email-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์น่ารักๆและนักอ่านที่สนับสนุนทุกคนนะคะ 🎀🍀🎊😂☺️🐰🍓☀️🍄🔆🎄🕌☀️🎁👑

HOW BAD CAN I BE : บทที่ 2 ผู้หญิงของอสุรา

ชื่อตอน : HOW BAD CAN I BE : บทที่ 2 ผู้หญิงของอสุรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2562 01:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HOW BAD CAN I BE : บทที่ 2 ผู้หญิงของอสุรา
แบบอักษร

HOW BAD CAN I BE


บทที่ 2


(....ดาหลัน)

“.........”

(จะไม่มีใครได้แตะต้องตัวเธอ....)

พลั่ก!!

โอ๊ยย!!

ยังไม่ทันได้ตอบกลับไปฉันก็ล้มลงกับพื้นหน้าแทบจะคว่ำทันทีที่ถูกอะไรบางอย่างแข็งๆลอยมากระแทกแผ่นหลังอย่างแรงจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง

ฉันใช้มือพยายามยันตัวเองขึ้นมาแต่มันก็เปล่าประโยชน์เพราะมีใครบางคนกำลังใช้รองเท้าเหยียบซ้ำที่รอยกระแทกจนฉันต้องเบ้หน้าหมอบตัวแนบกับพื้น..

ฉันทำได้เพียงใช้สายตามองหาโทรศัพท์มือถือที่กระเด็นออกไปไกลหลายเมตรเท่านั้น

มันช้าเกินไปแล้ว...

นายคงมาช่วยฉันไม่ทันหรอกอสุรา...

ฉันคิดในใจแล้วแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่คิดจะช่วยฉันอยู่บ้าง ถึงตอนนี้มันจะไม่ทัน ฉันก็รู้สึกดีใจอยู่ดี

“เกรซ แกหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปนะ ฉันจะเป็นคนฉีกเสื้อผ้ามันออกเป็นชิ้นๆเอง”

ยัยมิ้นท์ยิ้มเยาะก่อนจะทำตามที่ปากว่า ไม่รู้ว่าสามคนนี้ไปเอาแรงมาจากไหน เป็นผู้หญิงที่มือหนักเท้าหนักจนใครๆก็ขยาดถ้าจะมีเรื่องด้วย

ยัยบ้าสามคนกำลังรุมจิกทึ้งทั้งตัวและเสื้อผ้าของฉันจนมันหลุดลุ่ยเห็นแผ่นหลังขาวที่มีรอยช้ำสีเขียวเต็มไปหมด

คนที่อยู่แถวนี้ก็เริ่มหันมาสนใจและล้อมวงกันดูฉันที่กำลังจะถูกเปลือยอย่างไม่สะทกสะท้าน เสียงหัวเราะ พูดคุย ซุบซิบนั่นดังไม่หยุดจนฉันอยากจะบ้า!

“ใครทำฉันยังไง...ฉันจะเอาคืนให้หมดทุกคนเลย”

ฉันเค้นเสียงพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลโดยไม่มีเสียงร่ำไห้ สักวันฉันจะเอาคืนทุกคนให้ครบต้นครบดอกเลยคอยดู!

“น้ำหน้าอย่างแกจะมีปัญญาทำอะไรพวกฉันได้ห๊ะ!? ฮ่าๆ”

สามคนนั้นหัวเราะราวกับเรื่องที่ตัวเองทำอยู่มันเป็นเรื่องสนุก สนุกกับการทำลายชีวิตของคนอื่นน่ะสิ!

ฉันพยายามจะยื้อแย่งเสื้อที่กำลังจะหลุดไปจากตัวฉันสุดชีวิต เสื้อมหาลัยที่ฉันเกลียดนักเกลียดหนา วันนี้ฉันกลับหวงแหนมันซะเหลือเกิน...

พลั่ก!

โอ๊ย!!

ฉันถูกถีบที่ท้องจนตัวง้อด้วยความปวดร้าว มือที่ไร้เรี่ยวแรงของฉันกำเศษผ้าชิ้นเล็กที่ยังคงบดบังหน้าอกฉันไว้แน่น...

ฮือ...ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

ทำไม!

“จะยอมปล่อยดีๆหรืออยากเจ็บตัวอีกห๊ะนังนี่!”

แพทตวาดเสียงดัง ก่อนที่จะง้างมือเตรียมจะตบลงมาที่กรอบหน้าฉัน

ฉันหลับตาปี๋ เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางปล่อยผ้าชิ้นนี้ให้หลุดออกไปจากตัวเด็ดขาด!

หมับ!

กรี๊ดดดด!!

เสียงกรีดร้องดังสนั่น ฉันขมวดคิ้วยุ่งแล้วค่อยๆลืมตาขึ้นมาดูเพราะฉันไม่มีทางส่งเสียงร้องโหยหวนแบบนั้นแน่ๆ แหลมจนแสบแก้วหูขนาดนี้

“อะ...อสุรา”

ฉันเอ่ยชื่อของผู้ชายที่ยืนทำหน้านิ่งแต่มือหนากำลังบีบข้อมือเล็กที่เมื่อกี้กำลังจะเงื้อมมาตบหน้าฉันแน่น

ยัยแพทกรีดร้องราวกับถูกน้ำร้อนลวกท่ามกลางความเงียบกริบของทุกคนที่มามุงดู

สายตาคมดุดันไล่สำรวจสภาพร่างกายฉันอย่างถี่ถ้วน เขาทำหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆจนฉันกลัว แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ใช้สายตาแบบเดียวกันกับที่มองสามคนนั้นมามองฉัน

“อะ...อรุสา แพทเจ็บ แขนจะหักอยู่แล้ว กรี๊ดด”

ยัยแพททำหน้าอ้อนวอนในขนาดที่มิ้นท์กับเกรซมีท่าทางเลิ่กลักเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง...

กลัวงั้นเหรอ..? เพิ่งจะเคยเห็นสามคนนี้กลัวเป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย เหอะ!

ทุกคนที่อยู่ที่นี่ทำหน้าราวกับรู้จักอสุราดีกว่าใคร ทุกคนมีท่าทางตื่นกลัวจนเห็นได้ชัด มันยิ่งทำให้ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าจริงๆแล้ว...

หมอนี่เป็นใครกันแน่?

“ปล่อยแพทเถอะนะ มิ้นท์ขอ ถ้าพวกเรามาขวางทางเดิน ก็ขอโทษด้วยนะ เดี๋ยวพวกเราจะลากนังนี่ไปให้พ้นหูพ้นตา”

มิ้นท์เอ่ยเสียงสั่นเครือ เพราะเห็นเพื่อนตัวเองถูกบีบแขนจนแทบจะงอผิดรูป อสุราทำเพียงชายตามองก่อนจะคำรามเสียงออกมาเบาๆ

“ไม่ต้องขอ เธอได้โดนเหมือนเพื่อนเธอแน่...”

“พะ...พวกเราทำผิดอะไรขนาดนั้นเหรอ! ก็แค่เล่นกันสนุกๆเองนะ นายไม่จำเป็นจะต้องสนใจก็ได้นี่!!”

เกรซเริ่มเถียง แต่ก็เงียบเสียงลงเพราะร่างสูงเหวี่ยงยัยแพทกระเด็นไปกระแทกโต๊ะแถวๆนั้นจนนอนแน่นิ่งอย่างไม่ใยดี

คำพูด ท่าทาง และการกระทำของเขามันทำให้ฉันกลัวนักกว่าเก่า ฉันไม่คิดว่าแม้กระทั่งผู้หญิงเขาจะทำร้ายได้โดยไม่มีสีหน้ารู้สึกผิด

บรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ฉันอยากจะหายตัวไปจากตรงนี้จริงๆเลย ถ้ามุดดินไปได้ฉันมุดหนีไปแล้วให้ตายสิ!

จู่ๆ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันทีที่ร่างสูงโปร่งก้าวขามายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้วย่อตัวคุกเข่าลงก่อนที่จะใช้ปลายนิ้วยาวเกลี่ยคราบน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน

ตึกๆตักๆ

เสียงหัวใจฉันมันเต้นกระหน่ำเหมือนรัวกลอง ทั้งกลัวและสับสนไปหมด ฉันไม่ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาพวกนั้นอีกเลยเพราะใบหน้าคมคายของอสุราสะกดสายตาฉันให้จับจ้องไปที่เขาเพียงคนเดียว...

“เมื่อไหร่เธอจะฉลาดขึ้นสักทีวะ...ดาหลัน”

เขาพูดกับฉันคำแรกด้วยการหลอกด่าฉันว่าโง่แบบอ้อมๆ แล้วขยับยิ้มมุมปากน่าตบจนฉันเผลอทำตาค้อนใส่เขาไปทีนึงอย่างลืมตัว

“นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก”

“ทำไม? เธอคิดถึงฉันรึไง?” เขาเลิกคิ้วถามอย่างกวนๆ

“อือ คิดถึง”

ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว ร่างสูงทำหน้านิ่งสนิทไปสามวิก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

ที่ฉันคิดถึงนายเพราะกลัวไม่มีใครมาช่วยต่างหากล่ะยะ!

ฉันกระชับเสื้อที่ใกล้จะหลุดขึ้นนิดหน่อยและเหมือนอสุราจะทนเห็นความน่าสมเพชของฉันไม่ได้เลยถอดเสื้อคลุมมาคลุมตัวฉัน

แน่นอนว่าเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกรอบทันที อสุราดูเป็นจุดสนใจของทุกคนจนฉันใจหาย จริงๆแล้วเขาเป็นดาราใช่มั้ย? หน้าตาหมอนี่ก็ค่อนข้างหล่อซะด้วย ถ้าบอกว่าเป็นดาราฉันก็เชื่อสนิทใจ

“นะ...นี่มันอะไรกัน หมายความว่ายังไง”

ยัยมิ้นท์เหมือนคนสติแตกไปแล้ว เธอชี้นิ้วมาที่ฉันกับอสุราอย่างร้อนรน

ร่างสูงเบนหน้าไปมองแล้วแสยะยิ้มออกมาจนเสียวสันหลังวาบ เขามีรอยยิ้มที่ฉันคิดว่าไม่มีใครสามารถทำแล้วดูเลวร้ายได้เท่าเขามาก่อน...

“ทะ...ทำไมนายถึงดูสนใจ...นะนังนี่นัก” เกรซเค้นเสียงถามอย่างยากลำบาก

ในขณะที่ทุกคนที่มุงดูอยู่ยังคงยืนซุบซิบนินทากันเสียงดัง แขนแกร่งของอสุราก็ช้อนร่างของฉันลอยขึ้นกลางอากาศก่อนที่เขาจะพูดเสียงเข้มดุดันจนทำให้คนที่กำลังฮือฮากันอยู่พร้อมใจกันเงียบกริบเป็นป่าช้า...

“เธอไม่ผิดหรอกที่กำลังเล่นสนุก แต่เธอผิด...”

“.......”

“...ผิดที่มาเล่นสนุกกับผู้หญิงของฉัน”







+++++++++++++++++++

พรุ่งนี้มาต่อน้าาาาตะเอง ^^

ความคิดเห็น