email-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์น่ารักๆและนักอ่านที่สนับสนุนทุกคนนะคะ 🎀🍀🎊😂☺️🐰🍓☀️🍄🔆🎄🕌☀️🎁👑

HOW BAD CAN I BE : บทที่ 1 หวัง

ชื่อตอน : HOW BAD CAN I BE : บทที่ 1 หวัง

คำค้น : ปกป้อง,ความหวัง,คนหวง

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HOW BAD CAN I BE : บทที่ 1 หวัง
แบบอักษร

HOW BAD CAN I BE



[อสุรา : บรรยาย]


“เธอมันโง่จริงๆ ดาหลัน”

ผมสบถพึมพำกับตัวเองขนาดที่ก้าวขายาวๆออกไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

ภาพผู้หญิงเนื้อตัวสะบักสะบอมไปด้วยคราบฝุ่น และเสื้อผ้าที่เปียกชื้นด้วยน้ำสกปรกยังคงติดตาไม่จางหาย

ผมรู้จักเธอ....ใช่ ผมรู้จักดาหลัน

แต่แปลกที่เธอกลับไม่รู้จักผมเลยสักนิด...

เธออาจจะจำผมไม่ได้ แต่ผมน่ะ...ไม่เคยลืมเธอเลย

ผู้หญิงที่เคยช่วยชีวิตผมไว้ตอนถูกไอ้ชีวามันยกพวกมารุมกระทืบผมสมัยอยู่ปี 1 ก็คือผู้หญิงตัวเล็กๆที่ชื่อดาหลัน

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลยจนกระทั่งเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ผมได้มีโอกาสเจอเธออีกครั้ง เธอถูกแกล้งโดยการเอาหนังสือเรียนไปเผาท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมชั้น...

เธอทำให้ผมหงุดหงิดที่เห็นเธอในสภาพแบบนั้น

พยายามจะไม่สนใจแต่มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้ผมต้องหันไปมองเธอทุกครั้งจนผมอยากจะด่าตัวเอง

มองผู้หญิงโง่ๆคนนึง...

ที่ชอบทำตัวโง่ซ้ำซาก...

จนความอดทนมันก็สิ้นสุด ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างผมคงกลายเป็นไอ้โรคจิตที่แอบมองยัยหมาเน่าอย่างดาหลันทุกวันแน่ๆ

แม่งโครตบัดซบชิบหาย!

คนอย่างผม...คนอย่างอสุราที่ไม่ต้องร้องขอก็มีผู้หญิงเรียงคิวมาให้เลือก คนที่ใครๆก็รู้จัก คนที่ใครๆต่างก็กลัว...

ต้องมานั่งบังคับให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงมาเป็นแฟน ทั้งๆที่อยากเป็นแฟนเธอเพราะแค่สงสารสภาพที่เธอเป็นอยู่ก็แค่นั้น

ผมแค่ไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร ถึงเธอจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยช่วยผม ก็ช่างแม่งเหอะ!

ช่วยๆไปยังไงก็ได้กำไร...อย่างน้อยก็มีของเล่นแก้เบื่อล่ะวะ!



วันถัดไป...

[ดาหลัน : บรรยาย]**


ฉันนั่งมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างเหม่อลอย โปรไฟล์ของอสุราที่โชว์อยู่ในหน้าจอมือถือทำให้ฉันสับสน

เขาต้องการอะไรจากฉันกันแน่?

เขาพูดเหมือนถ้าฉันคบกับเขา ฉันจะไม่ถูกแกล้งอีก ถึงวิธีขอเป็นแฟนของเขามันจะเฮงซวยไปหน่อย แต่ก็ถือว่าพอรับได้...มั้งนะ(?)

ถ้าการคบกับเขามันแลกกับการได้ชีวิตที่แสนสงบสุขของฉันคืนมาล่ะก็มันก็คุ้มไม่ใช่เหรอ?...แต่ฉันไม่รู้เลยว่าฉันต้องเสียอะไรไปบ้าง...

ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ...

ฉันจะเสี่ยงดูดีมั้ยนะ...

“อยู่นี่เอง!”

เสียงเล็กแหลมคุ้นหูมันทำให้ฉันสะดุ้งเฮือกสุดตัว เพราะเจ้าของเสียงคือคนที่ย่ำยีชีวิตมหาลัยของฉันให้เหมือนอยู่ในนรกน่ะสิ

“คิดว่ามานั่งหลบอยู่ตรงนี้แล้วพวกฉันจะหาไม่เจองั้นสิ?”

แพทกอดอกเหยียดสายตามองฉันเหมือนมองสัตว์ตัวนึง ฉันเกลียดสายตาพวกนี้ที่สุดเลย

พักเที่ยงฉันอุตส่าห์ไม่ไปกินข้าวที่โรงอาหารแล้วแท้ๆ ยังจะตามมาเจอฉันที่สวนในมหาลัยอีก ไม่รู้จะจองเวรจองกรรมทำไมนักหนา

“มีอะไร?”

ฉันเลิกคิ้วถามตามปกติที่ทำแล้วถูกตบหน้าตลอด แน่นอนว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน

เพี๊ยะ!

หน้าฉันหันไปตามแรงฝ่ามือ ฉันได้แต่หัวเราะในลำคอเพราะนิสัยงี่เง่าของฉันเองด้วยล่ะมั้งที่ทำให้ฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้

“ไม่รู้จักจำ! ฉันเพื่อนเล่นแกเหรอฮะ นังดาหลัน!”

พลั่ก!

มิ้นท์ถีบหลังฉันจนฉันตกลงมาจากม้าหินไปกลิ้งอยู่กับพื้น ความเจ็บปวดทางร่างกายมันไม่สะท้านเท่าหัวใจฉันเลย

ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยสู้ แต่สู้แล้ว...ฉันแพ้ต่างหากล่ะ

และมันโครตน่าสมเพชที่ไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าเข้ามาช่วยฉันสักคน! เพียงเพราะกลัวยัยสามคนนี่!

ฉันเสยตามองหน้าสามคนนั้นอย่างเอาเรื่อง ถึงจะรู้ว่ายังไงก็สู้ไม่ได้ แต่ฉันก็ทำหน้าวอนโดนตบโดนตีตลอด

สงสัยจะชอบ SM อย่างที่หมอนั่นว่าล่ะมั้ง? เหอะ บ้าชิบ!

“นังนี่มันคงอยากโดนมากกว่านี้มั้งแก...” เกรซฉีกยิ้มร้ายหันไปพูดกับแพทที่ยืนอยู่ข้างๆเสียงแหลม ฉันได้ยินแล้วอยากจะยกมือขึ้นมาอุดหูตัวเองทันที

“ดัดเสียงได้ห่วยชะมัด!” ฉันสบถ

“ปากดีไปเถอะแก! ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าแกไม่มีเสื้อผ้าใส่ แกจะเดินกลับบ้านไปยังไง นังชั้นต่ำ!”

ฉันใจหายวูบ แต่ก็ยังทำหน้าท้าทายไม่เลิกทั้งๆที่ฉันอยากจะวิ่งหนีไปซะตอนนี้ด้วยซ้ำ

“วันนี้ฉันจะถ่ายคลิปตอนแกเปือยเดินกลับบ้านไปลงโซเชียลให้ครอบครัวแกต้องขายหน้าเพราะมีแกเป็นลูกเลยคอยดูสิ!”

ฉันหน้าชาจนไร้ความรู้สึกเหมือนถูกกรีดแทงด้วยมีดไปทั่วทั้งร่างกายครอบครัว...พ่อ แม่ ไม่นะ ฉันไม่อยากให้พวกเขาต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้ด้วย!

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือได้ก็ลุกขึ้นจะวิ่งหนีแต่ยัยเกรซกระชากผมฉันซะก่อนจนฉันเซไปด้านหลัง

“จะหนีไปไหน! แกไม่รอดหรอก”

“อย่านะ!!”

ฉันกรีดร้องเพราะยัยมิ้นท์กำลังเอากรรไกรมาตัดเสื้อผ้าที่ฉันใส่เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนที่ฉันจะใช้แรงทั้งหมดผลักตัวเองออกมาจากยัยสามคนนั้นแล้ววิ่ง....

วิ่งหนีโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะซ่อนตัวที่ไหน? เสียงยัยสามคนนั้นยังคงตามมาหลอกหลอนจากด้านหลัง...

ฉันอยากให้มีใครสักคนมาช่วย...

จะมีใครบ้างมั้ย...ใครก็ได้...

ฉันไม่อยากให้ตัวเองมันดูน่าสมเพชไปมากกว่านี้แล้ว...

อสุรา...

อยู่ๆฉันก็นึกถึงหมอนั่นขึ้นมา ฉันไม่สนใจแล้วว่าฉันจะต้องสูญเสียอะไรไปถ้าฉันคบกับเขา ขอแค่วันนี้ฉันไม่สูญเสียความเป็นคนไปก็พอ!

ขณะที่วิ่งฉันก็กดแอพไลน์โทรหาหมอนั่นทันที หัวใจก็สั่นระรัวเพราะมันกังวลไปหมด เขาจะช่วยฉันได้จริงๆน่ะเหรอ?

นายไม่ได้แกล้งฉันเล่นเหมือนคนอื่นๆใช่มั้ย?

ฉันเชื่อนายได้จริงๆรึเปล่าอสุรา?

(ฮัลโหล ยัยโง่)

เสียงจากปลายสายที่ตอบกลับมาทำให้ฉันอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งซะเดี๋ยวนี้ แต่มันไม่ใช่เวลามางี่เง่าเอาแต่ใจ

“ถ้าฉันคบกับนาย ฉันจะไม่ถูกแกล้งใช่มั้ย?”

ฉันพูดในขณะที่หอบแฮ่กๆเป็นลูกหมา ขาก็วิ่งไปไม่หยุด

(..........)

ปลายสายเงียบไปไม่ตอบกลับมาจนฉันกลัว...

“ว่าไง? ฉันเชื่อนายได้รึเปล่า?”

(..........)

“ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย ได้หรือไม่ได้!”

ฉันแหกปากตะคอกใส่โทรศัพท์จนคนแถวนี้หันมามอง เพราะฉันเริ่มจะหงุดหงิดและก็กลัว...

กลัวว่าเขาก็แค่...มาหลอกฉันเล่นเฉยๆแค่นั้น ฉันไม่น่าหวังอะไรลมๆแล้งๆแบบนี้เลย...

ฉันมันซื่อบื้อชะมัด! หมอนั่นไม่มีทางอยากคบกับผู้หญิงอ่อนแอน่ารังเกียจแบบฉันหรอก...

ฉันหมดหวังแล้วสินะ

ขาทั้งสองข้างของฉันเริ่มอ่อนแรงลง และหยุดวิ่งไปในที่สุด น้ำตาไหล่เอ่อออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันมันผู้หญิงไม่เอาไหน....

ฉันทำให้ครอบครัวต้องอับอาย!

ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันพังไปหมดทุกอย่าง ฉันคงไม่กล้าหวังให้ใครมาช่วยได้อีกแล้ว...

ฉันมีแรงหนีมาได้แค่นี้จริงๆ...

ในขณะที่ฉันกำลังจะกดวางสาย เสียงเข้มของผู้ชายที่ฉันรู้จักเขาเพียงแค่วันเดียวก็ดังขึ้น...

เขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยอย่างไร้เหตุผล...

“.........”

(....ดาหลัน)

“.........”

(จะไม่มีใครได้แตะต้องตัวเธอ....)





ความคิดเห็น