ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อียิปต์สลับรัก Ep15

ชื่อตอน : อียิปต์สลับรัก Ep15

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 242

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อียิปต์สลับรัก Ep15
แบบอักษร

  "ไม่!! ไม่เมมฟิสอย่า มันก็แค่ดาบเอาเหล็กไปเผาไฟให้ร้อน แทนที่จะเอาไปจี้เขาให้ตาย เป็นเอามาตีขึ้นรูปเป็นดาบก็แค่นั้น"มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างร้อนรนเมื่อเมมฟิสเอาปลายดาบจ่อจรดที่คอนักโทษหนุ่ม

"พระชายา"เสียงท่านอุปราชเอ่ยขึ้นอย่างตกใจที่เธอรู้เรื่องการทำอาวุธ

"เจ้ารู้ได้ยังไง"องค์ชายอาร์เทอร์ถามอย่างฉงน

"หึ!! ดี"ฟาโรห์เมมฟิสเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยเเขนเธอให้เป็นอิสระแล้วเดินเข้าไปหานักโทษหนุ่มแล้วทรงก้มหน้าลงตรัสอะไรบางที่ได้ยินกันแค่สองคน'มองข้าอย่างเกลียดชังแต่กลับมองเมียข้าอย่างเสน่หา ตายซะเถอะ'เมื่อตรัสจบก็ทรงลุกยืนขึ้นเต็มความสูงอย่างสง่างาม ก่อนจะฟาดฟันดาบคมกริบลงคอนักโทษหนุ่มเพื่อปิดชีวิตนั้นจนหัวหลุดขาดออกจากบ่า เลือดสีสดพุ่งกระจายไร้ทิศทางไปทั่วบริเวณ น้ำฟ้าที่มั่วแต่ก้มมองรอยเเดงซ้ำตามแขนที่เกิดจากน้ำมือของเมมฟิสจนไม่ทันได้สังเกตุอะไร เมื่อหันไปมองนักโทษหนุ่ม ในจังหวะที่เมมฟิสใช้คมดาบฟันลงคอเขาจนขาดสิ้นหัวหลุดลงกระทบพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของนักโทษหนุ่มบนใบหน้าเปรื้อนเลือดสบประสานเข้ากับเธออย่างจัง

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!

เสียงกรีดร้องอย่างคนเสียสติของเธอดังไปทั่วสารทิศ จนไม่ทันได้ยินอีกเสียที่กรีดร้องไม่ต่างจากเธออยู่ด้านหลัง......

***********

........อีกด้าน

ร่างบอบบางของใครบางคนกำลังเดินสำรวจดูความยิ่งใหญ่อลังการของพระราชวังอียิปต์ในสมัยโบราณ มันดูมียิ่งใหญ่และงดงามมาก ทุกๆอย่างเต็มไปด้วยความปราณีตและบรรจงสร้าง มันสวย!...สวยมาก สวยยิ่งกว่าซากปรักหักพังที่เหลืออยู่ในยุคปัจจุบันนี้เสียอีก ร่างบอบบางเดินชมสิ่งปลูกสร้างที่เกิดจากฝีมือมนุษย์โบราณอย่างน่าอัศจรรย์ใจ บางอย่างดูยิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาจะสร้างมันขึ้นมาได้เสียอีก เธอเดินชมความงามของพระราชวังยามค่ำคืนอย่างเพลิดเพลิน หลังจากได้รับคำอนุญาติจากองค์ชายอาร์เทอร์ที่บังคับขู่เข็นให้เธอตามเขาเข้ามาในวัง นับตั้งแต่วันที่องค์ชายรู้ตัวตนที่เเท้จริงของเธอเมื่อหลายวันก่อนเธอก็กลายเป็นคนรับใช้ส่วนพระองค์ไปโดยปริยาย ไม่ว่าองค์ชายอาร์เทอร์จะทรงไปไหนมาไหนเธอก็ต้องตามติดไปทุกหนทุกแห่งตลอดไม่เว้นเเม้แต่ยามเข้านอน เมื่อมีโอกาสได้อยู่ห่างกับพระองค์เธอจึงขอสูดอากาศอันสดชื่นนี้เข้าปอดให้ชื่นฉ่ำบางเสียที หลังจากที่ทนอึดอับอยู่กับเขามานาน เธอเดินไปเรื่อยๆอย่างคนละเมอเพ้อฝันจนหลงลืมการจดจำทางกลับไปเสียสนิทใจ เธอเดินมาหยุดอยู่ที่ไหนสักแห่งที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และต้นหญ้าสูงเฉียดหัว ก่อนจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของใครบางคนและตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของผู้หญิงอยู่ไม่ไกลนัก เธอจึงวิ่งตามเสียงนั้นไปเพราะเกรงว่าจะเกิดเรื่องเลวร้ายกับทั้งสองเผื่อว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง เมื่อวิ่งมาถึงก็พบกับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ดูคุ้นตาและหญิงสาวอีกสามคนที่กำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ทั้งยังมีชายหนุ่มที่เเต่งตัวคล้ายกับองค์ชายอาร์เทอร์ยืนถือดาบจ่อคอผู้ชายที่นั่งคุกเข่าและถูกตรึงแขนไว้กับท่อนไม้เหมือนนักโทษ ไม่นานดาบที่จ่อคออยู่ก็ฟันลงคอนั้นจนขาดสิ้น เธอกรีดร้องด้วยอารามตกใจกลัวไม่ต่างจากหนึ่งในสามคนนั้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่คุ้นตาจะเดินตรงปี่เข้ามาหาเธออย่างคนตกใจเช่นกัน เธอไม่อาจละสายตาจากภาพตรงหน้าได้จนกระทั้งได้เห็นใบหน้าขาวซีดของหนึ่งในสามคนนั้นหันมาทางเธอแล้ววิ่งออกไปและมันทำให้เธอจำได้ในทันที

"ยัยน้ำฟ้า?! ยัยฟ้า!!"เธอตะโกนตามหลังเพื่อนรักที่ตามหามานาน เเต่คนที่ถูกเรียกกลับไม่ได้ยินเสียงอื่นใดเลยเเม้แต่น้อย เธอออกตัววิ่งอย่างคนขาดสติ ไร้ทิศทางและไร้จุดหมาย รู้เพียงว่าต้องหนี หนีไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่ใช่ที่นี่ ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีเขา ที่ที่ไม่มีคนเข่นฆ่ากันเป็นผักปลาแบบนี้ 

"เฮเทอร์เจ้ามาทำอะไรที่นี่"องค์ชายอาร์เทอร์ที่ร้อนรนใจไม่ต่างจากเมมฟิสในตอนแรกเอ่ยขึ้นเปเมื่ออยู่ๆเธอก็โผล่มาเห็นสิ่งที่ไม่ควรได้เห็น มือบางยกขึ้นผลักอกแกร่งขององค์ชายที่เดินเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเสียหลังเซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนที่จะออกวิ่งตามเพื่อนรักไป

********

"หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าสั่งให้เจ้าหยุดเฮเลน หยุด"เสียงตะโกนไล่หลังของเมมฟิสดังขึ้นไม่ขาดสายเเข่งกับเสียงเรียกของร่างบอบบางอีกคนที่วิ่งตามหลังมาติดๆ เเต่เธอไม่แม้แต่จะหยุดฟังหรือหยุดคิดอะไรทั้งนั้น ในหัวเห็นเพียงสายตาคู่นั้นที่จ้องมองมายังเธอด้วยสายตาอาฆาตเเค้น ใบหน้าอาบเลือดที่เหลือเพียงแค่หัวร่างซึ้งร่างกายส่วนล่างเกิดมาทั้งชีวิตก็พึ่งจะเคยเห็นการตัดหัวต่อหน้าต่อตาและเธอเองก็รับมันไม่ได้ ไม่แน่คนที่ถูกตัดหัวอาจจะเป็นเธอเข้าสักวัน เธอวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปสู่เเม่น้ำไนล์

 "ยัยฟ้าระวัง"ร่างบอบบางที่วิ่งตามมาตะโกนเรียกสุดเสียง เมื่อเห็นเมมฟิสดึงอาวุธที่เรียกว่าหอกจากทหารที่ยืนประจำการอยู่ตรงนั้นปาใส่เธอ และมันได้ผลเธอหยุดชะงักงันทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นก่อนจะทรุดตัวลงนั่งพับกับพื้นทันที เมื่อหอกที่เมมฟิสปาออกไปนั้นพุ่งแทงเฉียดต้นขาอ่อนของเธออย่างจัง อีกนิดเดียว!! อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นน้ำฟ้า แกมาทางน้ำจะกลับไปก็ต้องกลับทางน้ำ สายตามุ่งมันมองไปยังจุดหมายปลายทาง ก่อนจะออกเเรงเฮือกสุดท้ายยั่งตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เธอจำได้ว่าตอนที่มาเธอโผล่มาจากเเม่น้ำไนล์

"ยัยฟ้าาาา~~"ร่างบอบบางตะโกนลั่นอีกครั้งที่เห็นเพื่อนรักกำลังพยายามจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย น้ำฟ้ามองร่างบอบบางที่วิ่งเข้ามาใกล้ๆอย่างคนพึ่งนึกขึ้นได้ ใช่!!คนที่เธอพยายามนึกมาตลอดว่าเป็นใคร ใครสักคนที่เธออยากจะไปตามหา 

"ชลธิชา! แกคือยัยชลธิชาใช่มั้ย!"น้ำฟ้าตะโกนลั่นเพราะม่านตาฉ่ำไปด้วยน้ำตาทำให้เธอมองเห็นไม่ชัดเท่าที่ควร เธอยื่นมือขึ้นไปหมายจะคว้ามือบางที่พยายามยื่นลงมาคว้ามือเธอเช่นกันแต่มันก็ช้าไปเสียแล้ว เมื่อมือที่คิดว่าอยู่ใกล้แค่เอื้อมนั้นกลับไกลออกไปเรื่อยๆจนร่างบอบบางของเธอตกกระทบลงสู่ผิวน้ำ ตู้มม!! ซ่าาา!! ใช่ฉันคือชลธิชา!? ฉันคือชลธิชา

"ยัยฟ้าาา ฮือๆ ยัยบ้าแกโดดลงไปทำไม อึก! แกมันบ้า"ชลธิชาลุกขึ้นยื่นทำท่าจะกระโดดตามไปแต่โดนท่อนแขนแกร่งขององค์ชายอาร์เทอร์รั้งเอวไว้เสียก่อนจากนั้นฟาโรห์เมมฟิสและทหารอีกหลายสิบนายก็กระโดดตามลงไป ทั้งฟาโรห์เมมฟิสและทหารต่างพากันดำผุดดำว่ายเพื่อคว้านหาร่างบอบบางของน้ำฟ้ากันจ้าละหวั่น แม่น้ำไนล์ที่เย็นเฉียบในยามค่ำคืนอันหนาวเหน็บของอียิปต์มิอาจทำอันใดแก่เมมฟิสได้ กายและใจที่ร้อนรุ่มทำให้เขาลืมความเหน็บหนาวนั้นไปเสียสนิท ขนาดทหารร่างกายบึกบึนยังมิอาจทนความหนาวนี้ได้ จนต้องเกณฑ์ทหารชุดใหม่มาเปลี่ยครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่องมหาเธอ แล้วเธอละป่านนี้จะเป็นเช่นไร

เจ้ากระโดดลงมาทำไมเฮเลน ข้าไม่ได้ต้องการเช่นนี้ เมมฟิสได้แต่ตัดพ้ออยู่ภายในใจเพียงลำพัง



มองให้มันเป็นกลางคืนนะรีด 555 💓💓💓💓💓💓

🙏🙏🙏🙏   

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว