facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.4 บ่วงรักหมอซาตาน

ชื่อตอน : Ep.4 บ่วงรักหมอซาตาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.พ. 2562 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.4 บ่วงรักหมอซาตาน
แบบอักษร

ตอนที่ 4

เที่ยงวัน

“เฮ้ย!..กระเป๋าตังค์”ไวน์ดูตกใจพร้อมกับรื้อกระเป๋าอีกครั้ง

"ไม่ได้เอามาหรอ" 

“เอามาดิ  เมื่อเช้ายังจับอยู่เลยหายไปไหน”

"หาดีหรือยังลืมไว้ในห้องหรือเปล่ากลับไปดูไหม"ปรางเห็นท่าทางร้อนรนของไวน์แล้วใจไม่ดีเหมือนกัน

“ตายแล้ว...ฮือ...ทำไงดี ทำไงดีมันไม่มีจริงๆปราง  มันหายแล้วกระเป๋าตังค์หายแล้ว”เดี๋ยวตอนนี้เหมือนไวน์จะพยายามค้นในกระเป๋าซึ่งมันก็ไม่ใช่ใบใหญ่  พร้อมกับพูดมันหายมันหาย

“ใจเย็นแกหาให้ดีไม่ต้องรีบ  เอากระเป๋าแกมาฉันขออนุญาตค้นนะ" ปรางคว้ากระเป๋าไวน์มาแล้วก็จัดการเททุกอย่างออกมา ก็เห็นกระเป๋าตังค์ใบเล็กๆ

"นี้ใช่ไหม"

"มันไม่ใช่ใบนี้ ฮือ!..มันมีอีกใบปรางใบนั้นมันเป็นเงินที่พ่อฝากให้ไปจ่ายค่าเช่าด้วยปราง ฮืออออ”ไวน์เริ่มน้ำตาคลอเมื่อหาทุกซอกทุกมุมถึงขนาดเทกระเป๋าแล้วก็ยังไม่เจอ  ก่อนน้ำตาเม็ดใสๆจะไหลออกมาพร้อมเสียงสะอื้น

"ไวน์!....ไม่เอาน่าอย่าร้องสิ  ตั้งสติแกลืมไว้ตรงไหนหรือเปล่าหรือในห้องเดียวฉันกลับไปดูให้”ไวน์พูดไม่ออกได้แต่ส่ายหัวไปมา  ปรางไม่รู้จะทำไงเลยได้แต่กางแขนออกแล้วนางก็กอดตอบ หลังจากนั้นไวน์ก็ร้องไห้ออกมายกใหญ่จนคนที่ผ่านไปมามองว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม  จนเวลาผ่านไปนานพอสมควรไวน์ถึงยอมหยุด

“ค่าเช่าเท่าไร  เอากับฉันไปจ่ายก่อนไหม”

“ไม่...ฉันไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าฉันคบกับแกเพราะแกรวย"

"นี้...ฉันช่วยเพื่อนมันผิดตรงไหน  คนอื่นคิดก็ช่างหัวมันสิแต่ฉันไม่ได้คิด"

"................."

"เอ่อๆ.....ไม่เอาก็ไม่เอาแล้วแต่แก"

"ฉันก็ขอโทษ  แกอย่าโกรธฉันนะปราง  ฉันแค่ไม่อยากให้ใครคิดว่าฉันคบกับแกเพราะแกรวย"

"นี้ยัยบ้า...จำใส่สมองอันน้อยนิดของแกไว้เลยนะ  ใครจะคิดก็เรื่องของมันแต่ฉันจะบอกแกไว้เลยว่าฉันไม่ได้คิด  เลิกพูด เลิกเศร้า หาทางแก้ปัญหาดีกว่า”

“อืม...ฉันพอมีงานพิเศษ  สัก 2 อาทิตย์คงหาได้ทันเพราะป้าเจ้าของห้องเช่ากลับไปงานศพญาติที่ต่างจังหวัด  กลับมาอีกทีก็ปลายเดือนอ่ะ”

“ก็ถือว่ายังโชคดีอยู่บ้าง อย่าคิดมากถือว่าฟาดเคราะห์แล้วกัน ทั้งรถเกือบชนแล้วกระเป๋าตังค์หายต่อไปแกก็คงจะมีแต่เรื่องดีๆเข้ามาในชีวิตแล้วแหละ สู้ๆแก”

“เฮ้อ....ขอให้เป็นแบบนั้นแต่ฉันเสียดายเงิน  กว่าพ่อฉันจะหาเงินได้แต่ละบาทเหนื่อยก็เหนื่อยไม่น่าเลยไวน์เพราะความสะเพร่าของแกแท้ๆ"

“เลิกโทษตัวเอง  อย่าคิดมากฉันเชื่อว่าเธอต้องผ่านมันไปได้แน่นอน” 

“ขอบใจนะแกเราไปกินข้าวกันเถอะเดี๋ยวขึ้นเรียนไม่ทัน” 

.

.


โรงอาหารคณะแพทย์

​ปรางพาไวน์เดินมานั่งในโรงอาหารแต่วันนี้คนเยอะมาก

“แกนั่งรอตรงนี้แหละเดียวฉันซื้อมาให้ อย่าไปไหนละ”

“อืม....”ไวน์ตอบรับสั้นๆแล้วก็ทำหน้าเศร้า ปรางเดินไปยังร้านข้าวราดแกงเพราะคงเร็วที่สุดในตอนนี้  

“อุ้ยทายสิใครเอ่ย......น้องมะปรางสุดที่รักของพี่นี้เอง หลีกไปสิมึงกูจะไปหาหวานใจกู”ปรางได้ยินเสียงใครไม่รู้ที่ยืนต่อแถวอยู่ด้านหลังเอ่ยชื่อปราง

“เฮ้ยหลบไปสิว๊ะอยากมีเรื่องกับกูหรอมึง”

“อุ้ย!...ใช้แชมพูอะไรจ๊ะทำไมหอมอย่างนี้” อยู่ๆผู้ชายคนนั้นก็มายืนด้านหลัง ปรางจึงรีบถอยห่างออกมาหน้าตาก็ดีแต่นิสัยรุ่มร่ามปรางไม่ชอบ

“ยิ่งใกล้ยิ่งหวั่นไหว ใช้โลชั่นยี่ห้ออะไรจ๊ะทำไมผิวพรรณถึงได้ขาวเนียนสวยแถมยังหุ่นดีอีก  พี่ชื่อโดมนะครับโสดสนใจเป็นแฟนพี่ไหมจ๊ะ”


ฮิ้ว..ฮิ้ว..ฮิ้ว!!!


“เฮ้ยพวกมึงน้องปรางเขาหันมายิ้มให้กูด้วยวะ” ปรางแค่หันไปมองด้วยความไม่พอใจ


ฮิ้วฮิ้วฮิ้ว!!!


“ป้าคะ เอาผัดกระหล่ำกับกุนเชียง 2 จานค่ะ”

“อุ้ย!..ซื้อ 2 จานส่งสัยสั่งเผื่อพี่แน่เลย  สั่งจานเดียวก็ได้นะจ๊ะ”

“ทำไมวะ”เพื่อนของมันถาม

“ก็ให้น้องปรางกินข้าว  ส่วนกูก็จะกินน้องต่อไงละ”


ฮิ้วฮิ้วฮิ้ว!!


ไอ้พวกโรงจิต  ปรางไม่คิดจะโต้ตอบอะไรเพราะการไม่พูดก็น่าจะรู้ว่าไม่ชอบ  พอจ่ายตังค์ค่าข้าวเสร็จปรางก็เดินไปซื้อน้ำก่อนจะเดินกลับมายังโต๊ะ  

"แกเป็นอะไร ไปซื้อข้าวเหมือนไปออกรบมางั้นแหละ" ยัยไวน์มันพูดถูก

“ก็ใช่นะสิ เจอโรคจิตกวนใจหงุดหงิด”ปรางหมดอารมณ์ในการกินข้าวแล้ว  ไม่ชอบที่ผู้ชายคนนั้นมาทำตัวรุ่มร่าม

“ถึงว่า  หน้าแกเหมือนอยากจะฆ่าคน”

“ยืนต่อแถวซื้อข้าวดีๆ  ไอ้บ้านั้นมาทำตัวรุ่มรามใส่ฉัน  ฉันละเกลียดผู้ชายแบบนี้”ยิ่งพูดก็ยิ่งหงุดหงิด

“มันทำอะไรแก จับก้นแกหรอ"

"ถ้ามันจับฉันจะสั่งลูกน้องพ่อมากระทืบมันให้ตายเลย  แต่มันเอาจมูกมาใกล้แล้วสายตามันยังกับไอ้โรคจิตอ่ะแก"

"โถ่วๆๆๆ.....เวรกรรมของคนสวยอย่างแก  แค่วันแรกก็ 2 คนแล้วนะเพื่อนขอให้รอด" สองที่ไหนวันนี้สามคนต่างหาก

"ย๊ะ.....กินเข้าไปอย่าพูดมาก"ปรางหันไปบอกไวน์ตกลงมันจะปลอบหรือกำลังเติมเชื้อเพลิงกันแน่

"ล้อเล่นน่า...ก็แกสวยไปไหนมาไหนก็ระวังหน่อยแล้วกัน”

“แกก็สวย"ทำไมชีวิตปรางจะต้องเจอไอ้พวกผู้ชายเจ้าชู้  ไม่ก็แฟนคนอื่น ไอ้โรคจิตอย่างนี้ด้วยไม่เข้าใจ 

“เอ่อ....แค่แซวเล่นๆแกอย่าพึ่งของขึ้นสิวะ  กินได้แล้วแมลงวันไข่ได้เป็นล้านตัวแล้วมั้ง”

“แกกินเถอะฉันกินไม่ลง”

“กินสักหน่อยก็ยังดี  เร็วเดี๋ยวก็จะได้เวลาเข้าเรียนแล้ว”

“เฮ้ยพวกมึงเห็นคลิปนี้หรือยังวะ”

ปรางกับไวน์กำลังนั่งกินข้าวอยู่ก็มีรุ่นพี่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในโรงอาหารพร้อมตะโกนเรียกทุกคนให้มาดูคลิป

“คลิปอะไรของมึงวะ”

“ก็คลิปเด็กวิศวะปี 1 ต่อยรุ่นพี่จนอ่วมสดๆร้อนๆเลยมึง ทุกคนมาดูเร็วๆเดียวโดนลบ”

“ชอบใช้กำลังนิสัยไม่ดี”

“ปรางเบาๆ”ไวน์หันมาบอกเพราะกลุ่มรุ่นพี่ก็วิ่งมาดูคลิปซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะที่ปรางนั่งเท่าไร


…………………………………………………………………………

เสียงคลิป

ผลั๊ว! โอ้ย!!

ผลั๊ว!..ผลั๊ว!..

ผลั๊ว!..ผลั๊ว!..ผลั๊ว!..ๆๆๆๆๆๆๆ

“โอ้ย!..ซี๊ดดด พอแล้วกูยอมแล้ว”

“ไอ้เดย์พอ”

“แล้วมึงไปทำอะไรให้น้องกูโกรธ  มันถึงได้เอามีดจ่อคอมึงแบบนั้น”

………………………………………………………….

“เชี้ยยย....เป็นน้องเฮียแจ็คกับเฮียเนียร์แม่งโหดทั้งพี่ทั้งน้องเลยวะ  มันรนหาที่ตายชัดๆ”

“กูว่าแม่งโหดทั้งตระกูลมากกว่า  ไม่มีใครกล้ามีเรื่องกับพวกตระกูลมาเฟียหรอก"

"แต่แม่งแก๊งน้องเฮียนี้ก็โหดจริงวะ  ขนาดเฮียแจ็คห้ามมันยังเอามีดจ่อคอไม่ปล่อยเลยขนลุกวะสัด”

“ปีนี้นะกูว่า  ไอ้พวกวิศวะคงคุมรุ่นน้องลำบากแล้ววะ เจอรุ่นน้องเด็ดๆเข้าไปกูว่าหัวหดกันแน่ ”

“มึงไม่ต้องไปห่วงคณะมันมึงห่วงตัวมึงเถอะ 4 คนนี้มันเรียนวิศวะก็จริง  แต่ยังมีอีกไอ้พีเค็นเรียนปี 1 รุ่นน้องพวกมึง แม่งนั่งอยู่นี้หรือเปล่าก็ไม่รู้”

“เชี้ย!!!...แล้วกูจะว๊ากรุ่นน้องยังไง  แม่งมันจะไม่เอาปืนมาจ่อหัวกูหรอวะ”

“ถ้ามึงไม่....ไม่...”เสียงทุกคนที่อยู่ในโรงอาหารพูดคุยกันถึงเรื่องพีเค็น  แต่จู่ๆก็พูดติดๆ ขาดๆหายๆตัวเริ่มสั่นเหมือนเห็นผี

"มึงเป็นไรวะ" 

"พะ..พะ....."

"โว้ย!...กูฟังไม่รู้เรื่องพูดให้มันชัดๆ"

"พะ..พี..เค็น!..." เพียงเท่านั้นทุกคนก็หันไปในทิศทางเดียวกัน ซึ่งนั้นก็คือพีเค็นจริงๆ 

"พีเค็น!!!....."ด้วยความตกใจทุกคนจึงเผลอเรียกชื่อเขาก่อนจะรีบหุบปากพร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสบตา 

“จะเอาโทรศัพท์มาให้กูหรือต้องให้กูเดินไปหามึงที่โต๊ะ”เสียงพีเค็นตะโกนดังลั่นยิ่งทำให้รุ่นพี่คนนั้นยืนตัวสั่น ก่อนจะตั้งสติได้และค่อยๆเดินเอาโทรศัพท์ยื่นให้พีเค็น


กึก!.....

__

เพล้ง!!.......

__

ว้าย..กรี๊ดดดดด!!


โทรศัพท์หรูราคาแพงบางเฉียบถูกหักออกเป็นสองท่อนก่อนจะถูกโยนลงพื้นต่อหน้าต่อตาใครหลายคน สายตาของพีเค็นมันช่างน่ากลัว   จากผู้ชายหล่อเหลาหน้าตาดีมีเสน่ห์ถึงได้กลายเป็นซาตานไปในช่วงเวลาแค่พริบตา

“อย่าให้กูรู้ว่าใครเก็บคลิปนั้นไว้  กูไม่ปล่อยไว้แน่"พีเค็นตะโกนดังลั่นทั่วโรงอาหารก่อนจะเดินออกไป

“ไม่มีครับ/ลบเดียวนี้เลยครับ/ไม่มี”ทุกคนที่มีคลิปก็ต่างรีบลบออกจากเครื่องกันหมด 

“อันธพาล!.....”

“ปรางเดียวเขาได้ยิน”

“ก็มันจริง...”

“ปราง ฉันอิ่มแล้วขึ้นเรียนกันดีกว่านะ ไปเถอะ”ยัยไวน์ลุกขึ้นพร้อมกับดึงให้ปรางลุก ปรางเลยต้องลุกตามแล้วพานางขึ้นห้องเรียน

.

.

...............................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น