facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.5 บ่วงรักหมอซาตาน

ชื่อตอน : Ep.5 บ่วงรักหมอซาตาน

คำค้น : บ่วงรักหมอซาตาน,ซาตาน,SATAN,พีเค็น,มะปราง,ลายเส้นอักษร,บ่วงรัก,หมอ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2562 09:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.5 บ่วงรักหมอซาตาน
แบบอักษร

ตอนที่ 5

ห้องเรียน

​.

"แกไม่น่าไปว่าพีเค็นเขาแบบนั้นเลย  ถ้าเขามาได้ยินแกนั้นแหละจะซวย" พอพานางเดินเข้ามานั่งในห้องก็เริ่มบ่นเรื่องที่โรงอาหารคณะ

"นายนั้นไม่ได้ยินหรอกน่า"เราสองคนนั่งห่างตั้งไกลแถมโรงอาหารก็เสียงดังยังไงเขาก็ไม่ได้ยิน

"ย๊ะ......แต่แกเห็นหน้าพีเค็นตอนที่โรงอาหารไหมน่ากลัวมากเลยอ่ะ" 

"เห็นสิตะโกนเสียงดังขนาดนั้น" 

พอยัยไวน์เอ่ยถึงพีเค็นก็ทำให้ปรางนึกขึ้นได้ตอนเช้าที่ที่ลานจอดรถพีเค็นเขาดูนิ่งๆ พอเจอหน้าอีกทีก็ตอนที่อยู่ในลิฟท์ก็ออกแนวเจ้าเล่ห์  และตอนนั่งเรียนเขาก็นิ่งเงียบเหมือนเดิม  แต่เมื่อสักครู่นี้สายตาที่เขาจ้องมองพวกรุ่นพี่กลุ่มนั้นมันช่างน่ากลัวต่างจากเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง

"แต่กลุ่มเพื่อนเขาก็โหดๆทั้งนั้นเลยเนอะ เธอเคยเห็นหน้าตาเพื่อนพีเค็นไหม"

"แกถามทำไม"ยัยไวน์ถามถึงกลุ่มนักเลงพวกนั้นทำไม 

"ก็เผื่อเห็นจะได้รีบเดินให้ห่างๆ"

"ฉันไม่รู้....."

"อ้าวเห็นแกรู้จักพีเค็นนึกว่าจะรู้จักเพื่อนเขา"

"ฉันก็เห็นเขาตามข่าว  ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวเลิกสนใจเขาได้แล้ว" ปรางบอกยัยไวน์ไปซึ่งไวน์ก็พยักหน้ารับ  ปรางก็ไม่รู้จักเขาหรอกและเขาก็คงไม่รู้จักปรางด้วย  ปกติปรางจะเห็นเขาตามข่าวไม่ในทีวีก็หน้าหนังสือพิมพ์อยู่บ่อยๆ สาวๆหลายคนต่างอยากเป็นลูกสะใภ้ของโรงพยาบาลชื่อดัง  แต่ก็ไม่มีใครได้ครอบครองหัวใจเขาหรอกเพราะเขาเจ้าชู้ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า  แต่ช่างเถอะเรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับมะปราง

"ไวน์เดี๋ยววันนี้ฉันจะไปส่งแกที่บ้าน" 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันให้พ่อมารับดีกว่า  แกไปส่งฉันแล้วต้องขับกลับมาอีกเสียเวลา" บ้านมะปรางอยู่แถวพระราม 9 ส่วนบ้านยัยไวน์อยู่แถวฝั่งธนซึ่งก็ไกลกันอยู่

"อืมเอางั้นก็ได้  ถ้าวันไหนอยากให้ไปส่งก็บอกแล้วกัน"หน้ามหาลัยมีรถเมล์แหละแต่ต้องเบียดกับคนจำนวนมาก  แค่ยืนยังจะไม่ไหวถ้าให้กลับเองคงได้โดนคนอื่นชนล้มแน่ๆ

"อาจารย์มาแล้ว"

พออาจารย์เดินเข้ามาในห้อง  ทุกคนก็หยิบหนังสือขึ้นมาก่อนอาจารย์จะเริ่มสอน  และภายในห้องก็เงียบสนิทมีเพียงเสียงอาจารย์เท่านั้น  ทุกคนดูตั้งใจเรียนมาก

.

.

ย้อนกลับไปเมื่อ 10 นาที

Chapter P-Ken

พีเค็นที่กำลังนั่งดูดบุหรี่อยู่ด้านหลังตึกแพทย์อย่างผ่อนคลาย  หลังจากที่ลูกน้องโทรมาวันนี้มีเอกสารให้เซ็นต์  ตอนแรกว่าจะไม่เข้าไปเคลียร์งานสงสัยก็คงต้องไปอยู่ดี  

"ไอ้หมอเถื่อน"

"เถื่อนพ่อมึงดิ"

"55555555" 

แต่ในระหว่างที่ผมดูดเอาควันเข้าปอด  เสียงคนตะโกนเรียกชื่อผมก็ลอยลิ้วเข้ามาในโซนประสาท  แม่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงใคร  ผมหันไปก็เห็นว่าไอ้พวกเวรมันแห่กันมาคณะแพทย์ แต่แม่งรู้ได้ไงว่าผมอยู่นี้

"รอยส้นตีนสวยดีนี้"สภาพตอนนี้ดูไม่ได้เลย  

"เอ่อ...นี้ไอ้ครีส ส่วนนั้นไอ้กราฟ เรียนห้องเดียวกับพวกกูมึงเห็นคลิปแล้วใช่ไหม" ไอ้เดย์ที่แนะนำเพื่อนใหม่ ดูหน้าพวกมันก็กวนตีนดี

"หวัดดีกูครีส / ส่วนกูกราฟ"

"อืม.....มึงไปทำท่าไหนถึงได้โดนตีนอัดหน้ามา"

"55555555555"

"โถ่ว....มึงอย่าซ้ำเติมดิวะ  ไอ้พวกนี้มันด่ากูจนหูชาใครจะไปรู้ว่าคนมันจะเยอะขนาดนั้น" ดูมันกวนตีนดี บ้าๆดีไม่กลัวพวกผมด้วย มันก็น่าจะพอตัวเหมือนกัน

"ไอ้เวร  มึงไม่รู้แล้วเสือกอยากมีเรื่อง นี้มึงบ้าหรือมึงโง่"

"เชี้ย...ด่ากูซะเสียหมาเลย เอ้อมึงจะด่าก็ด่ามา" ไอ้เชี้ยนี้วอนโดนตีนซะแล้ว

"มึงระวังจะโดนมันจับฉีดยา" ไอ้ไคที่ยืนอยู่ข้างๆบอกไอ้กราฟ

"แม่ง...มึงชอบเสียบตูดหรอวะ"

"เดียวมึงได้แดกตีนกูไอ้เวร"

"อ้าวก็ไอ้ไคมันพูด"

"555555555555"

"กูรู้ว่าพวกมึงหอบกันมาทำไม  ถ้าโดนคุณหญิงเรียกตัวกูไม่เกี่ยวจบนะ" ผมรู้ว่ามันคงจะให้ผมโกหกพวกคุณหญิงทั้ง 4 บ้าน  ซึ่งทุกครั้งผมช่วยเพราะมีส่วนร่วมแต่รอบนี้ผมไม่ได้ร่วมกับพวกมัน เพราะฉะนั้นผมไม่เกี่ยว

"เชี้ยยย....เอ่อกูเคลียร์เองก็ได้"

"กูขึ้นเรียนแล้ว" 

"เอ้อ...เจอที่คลับ"

หลังจากที่ผมบอกพวกมันก็เดินเข้ามาใต้คณะเพื่อขึ้นไปเรียน  และเมื่อมาถึงในห้องผมก็เห็นอาจารย์เข้าสอนแล้ว แม่งทุกคนนั่งเงียบฟังอาจารย์กันหมด  ก่อนที่จะไปสะดุดกับผู้หญิงสองคน

"นี้เรียนห้องเดียวกับกูหรอวะ" พอผมเห็นเพียงด้านข้างก็รู้แล้วว่าเป็นสาวสวยที่ชื่อมะปราง แม่งเสือกเรียนห้องเดียวกับผมอีก  แล้วทำไมเมื่อเช้ากูไม่เห็นวะ

สิ่งที่ผมคิดไว้มันก็ดับลงภายในพริบตา  ก็เด็กที่ชื่อมะปรางดันเรียนห้องเดียวกับผม ซึ่งผมไม่แดกเพื่อนในห้องเพราะผมไม่ชอบให้พวกเธอมาเกาะแกะมากเกินไปมันรำคาญ  แต่ช่างเถอะถือว่าเธอรอดสาวน้อย ผมจึงเปิดหนังสือและนั่งเรียนเลิกสนใจผู้หญิงตรงหน้า 

.

.

Chapter Maprang

​.

มะปรางนั่งเรียนไปสักพักก็มีความรู้สึกว่าเหมือนมีใครสักคนกำลังมองเธออยู่  ก่อนจะหันไปมองรอบๆก็ไม่เห็นมีใคร และมะปรางก็เห็นพีเค็นนั่งอยู่ใกล้ประตูทางออก  แต่พีเค็นไม่ได้มองปรางหรอกค่ะสายตาของเขาจ้องหน้ากระดานดูตั้งใจเรียนต่างจากคนที่ปรางเจอตอนอยู่ในโรงอาหาร  ผู้ชายคนนี้ทำไมมีหลายบุคลิกจังแล้วตกลงว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่ 

"มองอะไร"

"เปล่า"

ไวน์เอ่ยถามเบาๆ ก่อนปรางจะปฎิเสธแล้วหันไปสนใจหน้ากระดานที่ตอนนี้อาจารย์กำลังสอนอยู่  

.

.

.^%@$()$_+%_(%*$&#^#%#%$&%(*^(^_&_&_^)%)

.

3 ชั่วโมงผ่านไป

..

.

"งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ก่อนแยกย้ายได้" 

"ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณครับ"

อาจารย์สั่งแยกย้ายทุกคนก็เริ่มเก็บหนังสือข้าวของใส่กระเป๋า  แต่พอปรางหันไปมองยังหน้าประตูอีกครั้งก็ไม่เห็นนายนั้นแล้ว  จนปรางอดแปลกใจไม่ได้ว่าเขาไปตั้งแต่ตอนไหน

"แกมองอะไรปราง"

"เปล่า  ไปกันเลยไหม"ปรางหันกลับมาถามไวน์ที่มองตามปรางออกไปนอกประตู

"อืมเก็บของเสร็จพอดีป่ะ"

"เดี๋ยวครับน้องๆอย่าพึ่งไป  พวกผมของคุยเรื่องกิจกรรมสักหน่อย" ปรางกับไวน์กำลังจะลุกออกไปก็ต้องนั่งลงกับที่เหมือนเดิม  

"วันนี้มาครบกันใช่ไหมครับ"รุ่นพี่ถาม

"เพื่อนบางคนก็กลับไปแล้วครับ"

"งั้นไม่เป็นไร  บอกเท่าที่อยู่ตอนนี้แล้วให้แจ้งเพื่อนเองแล้วกัน"

"สวัสดีครับน้องๆ ผมพี่ตั้ม ส่วนนี้พี่ชื่อฟางและพี่แยม"

"สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ"

"ที่ผมจะคุยกับคุณวันนี้คือทุกๆปี ทางมหาลัยจะมีกิจกรรมน้องใหม่  และน้องๆทุกคนต้องเข้าร่วมกิจกรรมทุกคนซึ่งมันเหลือเวลาแค่ไม่กี่อาทิตย์ รุ่นพี่จะคัดเลือกตัวแทนที่จะเป็นลีดคณะ เล่นกีฬา และเดินขบวน  และแต่ละคณะจะต้องส่งตัวแทนเข้าประกวดดาวเดือนมหาลัยด้วย  เพราะงั้นพรุ่งนี้ทุกคนเจอกันที่ลานกิจกรรมคณะตอน 5 โมงเย็น ย้ำต้องไปทุกคนเพราะเราจะมีจับสายรหัสถ้าใครไม่ไปพวกผมจะถือว่าคุณไม่ให้เกียรติรุ่นพี่รุ่นน้อง สิ่งที่ผมต้องการพูดมีเท่านี้พวกคุณมีอะไรสงสัยไหม"

"ไม่มีครับ / ไม่มีค่ะ"

"งั้นก็ขอให้พวกคุณเดินทางกลับบ้านโดยสวัสดิภาพ เชิญครับ"

"ขอบคุณครับ / ขอบคุณค่ะ" 


Rrrrrrr....

"ค่ะพ่อ.....อ้าวหรอค่ะ"

"อืม...งั้นไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวไวน์ให้ปรางไปส่งก็ได้" 

"ค่ะพ่อ......ค่ะ"

ยัยไวน์พอรับสายน่าจะเป็นพ่อโทรมา 

"แกวันนี้ไปส่งฉันหน่อยนะ  พ่อทำธุระยังไม่เสร็จเลยมารับไม่ได้" 

"อืม  ได้สบายมาก"


.............................................................................................................................................................................

จบตอนจ๊ะ

....................................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว