ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กระทู้ความรัก+ประกาศสำคัญจ้า

ชื่อตอน : กระทู้ความรัก+ประกาศสำคัญจ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 296

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 00:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กระทู้ความรัก+ประกาศสำคัญจ้า
แบบอักษร

***ฮัลโล่ววววว คุยก่อนอ่าน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฮือ5555 คิดถึงกันมั้ยยย

อะเมซิ่งที่หนึ่งคือรวมเรื่องสั้นบาปกรรมนี้จะได้ตีพิมพ์เป็นเล่มกับสำนักพิมพ์ฮะ...

ใช่ อ่านไม่ผิด

มาเพิ่มแต้มบาปกันเถอะ!!

และเพราะการนั้นเอง ตอนใหม่สายหนวดหยึบหยับจึงขอเลื่อนไปลงในเล่มนั้นเอง นอกจากนั้นสายครึ่งคนครึ่งสัตว์ก็ไม่ควรพลาดฮะ ไหนใครชอบม้าบ้าเอ่ย55555 และถ้าใครชอบโชตะถูกกฏหมาย ในรวมเล่มมีให้อ่านแน่นอน รับประกันฟันธงขาดว่าดุเดือดเลือดพล่านมั่ก และคำผิดทั้งหลายแหล่ที่ไรท์เด๋อไปจะได้รับการแก้อย่างดี////

ในวันนี้จึงเอาตอนน่ารักๆ สบายๆ ตอนเดียวจบมาให้อ่านกันให้หายคิดถึง <3 หวังว่าจะพบกันอีกนะฮับบบบ

-----------

**กระทู้ความรัก

**ความรักที่ผมมีให้คุณ

ผมจะเอาไปโยนทิ้งที่ไหนดี?

โยนทิ้งใส่คุณได้มั้ย

ทำอะไรไว้มารับผิดชอบด้วย!

**หัวข้อกระทู้ : ผมมีเรื่องมาเล่าครับ ความรักของผมเอง หากคุณอ่านอยู่ ได้โปรดติดต่อกลับมาด้วย! (ชxช)

แท็ก : ความรักวัยรุ่น,ปัญหาชีวิต,ปัญหาครอบครัว,ชายรักชาย

**[ สวัสดีครับ นี่เป็นการตั้งกระทู้ในเว็บบอร์ดครั้งแรกของผม หากผิดพลาดตรงไหนผมขออภัยล่วงหน้า คือเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่หลอกหลอนอยู่ในใจผมมานานหลายปีแล้ว ถ้าเขาบังเอิญมาอ่านก็ดี หรือถ้าไม่ ก็ถือเสียว่าผมมาระบายความในใจก็แล้วกันนะครับ อาจจะยาวสักหน่อย ขออภัยด้วยครับ

สาเหตุที่ผมแท็กปัญหาครอบครัวด้วย...เพราะเขาเป็นพ่อเลี้ยงผมครับ เดี๋ยว อย่าเพิ่งด่าผมนะ อ่านเรื่องของผมก่อน

เรื่องของผมมีอยู่ว่า แม่ของผมแต่งงานใหม่กับเกย์คนหนึ่ง ใช่ครับ คุณอ่านไม่ผิด เขาเป็นเกย์ ตอนนั้นผมอายุประมาณ 12 ปี ส่วนเขาอายุ 29 แม่ของผมตกลงแต่งงานกับเขาเพราะธุรกิจ (ขอสงวนไม่บอกนะครับ) และผลประโยชน์ร่วมกันหลายๆ อย่าง แม่ผมกับเขาผูกพันกันแค่ชื่อกับใบทะเบียนสมรส ผมเคยเจอเขาอยู่แค่สองสามครั้งตอนวันงานเลี้ยง

ผมขอสมมุติชื่อเขาว่าเอแล้วกัน คุณเอเป็นผู้ชายตัวสูงปานกลาง หน้าตาใจดี ผิวขาวเหมือนมีเชื้อฝรั่ง และยังดูเหมือนวัยรุ่นอยู่เลย ความประทับใจแรกของผมที่มีต่อเขาคือเขาให้ลูกกวาดรสชาติอร่อยแปลกๆ ที่ยังไม่มีขายในไทยให้ผม เรื่องของผมกับเขาที่เจอกันครั้งแรกมีแค่นั้น แล้วก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีก

แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นครับ แม่ผมเสียชีวิต ]

พิมพ์มาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มวัย 25 ปีก็ถอยร่นใบหน้าคมคายให้ห่างออกมาจากจอคอมพิวเตอร์เล็กน้อย ลอบถอนหายใจเบาๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในงานศพแม่เขาวันนั้น

อคินยืนกางร่มให้เขาที่ตอนนั้นอายุ 18 ปี ในวันที่จัดงานศพให้กับแม่มีฝนตกหนักเหมือนฟ้าจะถล่มลงมา...ชนายังทำใจยอมรับไม่ได้ว่าแม่จากไปแล้ว ตั้งแต่เด็กมาเขาก็มีแม่เพียงคนเดียว แม่ของเขาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แม่ที่มักยิ้มแย้มอย่างสดใสและทำงานเก่งกาจคนนั้นจากไปไกลเสียแล้ว ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมา แม่ของชนาไม่เคยทำให้ชนารู้สึกว่าเขาขาดอะไรเลย แม้แต่เรื่องที่เขาเกิดมาแล้วไม่มีพ่อ ก็ไม่เคยเป็นเรื่องที่ทำให้ชนารู้สึกว่าตัวเองไม่ครบอะไร

เพียงแค่แม่...แค่แม่คนเดียวก็พอ ทำไมล่ะ ทำไมถึงต้องเป็นแม่ของเขาด้วย

“นา เดี๋ยวเป็นหวัดนะ เข้าร่มเถอะ” อคินที่เดินตามมากางร่มให้เขาเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน เข้าใจความรู้สึกสูญเสียของเด็กหนุ่มดี เขาทอดมองร่างเด็กหนุ่มที่นั่งตัวเปียกโชกกับฟุตบาท ใช้สายฝนกลบซ่อนน้ำตาที่ไหลออกมา

“ผมไม่เหลือใครแล้วครับ” ชนาเอ่ยเสียงแหบพร่า

อคินยกยิ้มเล็กน้อย คุกเข่าลงที่ข้างหน้าเขา ไม่สนใจว่าชุดสูทราคาแพงที่ใส่มาจะเปรอะเปื้อน พร้อมกับยื่นร่มไปข้างหน้า กันฝนให้กับชนา กล่าวกลั้วรอยยิ้ม “เธอยังมีฉันไง”

ชนาทำหน้าไม่ค่อยเข้าใจ อคินจึงกล่าวเสริมอีก “ฉันแต่งงานกับคุณหวาน ฉะนั้นในทางกฎหมาย เธอก็เป็นลูกของฉันสิ ใช่มั้ยล่ะ”

ชนาตาเป็นประกายวูบวาบ ได้แต่มองรอยยิ้มซื่อๆ ของอคินเหมือนคนใบ้โง่งม จนอคินจูงมือเขากลับเข้าร่มเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ตัว

[ เวลานั้นผมอายุ 18 แล้ว คุณเออายุ 35 เขารับผมมาเลี้ยงดูต่อ จะส่งให้เรียนจบมหาวิทยาลัย แม้ผมจะไม่เคยเรียกเขาว่าพ่อเลยก็เถอะ แต่ยังไงซะเขาก็อยู่ในฐานะพ่อเลี้ยงของผมอยู่ดี คุณเอไม่เคยก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผมเลย และผมเองก็ไม่ได้ข้องแวะอะไรกับเขามากนักแม้ว่าเราจะอยู่บ้านหลังเดียวกัน...แต่แล้วมันก็เกิดเรื่องขึ้นครับ ตอนที่ผมเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง

คุณเอไปดื่มในงานเลี้ยงฉลองธุรกิจของเขาทะลุยอดมา แล้วกลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ เวลาช่วงนั้นประมาณตีสาม ไม่รู้ทำไมผมถึงนอนไม่หลับ เลยนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น คุณเอเดินกลับเข้าบ้านมา กลิ่นเหล้าหึ่ง ]

ชนาจดจำได้ดี เขากระวนกระวายใจเล็กน้อยที่อคินไม่กลับบ้านเสียที แถมยังไม่กล้ากดเบอร์โทรไปด้วย เลยไปนั่งดูโทรทัศน์รอจนกว่าคนจะกลับมา ปรากฏว่าเมื่อได้เห็นสภาพเมาแอ๋ของอคิน ชนาก็แทบพูดไม่ออก

อคินเดินโซซัดโซเซ ร้องไห้สลับกับหัวเราะ เสื้อสูทที่ใส่ไปยังเละและยับไม่เป็นท่า อย่างกับว่าเจ้าตัวไปตกคลองล้มกลิ้งที่ไหนมา...

ชนาเดินเข้าไปหา ช่วยประคองให้อคินคนเมาไปนั่งพักอยู่บนโซฟา “ทำไมถึงได้เมามากขนาดนี้ล่ะครับ...”

“อึ๊ก!” อคินสะอึก สักพักก็หันมาจ้องหน้าชนา แล้วเริ่มเบ้หน้า “อะ...อก...อกหัก ฮือออออ”

...หะ

“อกหักเหรอครับ?”

“คุณเจตน์มีลูกมีเมียแล้ว เมียน้อยอีกสอง ชู้อีกสี่ ฮือออออ!”

“...” ชนาพูดไม่ออก ได้แต่มองคนที่อายุ 35 แต่ร้องไห้ขี้มูกโป่งเป็นเด็กๆ เพราะอกหักแล้วก็รู้สึกเอ็นดูปนเหนื่อยใจอย่างประหลาด

อย่างที่รู้กันว่าอคินนั้น ‘เป็น’ และเขามีนิสัยเหมือนเด็กไม่น้อย โดยเฉพาะเรื่องวิ่งตามหาความรัก อคินมักจะตกหลุมรักคนง่าย แล้วก็แห้วรับประทานอยู่เรื่อยๆ ซึ่งชนาก็เห็นจนชินแล้ว แต่ไม่เคยเห็นร้องไห้ฟูมฟายเท่าครั้งนี้มาก่อน สงสัยว่าคุณเจตน์อะไรนั่นจะถูกใจจริงจัง

“ครับๆ ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ” ชนาโอบไหล่อคินปลอบโยน มองคนที่ร้องไห้เหมือนเด็กซุกหน้าอยู่กับอกตนเอง แล้วถูใบหน้าไปมาเพื่อเช็ดน้ำหูน้ำตา...

อะ...น่ารัก...

ก่อนที่ชนาจะรีบดึงสติตัวเองกลับมา นี่เราคิดอะไรอยู่น่ะ น่ารักบ้าอะไร กับผู้ชายที่อายุ 35 เนี่ยนะ! ไม่ได้ๆ ต้องรีบดึงสติตัวเองกลับมา กับคนที่อยู่ในฐานะพ่อเลี้ยงด้วยแล้ว ชนาลอบคิดครุ่นเครียด ระหว่างคิดว่าจะนัดเดทสาวให้มากขึ้นหรือไปปาร์ตี้จับคู่ให้เยอะขึ้นดีหรือไม่ ดวงตาวาวน้ำตาคู่หนึ่งก็กำลังจ้องเป๋งมาที่ชนา

ชนามองตอบกลับไป เห็นดวงตาโตๆ ของอคินที่ปลายหางตาแดงเรื่อ ขนตาชุ่มน้ำตากะพริบปริบๆ เขายังดูเด็กมากเมื่อเทียบกับอายุจริง บางทียังดูเด็กกว่ารุ่นพี่ในมหาลัยของชนาอีก

“...จริงๆ แล้วคุณเจนต์น่ะ ดูคล้ายเธอมากเลยนะ”

“ครับ...” ชนาใจกระตุกวูบ ยามที่อคินยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอของเขา ลำตัวทั้งสองแนบชิดติดกัน อคินนั่งบดเบียดร่างของตนกับตักชนาอยู่บนโซฟา ริมฝีปากแดงฉ่ำธรรมชาติที่คลุ้งกลิ่นแอลกอฮอล์ประกบจูบลงมาเนิบนาบ

ปลายลิ้นสีชมพูของอคินค่อยๆ สอดเข้ามา แยกกลีบปากของชนาออกให้เปิดรับความอ่อนนุ่มลึกล้ำเข้าไป รสชาติของจูบเริ่มทวีความลึกล้ำ ทั่วทั้งโพรงปากถูกปลายลิ้นที่ต่างฝ่ายต่างไล้เลียสำรวจ ไม่ช้าจากจูบอ่อนโยนหวามหวิวก็กลายเป็นรสจูบดูดดื่มจนแทบจะไม่เว้นช่วงหายใจ

ชนายื่นมือเข้าไปเลิกเสื้อเชิ้ตยุ่งเหยิงใต้สูทของอคิน ลูบไล้เรือนร่างขาวปลอดราวกับกลีบดอกไม้พิสุทธิ์นั้นอย่างกระหายใคร่ เค้นคลึงทุกส่วนที่สามารถบีบเป็นเนื้อขึ้นมาได้ อคินร้องคราง “อ๊ะ...อ๊ะ...” ด้วยเสียงหวานแปลกหู ไม่ช้าทั้งร่างของอคินก็ถูกเด็กหนุ่มเปลื้องจนเหลือเพียงเนคไทสีดำกับถุงเท้าสีเทาที่สวมกันรองเท้ากัด

เส้นเนคไทสีดำเข้มตัดผ่าอยู่กลางอกขาวนวลเนียน แผ่นอกราบเรียบมีกล้ามเนื้อน้อยๆ พอเหมาะพอดี ตามประสาคนที่หมั่นดูแลตนเองเสมอ ชนาจ้องมองเม็ดบัวสีชมพูเรื่อสองเม็ดนั้น ก่อนก้มลงดูดกลืนมันเข้าไป ปลายลิ้นตวัดระรัวราวกับลูกหมาป่าตัวน้อย อคินหายใจหอบ ขยุ้มมือกับเส้นผมของชนา...

[ เรามีอะไรกันครับ แล้วก็ดำเนินไปจนถึงขั้นสุดท้าย เขาเมา ส่วนผมอารมณ์พาไป...แล้วพอตื่นเช้ามา เขาก็หายตัวไปเลยครับ ทิ้งให้ผมต้องนั่งงงอยู่คนเดียวบนเตียง

แต่สำหรับผม จะเรียกว่าอารมณ์พาไปก็ไม่ถูกนัก เพราะจริงๆ แล้ว...ผมก็เหมือนจะคิดไม่ซื่อกับเขามาตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แต่ว่าผมพยายามอย่างมากที่จะอดกลั้นความรู้สึกนั้นไว้ แล้วมันก็มาตบะแตกเอาตอนที่เขาเมาแล้วจูบผม เรามีอะไรกัน ผมคิดว่าเราน่าจะใจตรงกันไม่มากก็น้อย ความสัมพันธ์พ่อเลี้ยงกับลูกเลี้ยงคงจะได้ขยับขึ้นมาบ้าง แต่เปล่าเลยครับ เขาหนีหายไป เป็นปี! ตอนนั้นผมอยู่ปีสอง ปัจจุบัน 25 รวมๆ แล้วก็ประมาณห้าปี...ห้าปีแล้วนะ

ถึงคุณเอ คุณจะมาฟันผมแล้วทิ้งแบบนี้ไม่ได้ ผมไม่สนว่าคุณจะเป็นพ่อเลี้ยงผมหรือไม่ แต่คุณจะหนีหายไปง่ายๆ อย่างนี้เหรอ ผมพยายามจะเปิดรับสิ่งใหม่ๆ แล้ว แต่สุดท้ายมันก็หวนคิดถึงคุณอยู่ดี ถ้าสุดท้ายแล้วคุณจะปฏิเสธผมจริงๆ ก็รบกวนช่วยทำให้มันชัดเจนทีเถอะ ว่าถ้าไม่ชอบกัน ก็อย่ามายิ้ม!’

ชนากดโพสต์ระบายความอัดอั้นตันใจตลอดห้าปีที่ผ่านมาอย่างเมามัน ไม่ช้ากระทู้เขาก็มีคอมเม้นมากมายและยอดแชร์หลั่งไหลทะลักเข้ามาไม่ขาดสาย มีว่าเป็นเรื่องแต่งก็เยอะ แต่ชนาไม่สน ขอแค่มันส่งไปถึงคนคนนั้นได้เขาก็พอใจแล้ว

จากวันที่อคินหายไป เงินในบัญชีของชนายังคงถูกโอนเงินจำนวนใหม่ๆ เข้ามาอยู่เรื่อยๆ ชนาคิดว่านั่นต้องเป็นอคินแน่นอน แม้ตัวหายไปแต่ความรับผิดชอบยังอยู่ เขาพยายามสืบเสาะหาร่องรอยของอคินแล้วแต่มันยากเย็นนัก!! เพราะหนึ่ง อคินเป็นคนในตระกูลเศรษฐี เขามีธุรกิจเป็นพันล้าน กะอีแค่ลบร่องรอยตัวเองน่ะทำได้ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก

ชนาอยากจะโยนความขัดข้องใจบ้าๆ นี่ออกไปสักที ทำไมเขาถึงได้หลงรักผู้ชายที่ตอนนี้อายุปาไป 42 แล้วได้นะ ให้ตายเถอะ! เขาอยากจะโยนมันทิ้ง...อยากจะโยนมันทิ้งจริงๆ แต่ไม่รู้จะเอาไปโยนทิ้งที่ไหนน่ะสิ!

เรื่องราวของชนามีคนแชร์ต่อทะลุหลักหมื่น แต่พอผ่านไปพักหนึ่งกระแสก็ค่อยเงียบ...เอาเถอะ ชนาก็คิดไว้อยู่แล้วล่ะว่าคงส่งไปไม่ถึง อคินคงไม่อยากจะข้องแวะกับเขาจริงๆ ยังไงซะ...เขาก็คงเป็นได้แค่ลูกเลี้ยง และการเมาแล้วมีอะไรกับลูกเลี้ยงก็เป็นเรื่องผิดพลาด ถ้าเขาแคร์ชนาจริง ป่านนี้คงติดต่อมาตั้งแต่ย่างเข้าปีที่สอง ไม่สิ ถ้าแคร์กันต้องไม่หนีหายทิ้งให้คนใจแป้วอยู่คนเดียวแบบนี้หรอก

อ้าก ยิ่งคิดยิ่งแค้น ทำไมต้องหงุดหงิดขนาดนี้ด้วยนะ!

ชนาหงุดหงิดงุ่นง่าน เขาในเวลานี้ทั้งหนุ่มทั้งหล่อ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็เป็นเดือนคณะ จบมาก็เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง งานที่ทำอยู่ก็อยู่ในบริษัทมีหน้ามีตา เป็นคนหนุ่มอนาคตไกล มีตรงไหนที่แย่ล่ะ มีตรงไหนที่ควรโดนเท ชนาพลาดตรงไหนเขาคิดไม่ออก...

แต่แล้ววันหนึ่ง โซเชียลก็กลับมาฮือฮาอีกครั้ง...เมื่อมีการตั้งกระทู้เว็บบอร์ดขึ้นมาตอบโต้กับกระทู้นั้นของชนา

ชนาคิดว่าคงเป็นพวกโหนกระแสล่ะสิ แต่มือกลับเลื่อนเมาส์ไปกดดูอย่างเร็ว ด้วยใจฝากหนึ่งของเขา...ก็หวังแหละ หวังว่าจะเป็นอคิน

หัวข้อกระทู้ : (ตอบ) ผมมีเรื่องมาเล่าครับ ความรักของผมเอง หากคุณอ่านอยู่ ได้โปรดติดต่อกลับมาด้วย! (ชxช)

แท็ก ปัญหาชีวิต

แค่เห็นแท็ก...ชนาก็แทบจะโยนโน้ตบุคทิ้งลงหน้าต่าง กระนั้นเขาก็ยังทำใจเย็น สูดลมหายใจแล้วอ่านต่อ

[ สวัสดีครับ ผมคือเอ บุคคลที่กระทู้นั้นกล่าวถึง

ก่อนอื่นผมต้องขอกล่าวว่าผมรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก กับการกระทำไม่คิดหน้าคิดหลังของตนครั้งนั้น ในฐานะที่ผมจดทะเบียนสมรสกับแม่ของเขา แม้ว่าผมจะเป็นชายรักชาย แต่การที่ยื่นมือไปแตะลูกชายของเพื่อนที่ไว้ใจทำให้ผมรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ผมได้ทำลายความเชื่อใจนั้นลง และผมคิดว่าผมไม่เหมาะสมกับเขาครับ

สุดท้ายนี้ที่ผมต้องการจะกล่าวคือ ไม่ต้องคิดตามหาหรอก ]

“….”

แค่เนี้ย?

ชนาใจหล่นวูบ มือสั่นกึกๆ แล้วก็ต้องยอมรับความจริงว่าห้าปีที่เขาทนรอมันจบลงเรียบร้อยแล้ว

บางทีมันคงเป็นไปไม่ได้ตั้งแต่แรก แล้วทำไมมันถึงเป็นไปไม่ได้กันล่ะ...เพราะเขาเด็กกว่า เพราะหน้าที่ทางสังคม หรือเพราะว่าเขาเป็นเด็กที่เคยเป็นลูกเลี้ยงมาก่อน หากมีสายตาคนนอกมองเข้ามา มันย่อมไม่ดีใช่ไหม

ชนาสูดลมหายใจที่เจือน้ำมูกน้อยๆ เขาใจสั่นนิดหน่อย แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าตัวเขาหงรักคนที่ไม่อาจอยู่ด้วยได้ เขากดตั้งกระทู้ใหม่ นิ้วของเขาจรดคีย์บอร์ดเพื่อพิมพ์สิ่งที่คิดออกมาอีกครั้ง

หัวข้อกระทู้ : กระทู้สุดท้าย เรื่องความรักของผมครับ

แท็ก คนอกหัก,ปัญหาความรัก,ชายรักชาย

[ ต่อจากกระทู้ที่แล้วที่ผมได้มาตั้งไป แล้วผมก็ได้รับกระทู้หนึ่งที่คงเป็นคุณเอมาตอบ จะเป็นตัวจริงหรือเปล่าผมไม่ทราบ แต่ผมคิดว่าหากเป็นคุณเอ ก็คงจะเขียนตอบผมแบบนั้นเหมือนกัน

ความจริงผมน่าจะรู้ตั้งแต่ตอนที่เขาหนีหายไปแล้ว ว่าเขาน่าจะรังเกียจผมมากกว่าจะชอบ ผมเพียงแค่อยากจะระบายความรู้สึกลึกๆ ของผมที่มีต่อใครคนหนึ่งบนโลกเท่านั้นเอง

ผมไม่รู้ว่าอะไรคือความเหมาะสม ในสายตาของคุณเอผมคงเด็กเกินกว่าจะเข้าใจ...ผมเพียงแค่รู้สึกว่าผมชอบคุณ ตั้งแต่วันที่คุณให้ลูกกวาดผมในงานเลี้ยง และวันที่คุณเดินตามไปกางร่มให้ผมที่ตัวเปียกซก มันอาจจะเป็นแค่หน้าที่ที่ทำให้คุณรู้สึกว่าคุณต้องรับผิดชอบผม เพราะผมเป็นลูกเลี้ยงคุณ ไม่รู้สิ การที่ผมมาเรียกร้องในที่สาธารณะแบบนี้อาจจะทำให้คุณเดือดร้อน แต่ผมคิดไม่ออกแล้วว่าจะระบายความรู้สึกทรมานนี้ยังไงดี และคิดว่ามันอาจจะทำให้คุณมองเห็นผมบ้าง

ถ้ามันเป็นไปไม่ได้ ผมก็จะหยุดแล้วเข้าใจ ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาครับ ]

ชนากดโพสต์ไป ลำคอเขาขมปร่าไปหมด มันเหมือนร่ำๆ จะร้องไห้แต่ก็จุก เป็นอารมณ์อึนๆ ที่อธิบายไม่ถูก จริงๆ เขาควรจะฝึกเสียใจตั้งแต่ปีแรกแล้วว่าต้องจบลงอย่างนี้ ทางที่เขาเดินมันตัน มันไม่มีทางไปอยู่แล้ว ต่อให้ดื้อดึงจะไปต่อก็มีแต่เจ็บตัวแบบโง่ๆ เท่านั้น

ชนาควรจะหยุดตั้งกระทู้ แล้วเอาเวลาไปทุ่มเทกับงานที่ทำให้หมด ทำโอทีให้หัวฟู จะได้ลืมเรื่องราวแย่ๆ ไป ใช่ ทุกอย่างบรรเทาได้ด้วยเงิน!

ในระหว่างที่กำลังจะกดปิดหน้ากระทู้ มุมแถบด้านขวาบนของหน้าจอก็ปรากฏหมายเลขหนึ่งที่รูปของจดหมาย

ชนากดเปิดดูอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะตั้งแต่เขาตั้งกระทู้ไปก็มีคนส่งข้อความหลังไมค์มาหาเยอะแยะมากมาย ที่ส่งมาก่อกวนก็ดี ส่งมาเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นใครก็ดี อยากรู้เรื่องมากกว่านั้นก็ดี ทว่า พอเขากดเปิดอ่าน สิ่งที่ปรากฏในช่องข้อความกลับเป็นเพียงข้อความหนึ่งสั้นๆ

[ ไอดีผู้ใช้ : A01610003 >> คลิกอ่าน ]

มันเป็นลิ้งเว็บไซต์เว็บหนึ่ง เป็นเว็บตั้งกระทู้เหมือนกัน แต่ไม่ใช่เว็บเดียวกับที่ชนาเล่น เขาลองกดไปดูหนึ่งครั้ง หน้าจอโน้ตบุคเขาก็ขาวสว่างจ้า

“เชี่ย...ไวรัสเหรอ” ชนารีบลุกลนกดปิด ภาพหน้าจอก็ขึ้นมาพอดี

หัวข้อกระทู้ : สารภาพบาป

[ สวัสดีครับ T__T ผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะมาเล่าให้ฟัง ]

ชนามองอิโมติคอนร้องไห้นั้นแล้วรู้สึกตงิดๆ ในใจพิลึก...ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกแอนตี้หรือรำคาญคนที่ใช้อิโมติคอนหรอกนะ แต่ก็ช่างเถอะ เพิ่งอกหักมา อ่านไปเล่นๆ ฆ่าเวลาก็ได้

[ ผมแอบชอบลูกเลี้ยงตัวเอง ช่วยด้วยยยยยยยย]

“พรูด!!” โค้กแทบจะสำลักออกจากจมูกชนา เขารีบเลื่อนไปดูปีของคนโพสต์ แล้วก็พบว่ามันคือเมื่อหกปีก่อน

ชนาหัวใจเต้นตุบๆ นี่มันคือกระทู้เก่ามากแล้ว...แต่ว่า...

[ ผมเป็นเกย์ แต่งงานบังหน้ากับเพื่อนสนิทผู้หญิง เพื่อนผมชื่อหวาน เธอมีลูกติดอยู่คนหนึ่งชื่อน้องนา น้องนาเป็นเด็กน่ารักมาก ผมเองก็คิดว่าน้องต้องโตมาเป็นคนดีแน่ๆ จนวันหนึ่งเพื่อนผมเสีย ผมเลยรับอาสาเลี้ยงน้องนาในฐานะพ่อเลี้ยงให้

แต่ว่าผมมันคนไม่ดี...น้องนาเติบโตมาอย่างมีคุณภาพมากเกินไป และตรงสเป๊กผมจนน่ากลัว ยิ่งน้องโตผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่เลวมาก ผมควรทำยังไงดีครับ? ]

คนมาตอบกระทู้ ส่วนมากล้วนบอกให้คนตั้งกระทู้ตัดใจไปซะแล้วไปหาคนที่ดีกว่า อย่างไรก็ไม่เหมาะสม

ชนาเลื่อนอ่านคอมเม้นต์มากมายเหล่านั้น มีทั้งตอบอย่างสุภาพและตอบอย่างเสียดสี แต่ไม่ว่าจะตอบอะไรมา คนตั้งกระทู้ก็ยังคงตอบกลับไปว่า ‘ขอบคุณมากครับ’

เขาเข้าไปดูในแอคเค้าท์ของคนตั้ง ปรากฏประวัติอดีตกระทู้ที่เขาเคยตั้งมากมาย แต่ที่เยอะและหนักหน่อยคือช่วงย้อนหลังไปห้าปีก่อน จนล่าสุดกระทู้ที่เขาตั้งคือกระทู้ของเมื่อปีที่แล้ว เป็นกระทู้ล่าสุดก่อนที่เขาจะหายไป

หัวข้อกระทู้ : ผมจะตัดใจแล้วล่ะ

[ ผมหนีจากเขามา ปีนี้น่าจะปีที่สี่แล้ว แต่ผมยังทำใจไม่ได้เลย ผมมันพวกบ้าที่อยากมีความรัก แต่ดันไปรักคนที่ไม่สมควรซะได้ จะด่าผมก็ได้ครับ เพราะผมรู้ตัวดีว่าตัวเองมันงี่เง่าที่ไปหลงรักเด็ก ผมอยากจะกลับไปหาเขา แต่ว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี ผมจะตัดใจแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับพื้นที่กระทู้สุดท้าย ]

กระทู้เหล่านี้ถูกบันทึกเป็นประวัติไว้ในอินเตอร์เน็ต ราวกับจะเป็นไดอารี่...ชนากำมือแน่น ครุ่นคิดใหม่อีกครั้งหนึ่ง ถ้านี่คือกระทู้ที่เป็นของอคินจริงๆ แปลว่าอย่างน้อยพวกเขาก็ใจตรงกันใช่ไหม เขายังไม่ควรยอมแพ้! คิดได้ดังนั้นชนาก็กดปุ่มตั้งกระทู้ใหม่ แบบที่ไม่สนใจว่าจะมีใครเข้ามาอ่านมากหรือน้อย

หัวข้อกระทู้ : คิดดูอีกที ผมจะไม่ปล่อยคุณไปแน่!

แท็ก ความรัก

[ ขอบคุณสำหรับพื้นที่อีกครั้ง ผมตั้งใจว่าตั้งกระทู้นี้เสร็จจะกดส่งไปให้เขาด้วยเช่นกัน

ผมได้อ่านกระทู้ย้อนหลังของคุณเอในเว็บบอร์ดอีกที่แห่งหนึ่ง แล้วผมก็ค้นพบว่าเขาเคยตั้งกระทู้ทำนองนี้มาก่อนผมเสียอีก

คุณเอ ถ้าคุณอ่านอยู่ ผมอยากจะให้คุณรู้ไว้จริงๆ นะว่านี่น่ะมันคือจดหมายรักจากผม ไม่ใช่ลูกเลี้ยงหรือลูกเพื่อนที่ไหนทั้งนั้น! ผมอยากจะให้คุณเชื่อใจผมดูบ้าง ว่าถ้าผมไม่จริงจังกับคุณ ผมคงไม่บ้าตามหาคุณมาจนถึงตอนนี้

ไม่เกี่ยวว่าคุณจะแก่กว่าผมเป็นรอบ หรือผมจะเด็กสำหรับคุณมากแค่ไหน ผมแค่อยากจะโยนภาระหน้าที่บ้าๆ ทุกอย่างนี้ออกไป ให้เหลือแค่ผมกับคุณสองคนเท่านั้น ผมคงดูเห็นแก่ตัวมาก แต่ที่คุณเมาแล้วจูบผมไป ขโมยหัวใจผมไปคุณก็เห็นแก่ตัวเหมือนกันนั่นแหละ!

ถ้าเราสองคนต่างเห็นแก่ตัวเหมือนกัน

จะเป็นไปไม่ได้เลยเหรอครับ ที่เราจะกลับมาอยู่ด้วยกันไม่ได้

ผมจำได้ว่าเมื่อก่อน สิ่งที่ผมเห็นบ่อยๆ คือคุณที่ชอบวิ่งตามหาสิ่งที่เรียกว่ารักแท้ ถ้าคุณยังตามหามันอยู่ ถ้าคุณยังไม่เจอ คุณหันมามองที่ผมสิ

ผมมีมันให้คุณ ผมมีมันให้คุณมาตั้งนานแล้ว ]

ชนากดโพสต์ แล้วก็กดส่งกลับคืนไปให้ไอดี A01610003 โดยที่ไม่สนเลยว่าในกระทู้นั้นจะมีใครเข้ามาดูหรือเม้นว่าอะไรเท่าไหร่ เขาเพียงแค่รอคำตอบจากคนๆ เดียวเท่านั้น

ในกระทู้สาธารณะ ท่ามกลางคนหลายหมื่นที่เข้ามาดู เขาเพียงวาดหวังให้หนึ่งในนั้นเป็นคนที่เขาตามหา

ไอดี A01610003 เงียบหายไปราวสองวัน ก่อนที่จะส่งข้อความหนึ่งตอบกลับมา

‘ดูกระทู้ล่าสุดที่เป็นชื่อคุณกับคุณเอ’

ชนาไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ลองเลื่อนหาดู ก็ปรากฏกระทู้ที่ตั้งชื่อหัวกระทู้ว่า ‘ชนาอคิน’

ในกระทู้นั้นไม่มีอะไรเลยนอกจากรูปหัวใจพองโตสีแดงรูปหนึ่ง ชนาขมวดคิ้วมองมันอยู่นานสองนาน ก่อนจะเหลือบไปมองหัวเรื่องกระทู้ แล้วก็มองเจ้าหัวใจดวงนั้นใหม่อีกครั้ง แล้วทันใดนั้นมือถือของชนาก็ดังขึ้น

เป็นเบอร์แปลกที่เขาไม่รู้จัก เสี้ยวส่วนลึกในใจแอบคาดเดาไปแล้วว่าเป็นใคร...ชนากดรับสาย กรอกเสียงทุ้มๆ สั่นๆ ของตนลงไป “ฮะ...ฮัลโหลครับ”

[ “นา...เอ่อ...ฉันเอง” ]

ชนาเบิกตาโตกว้าง หัวใจเต้นดังตุบๆ ขึ้นมาถึงในหู เมื่อเสียงที่กรอกอยู่อีกฝั่งหนึ่งนั้นคือคนที่ตั้งกระทู้นั่นจริงๆ ด้วย!

“คุณอคิน คุณเห็นกระทู้ที่ผมตั้งไปทั้งหมดแล้วใช่มั้ย”

[ “อืม เธอเองก็เห็นหมดแล้วใช่มั้ยล่ะ ที่ฉันตั้งไปน่ะ...” ]

“คุณเป็นเจ้าของแอคเค้าท์ A01610003 กับ คนที่มาตั้งกระทู้โต้ตอบผมใช่ไหมครับ”

[ “...ใช่ นั่นฉันเอง ทั้งสองเลย เพียงแต่ว่าที่มาตั้งกระทู้โต้ตอบครั้งแรกคือตอนสติดี ส่วนอันหลังคือ...มะ เมาน่ะ แล้วพอได้สติมาก็คิดว่า ช่างเถอะ จะเป็นยังไงก็ช่างแล้ว! ก็เลย...เป็นอย่างที่เห็น” ]

“ครับ...คุณอคิน ผม...อยากเจอคุณ หลายปีแล้วนะที่ไม่ได้เห็นกันเลย”

ปลายสายเงียบไปนิดหน่อยก่อนตอบ [ “ความจริงแล้วฉันอยู่หน้าห้องเธอล่ะ...” ]

ชนาแทบทิ้งมือถือ เขารีบวิ่งไปที่หน้าบานประตูห้องอพาร์ตเม้นที่เขาซื้ออยู่ ทันทีที่ประตูเปิดออก ชนาก็ได้เห็นร่างของคนที่ตัวเองตั้งกระทู้ตามหา อคินอยู่กุมมือหมุนหน้าหมุนหลังอยู่หน้าบานประตู ท่าทางกระวนกระวาย ค่อยๆ หันหน้ามาหาชนาที่พรวดพราดเปิดประตูออกไปเสียงดัง

อคินยกยิ้มแฮะๆ “กลับมาแล้ว...”

ชนาไม่พูดอะไรมากนอกจากพุ่งตัวเข้าไปกอดคนไว้ให้แน่น สมกับความคิดถึงที่สุมทับมานานปี “...ยินดีต้องรับกลับบ้านครับ...”

กระทู้ความรักที่พวกเขาเคยตั้งไว้ต่างถูกชาวเน็ตขุดค้นกันมากมาย และถึงแม้จะมีคนขุดได้ว่าตัวจริงของพวกเขาเป็นใคร ชนากับอคินก็ไม่ได้สนใจจะใส่ใจอีกแล้ว

เพราะต่อจากนี้ไปอีกสักสิบปี ยี่สิบปี สามสิบปี ตราบใดที่ยังมีอินเตอร์เน็ต พวกเขาก็จะย้อนกลับมาอ่านกระทู้เหล่านั้นด้วยกันเสมอ

ในฐานะหลักฐานพยานรักสำคัญ

Happy End

--------

เจอพ่อลูกแท้มาหลายตอน มาเจอพ่อเลี้ยงกันบ้างเนอะ ฟีลเตอร์ช่างสดใสน่ารัก หากอมยิ้มกับตอนนี้กันบ้างจะดีใจมากเลยฮะ555********

ความคิดเห็น