสียงดัง พร้อมกับพยายามดึงชายเสื้อผมให้ลงต่ำเหมือนกับว่าไม่อยากให้ลุกออกไปได้


พี่คุณ...


“...”ผมเม้มปากตัวเองแน่น


น้ำเสียงแข็งๆของพี่คุณที่สัมผัสได้ทำให้ผมรู้ตัวเลยว่าพี่เขาต้องโกรธมากแน่ๆ


ว่าแล้วเชียว


พี่เขาโกรธผม


แล้วผมจะทำยังไงต่อไปดี?

..............................................................................................

สวัสดีคะ

ขอโทษที่เรื่องนี้มาช้าไปนะคะ

พอดีติดภารกิจ3วันติดตอนนี้เลยเขียนเอาในแท็บเล็ตซึ่งรู้สึกไม่ดีเหมือนเขียนในคอมเท่าไหร่

มารอลุ้นกันว่าพี่คุณจะทำยังไงต่อไปเมื่อรู้ว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของใคร

อยากแจ้งให้ทราบโดยทั่วกันว่าเรามีเพจแล้วนะคะ

พึ่งเปิดเมื่อไม่กี่วันนี่เองคะ

ใครยังไม่ได้เข้าไปติดตามสามารถเข้าไปได้นะคะ >>nicedog

สำหรับตอนพิเศษคู่เทม-พี่นักรออีกสักพักนะคะ

ตอนนี้แต่งสองเรื่องสลับกันก็แทบแย่แล้วคะ

ขอขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเม้นท์และกำลังนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ

nicedog


♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น