facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.7k

ความคิดเห็น : 39

ปรับปรุงล่าสุด : 25 ก.พ. 2562 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 14


สามวันแล้วที่ปาณัทกับปาริชาติไม่อยู่บ้าน และเป็นสามวันที่จอมภพมีคิวถ่ายละครเกือบทั้งวัน เขากลับถึงบ้านยามดึกสงัดและออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่ เป็นการดีที่งานดึงความสนใจไปจากความเงียบเหงาของบ้าน แต่ในเกือบทุกครั้งที่มีเวลาอยู่คนเดียว เขามักจะคิดถึงปาณัท


ปาณัทส่งข้อความทางไลน์ทิ้งไว้เป็นระยะ จอมภพเองพอมีเวลาก็จะเปิดอ่านและส่งข้อความตอบกลับ ปาณัทเล่าให้ฟังว่าเมื่อไปถึงจีนพี่ชายคนโตก็เริ่มทำงานจนน้องๆพากันเหนื่อยไปด้วย เมื่อเห็นสติกเกอร์ที่แสดงถึงอาการเหนื่อย จอมภพอดยิ้มไม่ได้ เขาได้แต่ส่งสติกเกอร์ให้กำลังใจอีกฝ่ายกลับไป ชายหนุ่มถอนหายใจเมื่อคิดถึงร่างโปร่งที่เคยกอดนอนแทบทุกคืนแต่ช่วงนี้ต้องห่างกันเพราะงาน


“จอม ถึงคิวแล้ว”


เสียงเรียกปลุกเขาจากภวังค์ จอมภพเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเป้ของเขาแล้วจึงเดินเข้าไปภายในสตูดิโอที่วันนี้เซ็ตฉากเป็นห้องนอน


“วันนี้ถ่ายฉากจูบกันครั้งแรกนะ” พี่บิ๊กอธิบายการถ่ายทำในวันนี้ “เป็นฉากที่นิคเมาเพราะอกหักจากคนอื่นแล้วจอมพามาที่ห้อง ทั้งคู่ต้องจูบกันเพราะความเมา เพราะฉะนั้นมันต้องเร่าร้อน ขอให้จูบจริงๆกันเลยก็แล้วกัน ทั้งคู่ไม่มีปัญหาใช่ไหม”


จอมภพนิ่งอึ้ง อันที่จริงคือรู้อยู่แล้วว่าต้องมีฉากเรียกเรตติ้งเหล่านี้ แต่เมื่อมาถึงจริงๆเขาไม่อยากถ่ายทำเลย จอมภพไม่อยากจูบคนอื่นที่ไม่ใช่ปาณัทอีกต่อไป


“ไม่มีปัญหาครับพี่บิ๊ก นิคน่ะยังไงก็ได้ จอมก็ไม่มีปัญหาหรอกเนอะ เราสนิทกันอยู่แล้ว”


ชานนท์ชิงตอบด้วยใบหน้าเกลื่อนยิ้ม หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น วันนี้แล้วที่การถ่ายทำจะเริ่มเข้มข้นขึ้น ประเดิมด้วยฉากจูบ เขาลอบมองใบหน้าคม ดวงตาดุคู่นั้นแล้วแอบแตะลิ้นกับริมฝีปาก อยากรู้ว่ารสชาติแรกที่จะได้ลิ้มลองนั้นจะเด็ดขนาดไหน


“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มได้ เริ่มจากทั้งคู่เปิดประตูเข้ามาแล้วจูบนัวเนียกันเลยนะ ไหน ลองซ้อมกันดู”


จอมภพจำเป็นต้องโยนความอึดอัดทิ้ง ถึงอย่างไรนี่ก็คืองาน งานที่จะให้เงินก้อนเป็นแสนสำหรับเขา ชายหนุ่มเดินไปที่ประตูในฉากโดยมีชานนท์ยืนประกบ และบิ๊กที่กำลังสร้างอารมณ์ให้ทั้งคู่


"ขอจูบแบบเร่าร้อนนะ นิคก็เมามาจูบแบบลืมตัวได้เลย ส่วนจอมเป็นคนเจ้าชู้ จูบแบบหวังฟันคืนนี้ ต้องมีชั้นเชิงหน่อย”


บิ๊กแนะนำมุมกล้อง ว่าทั้งคู่ควรจะจูบกันโดยเอียงหน้าอย่างไรให้ได้องศา เมื่อจอมภพและชานนท์บอกว่าเข้าใจแล้ว การถ่ายทำจึงได้เกิดขึ้น


จอมภพผลักประตูแล้วเดินเข้ามาในห้องนอนโดยมีชานนท์กอดเขาอยู่ สีหน้าของชานนท์หว่านเสน่ห์คล้ายกับคนเมาจริงๆ จอมภพจูบที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายแต่กลับได้ยินเสียงสั่งคัทของบิ๊ก


“ไอ้จอม มึงเล่นให้เป็นเสือหน่อย ไอ้ห่า แข็งยิ่งกว่าต้นไม้อีก นี่มึงกำลังจะฟันไอ้นิคมันนะโว้ย”


หน้าเครียดขึ้นมาทันทีจนชานนท์มองเขาราวกับกำลังยั่วเย้า


“ทำไมเหรอ จอมไม่อยากจูบเราเหรอ เราไม่ถูกใจจอมงั้นสิ ถ้าอย่างนั้นจอมอยากจะจินตนาการว่าเราเป็นใครก็แล้วแต่จอมเลย งานจะได้ออกมาดีๆ”


จอมภพถอนหายใจอีกครั้ง เพราะไม่อยากทำให้การถ่ายทำเสียเวลาไปอีก เทคเดียวให้ผ่านไปโดยเร็วน่าจะดีกว่า เขาหลับตาลงแล้วคิดถึงใบหน้าที่ตามมาวุ่นวายอยู่ในหัวใจของเขาอีกครั้ง ทันที่ได้ยินเสียงสั่งเริ่มต้นของผู้กำกับร่างสูงก็ดึงชานนท์เข้ามาจูบ


“อึก...”


ชานนท์หายใจขัด เขาแทบจะลืมว่ากล้องจับภาพเขาอยู่ สองแขนยกคล้องคอจอมภพและปล่อยให้จอมภพจูบจนเคลิ้มไปหมด แต่ความสุนทรีกลับถูกขัดเมื่อได้ยินเสียงสั่งคัทของบิ๊ก จอมภพรีบถอนจูบอย่างรวดเร็วจนชานนท์อยากจะกรีดร้อง


ดีเหลือเกิน...


จอมภพจูบเก่งมาก หัวใจของชานนท์เต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกทรวงอก เขาแลบลิ้นรอบปากเก็บเศษน้ำลายของจอมภพด้วยความเสียดาย เจ็บใจที่ร่างสูงยืนหันหลังให้เขาอย่างไม่อาวรณ์สักนิด


พยายามเก็บงำความต้องการของตนที่พุ่งขึ้นมาจนขนลุกชัน ชานนท์สาบานกับตัวเองว่าเขาจะต้องได้ลิ้มรสชาติของจอมภพอย่างเต็มอิ่มสักครั้งในชีวิต ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไรก็ตาม แต่ตอนนี้เขาจะเก็บเล็กผสมน้อยด้วยการเข้าฉากเลิฟซีนเช่นนี้ไปก่อน แต่สักวันจอมภพจะต้องพาเขาขึ้นสวรรค์


ชานนท์มองร่างสูงแล้วสัญญากับตัวเอง





จอมภพปลีกตัวออกมาด้านนอกของสตูดิโอในช่วงพักกอง สีหน้าของเขายังไม่ค่อยดีนักเมื่อเกือบทั้งวันต้องถ่ายทำแต่ฉากจูบกอดกับชานนท์ ผู้กำกับต้องการภาพจากหลายมุม บางทีก็สั่งให้กล้องโคลสอัพใกล้ใบหน้าของเขา จอมภพกับชานนท์ก็ยิ่งต้องจูบแลกลิ้นให้กล้องถ่ายทำ เขาอดคิดไม่ได้ว่าชานนท์อินไปกับการแสดงมากเหลือเกิน หลายครั้งที่อีกฝ่ายลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเขาอย่างจงใจ


เขาหยิบโทรศัพท์มือถือมาเปิด เมื่อเห็นสัญลักษณ์เตือนว่ามีข้อความทางไลน์หัวใจของจอมภพก็พลันเริงร่า ชายหนุ่มรีบเปิดอ่านทันที ปาณัทส่งข้อความบอกว่างานวันนี้เสร็จเร็ว หากจอมภพว่างจากการถ่ายละครจะโทรมาหาก็ได้ จอมภพจึงไม่รอช้า เขารีบกดโทรติดต่อทางแอพลิเคชั่นไลน์ทันที


“ฮัลโหล จอม”


“คิดถึงจังครับ”


เพียงแค่ประโยคแรกจอมภพก็รีบเผยความรู้สึกของเขา อารมณ์หงุดหงิดหายไปในพริบตาเมื่อได้ยินเสียงใสหัวเราะตอบกลับมา


“คิดถึงเหมือนกัน งานยุ่งมาก เฮียไม่ยอมให้ว่างเลยพาผมกับเจ้ปลาไปโน่นมานี่ตลอด แล้วจอมล่ะเป็นยังไงบ้าง”


“ถ่ายละครเกือบทั้งวันเลยครับ กลับบ้านดึกตื่นแต่เช้า”


“เหนื่อยมากเลยสินะ แสดงเก่งขึ้นบ้างหรือยัง”


จอมภพคุยกับปาณัทโดยไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นกำลังยิ้มอยู่คนเดียวกับโทรศัพท์มือถือ และไม่ทันได้มองด้วยว่าไม่ไกลจากที่เขานั่งพักชานนท์ยืนฟังบทสนทนาของเขามาได้พักใหญ่แล้ว คิ้วของชานนท์ขมวดเข้าหากันเมื่อเดาได้ว่าจอมภพคุยอยู่กับใคร


หัวใจของชานนท์เต้นเร่าๆด้วยความริษยาเมื่อนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์กว่าวัยของปาณัท คนคนนั้นเกิดมาร่ำรวยอยู่บนกองเงินกองทองโดยไม่ต้องดิ้นรนแสวงหาอะไรสักอย่าง นี่คงใช้เงินทองที่มีทุ่มให้จอมภพจนติดกับสินะ


“ว่างเมื่อไหร่บอกนะครับ ผมจะได้โทรไปหาอีก ครับ ผมจะรอพี่เปานะครับ”


จอมภพวางสายแล้วพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังเกลื่อนใบหน้า ชานนท์จึงเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ


“อารมณ์ดีจังจอม คุยกับใครน้า แฟนเหรอ”


รอยยิ้มหุบลงอัตโนมัติจนชานนท์เจ็บจี๊ด อยากรู้นักว่าปาณัทมีดีอะไรจึงคว้าตัวจอมภพไว้ได้ ถ้ารู้ชานนท์จะทำบ้างและทำให้ดีกว่าด้วย เขาจะไม่ปล่อยผู้ชายคนนี้ให้หลุดมือจนกว่าชานนท์จะเบื่อไปเอง


“ทำไมชอบทำหน้าบึ้งใส่เรานักล่ะจอม เราถามแค่นี้เอง ถ้าละลาบละล้วงก็ขอโทษ”


เขาแสร้งทำสีหน้าสลดจนจอมภพต้องถอนหายใจ แววตาที่มองมายังชานนท์จึงอ่อนแสงลงบ้าง


“บางเรื่องเราก็มีขอบเขต อะไรที่เราตอบได้เราก็ตอบ แต่อะไรที่ล้ำเส้นเกินไปนายไม่รู้จะดีกว่านะนิค”


หน้ากระตุกทันทีกับคำพูดของจอมภพ แต่ชานนท์ก็ยังฝืนยิ้ม


“เฮ้อ คุยกับคนติสมีโลกส่วนตัวสูงมันเป็นแบบนี้นี่เอง ช่างเถอะ พี่บิ๊กให้มาตามไปถ่ายซีนสุดท้ายวันนี้ ไปเร็วเข้า”


จอมภพถูกชานนท์ลากแขนให้เดินกลับไปที่สตูดิโอ เมื่อมาถึงบิ๊กก็อธิบายการถ่ายทำฉากนี้ให้ฟัง


“ต่างคนต่างถอดเสื้ออีกฝ่ายนะ นิคก็มองแบบยั่วๆ ส่วนจอมก็มองเหมือนคนตกหลุมเสน่ห์ เอามือลูบไล้กันด้วย ให้เหมือนกำลังจะได้กันน่ะ”


เติมหน้าจัดผมกันอีกครู่เดียวการถ่ายทำก็เริ่มต้น จอมภพยืนประจันหน้ากับชานนท์ เขาหลับตาลงและจินตนาการว่าชานนท์คือปาณัท


มือของชานนท์วางอยู่บนบ่ากว้าง เขาค่อยๆไล่ปลายนิ้วแตะต้องกระดุมและปลดทีละเม็ด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายปรารถนายามมองจอมภพราวกับนี่ไม่ใช่การแสดง และทุกครั้งที่จอมภพลูบไล้มือใหญ่ลงมาชานนท์ก็แทบจะสะดุ้งไปเสียทุกครั้ง จนกระทั่งมือเรียวของชานนท์ลูบไล้ต่ำไปถึงเป้ากางเกงอีกฝ่าย


“จะทำอะไรน่ะนิค”


จอมภพกระซิบเสียงแข็งขณะทำทีแสดงว่าซุกหน้าจูบต้นคอชานนท์ เขารู้สึกถึงการรุกล้ำที่มากเกินกว่าการแสดง


“การแสดงน่ะ อย่าคิดมากสิ”


ตอบเสียงกระเส่าและยังเบียดกายเข้าหา แม้จะอยู่ท่ามกลางทีมงานเขาก็แทบจะไม่อายแล้ว จอมภพมีแรงดึงดูดทางเพศมากเกินไป มากจนเขาแทบละลายกองอยู่บนพื้น


“คัท”


ทันทีที่สิ้นเสียงคำสั่งของบิ๊ก จอมภพก็ผลักเขาออกห่าง ปล่อยให้ชานนท์ยืนหอบอารมณ์ค้างท่ามกลางเสียงชื่นชมของบิ๊กและทีมงาน


“แม่ง เล่นกันเหมือนจริงชิบหาย ดีว่ะ เดี๋ยวตัดช็อทนี้ไปโปรโมท”


“เสร็จแล้วใช่ไหมพี่บิ๊ก คัทเดียวนะครับ ผมกลับแล้วนะ”


จอมภพรีบฉากห่าง บิ๊กพยักหน้าตอบ


“เออ เสร็จแล้ว พรุ่งนี้ก็เวลาเดิมนั่นแหละ”


ชานนท์อยากจะร้องโวยวายหรือทำลายข้าวของระบายอารมณ์นัก จอมภพเดินหันหลังกลับราวกับไม่รู้สึกรู้สาในร่างกายของเขา ทั้งที่ตอนนี้หัวใจของชานนท์ยังเต้นไม่เป็นจังหวะสักนิด


“พี่บิ๊ก พรุ่งนี้ถ่ายฉากเลิฟซีนบนเตียงใช่ไหมครับ”


เขาเอ่ยปากถาม บิ๊กตอบกลับมาด้วยคำตอบที่ทำให้ชานนท์ยิ้มอย่างหมายมาด


“ใช่ ฉากนัวเนียบนเตียงนี่แหละ คงจะถ่ายสลับฉากที่เป็นเลิฟซีนไปเลย จะได้เซ็ทฉากทีเดียว”


ตอนนี้ชานนท์ได้แต่เก็บของแล้วเดินลงส้นระบายอารมณ์ไปทางรถยนต์ของภาคภูมิที่มาจอดรอรับตามเวลาที่นัดไว้ ภาคภูมิสูบบุหรี่รอได้พักใหญ่ เมื่อชานนท์ก้าวขึ้นรถแล้วเขาจึงได้ขับออกไปจากสตูดิโอ


“เป็นเหี้ยอะไรไอ้นิค หน้าเหมือนตูด”


ผู้จัดการเอ่ยถามเมื่อขับมาได้สักพัก ชานนท์สบถออกมาคำหนึ่งก่อนจะส่งเสียงลั่นรถ


“จอด พี่ภาค จอดข้างทางตรงนี้ก่อน จอดสิ”


เพราะสตูดิโออยู่ในซอยลึกกว่าจะผ่านไปถึงถนนใหญ่ ภาคภูมิหักพวงมาลัยเลี้ยวขวับเข้าจอดข้างทางมืดมิดแล้วหันมาตวาดเด็กในสังกัด


“อะไรของมึง ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนกูด่ามึงแน่ไอ้นิค”


ชานนท์ไม่ฟังคำต่อว่า เขาดึงภาคภูมิเข้ามาจูบหยาบคาย


“อย่าเพิ่งพูดมาก ผมกำลังอยาก พี่มาเอาผมที่เบาะหลังเดี๋ยวนี้เลย”


ภาคภูมิตาเหลือก สภาพของชานนท์ตอนนี้บอกได้เลยว่ากำลังกระหายขั้นสุด


“มึงจะบ้าหรือไง นี่มันในรถนะ”


“ทำอย่างกับไม่เคย มาเร็ว หรือจะไม่เอา”


ชานนท์ขยับลุกจากเบาะหน้าไปยังเบาะหลังอย่างรวดเร็ว เขากระชากคอเสื้อของภาคภูมิให้ลุกตามมาด้วยความหงุดหงิด


“แต่กูยังไม่พร้อมนี่หว่า”


“โอ๊ย เรื่องมาก เดี๋ยวผมจัดการให้น่ะ นอนเฉยๆเหอะ”


ผลักภาคภูมิให้นอนหงายไปบนเบาะรถแล้วชานนท์จึงรูดซิปดึงกางเกงของผู้จัดการลง เขาก้มหน้าลงไปปลุกตรงนั้นของภาคภูมิด้วยปากของเขา ไม่นานภาคภูมิก็ร้องโอดโอย


“ไอ้เหี้ยนิค ไอ้เด็กเวร กูเสียวโว้ย”


“ถุงยางอยู่ไหน”


ชานนท์ตะคอกถามเสียงสั่น เจ้าของรถชี้มือไปที่ลิ้นชักด้านหน้าชานนท์จึงรีบเอื้อมตัวไปคว้ามาแล้วสวมใส่ท่อนเนื้อที่เขาปลุกเร้า จากนั้นเขาก็ขยับนั่งคร่อมลงไปที่เอวของภาคภูมิ


“จอม สักวันหนึ่ง กูจะต้องได้มึง”


ร่างโปร่งขยับขึ้นลงเร่าร้อนไปด้วยไฟปรารถนา สีหน้าของชานนท์บิดเบี้ยวไปหมด


“นิค มึงเบาหน่อย ขย่มจนของกูจะหัก เดี๋ยวก็ไม่มีไว้ใช้ระบายความร่านของมึงหรอก”


“โว้ย”


ชานนท์สบถลั่น เขาเปลี่ยนท่าให้ภาคภูมิขึ้นมาอยู่เบื้องบนเพื่อส่งเขาให้ถึงสวรรค์ แต่กระนั้นก็ยังไม่ใช้สวรรค์ที่แท้จริง


“เห็นกูเป็นตัวแทนไอ้เด็กหน้าหล่อนั่นเหรอ ได้ กูจัดให้ เผื่อมึงจะหายคันบ้าง”


หลับตาลงแล้วคิดเสียว่าร่างที่กำลังโยกเอวใส่เขาอยู่ที่เบาะหลังรถคือจอมภพ ชานนท์ได้แต่วาดหวังถึงวันหนึ่งที่เขาจะได้ครอบครองผู้ชายคนนั้นสักครั้ง


ชานนท์จะต้องทำให้สำเร็จ






จอมภพขับรถยนต์ที่ปาณัทยกให้ใช้กลับบ้านที่ไม่มีใครอยู่ เขาทิ้งกายลงไปบนเตียงด้วยความหงุดหงิด ร่างกายตื่นเพราะฝีมือการกระตุ้นของชานนท์อย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะเขายังเป็นปุถุชนธรรมดาและอยู่ในวัยที่ง่ายต่อความต้องการปลดปล่อย เขาเริ่มดูออกว่าชานนท์ต้องการอะไร


“โว้ย”


เขาได้แต่ระบายมันออกด้วยมือของเขา และใช้หมอนข้างจินตนาการถึงปาณัท ไม่นานนักจอมภพก็นอนหอบกับการปลดปล่อย เขาได้แต่นอนมองเพดานและครุ่นคิด


อันที่จริงหากเขาจะมีความสัมพันธ์กับคนอื่นก็ย่อมทำได้ ปาณัทไม่มีทางรู้แน่นอน แต่จอมภพแปลกใจที่เขาไม่ต้องการทำแบบนั้น เขาไม่ต้องการทำร้ายจิตใจของปาณัท

“เขาเรียกว่าความซื่อสัตย์ไงล่ะจอม” เสียงภวัตผู้เป็นพ่อลอยมาจากความทรงจำ “ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญที่หัวใจของเราต้องมี”

“อย่างที่พ่อซื่อสัตย์ต่อแม่เหรอครับ”

“ใช่ ความซื่อสัตย์เป็นสิ่งสำคัญของมนุษย์ สมองของคนเราบอกได้ว่าสิ่งไหนถูก สิ่งไหนผิด แต่ไอ้สิ่งผิดมันมักจะยั่วยวนความต้องการของมนุษย์ได้ดีเสมอ ความซื่อสัตย์คือศีลธรรมขั้นแรกที่จะทำให้เราตัดสินใจได้ว่าจะเลือกเดินไปทางไหน ทางที่ควรหรือทางที่ไม่ใช่”

“ถ้าไม่มีใครรู้กับเราว่าเราทำอะไรล่ะพ่อ”

“หัวใจเราจะบอกเอง ความผิดน่ะ มันทรมานนะจอม นั่นแหละคือนรกที่เราไม่ต้องรอให้ตายไปก่อนแล้วค่อยเจอ”


จอมภพไม่อยากให้ปาณัทผิดหวัง เท่านั้นเองที่เขาจะทำได้


“พี่เปา รีบกลับมาสักทีเถอะครับ ผมไม่อยากนอนกอดหมอนข้างแล้ว”


เขารำพึงถึงคนที่ทิ้งไปไกล ก่อนจะหลับตาลงและฝันถึงคนคนนั้นตลอดทั้งคืน



TBC

ช่วงท้ายใส่เข้ามา เพราะอินกับข่าวนักร้อง

เผือกจนตาโบ๋  555

 อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น