facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.3 บ่วงรักหมอซาตาน

ชื่อตอน : Ep.3 บ่วงรักหมอซาตาน

คำค้น : บ่วงรักหมอซาตาน,ซาตาน,SATAN,พีเค็น,มะปราง,ลายเส้นอักษร,บ่วงรัก,หมอ

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 22:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.3 บ่วงรักหมอซาตาน
แบบอักษร

ตอนที่ 3

Chapter มะปราง

ปึก!

"อุ้ย!...ยัยไวน์ตกใจหมด"

มะปรางตกใจสะดุ้งสุดตัวเมื่อเธอนั่งฟังอาจารย์สอนด้วยความตั้งใจ อยู่ๆยัยไวน์ก็วางหนังสือลงอย่างแรงจนเธอเกือบกรี๊ดออกมาแล้ว  ไวน์เป็นเพื่อนใหม่มะปรางเองค่ะ เรารู้จักกันวันปฐมนิเทศนั่งอยู่ข้างๆกันนั้นแหละค่ะ  ด้วยความที่ไวน์เป็นคนร่าเริงดูเข้ากับคนได้ง่าย  พอรู้ว่าเรียนคณะเดียวกันเราก็พูดคุยกันบ่อยๆจนโดนรุ่นพี่จับออกไปทำกิจกรรม  ไอ้กิจกรรมที่ว่าก็คือให้เต้นอยู่ด้านหน้า  ปรางจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดีเลยโคตรอายสุดๆ  และถ้าให้นับก็ตั้งแต่วันปฐมนิเทศจนเรียนปรับพื้นฐานก็ประมาณเกือบจะเดือนแล้วที่เรากัน  

“อาจารย์สอนนานยัง”ยัยไวน์นั่งลงข้างๆก็กระซิบถามเบาๆ

“พึ่งเริ่ม....แกเป็นอะไรสีหน้าไม่ดีเลย"หน้าตายัยไวน์เหมือนคนจะร้องไห้ยังไงยังงั้น

“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ซี๊ด!....แสบจัง"ยัยไวน์พูดยังไม่จบถึงกับซี๊ดสูดลมข้าปาก  ก่อนนางจะค่อยๆยกเข่าขึ้นมาอย่างช้าๆ  

"ตายแล้ว!.......ยัยไวน์มันไม่นิดแล้วนะ ทำไมแกไม่ไปทำแผลก่อนแล้วค่อยมาเรียนเดียวแผลก็ติดเชื้อหรอก”พอมะปรางเห็นแผลที่เข่าเพื่อนถึงกับตกใจ  ตอนนี้เลือดไหลอาบเข่าและดูเหมือนจะมีเศษฝุ่นติดอยู่  ก่อนมะปรางจะรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในกระเป๋าออกมาซับเลือดตามขอบแผล

"ปรางไม่ต้องเดี๋ยวผ้าเช็ดหน้าเธอก็เลอะเปล่าๆ  ไม่เป็นไรนิดเดียวเอง...." ไวน์รีบผลักมือมะปรางออก  แต่มีหรอจะห้ามมะปรางได้ 

"นี้แกโง่หรือซื่อกันแน่  เลือดอาบขนาดนี้ยังบอกว่าเจ็บนิดหน่อย  แกบ้าเปล่า"เจ็บซะขนาดนี้ยัยเพื่อนบ้ายังบอกว่าเจ็บนิดหน่อย

“ก็ตอนเดินมามันไม่ไหลเยอะขนาดนี้นี่น่า  แต่ไม่เป็นไรเรียนเสร็จแล้วค่อยไปทำแผลก็ได้”

“ไม่ต้องเลยลุกไปทำแผลกับฉันเดียวนี้ อาจารย์คะหนูขออนุญาตพาเพื่อนไปทำแผลสักครู่นะคะ  พอดีเกิดอุบัติเหตุมาค่ะ”

“แล้วเป็นอะไรมากไหม” อาจารย์ก็เดินมายังโต๊ะที่พวกเรานั่ง

"เข่าแตกค่ะ"

“ตาย!..เจ็บขนาดนี้เธอก็ยังเดินมาไหวเนอะ  ไปๆพาเพื่อนเธอไปทำแผลเถอะ  ทำแผลเสร็จถ้าไม่ไหวก็กลับบ้านไปพักก็ได้นะ”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์”

พออาจารย์อนุญาตมะปรางก็พายัยไวน์เดินไปยังลิฟท์ก่อนจะกดลงมาชั้นล่าง  


ติ่ง!....


เราสองคนยืนรอลิฟท์ไม่ถึงนาทีลิฟท์ก็มาจอดยังชั้นของเรา พอประตูลิฟท์เปิดมะปรางก็กำลังจะพยุงยัยไวน์เข้าไป  แต่สายตาก็ไปสะดุดกับใครบางคน  เขาคือพีเค็นปรางจึงหลบทางให้เขาเดินออกมาแต่นายนั้นกลับเป็นฝ่ายหลบให้

"เข้ามาสิ" พีเค็นเอ่ยออกมาด้วยเสียงธรรมดา  แต่สายตาของเขากำลังจ้องมองยัยไวน์อยู่  แต่สายตาที่เขามองมันดูแปลกๆเหมือนมีอะไรแอบแฝงหรือว่าพีเค็นจะสนใจยัยไวน์  ไม่ได้นะยัยไวน์ใสซื่อบริสุทธิ์​จะตายคงตามความกะล่อนของพีเค็นไม่ทันแน่ๆ  นายอย่าคิดว่าจะได้ใกล้เพื่อนฉันไม่มีทาง 

"เร็วสิ"พีเค็นบอกอีกครั้ง  มะปรางจึงพยุงไวน์เดินเข้าไปในลิฟท์ก่อนพีเค็นจะเดินออกไปโดยที่ไม่พูดอะไร

"หล่อแล้วยังใจดีอีกแกว่าไหม"ในขณะที่อยู่ในลิฟท์อยู่ๆยัยไวน์ก็พูดขึ้นมา ปรางมองไปในลิฟท์ก็ไม่มีผู้ชายสักคนมีแต่มันกับปรางเนี้ยแหละหรือว่ามันจะเจอผี

"แกหมายถึงใคร"มะปรางรีบถาม

"ก็ผู้ชายคนที่กดลิฟท์ให้เราไง ในทีวีว่าหล่อแล้วตัวจริงหรอกว่าอีกแถมมีน้ำใจกดลิฟท์ให้ด้วย"ที่แท้ยัยไวน์ก็เพ้อถึงพีเค็น  อย่าบอกนะว่ายัยนี้ตกหลุมรักพีเค็นตั้งแต่แรกเห็น  

"เขาชื่อพีเค็น ได้ยินชื่อแล้วอยู่ห่างๆไว้เลย ทั้งเจ้าชู้และไม่เคยรักใคร"มะปรางเตือนยัยไวน์ด้วยความหวังดี  มะปรางก็พอรู้มาบ้าง  แต่ถ้าพวกที่รู้ลึกรู้จริงต้องยัยแพร ยัยวิวและอะเกน เพื่อนสนิทมะปรางที่ตอนนี้หนีไปเรียนต่างประเทศกันหมด

"จ้า  เราชอบคนที่นิสัยไม่ใช่หน้าตา"แต่สายตานางยังเหมือนปลื้มพีเค็นอยู่

"จริงอ่ะ  แต่ตอนที่แกประตูลิฟท์เปิดแกยืนนิ่งจับแขนฉันแน่นเชียว  นี้แขนฉันช้ำหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"เวอร์แล้ว เดี๋ยวตีให้เขียวจริงๆหรอก" มะปรางแอบแซวยัยไวน์จริงๆนางก็ไม่อะไรจับปกติ  

"ล้อเล่นน่า.....ว่าแต่แกเถอะไปทำอีท่าไหนถึงเข่าแตกแบบนี้”มัวแต่คุยเรื่องไร้สาระลืมถามเพื่อนเลย

“โอ้ยพูดแล้วเจ็บใจ  เจอคนสติไม่ดีขับรถผ่าไฟแดงแล้วเกือบชน”

“ตาย!...แล้วคู่กรณีแกไม่คิดจะรับผิดชอบเลยหรอ เข่าแตกขนาดนี้เขายังปล่อยให้แกเดินมาเองเนี้ยนะ"ทำไมสังคมสมัยนี้ถึงได้ใจจืดใจดำกันถึงขนาดนี้  ทำให้คนอื่นเดือดร้อนแล้วยังไม่รับผิดชอบอีก

“อย่าพูดถึงหมอนั้นเลยพูดแล้วโมโห  ตัวเองผิดยังมีหน้ามาด่าว่าข้ามถนนไม่ดู  ถ้าดูแล้วจะมานั่งอย่างนี้หรอดูมันพูดกับฉัน” 

"เลวได้อีก!!  แกจำหน้ามันได้ไหมเดียวฉันพาไปแจ้งความให้มันมารับผิดชอบ”พูดแล้วอยากจะเห็นหน้ามันจริงๆ  แม่งจะด่าให้อายไปเลย

“จำได้ดีเลยละ  แต่ไม่ต้องแจ้งหรอกแจ้งไปก็เท่านั้น  สู้กันไปฉันมีแต่แพ้กับแพ้"

"ทำไมก็นายนั้นขับผ่าไฟแดงมายังไงมันก็ผิด"  

"ขับรถหรูซะขนาดนั้น  สู้กันไปฉันก็มีแต่แพ้กับแพ้อยู่ดีช่างมันเถอะ"

"รวยแล้วไงกลัวที่ไหน  มันจะเส้นใหญ่มาจากไหนกัน"

"เถอะน่า...แค่ไอ้หมอนั้นยัดเงินฉันก็ผิดแล้วปราง  ปล่อยไปเถอะฉันไม่อยากเอาอนาคตไปเสี่ยงแค่ไม่เป็นศพหน้าคณะแพทย์ก็ดีแล้ว”ทำไมความยุติธรรมมันไม่มีในโลกนี้เลยนะ คนมีเงินก็สู้ได้จนถึงที่สุดแต่ถ้าไม่มีก็ปล่อยให้เรื่องมันเงียบจะดีกว่า  ไม่เอาเรื่องคงเป็นทางออกที่ดีสำหรับพวกเขา 

“เอ่อๆไม่แจ้งก็ไม่แจ้ง  ถือว่าฟาดเคราะห์แล้วกัน”

“อืม....”  

"เดินไหวไหม  อีกนิดเดียวก็ถึงห้องพยาบาลแล้ว"

"อืม สบายมาก" 

พอถึงชั้นล่างมะปรางก็พาไวน์เดินตามทางไปยังห้องพยาบาล  ซึ่งก็ไม่ไกลเดินอีกนิดเดียวก็ถึง

.

.

ห้องพยาบาล

“อ้าวน้องโดนอะไรมาครับ”

พอปรางพาไวน์เข้ามายังห้องพยาบาล ก็มีแพทย์ประจำห้องพยาบาลเดินเข้ามาถาม แต่ดูชุดด้านในยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่ สงสัยคงเป็นรุ่นพี่แน่เลย

“ล้มเข่าแตกนะคะ”

“งั้นน้องพาเพื่อนนั่งตรงนี้เลยครับพี่ขอดูแผลหน่อย”ปรางพาไวน์ไปยังเตียงคนป่วย หลังจากนั้นพี่เขาก็เริ่มล้างแผลให้ยัยไวน์ 

“งั้นฉันไปนั่งข้างนอกนะ  เสร็จแล้วก็เรียก”มะปรางพายัยไวน์ไปนั่งดูท่าว่าจะนานเลยขอออกมานั่งรอด้านนอก

“อืม”

ปรางเดินออกมานั่งเล่นโทรศัพท์รอยัยไวน์ทำแผล ก่อนจะมีคนผลักประตูเข้ามา

“มะปราง!!!..”

“พี่ซัน!!!...”โลกอะไรมันจะกลมขนาดนั้น พี่ซันเป็นนักบาสที่โรงเรียนเก่าเขาทั้งหล่อและเป็นหนุ่มฮอตคนหนึ่งในโรงเรียน​

“มาทำอะไรที่ห้องพยาบาลครับคนสวย”

“พาเพื่อนมาทำแผลค่ะ”

“แล้วไป  พี่นึกว่าเราเป็นอะไรซะอีก...."

"..............." ปรางไม่ได้สนใจพอตอบเสร็จก็นั่งเลื่อนโทรศัพท์ดูของสวยๆงามๆต่อ

"ไม่เจอกันนานสบายดีนะ”

“สบายดีค่ะ...แล้ว.....”(แล้วมีอะไรจะถามอีกไหม)

“..ก็สบายดี”ปรางไม่ได้จะถามแบบนั้น พี่ซันก็ตอบปรางแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นก่อนจะหยิบน้ำขวดขึ้นมาดื่ม  คนเรานี้ก็แปลก

“ดื่มไหม”

“ไม่ค่ะ”ปรางปฎิเสธไม่รับแล้วก็สนใจเล่นโทรศัพท์ในมือตัวเองเหมือนเดิม

“ยินดีต้อนรับสู่คณะแพทย์นะครับ  พี่ดีใจที่มะปรางมาเรียนที่เดียวกับพี่”จริงๆปรางไม่ได้อยากเรียนที่นี้หรอก แค่มันจำเป็นแต่มะปรางก็ไม่คิดจะตอบหรอกนะ 

ปรางคิดว่าการที่เล่นโทรศัพท์แล้วไม่สนใจคู่สนทนาปรางว่าเขาก็น่าจะรู้ว่าปรางไม่อยากคุย  

"ปรางยังสวยเหมือนเดิมเลยนะ  แล้วตอนนี้ยังโสดอยู่ป่ะ" แต่ปรางคิดผิด  พี่ซันกลับเดินมานั่งลงข้างๆ  แล้วเอาแต่นั่งจ้องมะปราง

"ไม่มีเรียนหรอคะ" 

"มีเรียนบ่ายครับ  แล้วตกลงมีแฟนหรือยังถ้าไม่ตอบแสดงว่ายังไม่มี  ใครกันนะที่ได้เป็นผู้โชคดีครอบครองหัวใจน้องปราง”

“เขายังไม่เกิด หรือไม่ก็ไม่มี”

"งั้นขอโอกาสให้พี่สักครั้งได้ไหม  ในเมื่อเราก็โสดทั้งคู่ลองคบกันดูก็ไม่เสียหาย" บอกเลยคำเดียวว่ารำคาญตอนไหนยัยไวน์จะทำแผลเสร็จ

"ขอโทษนะคะปรางอยากอยู่เงียบๆ" 

“ว่าาาา.....ถูกคนสวยปฎิเสธอีกแล้วเจ็บจัง”

“................”ปรางก็ไม่ได้ตอบอะไรพี่ซันต่อหากตอบก็คงยาวปรางขี้เกียจพูดแล้ว  

สมัยม.ต้น  ปรางกับพี่ซันมีโอกาสได้ร่วมแสดงละครของโรงเรียนด้วยกัน  และด้วยความที่เราเป็นคนดังของโรงเรียนเลยเป็นที่จับตามอง  พวกกลุ่มแฟนคลับก็พยายามจับให้เราเป็นคู่จิ้นกันและคอยเชียร์ให้เราเป็นคู่รักกันจริงๆ  ทุกเดือนจะต้องมีดอกไม้ช่อใหญ่ส่งมาจากพี่ซัน  แต่ขอโทษปรางไม่รับและไม่แคร์ว่าใครจะเสียใจ

“พี่พูดจริงและพี่ดีใจนะที่ปรางยังไม่มีใคร  พี่จะจีบเราอีกครั้งและครั้งนี้พี่จะทำให้เรารับรักพี่ให้ได้”

"............”

“พี่ขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม”ตกลงคือพูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม มะปรางที่เล่นโทรศัพท์อยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อมือหนาของพี่ซัน  เลื่อนมาจับกุมมือมะปรางที่วางอยู่ตรงหน้าตักปราง ซึ่งนิสัยแบบนี้ปรางเกลียดที่สุดผู้ชายรุ่มร่ามไม่ให้เกลียดผู้หญิง

"ไม่ก็คือไม่ และอย่ามาทำรุ่มร่ามกับปราง ปรางไม่ชอบ" ปรางบอกพี่ซันไปตรงๆ ซึ่งเขาก็คงจะเสียหน้าเหมือนกันก่อนจะยอมปล่อยมือปรางอย่างช้าๆ

"เอ่อ!....ขอโทษครับ อย่า.........."

“ยัยปรางเสร็จแล้ว” เสียงไวน์ตะโกนออกมามันเหมือนเสียงสวรรค์ชัดๆ  ดีปรางจะได้ไปจากตรงนี้สักที 

มะปรางรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหายัยไวน์ด้านใน  ก่อนจะรับถุงยาแล้วก็อะไรไม่รู้หลายอย่างจากมือรุ่นพี่ แล้วรีบพายัยไวน์เดินออกมาด้านนอก ซึ่งปรางคิดว่าพี่ซันคงรู้เรื่องแล้วจึงไม่คิดที่จะพูดหรือบอกลาอะไร

"ยังไงพี่ก็จะไม่เลิกสนใจปราง  พี่จะจีบเราให้ติด" ในขณะที่ปรางกำลังจะปิดประตูห้อง  เสียงพี่ซันก็ตะโกนออกมาเสียงดังลั่น

"โอ้.....เอาแล้วเพื่อนกู 555555"

.

.

"เฮ้อ!....น่าเบื่อ"

“เนื้อหอมจริงๆนะแก  ขนาดพาเพื่อนมาทำแผลยังมีหนุ่มๆมาจีบอีก" ไวน์ที่พอเห็นปรางถอนหายใจออกมาก็แซว  

“หอมบ้าอะไรน่ารำคาญจะตาย  แล้วนี้ยังเจ็บแผลอยู่ไหมจะกลับไปเรียนหรือจะกลับบ้าน ถ้ากลับเดียวฉันไปส่ง”

“เปลี่ยนเรื่องไวเชียวนะ  แต่ไม่กลับฉันไม่เจ็บเท่าไรพอทนได้”

"วันนี้ไม่เจ็บเท่าไร  แต่พรุ่งนี้สิแกเดินไม่ไหวแน่" พรุ่งนี้แผลยัยไวน์คงระบมแน่

"นั้นสิ...แต่ถ้าไม่ไหวฉันจะโทรหา  ฝากแกจดเล็คเชอร์ด้วยนะฉันกลัวเรียนไม่ทันเพื่อน"

"ย๊ะ....เพื่อเพื่อนแค่นี้สบายมาก ไปเข้าเรียนกัน"

หลังจากนั้นเราสองคนก็กลัับไปเรียนตามเดิม  ยัยไวน์มันก็ยังคงดื้อไม่ยอมกลับบอกกลัวเรียนไม่ทันเพื่อน  ถ้าเป็นปรางคงกลับไปนอนพักหายแล้วค่อยกลับมาเรียน  

............................................................................................................................................................................................

ตอนที่ 3 มาแล้วจ้า

.............................................................................................................................................................................................

ความคิดเห็น