ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [Change] 4th : Escape

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2558 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Change] 4th : Escape
แบบอักษร

 

     ไรท์มาเขียนต่อแล้ว *ยิ้มอ่อน*

 

 

  By botbott

 

: Chapter 4

 

     *ฮันยีอัน

 

          ผมผลักคนตรงหน้าแล้วรีบวิ่งออกมาเลย จะจูบแรกเลยน่ะเว้ย..มันเป็นใครกันว่ะถึงมาทำกับผมแบบนี้ ผมล้มลงไปนั่งพิงกับตู้เสื้อผ้า จิ้ด! ปวดหัวอีกแล้ว 

 

          "มึงแน่ใจแล้วเหรอว่ะที่จะทำแบบนี้..มึงไม่สงสารน้องมันเหรอว่ะ" 

 

          "แล้วจะให้กูทำยังไงในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้ว"

 

          ความทรงจำต่างๆมันเริ่มเข้ามาในหัวผม..หยุดแค่ตรงนี้ ภาพที่ผมกำลังคุยกับไอจุนฮยอกแต่นึกยังไงก็นึกไม่ออก..เรื่องที่เกิดขึ้นผมเริ่มที่จะเข้าใจแล้วแต่มันยังไม่ชัดเจนไปทั้งหมด โว้ย! จะมาทีทำไมมันไม่มาให้หมดฟ่ะ ผมได้แต่ยีหัวตัวเองไปมา

 

          "พี่ฮันไม่เช็ดผมไห้แห้งเดี่่ยวก็เป็นหวัดหรอกครับ" ไอเด็กนี้มันมาตอนไหนฟ่ะ! มันมานั่งยองๆอยู่ข้างหน้าผม มือของมันก็เช็ดหัวผมไปเรื่อยๆ แต่ดูหน้ามันดิจ้องอย่างกับจะแดกผมไปทั้งตัวล่ะ 

 

          "ไม่ต้องมายุ่ง! เช็ดเองได้" ผมสะบัดผ้าที่เคยอยู่บนหัวผมให้หลุดออก ไอเด็กตรงหน้าทำหน้านิ่งเพียงเสี่ยววิก่อนที่จะกลับมายิ้มหน้าระรื่นอีกครั้ง มันจะมาไม้ไหนอีกฟ่ะเนี่ย

 

          "ผมก็แค่เป็นห่วงพี่ กลัวพี่เป็นหวัดทำไมพี่ถึงต้องตะคอกผมด้วยล่ะครับพี่ฮัน" มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมจะหนีก็หนีไม่ได้เพราะมันเอาแขนมาขวางทางหนีผมเอาไว้หมดแล้ว 

 

     หมับ

 

          มือหวังว่าจะผลักคนตรงหน้าออกไปไห้พ้นก็ถูกคว้าเอาไว้ก่อน แล้วนั้นมันอะไร! ปล่อยๆๆๆ ปล่อยน่ะโว้ย "ไอเด็กโลกจิตปล่อยกูน่ะโว้ย!" ผมดิ้นไปมาแต่ก็ไม่ทำให้คนตรงหน้ายอมหยุดได้เลย ตัวแค่นี้ทำไมแรงเยอะนักว่ะ อื้อๆๆ

 

          ริมฝีปากสีชมพูสดของไอเด็กโลกจิตประกบเข้ามาที่ริมฝีปากของผม แม้จะทาบลงมาเบาๆแต่ก็ทำให้ผมหน้าร้อนผาวได้ ไอเด็กเชี่ยมึงทำไรกู! "ถ้าพี่ยังพูดไม่เพราะกับผมอีก คราวหน้าไม่ไช้แค่นี้น่ะครับ" พูดเสร็จมันก็ยอมผลักออกจากตัวผม เห้ย! เกะไอเทปบ้านี้ออกก่อนสิโว้ย

 

          เห้ยๆๆ! ปล่อยกูลงนะเว้ย ไอเด็กประสาทกลับ ไอเด็กบ้องตื่น ไอเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน ไอๆๆๆ โว้ย ปล่อยน่ะเว้ย "อื้อ ไอ้อ้อย ไออี้อ้อย" ไอเด็กโรคจิตมันยกผมแล้วพาเดินผ่านประตูที่ผมไม่เคยสังเกตไปยังห้องๆหนึ่ง อยากจะด่าอยากจะต่อยหน้าไอคนตรงหน้าผมก็ไม่สามารถทำได้เพราะทั้งมือทั้งปากผมถูกเทปกาวที่ไอเด็กนี้มันแปะไว้หน่ะสิ

 

          "ไอชะ" โอ้ย!ไอเชี่ยดึงมาได้ไงฟ่ะ ผมที่กำลังจะโวยก็ถูกไอเด็กนี้ยื่นหน้าเข้ามาหาผมก็ทำได้เพียงไช้ข้อมือถูแถวๆริมฝีปากไปมา ถ้าไม่ติดว่ามือกูถูกมัดอยู่น่ะมึงไม่ตายดีแน่ไอเด็กเวร ผมได้แต่สถบและลอบด่ามันในใจ

          

          "พี่ฮันไม่ได้แกล้งความจำเสื่อมใช่มั้ยครับ" มันวางตัวผมลงในเก้าอี้โซฟาเสร็จแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาหาผมอีกครั้ง..พร้อมกับทำหน้าสงสัย คือกูจะแกล้งความจำเสื่อมเพื่อ? ผมใช้แขนที่ถูกมัดดันคนตรงหน้าให้ออกห่างๆ 

 

          "กูจะแกล้งความจำเสื่อมทำไมในเมื่อมึงก็ไม่ได้สำคัญกับชีวิตกูขนาดนั้น" คำตอบที่ผมตอบกลับไปดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าหูคนตรงหน้าสักเท่าไหร ก็มันจริงหนิคนที่รู้จักกันได้ไม่นานจะลงทุนแกล้งความจำเสื่อมไปเพื่ออะไร ทำไปผมก็ไม่ได้อะไรสักอย่างถูกม่ะ

 

          "พี่ลืมกฎข้อแรกไปแล้วเหรอครับ..พี่ไม่ควรพูดหยาบๆกับผมน่ะ" เห้ยๆๆๆ หยุดเลยอย่าแม้แต่จะคิด! ผมยังไม่ทันได้โวยวายพูดจบมันก็เอาริมฝีปากมันทาบลงกับปากผมเลย คะครั้งนี้มัน อ๊ะ เจ็บๆๆๆ "อะอย่ากัด..ตรงนั้น อื้อ" มะมันใช้ฟันกัดหินย้อยบนริมฝีปากของมันมะโครตจะจักจี้เลย 

 

          ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรต่อลิ้นร้อนก็ถูกสอดเข้ามาในปากของผม ผมได้แต่รับสิ่งที่คนตรงหน้าส่งต่อมาให้ มันๆๆๆ โว้ย! "ทำบ้าอะไรของมะ.." คำหยาบคายที่ผมจะพ้นออกมาก็ถูกกลืนกลับเข้าไปที่เดิม แม้ผมเริ่มจะมีประสีประสาบ้างแล้วแต่ผมก็ไม่อยากเสี่ยงกับไอเด็กนี้เพราะไม่รู้ว่าต่อไปมันจะงัดอะไรมาไช้กับผมอีก

 

          "ปากหวานแบบนี้ให้ตลอดน่ะครับผมชอบ" มันยื่นหน้าแล้วเลียคราบน้ำลายตรงมุมปากให้ผมดู สกปรกชิบเปงเลย แหยะ "มึะ..มินจับพี่มาทำไม" เลิกคิดเรื่องบ้าๆแล้วหาทางหนีออกจากที่นี้ดีกว่า ตอนนี้ผมไม่อยากอยู่ที่นี้อีกต่อไปแล้ว ยิ่งอยู่ไปนานๆผมก็ไม่รู้ว่าคนโรคจิตตรงหน้าจะสรรหาวิชาจริตมารอะไรมาทำกับผมอีก 

 

          "ผมลืมบอกพี่ไปว่าตอนนี้เราเป็นแฟนกันอยู่" ฮะ! เป็นแฟน ผมกับมันเนี่ยน่ะ! ไม่มีทาง ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด

 

          "อย่ามาโมเมน่ะเว้ย! คนอย่างกูไม่มีทางไปเป็นแฟนมึงได้หรอก" ให้ตายยังไงผมก็ไม่มีทางเป็นแฟนกับไอโรคจิตตรงหน้านี้แน่ แฟนแบบไหนว่ะโปะยาสลบแฟนตัวเองกลับบ้าน ยิ่งไปกว่านั้นคือกูมีคนที่ชอบอยู่แล้วจะไปเป็นแฟนมึงได้ไงห่ะ

 

          "งั้นเรามาย้อนความหลังกันดีมั้ยครับพี่ฮันของผม" ตอบให้ตรงคำถามหน่อยสิโว้ย ถามอย่างตอบอย่าง แล้วไอย้อนความหลังเนี่ยหมายถึงอะไรอีก มันเริ่มเขยิบเข้ามาหาผมอีกแล้ว! ทำไงดีฟ่ะเนี่ย ไม่รู้มันจะทำอะไรผมอีก ผมกัดปากตัวเองใช้สมองคิด กูจะทำไงดีเนี่ย! คิดๆคิดๆๆๆ 

 

          "ถ้าเป็นแฟนกันจริงๆไหนล่ะหลักฐาน เอาที่มันน่าเชื่อถือด้วยน่ะโว้ย แล้วหยุดลวนลามกูได้ล่ะ" เอาดิเรื่องเอาตัวรอดผมไม่เคยเป็นสองรองไคร มันผงะแล้วก็ยอมทำตามที่ผมพูด "แล้วไอเนี่ยเมื่อไหรจะแกะไห้สักที จะมัดเพื่อ?" ผมยกมือขึ้นให้มันเกะเทปที่พันมือทั้ง2ข้างของผมเอาไว้ 

 

         "รางวัลล่ะพี่ ผมทำตามที่พี่ขอตั้งหลายอย่างผมไม่เห็นได้อะไรตอบแทนเลย" มันยื่นแก้มมาตรงหน้าผม แค่คิดก็ขนลุกล่ะ ให้ตายยังไงกูก็ไม่ทำเด็ดขาดโว้ย! "จะขออะไรอีกก่อนหน้านี้ยังไม่พออีกเหรอว่ะ" แค่นี้ก็เปลืองตัวจะแย่อยู่ล่ะ ที่จริงผมน่าจะต่อยไอโรคจิตนี้ไห้สลบแล้วหนีออกไปเลยก็ได้นิหว่า แต่คิดดูอีกทีต่อไห้หนีไปผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ไหนเงินก็ไม่มี ทำไมเหตุการณ์แบบนี้ต้องเกิดขึ้นกับตูด้วยฟ่ะเนี่ย 

 

      โครก~คราก~

 

         อยู่ๆเสียงท้องของผมก็ร้องขึ้นมา อับอาย อับอายสุดๆ ที่น่าอายที่สุดคือมันร้องดังมากไง "พี่ฮันไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าแล้ว เดี่ยวผมไปทำอะไรไห้พี่กินดีกว่า พี่่ฮันผมรอแปปนึงน่ะครับ" พูดจบก็เดินออกจากห้องไปเลย ได้โอกาสผมก็ค้นโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อที่จะเปิดกาเกาไปหาอึนบีแต่แบตมันดันมาหมดนี้สิ ตอนมายังใช้ได้อยู่เลย อะไรมันจะซวยขนาดนี้ฟ่ะเนี่ย ฟ้ากกกก!!

 

         ผมมองไปรอบๆห้อง แม่งโครตจะหรูเลย ตอนเข้ามาผมก็ไม่ได้สังเกตแต่ตอนนี้รู้สึกทึ่งมาก ผมเดินไปเกาะบานหน้าต่างที่สามารถเห็นทุกอย่างเบื้องล่างได้ โอ้ย!เชี่ย ไม่คิดว่าแม่งจะสูงขนาดนี้ ผมก้าวถอยหลังกลับมาให้พ้นภาพบาดตาตรงหน้า คือผมเป็นคนที่กลัวความสูงเข้าขั้นโคม่าเลยไง! 

 

         ที่นี้น่าจะเป็นคอนโดหรือโรงแรมหรูสักแห่งหนึ่งแน่ๆเพราะมันคงไม่ไช่บ้านหรอกสูงส่ะขนาดนี้ รอบๆห้องแบ่งเป็นโซนๆอย่างชัดเจนและที่ๆเป็นเป้าหมายของผมในตอนนี้คือโซนเกมส์ที่อยู่ตรงมุมห้องตรงข้าม 

 

         ไม่รอช้าผมก็เสียบสายชาร์จไปที่ซีพียูเครื่องหนึ่งที่อยู่ในโซนนี้ ติดดิว่ะ ติดๆๆๆ แคปเจอร์ สตาร์ทออน นาวๆๆๆ ผ่านไปประมาณ1นาทีก็ไม่มีทีท่าว่าจะสตาทเครื่องได้ ผมขี้เกียจรอเลยเดินไปเปิดแมคที่อยู่ใกล้ๆแทน ตอนนี้คำว่ามารยาทไม่ก็ไม่สามารถหยุดยั้งยีอันคนนี้ได้ 

 

          "อ๊ะๆๆ ฮ๊ อิไต๋ๆๆ..." เชี่ยๆๆ ไม่รอช้าผมรีบปิดแมคบุ๊คสีทองเครื่องนี้ทันที ตูก็ไม่คิดว่ามันจะเปิดมาเจออะไรแบบนี้ เต็มตาเลยไอห่าน! กดเข้าไปปุ้ปผมก็เจอเข้ากลับคลิปโป้เกย์ที่เปิดค้างไว้ ย้ำว่าคลิปโป้เกย์!!! จากที่ใจร้อนอยู่แล้วผมยิ่งร้อนรนเข้าไปไหญ่ อยู่ไม่ได้แล้วโว้ย!!! 

 

       ตื้อๆๆ

 

         เสียงสั่นของไอโฟน4sทำไห้ผมรีบกุลีกุจอไปหาโทรศัพท์ของผมเหมือนมันเป็นสิ่งของล้ำค่าที่สุดในโลก ติดสักทีนึงน่ะไอแก่ อึนบีจะเป็นยังไงบ้างว่ะเนี่ย ผมได้แต่ร้อนรน ผมไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง มีไครมาทำอะไรเธอตอนที่ผมอยู่รึปล่าว ยิ่งมาอยู่ต่างถิ่นแบบนี้มันก็ทำให้ผมเป็นห่วงอึนบีมากขึ้นกว่าครั้งก่อนอีก อึนบีอย่าเป็นอะไรไปน่ะ

 

 

 

 

         "พี่ฮันผมบอกแล้วไงว่ายังไงพี่ก็หนีผมไม่พ้นหรอก" เสียงใสของเด็กหนุ่มพูดขึ้นหลังจากที่ไช้กุญแจผีไขประตูห้องทีี่มีคนที่เขากำลังตาามหาอยู่ข้างใน มันทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังจะเข้าไปอาบน้ำต้องหยุดชะงักลง

 

         มันมาได้ยังไงว่ะเนี่ย!!!!!

 

 

 

  Botbot Talk :

 ตอนนี้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร ตันคิดมุขไม่ออก แย่ๆๆ

 ต่อไปไรท์จะไปลงในเพจน่ะว่าจะมาลงครบวันไหน

 พึ่งสร้างมายังไงก็ฝากกดไลค์เพจไห้กันด้วยน่ะครับ

 

  ตอบเม้น Guest 108.162.222.146        

  แก้ให้แล้วน่ะครับ มีคำอื่นอีกรึปล่าว

 

 

 

ความคิดเห็น